چپتر 252: مجازات

از لحظه‌ای که راسکال‌ها وارد مهمان‌خانه شدند تا زمانی که مری به جان گفت مبارزه کند، تقریباً ۴۰ ثانیه گذشته بود. در این مدت، لکس نزدیک‌انگار​ به ۱۰۰ مهمان را آنی منتقل کرده بود و با مری هماهنگ کرده بود تا او با پیچکِ افعیِ بزهکار به مناطقِ خاصی حمله کند. با‌گلولهٔ​ رفعِ خطرِ فوری برای بیشترِ مهمان‌ها و کارکنانش، لکس شروع به بررسیِ اختیاراتِ جدیدِ مختلفش کرد تا بهترین راه را برای حلِ این وضعیت پیدا کند.

لکس در چادرش رنگ‌پریده و تمامِ بدنش غرق در عرق شده بود. فشارِ ذهنیِ او از هر چیزی‌قرار​ که پیش از این تجربه کرده بود فراتر رفته بود. در این چند ثانیه، بینِ اسکنِ مداومِ مهمان‌خانه، هماهنگی،‌دیگر​ انتقالِ آنی و اطمینان از امنیتِ همه، صدها کار انجام داده بود و هنوز هم کارش تمام نشده بود.

هرچه زودتر راه‌حلی پیدا می‌کرد‌بروز​ بهتر بود، بنابراین اکنون تمامِ‌تبارش​ تمرکزش روی یافتنِ پاسخ بود.

جرارد از قبل نفس‌نفس می‌زد و دستانش می‌لرزید، اما چنگش روی فرمان هرگز شل نشد. حتی الان‌خونریزی​ هم هیچ حمله‌ای به او اصابت نکرده بود، اما نشانه‌های خستگی را بروز می‌داد. هرچه باشد، صرف‌نظر‌دیگر​ از اینکه تبارش چقدر قدرتمند بود، با دشمنی روبه‌رو بود که ۳ عالمِ بزرگ از خودش بالاتر بود!

اما با وجودِ ضعفِ شدیدش، در کمالِ تعجب، راسکال در وضعیتِ بدتری قرار داشت. او خونریزی نداشت‌بدتری​ یا صدمه ندیده بود، اما پوستِ چرم‌مانندش طوری به استخوان‌هایش چسبیده بود که انگار دچارِ سوءتغذیه است.‌حملاتش​ دفعاتِ حملاتش کاهش یافته بود و دیگر پرواز نمی‌کرد و در عوض تصمیم گرفته بود روی زمین بایستد.

زمانی برای تردید نبود، بنابراین جرارد ماشینش را به‌سمتِ راسکال سرعت بخشید تا بارِ دیگر به آن بکوبد. ناگهان،‌وجودِ​ انگار که از غیب، گلولهٔ آتشینِ عظیمی در مسیرِ جرارد ظاهر شد و او را تهدید به برخورد کرد،‌انگار​ اما درست در لحظه‌ای که به ماشین رسید، به نظر محو شد، گویی به داخلِ خودِ ماشین مکیده شده باشد.

چهار راسکال که برای برپاییِ کمین با هم همکاری کرده بودند، خشکشان زد، زیرا آن حمله‌بینِ​ باید جواب می‌داد. اتفاقِ بعدی که دیدند، فورانِ دو شعلهٔ آبی‌رنگِ جت از پشتِ ماشین بود‌هرچه​ که به راسکالِ نوزادِ روح کوبید و بارِ دیگر او را به داخلِ گودالی پرتاب کرد.

جرارد از حضورِ دشمنانِ اضافی جا نخورد، چرا که به‌محضِ استفادهٔ آن‌ها از فنونشان،‌بدتری​ شناسایی‌شان کرده بود. با این حال، نگرانِ روبه‌رو شدن با دشمنانِ بیشتر بود. ولما‌سوءتغذیه​ خوشبختانه از قبل به جایی عقب‌نشینی کرده بود، بنابراین دست‌کم نیازی نبود نگرانِ او باشد.

