چپتر 528: بدون عنوان
0در طولِ مسابقهٔ ماشینِ گلف، استفاده از هرگونه فن برای‌هاله‌ای حمله ممنوع بود. اما همان‌طور که لکس پیش‌تر به‌خوبی یاد‌کارهای گرفته بود، مشخصاً راه‌هایی برای دور زدنِ قوانین وجود داشت.
«تبارِ شکوفهٔ شاهانه» تباری بود که کارکنانِ مهمان‌خانه داشتند و به کاربر اجازه می‌داد انرژی را از‌نمی‌توانست طریقِ سلاح‌ها یا اشیاء دست‌کاری کند. هرچند جرارد که حالا دو تکاملِ تبار را پشتِ سر گذاشته‌تقویت‌کننده‌های بود، می‌توانست بسیار آزادانه‌تر از بقیه از این توانایی استفاده کند، اما خودِ زی هم مهارتِ استثنایی داشت.
چشمانش به رنگِ نقره‌ای درآمد و ماشینش در هاله‌ای نقره‌ای‌رنگ‌دستم فرو رفت. هرچند نمی‌توانست با استفاده از تبارش ماشینِ خود را‌سرعت مثلِ جرارد به پرواز درآورد، اما کارهای دیگری از دستش برمی‌آمد.
دکمه‌ای نارنجی را محکم فشار داد و از پاورآپِ خود استفاده کرد که تقویت‌کننده‌های‌بلکه پشتِ ماشین را فعال می‌کرد و شتابِ عظیمی به آن می‌بخشید. ماشین مثل موشک به‌نفوذناپذیری جلو شلیک شد و مستقیم به ماشینِ لکس کوبید. یا بهتر است بگوییم، تقریباً کوبید.
سپری عظیم و نامرئی درست پشتِ سرِ لکس ظاهر شده و او را از برخورد نجات‌خود داده بود. او از فنِ «با دستم حرف بزن» استفاده کرده بود و همه‌چیز باید همان‌جا تمام‌فعال می‌شد. هر چه باشد، زی با حداکثرِ سرعت به دیواری نفوذناپذیر کوبیده بود. ماشینش باید خرد می‌شد.
اما نه‌تنها ماشینش سالم‌توانایی ماند، بلکه هالهٔ نقره‌ایِ دورش‌رنگِ شروع به درخششِ بیشتری کرد.
لحظه‌ای بعد، در کمالِ تعجبِ واقعی و تمام‌عیارِ لکس، آن دفاعِ به‌اصطلاح نفوذناپذیری که به آن تکیه کرده بود، ناپدید‌حداکثرِ شد. ماشینِ زی که هنوز تقویت‌کننده‌هایش فعال بود، به ماشینِ لکس برخورد کرد. اما اتفاقِ غیرعادیِ دیگری افتاد. ماشینِ لکس‌واقعی به‌جای اینکه از مسیر پرت شود، ناگهان شروع به از دست دادنِ شتابِ خود کرد و سپس کاملاً خاموش شد!
به‌خاطرِ احساساتِ تشدیدشده‌اش، لکس برای اولین بار حالتِ چهرهٔ خشک و بی‌تفاوتش را‌ماند شکست و نگاهی متعجب به خود گرفت. نمی‌فهمید چه اتفاقی افتاده است، اما وقتی‌دفاعِ زی از کنارش گذشت و با سرعت دور شد، به‌روشنی می‌دانست که کارِ اوست.
با وجودِ تعجبش، لکس سریع واکنش نشان داد. دکمه را‌هاله‌ای زد تا ماشینش را دوباره روشن کند و خوشبختانه چون‌کارهای چیزی خراب نشده بود، ماشین بدونِ هیچ مشکلی روشن شد.
با اینکه کارکردِ حالتِ جنون با حالتِ اوردرایو تفاوت داشت، اما قابلیتِ هر‌هاله‌ای دوی آن‌ها بر پایهٔ توانایی‌های خودِ لکس بود. حتی بدونِ تقویتِ ذهنیِ ناشی‌برمی‌آمد از آن یکی حالتش، لکس توانست به‌سرعت بفهمد واقعاً چه اتفاقی افتاده است.
زی نه‌تنها تمامِ انرژیِ حاصل از برخوردِ خودش‌داده به دفاعِ لکس، بلکه تمامِ انرژیِ روحیِ تأمین‌کنندهٔ فنِ‌تمام «با دستم حرف بزن» را هم جذب کرده بود.
هرچند این کار روی کاغذ ممکن بود، اما اصلاً کارِ آسانی به حساب نمی‌آمد و تنها به این دلیل ممکن شد که عواملِ زیادی دقیقاً در کنارِ‌دفاعِ هم قرار گرفتند. اولین مورد این بود که «با دستم حرف بزن» برای استفاده در هستهٔ زرین مناسب نبود؛ بنابراین هرچند با استفادهٔ لکس از آن در‌چهرهٔ عالمِ هستهٔ زرین ظاهراً قوی‌تر شده بود، اما ناپایدارتر هم بود و همین به زی اجازه داد تا به‌راحتی کنترلِ انرژیِ تشکیل‌دهندهٔ فن را به دست بگیرد.
دومین مورد زمانی بود که ماشین‌هایشان هنگامِ کوبیدنِ زی به او، به هم متصل‌نمی‌توانست شدند. زی به‌جای تلاش برای پرت کردنِ او از پیست، انرژیِ مصرفیِ ماشینِ گلفش را‌پاورآپِ جذب کرد. این افتِ انرژی باعث شد ماشین از حرکت بایستد و سپس خاموش شود.
