چپتر 356: قاتلِ سایه‌ها
0لکس اصلاً تعجب نکرد که ماریو آسیبی ندیده است. هرچه باشد، او بسیار‌موضوع قوی‌تر از آن بود که هیولاهای این سطح بتوانند مغلوبش کنند. اما وقتی‌ادامه ماریو به پشت‌بام رسید و لکس اندازهٔ گروهش را دید، حسابی جا خورد.
گروه بیش از حد کوچک بود. تنها حدود ده نفر دنبالش می‌آمدند. همهٔ آن‌ها به‌تنهایی مبارزانِ ماهری بودند.کاسه‌های واضح بود که حتی بدونِ ماریو هم، تا زمانی که بقیه با هم می‌ماندند، جانِ سالم به در‌روزشان می‌بردند. اما تعدادِ کمشان و از همه مهم‌تر، سرعتِ آرام و یکنواختشان به لکس می‌گفت که اتفاقی افتاده است.
در آن لحظه لکس متوجه شد پسرِ ماریو،دنیا الیو، همراهِ گروه نیست. زود قضاوت نکرد، اما‌قدرتی این موضوع را در پسِ ذهنش نگه داشت.
با وجودِ اینکه خیلی نزدیک بودند، گروه اصلاً بی‌قراری‌کاذب نکرد و با همان سرعت به راهش ادامه داد. نزدیک‌کشتاری به یک ساعت طول کشید تا سرانجام به میخانه رسیدند.
تضادِ محیطِ داخلِ میخانه، درست مانندِ دو جنگجوی قبلی، گروه را حسابی غافلگیر کرد. اما برخلافِ گروهِ اول، وقتی به این مکانِ‌بی‌قراری پر از مردمِ عادی رسیدند، غرورِ کاذب بر آن‌ها غلبه نکرد. اوباشی مثلِ آن‌ها درکِ عمیق‌تری از سازوکارِ دنیا داشتند. در میدانِ‌گروهِ کشتاری که بابیلون اکنون به آن تبدیل شده بود، تنها قدرتی به‌طرزِ چندش‌آور کوبنده به آدم اجازه می‌داد در چنین آسایشی زندگی کند.
لکس از قبل برای همه غذا آماده کرده بود. با دیدنِ کاسه‌های بخارکردهٔ سوپ‌غذا که جلویشان گذاشته می‌شد، این مردانِ خشن و سرسخت نگاهی پر از قدردانیِ محض به‌محض لکس انداختند و نشستند تا اولین وعدهٔ غذاییِ این چند روزشان را با لذت بخورند!
اما ماریو به سمتِ غذا نرفت و در عوض پشتِ پیشخان نشست؛ چشمانِ‌اکنون گودرفته‌اش به دوردست خیره مانده بود. تنها با یک اشاره مشروبی سنگین سفارش داد‌قبل و لیوان را مانندِ مردی تشنه که آب را سر می‌کشد، یک‌نفس بالا رفت.
لکس به مرد نزدیک شد و گفت: «گروهتون از چیزی که انتظار‌مثلِ داشتم کوچیک‌تره.» مردانی مثلِ ماریو برای آرام شدن نیازی به دلداری یا‌قدرتی حرف نداشتند. در عوض، رفتارِ ملایم یا محتاطانه چه‌بسا به آن‌ها برمی‌خورد.
در چنین مواقعی، بهترین کار‌لحظه این بود که دربارهٔ کنجکاوی‌ات‌نیست با آن‌ها کاملاً روراست باشی.
ماریو با صدایی گرفته گفت: «کارِ اون‌می‌داد قاتلِ لعنتی بود.» لیوانِ دیگری را بالا‌غذا رفت و دوباره برای خودش مشروب ریخت.
«مثلِ گلهٔ گاو ما رو به سمتِ نور کشوند، فقط برای اینکه یکی‌یکی‌اکنون شکارمون کنه. حتی منم نتونستم بگیرمش. روش‌های زیرکانه‌ای واسه قایم شدن تو سایه‌ها داره.قبل آدما رو غیب می‌کنه، و فقط یه مدتِ کوتاه بعد جنازه‌هاشون دوباره پیدا میشه.»
«فکر می‌کنید ربطی‌گروهِ به از کار‌مردمِ افتادنِ آرایهٔ نور داشته؟»
«بعیده. با اینکه خیلی حقه‌باز و باهوشه، اما اون‌قدرها قوی نیست. از آرایه به‌شدت محافظت میشه. واسه رد شدن از همهٔ‌نزدیک لایه‌های دفاعی‌اش حداقل یه تزکیه‌گرِ نوزادِ روح لازمه، و اگه اون‌قدر قوی بود، این‌طوری ضعیف‌ها رو شکار نمی‌کرد. مستقیم می‌اومد سراغِ من.برخلافِ در عوض، به‌جای اینکه منو هدف بگیره، آدمای درست جلوی چشمِ منو هدف می‌گرفت. این وسط یه فرقِ کوچیک اما مهم هست.»
