چپتر 366: چپتر ۳۶۶
0هاله به همان سرعتی که ظاهر شده بود، ناپدید شد. تنها یک لحظه سرکوبِ خالص بود، اما‌فقط جریانِ نبرد را کاملاً متوقف کرده بود. هر یک از مبارزان با احتیاط به یکدیگر نگاه می‌کردند، انگار‌ذهنیتِ می‌خواستند بفهمند آیا بقیه منشأ هاله را می‌شناسند یا نه، اما همه به یک اندازه غافلگیر شده بودند.
لکس به این فکر افتاد که حرفی بزند. یک جملهٔ کوتاه‌بی‌تفاوت تا به آن‌ها بفهماند ناراضی است، یا اینکه اگر نبردشان را تمام‌واقع کنند، از این ماجرا می‌گذرد. اما حس می‌کرد این کار درست نیست.
به عنوانِ مهمان‌خانه‌دار، اگر وقتی در مهمان‌خانه بود توضیحاتِ بیش‌زیر از حد می‌داد، باز هم منطقی بود، چون باید به‌ادامهٔ مهمان‌هایش توضیح می‌داد. اما در بیرون، نیازی به توضیح دادن نداشت.
از آنجا که داشت نقشِ یک فردِ قدرتمند را بازی می‌کرد، مهم نبود چقدر شخصیتش را خاکی‌برای و متواضع نشان دهد، بعضی کارها در شأنش نبود. در چنین موقعیتی، همین که ظاهراً هاله‌اش را‌شدنِ به رخشان کشیده بود، به‌اندازهٔ کافی هشدار محسوب می‌شد. توضیحِ بیشتر باعث می‌شد ضعیف به نظر برسد.
بنابراین، با دست‌های گره‌کرده روی سینه و چهره‌ای بی‌تفاوت، فقط به آسمان نگاه کرد‌سینه و همه‌چیز را زیر نظر گرفت. اینکه نبرد ادامه پیدا می‌کرد یا نه، قدمِ‌واقع بعدی‌اش را تعیین می‌کرد. در واقع، از همین حالا برای ادامهٔ نبرد آماده می‌شد.
هرچه باشد، با اینکه داشت با ذهنیتِ یک سالارِ‌سینه قدرتمند شرایط را می‌سنجید، باید در واقعیتی زندگی می‌کرد که‌پیدا در برابرِ افرادِ حاضر در آسمان، به‌طرزِ رقت‌انگیزی ضعیف بود.
یک ثانیه از ناپدید شدنِ هاله گذشت. برای لکس این زمانِ ناچیزی بود و به‌سختی برای شکل‌گیریِ چند فکر کفایت می‌کرد، اما برای‌باشد جاودانه‌های توی آسمان، یک ثانیه شبیهِ یک عمر بود. سرعتی که ذهنشان با آن کار می‌کرد برای فانی‌های ساده قابل‌درک نبود و بنابراین،شبیهِ یک ثانیه بلاتکلیفی در واقع مسئلهٔ بسیار بزرگی به حساب می‌آمد. این نشان می‌داد که آن هاله تا چه حد بازدارنده بوده است.
زاگان فهمید از همان اول هدفِ هاله خودش بوده، چون او کسی بود که به آنجا آمد و دردسر درست کرد. از آنجا‌سالارِ که هر کسی که هاله را آزاد کرده بود این مکان را محدودهٔ خودش می‌دانست، حتماً با انسان‌ها توافقی داشت. تنها سؤالِ باقی‌مانده‌ذهنشان این بود که آیا حاضر است برای گنجینه، خطرِ جنگیدن با کسی که هاله را آزاد کرده بود به جان بخرد یا نه.
هرچه باشد، نیازی به توضیح نبود که‌ضعیف برای موجودی در این سطح که اینجا‌سینه اقامت داشت، تنها جذابیتِ ماجرا همان گنجینه بود.
زاگان به قدرتِ خودش اطمینان داشت، اما اگر مجبور می‌شد در‌بی‌تفاوت کنارِ این انسان‌ها با صاحبِ آن هاله بجنگد، کمی سخت می‌شد.تعیین زاگان از چیزهای سخت متنفر بود، چون ذاتاً کمی تنبل بود.
زاگان با ناله‌ای از‌چهره‌ای روی کلافگی، چرخید و‌کرد به اعماقِ آب برگشت.
تهدیدِ فوریِ جانور از بین رفته بود، اما انسان‌ها همچنان در هوا خشکشان زده‌تعیین بود. دلیلش این بود که نمی‌فهمیدند هاله از کجا آمده است. آیا هیولایی باستانی‌برابرِ از خیلی قبل‌تر از رسیدنِ آن‌ها در این منطقه خوابیده بود؟ این‌طور به نظر می‌رسید.
اما حتی با وجودِ انتظارشان،بیشتر هیچ اتفاقی نیفتاد. هیچ هیولایی نیامد.دست‌های هیچ اقدامِ بعدی‌ای در کار نبود.