این‌طور نبود که نخواهد کمک کند، بلکه‌بزرگ​ در مقایسه با این دشمنان آن‌قدر ضعیف‌تعجب​ بود که نمی‌توانست تفاوتِ معناداری ایجاد کند.

جرارد که کاملاً مطمئن بود نتوانسته آسیبِ قابل‌توجهی به راسکالِ اول وارد کند، در عوض توجهش‌بزرگ​ را به چهار نفرِ دیگر که تازه رسیده بودند معطوف کرد. دو نفر از آن‌ها در‌ندیده​ عالمِ هستهٔ زرین و دو نفرشان در عالمِ بنیان بودند. آن‌ها دست‌کم نباید چالشِ چندان بزرگی می‌بودند.

جرارد بدونِ اینکه به عقب نگاه کند با ماشین دنده‌عقب رفت و به‌سرعت دور زد و جهتِ ماشین‌مداومِ​ را به‌سمتِ جایی که راسکال‌ها در میانِ شاخه‌های درختان پنهان شده بودند تغییر داد. بدونِ اینکه به آن‌ها‌بهتر​ فرصتی برای جاخالی دادن بدهد، بی‌درنگ حملهٔ دوربردی را روانه کرد که به شکلِ ماشین به جلو می‌رفت.

دو راسکالِ هستهٔ زرین به‌سختی توانستند جاخالی بدهند،‌ضعفِ​ اما حمله مستقیماً به دو راسکالِ بنیان اصابت‌داشت​ کرد و در این فرایند بدنشان را منفجر کرد.

در حالی که راسکالِ عالمِ نوزادِ روح از گودال بیرون می‌خزید، حمله‌ای از پشت به ماشینِ گلف اصابت کرد، اما‌خونریزی​ غافلگیر کردنِ جرارد غیرممکن بود، زیرا او از تمامِ تغییراتِ انرژیِ محیط آگاه بود. مانندِ تمامِ حملاتِ قبلی، این حمله‌عوض​ نیز محو شد و انرژیِ آن به حملهٔ دیگری هدایت شد که جرارد به‌سمتِ دیگر استادانِ هستهٔ زرین روانه کرد.

در این لحظه، با وجودِ تمامِ تلاش‌هایش،‌باشد​ جرارد به‌سختی می‌توانست چشمانش را باز نگه‌روبه‌رو​ دارد. شاید زمانِ خوبی برای عقب‌نشینی بود.

لاک‌پشتِ فرمانروای کهکشانی در حالی که از میانِ جنگل می‌گذشت، گفت: «ای وای، ای وای، شما راسکال‌ها واقعاً می‌دونید چه‌جوری گند‌اطمینان​ بزنید.» جایی پشتِ سرش ولما و باغبان ایستاده بودند. ولما با نگرانی و دلواپسی به جرارد نگاه می‌کرد، در حالی که‌پاسخ​ باغبان... خب، او داشت روی تنهٔ یک درختِ شکسته گریه می‌کرد. به نظر می‌رسید هنرش هرگز نورِ روز را نخواهد دید.

لاک‌پشت به‌محضِ اینکه دیدِ واضحی از تمامِ خرابی‌ها پیدا کرد، گفت:‌تعجب​ «به نظر می‌رسه یه مجازاتی لازمه.» اتفاقی که بعداً افتاد شما را‌طوری​ شوکه خواهد کرد! نه، اِهم، اتفاقی که بعداً افتاد خیلی ضدِحال بود.

علف‌های روی زمین شروع به رشد کردند و دورِ راسکال‌ها پیچیدند و‌شدیدش​ آن‌ها را بستند. آن‌ها سعی کردند مقاومت کنند، اما چه در برابرِ‌پوستِ​ نیروی خالص و چه حملهٔ پیچیدهٔ روحی، علف‌ها نفوذناپذیر به نظر می‌رسیدند.