لکس نیازی نداشت بپرسد تا تفاوت را بفهمد. حالتِ اول یعنی قاتل آن‌قدر قوی‌غذا بود که ماریو را به چالش بکشد، در حالی که دومی یعنی قاتل می‌دانست‌قدردانیِ حریفِ ماریو نمی‌شود، اما آن‌قدر مهارت داشت یا دیوانه بود که سرِ به سرش بگذارد.
لکس از او پرسید که از وضعیتِ بقیهٔ شهر خبر دارد یا‌بابیلون نه، که ماریو بی‌خبر بود. او در محدودهٔ خودش مانده بود تا‌آسایشی اینکه مسلّم شد اگر آنجا را ترک نکنند، قاتل یکی‌یکی شکارشان می‌کند.
یک چیز کنجکاویِ لکس را برانگیخت؛ اینکه قاتل به‌نحوی راهی پیدا کرده بود‌درکِ تا هدفِ هیولاهای درونِ تاریکی قرار نگیرد. در حالی که بقیه برای حفظِ‌چندش‌آور جانشان می‌جنگیدند، قاتل مانندِ کشتی در آب‌های آرام، در دلِ تاریکی پیش می‌رفت.
ماریو حرفِ دیگری نزد، اما ورودِ مهمان‌های جدید به‌سرعت توجهِ همه را جلب کرد. از آنجا که کارِ دیگری برای انجام دادن‌بی‌قراری نبود، مهمان‌ها با هم گرمِ صحبت و تبادلِ داستان‌هایشان شدند و خیلی زود، ترسِ تازه‌ای میانِ حاضران در میخانه جان گرفت: اینکه‌گروهِ ماریو و گروهش قاتل را یک‌راست به آنجا کشانده باشند. اما هیچ اتفاقی از این دست نیفتاد. میخانه مثلِ همیشه امن بود.
در حالی که بیگ بن و بتی فقط از اینکه زنده و در امان بودند خدا‌کرده را شکر می‌کردند، سه‌قلوها به همراهِ نانواها چندین بار دچارِ حمله‌های اضطرابیِ خفیف شدند. همهٔ آن‌ها‌اولین خانواده‌هایی بیرون در دلِ تاریکی داشتند، اما می‌دانستند برای پیدا کردنشان هیچ کاری از دستشان برنمی‌آید.
جرقهٔ کوچکِ هیجانی که با اضافه‌شدنِ مهمان‌های جدید به وجود آمده بود، خیلی زود فروکش کرد‌قدرتی و روزها به یکنواختیِ پیشینِ خود بازگشتند. لکس به طریقی تشک و رختخوابِ بیشتری فراهم کرده‌دیدنِ بود و اتاقِ مخفیِ زیرِ پیشخان را باز کرده بود تا میخانه از این هم شلوغ‌تر نشود.
هفت روزِ دیگر به همین منوال گذشت و درست زمانی‌غلبه که همه — به‌ویژه بچه‌ها — داشتند عقلشان را از‌بابیلون دست می‌دادند، گروهِ دیگری دیده شد که به‌سمتِ میخانه می‌آمد.
این گروه بسیار بزرگ‌تر از گروهِ ماریو بود، اما وقتی رسیدند، وضعیتشان هم‌موضوع بسیار وخیم‌تر بود. رهبریِ این گروه بر عهدهٔ یکی از اشراف و پدر‌ادامه و مادرِ یکی از «کارمندانِ اضافی» بود که به لکس در میخانه کمک می‌کرد.
جای تعجب نداشت که داستانِ آن‌ها هم بسیار شبیهِ داستانِ ماریو بود. آن‌ها در‌غذا یکی از مناطقِ امنی که در اطرافِ شهر شکل گرفته بود، به‌سختی زنده مانده‌قدردانیِ بودند، تا اینکه یک روز قاتل پیدا شد و یکی‌یکی آن‌ها را از پای درآورد.
از سرِ استیصالِ محض بود که به دلِ تاریکی زدند، اما آن‌بابیلون فانوسِ عظیمِ نورانی اولین مقصدشان نبود. انگار قاتل مجبورشان کرده بود که به‌زندگی این سمت بیایند، چون وقتی به هر جهتِ دیگری می‌رفتند، قتل‌ها بیشتر می‌شد.
لکس این خبر را با آرامشِ عجیبی پذیرفت.غرورِ منطقی بود. از همان لحظه‌ای که نورها خاموش‌دنیا شده بودند، حس می‌کرد چیزی آرام‌آرام دارد شکل می‌گیرد.
چهار روز بعد، مردِ دیگری پیدا شد. او به‌تنهایی در تاریکی راه می‌رفت و هیولاها در اطرافش می‌مردند. او یکی دیگر از‌بی‌قراری اشراف بود و نتوانسته بود حتی یک نفر را نجات دهد. بیشتر هیولاها بودند که تمامِ کسانی را که سعی در محافظتشان‌گروهِ داشت کشته بودند، و معدود بازماندگان را هم قاتل شکار کرده بود. روزِ بعد، سه نجیب‌زادهٔ باقی‌مانده هم رسیدند، باز هم به‌تنهایی.
