چپتر 423: درگاهِ هنالی
0لکس بارِ دیگر به خواب رفته بود و این بار نیلوفر برای کمک به او در‌می‌کردند پی‌ریزیِ بنیانِ لازم برای تنش، کمی بیشتر به دردسر افتاده بود. هر چه باشد خودِ نیلوفر‌ساخته هم نوزاد بود و هر چه بنیانِ لکس را بیشتر بالا می‌برد، بهبودِ بیشترِ آن سخت‌تر می‌شد.
دفعهٔ پیش مجبور شده بود از لاک‌پشت کمی خاکِ بسیار حاصلخیز بخواهد، در حالی که این بار‌ممکن نیلوفر تمامِ جوهرِ ایزدی را که هستهٔ تخته‌سنگِ ایزدی جمع‌آوری کرده بود، مصرف کرد؛ این هسته همان سنگ‌ریزهٔ‌درونِ کوچکی بود که لکس پیش‌تر در قلمروی بلور پیدا کرده بود و قدرتش را به‌شدت افزایش داده بود.
لکس همیشه گمان می‌کرد که این جوهر دیگر نمی‌تواند به او کمکی بکند، اما جوهر دقیقاً چیزی بود که موجوداتِ ایزدی‌همین از آن استفاده می‌کردند. چطور ممکن بود به همین سادگی باشد؟ دلیلِ اینکه لکس دیگر نمی‌توانست از آن بهره‌ای ببرد این‌بنابراین بود که تمامِ پوستش را با آن آبدیده کرده بود و ضمنِ تقویتش، آن را در برابرِ جوهر نفوذناپذیر ساخته بود.
دلیلش این بود... که از نشتِ هرگونه جوهرِ درونِ تنش به بیرون جلوگیری کند! بنابراین، گامِ طبیعیِ بعدی این بود که درونِ‌طول تنش با جوهر شست‌وشو داده شود. لکس طبیعتاً از انجامِ این کار ناتوان بود، چرا که در بهترین حالت فقط می‌توانست آن‌تماشای را بنوشد. اما نیلوفر می‌توانست وجب‌به‌وجبِ تنِ لکس را بشوید و نه‌تنها بنیانش را تقویت کند، بلکه قدرتِ تنش را نیز افزایش دهد.
خلاصهٔ کلام اینکه... این بار در‌می‌کرد مقایسه با چند دفعهٔ گذشته، بیدار‌دقیقاً کردنِ لکس خیلی بیشتر طول می‌کشید.
جهانِ فیزیکی، یا بهتر است بگوییم قلمروی خاستگاهِ فیزیکی، مکانی پهناور و شگفت‌انگیز بود. احتمالات در آن بی‌نهایت بود و پر‌همین از مناظرِ عجیب و مسحورکننده بود. با این حال، تنها افرادِ خوش‌شانس یا شایسته فرصتِ تماشای آن را پیدا می‌کردند. خوشبختانه،بنابراین جای دیگری هم وجود داشت که حتی افرادِ عادی می‌توانستند شکوهِ کاملِ هر آنچه را سطحِ فیزیکی برای ارائه داشت، تجربه کنند.
این مکانِ رازآلود به درگاهِ هنالی معروف بود. تنها کاری که فرد باید می‌کرد این بود‌مقایسه که بدنش را اسکن کند و سپس با استفاده از هر یک از دستگاه‌های غوطه‌وریِ واقعیتِ مجازی،احتمالات با ذهنِ خود واردِ درگاه شود و در واقعیتِ جایگزینی که همان درگاهِ هنالی بود، زندگی کند.
اندازهٔ درگاه غیرقابل‌محاسبه بود،همیشه زیرا هیچ‌کس هرگز مرزهای این‌کمکی مکان را کشف نکرده بود.
برخلافِ مکانِ فیزیکی که به‌شکلِ سیارات، منظومه‌ها و کهکشان‌ها وجود داشت، درگاه تنها به‌عنوانِ یک سطحِ پیوسته وجود داشت. هر‌دلیلِ کهکشانی که به درگاهِ هنالی متصل می‌شد، قطعه‌زمینی متناسب با اندازهٔ کهکشانش دریافت می‌کرد که در آن حقِ حاکمیت داشت. اگر‌طبیعیِ کهکشان مالکی داشت، برای مثال امپراتوریِ یوتون، آن‌گاه هر کسی که واردِ این قطعه‌زمینِ مجازی می‌شد به ویزای آنلاین نیاز داشت.
ماجرای ویزا مزخرف بود، اما این دیگر کشیده شدن به جنبهٔ سیاسیِ درگاه بود. در‌چیزی اصل، درگاه عظیم بود و در واقع، تعریفِ «جهانِ شناخته‌شده» که معمولاً در قلمروی خاستگاه‌ضمنِ به کار می‌رفت، به آن منطقه‌ای از قلمرو اشاره داشت که به درگاه متصل شده بود.
نژادهای دیگر تنها از روی تعدادِ کهکشان‌های متصل می‌توانستند بفهمند قلمروی خاستگاه چقدر پهناور‌خلاصهٔ است. به‌جز آن‌ها، تنها خودِ هنالی‌ها واقعاً می‌دانستند قلمروی خاستگاه چقدر گستردگی دارد، اما حوصله‌خاستگاهِ نداشتند خودشان درگاه را پیاده‌سازی کنند، بنابراین اعضای اتحاد این کار را برایشان انجام می‌دادند.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، یکی از محبوب‌ترین شکل‌های سرگرمی در درگاه، مبارزه بود. از‌موجوداتِ آنجا که مبارزان در دنیای واقعی واقعاً نمی‌مردند، بسیاری از مردم از فضای به‌شدت‌ضمنِ واقع‌گرایانهٔ درگاه استفاده می‌کردند تا مهارت‌هایشان را صیقل دهند و با حریفانِ قدرتمند رقابت کنند.