وقتی متقاعد شدند که همه‌چیز روبه‌راه است، برترام‌روی و جوزف نوئل، بزرگِ خاندانِ نوئل، سرانجام توجهشان را‌گرفت به میدانِ نبردی معطوف کردند که زمانی بابیلون بود.
برترام به‌طورِ خاص از وضعیتِ فعلیِ شهر ضربهٔ سختی‌همه‌چیز خورد، چون همین اواخر به آنجا سر زده بود. باورِ‌برای اینکه حتی یک نفر هم زنده مانده باشد، دشوار بود.
سپس چرخیدند‌چهره‌ای تا به میخانهٔ‌آسمان نیمه‌شب نگاه کنند.
در میانِ زمینِ ویران، پر از جسدِ هیولاها و بقایای سوختهٔ چیزهایی که شاید زمانی خانه بودند، یک ساختمانِ چوبیِ سه‌طبقه‌زیر دست‌نخورده ایستاده بود. باغچهٔ کوچکِ جلوی آن درخششِ چمن‌های تازه‌کوتاه‌شده را داشت، اما غیر از این، به نظر نمی‌رسید حتی بادِ‌افرادِ شدیدی به آن خورده باشد. آن‌ها حتی متوجه شدند که کنارِ طاقچهٔ یکی از پنجره‌ها، یک سینه‌سرخ لانهٔ کوچکی ساخته است.
پرنده در امنیت روی تخم‌های کوچکش جا خوش کرده و بدونِ ترس یا نگرانی‌کرد از قتل‌عامی که در آن زمین‌ها رخ داده بود، به خواب رفته بود. بیش‌هرچه از حد عجیب بود. اگر شانسی برای زنده ماندنِ کسی وجود داشت، باید همان‌جا می‌بود.
ناگهان خاطره‌ای از بازدیدش‌چهره‌ای هنگامِ عبور از شهر‌کرد به ذهنِ برترام خطور کرد.
برترام به‌آرامی جایی را به یاد آورد‌همه‌چیز که برادرش آخرین بار در آنجا جشن گرفته‌واقع بود و زیرِ لب زمزمه کرد: «میخانهٔ نیمه‌شب...»
اما پیش از آنکه حتی وقت کند‌ضعیف خاطراتش را مرور کند، حفره‌ای در زمین‌سینه منفجر و باز شد و پوارتی بیرون آمد.
رو به آسمان فریاد زد، بی‌آنکه برایش مهم باشد خانواده‌اش‌چهره‌ای با او مثل غریبه‌ها رفتار می‌کنند: «بازمانده داریم! اما ورودی‌ها‌قدمِ دفن شدن و آرایه درست کار نمی‌کنه، خیلی آسیب دیده.»
خانواده که انتظارِ تجدیدِ دیداری به این زودی را نداشتند، به‌سرعت‌گرفت شروع به حفاریِ ورودیِ پناهگاه‌های زیرزمینی کردند. پیدا کردنِ بازمانده‌ها کمکشان‌هرچه می‌کرد بفهمند اینجا دقیقاً چه اتفاقی افتاده و آن ساختمان دقیقاً چیست.
در داخلِ میخانه، لکس با روحیه‌ای شاد از‌زیر پشت‌بام پایین آمد و دستانش را بلند به‌حالا هم کوبید تا توجهِ همه را جلب کند.
لکس که فراموش کرده بود از قالبِ مهمان‌خانه‌دار بیرون بیاید، با لحنی نسبتاً رسمی گفت: «خانم‌ها و آقایان، خبرِ‌کرد بسیار خوبی براتون دارم. آرایهٔ شهر به حالتِ عادی برگشته و حسابِ تمامِ هیولاهای بیرون رسیده شده. به‌دلایلِ امنیتی،می‌سنجید پیشنهاد می‌کنم کمی بیشتر داخل بمونید، اما به‌زودی باید کسی به دیدنمون بیاد تا بهمون خبر بده که بیرون امنه.»
جمعیتِ داخلِ میخانه خشکشان زد؛ مطمئن نبودند چیزی را که می‌شنوند باور کنند یا نه.همه‌چیز مشکل حل شده بود؟ این... خیلی راحت‌تر از چیزی بود که باید باشد، نه؟ با‌ذهنیتِ اینکه در شلوغی و تنگیِ جا گیر افتاده بودند، هرگز گرسنه یا بی‌حوصله نشده بودند.
خیلی وقت پیش فهمیده بودند که نوعی توهم روی پنجره‌ها اعمال شده است، چون هرگز نمی‌توانستند حتی یک هیولا‌برای را در بیرون ببینند. حتی الان هم اگر به بیرون نگاه می‌کردند، همه‌چیز دقیقاً مثلِ قبل به نظر می‌رسید.زمانِ اما صاحبِ میخانه دلیلی نداشت به آن‌ها دروغ بگوید، چراکه این دروغ به‌راحتی برملا می‌شد. پس حتماً حقیقت داشت.