حالا دیگر ساختمانِ میخانه کیپ‌تاکیپ پر بود، حتی با وجودِ انبارِ مخفیِ‌قبل پایین. فضا سنگین بود. به نظر می‌رسید آن‌ها آخرین بازماندگانِ شهر باشند،مردانِ چون هیچ‌کس نمی‌دانست چه بر سرِ شهردار و نگهبانانِ شهر آمده است.
حتی با وجودِ نزدیک به صد نفر که در ساختمانِ میخانه‌کشتاری چپیده بودند، آنجا تنهاترین جای دنیا به نظر می‌رسید. آن‌ها در‌می‌داد جزیرهٔ کوچکِ امنی زندگی می‌کردند که پرتگاهی گرسنه احاطه‌اش کرده بود.
دست‌کم تا زمانی که دینو و بتی در غذاهایشان خلاقیت به خرج دادند و شروع کردند‌دنیا از همه بپرسند غذای موردعلاقه‌شان چیست، اوضاع به همین منوال بود. با ذخیرهٔ بی‌پایانِ موادی که ریک‌زندگی به طریقی همیشه برایشان فراهم می‌کرد، زمانِ صرفِ غذا در میخانه به موردانتظارترین زمان‌های روز تبدیل شد.
مردم شرط می‌بستند و بازیِ حدس‌زدن راه می‌انداختند که وعده‌های غذاییِ آن‌قضاوت روز چه خواهد بود. پخشِ موسیقی هرگز متوقف نمی‌شد و لکس تنوعِ‌سرعت بی‌نهایتی از ایده‌های بازیِ رومیزی ارائه می‌داد تا همه خودشان را سرگرم کنند.
واقعاً این حس به آدم دست می‌داد که جشنواره‌ای در آنجا برپاست. دلیلش‌برای این بود که یک روز لکس به روشن‌بینیِ ناگهانی رسید. اگر خلق‌وخوی همه به‌طورِ‌نگاهی مصنوعی و با ترفندی به هم می‌ریخت، آیا او نمی‌توانست همین کار را بکند؟
او آرایه‌ای خرید که جلوی هرگونه دخالتِ‌سازوکارِ خارجی در احساسات را می‌گرفت، و آرایهٔ‌تبدیل دیگری که ذهن را کمی آرام می‌کرد.
همین کافی بود، چرا که بچه‌های بی‌شماری که آنجا بودند‌غلبه فوراً غرقِ شادی شدند و همهٔ مهمان‌ها را سرگرم کردند. آن‌ها‌اکنون نمایش‌های خودشان را ساختند و اجراهای خودشان را به نمایش گذاشتند.
در اعماقِ وجودشان، هیچ‌کس فراموش نکرده بود که در وضعیتِ ناامیدکننده‌ای‌زود قرار دارند. اما در عینِ حال، کاری هم از دستشان برنمی‌آمد، بنابراین‌همان تصمیم گرفتند در هر شادی‌ای که می‌توانستند به دست آورند، غرق شوند.
بی‌آنکه بدانند، در سه روزِ گذشته، قاتل بیرونِ‌چنین میخانه بود و از نورِافکنی که خیابان را‌کرده روشن می‌کرد، پنهان شده بود. او داشت تماشا می‌کرد.
نقشه‌اش برای کشاندنِ تمامِ اهدافِ باارزش به یک مکان، موفقیت‌آمیز بود. اما چیزی که انتظارش را نداشت،به‌طرزِ این بود که سیستمش نتوانست راهِ امنی برای نفوذ به میخانه ارائه دهد. بنابراین، در چند روزِ‌بخارکردهٔ گذشته، او از دیدِ اشعهٔ ایکسِ خود استفاده می‌کرد تا میخانه و ساکنانش را به‌دقت زیرِ نظر بگیرد.
اتفاقاتِ عجیب‌وغریبِ زیادی در آنجا می‌افتاد که قابلِ‌توضیح‌غرورِ نبود، بنابراین قاتل هم واقعاً تلاشی برای فهمیدنش‌دنیا نکرد. تمامِ تمرکزش روی یافتنِ راهی برای نفوذ بود.
در نهایت، وقتی نتوانست خودش راهی پیدا کند،الیو مجبور شد به یکی از پاداش‌های مأموریتی تکیه‌نگه کند که برای کشتنِ شهردار نگه داشته بود.
«سیستم، حبابِ مرگ رو‌کوبنده آماده کن. باارزش‌ترین شخصِ توی‌آسایشی اون ساختمان رو هدف بگیر.»
ناگهان، لکس که‌اوباشی در اتاقش مشغولِ‌عمیق‌تری تزکیه بود، ناپدید شد.