در یکی از همین مکان‌ها، در کهکشانی بی‌نام و در اتاقی خصوصی،چیزی یک مارزو، معروف به تی‌رکس، یک بونایر، نژادی از سوسک‌های هوشمند، و یک‌پوستش اُلین، نژادی انسان‌نما با پوستِ برنزی و شاخ‌های باشکوه، دورِ هم نشسته بودند.
هر سه زن مشغولِ تماشای یک بتل رویال بودند و خودمانی با هم گپ می‌زدند. این برای آن‌ها دورهمیِ بسیار رایجی بود. هرچند‌دلیلِ شاید ثروتمند و بی‌خیال به نظر می‌رسیدند، اما در حقیقت هر سه عشقِ مبارزه بودند که از طریقِ مبارزه با یکدیگر در درگاه با‌شود هم دوست شده بودند. هر از گاهی این‌طور به خودشان استراحت می‌دادند، چرا که حفظِ بهترین حالتِ ذهنی به کمی زمانِ استراحت نیاز داشت.
وقتی دخترِ اُلین، دختری جوان که تنها ۹۱بنیانش سال سن داشت، بی‌هدف صفحاتِ یک مجلهٔ آنلاینِ مبارزه‌چند را ورق می‌زد، مقالهٔ خاصی توجهش را جلب کرد.
دقیق‌تر بگوییم، تصویرِ بالای مقاله بود که توجهش را جلب کرد. شبحِ مردی خوش‌پوش بود که چیزی جز یک کاردِ کره در‌اینکه دست نداشت. زمین‌های پیشِ رویش پر از اجسادی بود که دختر فقط می‌توانست حدس بزند حریفانِ شکست‌خوردهٔ او هستند، هرچند به نظر‌شست‌وشو نمی‌رسید شبحِ صورتش به آن‌ها خیره شده باشد. در عوض، نگاهش رو به بالا بود، انگار که آسمان‌ها را به چالش می‌کشید.
هرچند فقط یک عکس بود و دخترِ جوان حتی نمی‌توانست حالتِ‌دقیقاً چهرهٔ جنگجو را تشخیص دهد، چه رسد به هویتش، اما چیزی‌نمی‌توانست در طرزِ ایستادنِ او قلبش را لبریز از تحسین و پرستش کرد.
عنوانِ مقاله «مرگ به دستِ او‌همیشه نهایتِ رحمت است» بود و شخصی‌بکند به نام «ریچل» آن را نوشته بود.
دخترِ اُلین نمی‌توانست نگاهش را از قامتِ قهرمانانهٔ درونِ عکس‌بلکه بردارد، انگار شبحِ او تمامِ چیزهایی را که در رؤیاهایش می‌دید‌خیلی در خود جای داده بود. ناخودآگاه گونه‌های دخترِ پوست‌برنزی سرخ شد.
در این لحظه، دو دوستش متوجه شدند قضیه‌ای در‌کمکی کار است، اما خودش اصلاً حواسش نبود. بالاخره به‌سختی نگاهش‌همین را از عکس کَند و کلماتِ زیرِ آن را خواند.
نویسنده در اولین جمله‌اش پرسیده بود: «ایستادن در اوج چقدر تنهایی دارد؟» و سپس ادامه داده بود: «این سؤالی است که هرگز نمی‌توانیم‌بهره‌ای به آن پاسخ دهیم، چرا که آنجا جایگاهِ اوست؛ تنها می‌ایستد و از هرچه برایش عزیز است محافظت می‌کند. اما وقتی او در‌انجامِ خطِ مقدم می‌ایستد تا از این‌همه آدمِ دیگر محافظت کند، چرا باید تنها بماند، بی‌آنکه کسی باشد تا از قلبِ او محافظت کند؟»
وقتی دخترِ اُلین قهرمانی را تصور کرد که از یک میدانِ نبرد به میدانی‌دقیقاً دیگر می‌رود و تنش بومِ نقاشیِ زخم‌های نبرد است، حتی نفهمید کِی اشک روی‌پوستش گونه‌هایش جاری شد. اما وقتی شب‌هنگام برمی‌گردد تا کنارِ آتشِ اردوگاهش استراحت کند، تنهاست.
دختر می‌خواست فریاد بزند: «من از قلبت محافظت می‌کنم!»تقویت اما می‌دانست صدایش به گوشِ قهرمان نمی‌رسد، چرا که او‌بیدار قطعاً فرسنگ‌ها دورتر بود و برای حفظِ امنیتِ جهان می‌جنگید.
در پایانِ مقاله، بخشی که دختر هنوز به آن نرسیده بود، یادداشتی از نویسنده‌موجوداتِ به چشم می‌خورد که خبر از انتشارِ یک مجموعه کمیک می‌داد؛ کمیکی که قرار‌ضمنِ بود دلاوری‌های قهرمانِ نجیبی را به تصویر بکشد که تنها با عنوانِ «مهمان‌خانه‌دار» شناخته می‌شد.