فریادِ شادی یک‌باره به هوا برخاست و حتی کسانی که در سالن نبودند هم به‌سرعت فهمیدند چه‌برای شده است. بچه‌ها از همه خوشحال‌تر بودند و برخی شروع به گریه کردند. زمانِ زیادی از دوریِ‌شدنِ آن‌ها از والدینشان می‌گذشت و آن‌قدر می‌ترسیدند که حتی نمی‌خواستند به بلایی که سرشان آمده فکر کنند.
در میانِ آن شور و پایکوبی، هیچ‌کس جز لکس متوجه نشد که درِ ورودی‌سینه به‌آرامی باز شد و مردی به‌تنهایی قدم به داخل گذاشت. او چنگالی پلاستیکی را که‌حالا به‌طرزِ عجیبی آشنا به نظر می‌رسید در دست داشت و مستقیم به لکس نگاه می‌کرد.
آن دو نگاهی ردوبدل کردند و‌دست‌های سپس مرد به‌سمتِ پیشخان چرخید و‌فقط پس از لحظه‌ای مکث، رفت و نشست.
لکس هم‌روی رفت و‌چهره‌ای کنارش نشست.
روآن، بارمن،چهره‌ای پرسید: «چی‌فقط براتون بیارم؟»
مرد جواب‌محسوب داد: «قوی‌ترین‌توضیحِ نوشیدنی‌ای که دارید.»
«قوی‌ترین؟ مطمئنید؟ گرونه‌ها.»
مرد با بی‌خیالی‌سینه گفت: «آره، آره،فقط از پسِ پولش برمیام.»
روآن به لکس نگاه کرد. لکس فقط سر تکان‌گرفت داد و روآن به‌سمتِ آشپزخانه عقب کشید. باید به‌ادامهٔ سردابِ شراب می‌رفت تا نوشیدنی‌های واقعاً گران‌قیمت را بیاورد.
سکوت میانِ مرد و لکس حاکم بود و هیچ‌کدام برای حرف زدن پیش‌قدم نشدند. چند دقیقه‌بی‌تفاوت بعد، روآن با یک بطریِ کوچکِ یشمی که با چوب‌پنبه مُهروموم شده بود برگشت. پس از‌آماده نشان دادنِ بطری به مرد و اعلامِ شفافِ قیمت برای اطمینانِ خاطر، نوشیدنی را برایش ریخت.
همین یک بطری ۱ میلیون ام‌پی می‌ارزید و‌روی تنها به‌اندازهٔ دو وعده نوشیدنیِ روحی در خود داشت.گرفت یعنی نوشیدنی‌ای که مرد می‌خورد، ۵۰۰٬۰۰۰ ام‌پی ارزش داشت.
با شنیدنِ قیمت، مرد تقریباً فکر کرد دارند سرش کلاه می‌گذارند، اما با‌پیدا باز شدنِ بطری، در شوک فرو رفت. چنگالِ پلاستیکی از دستش افتاد و تمامِ‌می‌سنجید توجهش معطوف به کاسهٔ کوچکِ سفیدی شد که نوشیدنی در آن ریخته شده بود.
نوشیدنیِ سفیدِ شیری‌رنگی با مِهی خنک که دورش می‌چرخید در برابرِ چشمانش ظاهر شد‌تعیین و به تنها چیزِ دنیای او بدل گشت. همان‌طور که نوشیدنی از بطری می‌ریخت،برابرِ جریانش را طوری تماشا می‌کرد که انگار دارد به زیباترین زنِ جهان خیره می‌شود.
وقتی کاسه آماده شد، مرد با دستانی لرزان جلو رفت، اما‌دست‌های به‌محضِ در دست گرفتنِ فنجان، دستانش آرام گرفت. سکوت بر دنیایش‌گرفت سایه انداخت؛ فنجان را به صورتش نزدیک کرد و نفسِ عمیقی کشید.
حتی با چشمانِ بسته هم انفجاری از رنگ‌ها را در ذهنش دید. موج‌های سرخ با زرد و سبز برخورد کردند و طوفانی از زیباییِ خروشان‌برای ساختند. رنگ‌ها تغییرِ شکل دادند و به رودخانه‌ای تبدیل شدند که از بلندترین قله جاری بود و پر از ماهی‌هایی که در مسیرِ آب بالا‌جاودانه‌های و پایین می‌رفتند. پرندگان در حینِ پرواز بر فرازِ رودخانه آواز می‌خواندند و رنگین‌کمان‌ها شکوفا می‌شدند. علف‌ها همراه با خوشبوترین گل‌ها از زمین جوانه زدند.
مرد در دنیای خودش گم شده بود،آسمان چراکه تنها از بوی آن مست شده بود؛بعدی‌اش درحالی‌که فنجان هنوز پر جلوی بینی‌اش قرار داشت.