سرانجام، زی تمامِ آن انرژی را که در واقع برای محافظت از ماشینش در برابرِ پیامدهای برخوردهای‌نمی‌توانست پیاپی جذب کرده بود، به سمتِ تقویت‌کننده‌هایی هدایت کرد که با گرفتنِ پاورآپ فعال شده بودند. نتیجه‌اش‌تقویت‌کننده‌های شعله‌هایی نقره‌ای بود که ماشینش را خیلی جلوتر از لکس، یعنی همان منبعِ اصلیِ انرژی، پرتاب کرد.
با وجودِ اینکه بدجوری عقب افتاده بود، لکس اصلاً احساسِ بدی نداشت. در واقع روبه‌رو شدن با چنین موقعیت‌های غیرقابل‌پیش‌بینی‌ای کاملاً سرگرم‌کننده بود. اما در عینِ حال، اگر می‌خواست برنده شود، بهتر بود دیگر اجازه ندهد بقیه از او جلو بیفتند. اگر در حالتِ بی‌احساس و‌ناپدید اوردرایوِ خود بود، حتماً نقشهٔ هوشمندانه‌ای می‌کشید که بازدهی‌اش را به حداکثر برساند و از آن طریق پیروز شود. اما از آنجا که در حالتِ جنون به سر می‌برد و همچنین می‌خواست نمایشی بزرگ‌تر از برندون به راه بیندازد، کارِ کاملاً غیرمنتظره‌ای کرد. از ماشینِ گلف‌دوباره بیرون پرید و آن را بالای سرش برد و با دست پدالِ گاز را فشار داد تا وقتی آمادهٔ زمین گذاشتنش شد، ماشین با تمامِ سرعت کار کند. سپس، با استفاده از تقویتِ مضحکِ توانایی‌های فیزیکی‌اش که حالتِ جنون به او می‌داد، شروع به دویدن کرد.
از نظرِ فنی، او از هیچ فنّی استفاده نمی‌کرد و فقط‌نه‌تنها داشت می‌دوید. اینکه سرعتِ دویدنِ عادی‌اش در یک استارتِ کوتاه تا‌بعد این حد مضحک بود اهمیتی نداشت، چون هیچ قانونی را نمی‌شکست.
سربازی که از قلمروی کوچک بیرون دویده بود، با عجله برگشت، اما این بار ژنرال‌فرو راگنار و دو نفرِ دیگر که سرباز آن‌ها را نمی‌شناخت، به دنبالش می‌آمدند. اما از آنجا‌داد که ژنرال به آن مرد و زن اجازه داده بود همراهیش کنند، حتماً مقامِ بالایی داشتند.
سرباز نفس‌نفس‌زنان گفت: «قلمرو اینجاست، ژنرال.» با وجودِ اینکه تزکیه‌اش در‌حرف عالمِ هستهٔ زرین بود، به‌شدت خسته به نظر می‌رسید، و این‌دیواری نشان می‌داد برای رساندنِ هرچه سریع‌ترِ خبر چقدر انرژی صرف کرده است.
ژنرال در حالی که‌باشد جلوی ورودیِ قلمرو ایستاده بود،کوبیده پرسید: «کسی واردِ پاگودا شده؟»
«چند نفری رفتن داخل، همه‌چشمانش تو سطح‌های مختلف. گمان می‌کنم محدودیت‌نقره‌ای‌رنگ روی سن باشه، نه سطحِ تزکیه.»
ژنرال رو به سرباز کرد و پرسید: «و چطور این میراث‌درآمد رو شناختی؟» ناگهان چیزی به خاطر آورد و ادامه داد: «اسمت اسلگه،کارهای درسته؟ تو اولین سربازی بودی که پات به مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب باز شد؟»
«بله قربان! دلیلِ اینکه میراث رو شناختم، قربان،داده این بود که بعد از آشنایی با مهمان‌خانه،همان‌جا درخواست دادم به بخشِ ناهنجاری‌های تاریخی منتقل بشم، قربان!»
بخشِ ناهنجاری‌های تاریخی بخشی بود که تاریخ‌های مبهم و باستانی و قدرت‌های ناشناخته‌ماند و مبهمِ جهان را مطالعه می‌کرد. در عمل فایدهٔ چندانی نداشتند، اما در موقعیت‌های‌دفاعِ خاص، تخصصشان به کار می‌آمد. از قضا این دقیقاً یکی از همان موقعیت‌ها بود.
مردِ کنارِ ژنرال پرسید:استثنایی «چرا فکر می‌کنی محدودیتِ سنیه‌ماشینش و نه محدودیتِ سطحِ قدرت؟»
اسلگ در پاسخ دادن درنگ نکرد، چرا که‌چشمانش در جایگاهی نبود که مافوق‌هایش را زیرِ سؤال‌رفت ببرد، حتی اگر نمی‌دانست آن‌ها چه کسانی هستند.
«قربان، بعضی از سربازهایی که وارد شدن تو‌داده همون عالمِ من هستن، اما تونستن برن داخل، در‌تمام حالی که من فقط می‌تونستم از بیرون تماشا کنم.»
مرد با لحنی که رگه‌هایی از هیجان‌دیواری در آن موج می‌زد، گفت: «بذار ببینم‌بلکه می‌تونم کاری برای این محدودیت‌ها بکنم یا نه.»