راسکالِ نوزادِ روح به‌طورِ ویژه‌ای نگران شد، چون فهمید علف‌ها نه تنها تنش، بلکه روحش‌عالمِ​ را هم به دام انداخته‌اند. در چنین وضعیتِ خطرناکی، بدونِ هیچ راهِ دیگری، تصمیم گرفت‌نداشت​ از آخرین حملهٔ نهایی که برای اجرای آن آموزش دیده بود استفاده کند — نابودیِ هسته‌اش!

به‌محضِ اینکه فن را به کار بست... هیچ اتفاقی نیفتاد. مثلِ مومیایی‌ای که به‌جای پارچه در علف پیچیده شده باشد، آخرین راسکال به‌همه​ زمین افتاد و آبیِ کوچولو پروازکنان آمد تا آن‌ها را یکی‌یکی بردارد. با دیدنِ اینکه اوضاع ختم به خیر شده است، جرارد بالاخره‌می‌زد​ چنگش را از روی فرمان شل کرد و چیزی نمانده بود بیرون بیفتد، اما ولما به‌سرعت پیدایش شد تا به او کمک کند.

آن‌ها برگشتند تا از لاک‌پشت تشکر کنند، اما او پیش‌تر به راه افتاده بود و باغبانِ گریان را پشتِ سرش‌ندیده​ می‌کشید. در موردِ راسکال‌ها... در گذشته، لکس یک اتاقِ بازجویی نزدیکِ گلخانه ساخته بود و آبیِ کوچولو رفت و راسکال‌هایی را‌بایستد​ که هنوز دست‌وپا می‌زدند، آنجا انداخت. از قبل چندتایی در اتاق بودند که مرتب در گوشه‌ای روی هم چیده شده بودند.

در دقیقهٔ اولِ مبارزه، کارکنانِ مهمان‌خانه توانستند در برابرِ ارتشِ کوچکِ راسکال‌ها‌قدرتمند​ مقاومت کنند. اما با شروعِ دقیقهٔ دوم، بی‌درنگ در وضعیتِ نامساعدی قرار‌راسکال​ گرفتند. هرچه نباشد، یک طرف ارتشی آموزش‌دیده بود و طرفِ دیگر پیشخدمت‌ها بودند.

بیشتر از زی که باعث شده بود خونِ بسیاری از راسکال‌ها تقریباً تخلیه شود، هری ثابت کرد که مردِ‌هماهنگی​ میدان است. ده‌ها پیکر روی زمین دورِ او افتاده بودند. آن‌ها نمرده بودند و در واقع، دقیقاً نمادِ سلامتی‌اکنون​ به نظر می‌رسیدند، چرا که هنوز در اوجِ توانِ جسمیِ خود بودند. این روحشان بود که به‌شدت آسیب دیده بود.

هری حتی نیازی نداشت برای کشتنِ کسی تلاش کند،‌شدیدش​ زیرا در سطح‌های پایین‌تر، حتی خفیف‌ترین آسیب به روح‌نداشت​ باعث می‌شد شخص تقریباً فلج شود و نتواند حرکت کند.

چه متخصصانِ بنیان بودند و چه هستهٔ زرین، تنها نسخهٔ تغییریافته‌ای از طلسمی که‌تعجب​ برای کوتاه‌کردنِ مو استفاده می‌کرد، بریدگی‌هایی در سراسرِ روحشان به جا می‌گذاشت. حتی اگر‌چسبیده​ می‌توانستند از فلج‌شدن در امان بمانند، درد به‌قدری بود که آن‌ها را بی‌قدرت می‌کرد.

با این حال، با وجودِ موفقیتش، دیگر فعالانه به دشمنان حمله نمی‌کرد. اکنون تمرکزش روی دفاع از‌خودش​ کارکنانِ مهمان‌خانه بود. ماشین‌های گلف متأسفانه نابود شده بودند و بسیاری از کارکنان درجاتِ مختلفی از جراحت را‌طوری​ برداشته بودند. در این میدانِ نبرد، تنها سه جنگجو از مهمان‌خانه در وضعیتِ نسبتاً خوبی باقی مانده بودند.

یکی البته هری بود، در حالی که دیگری زی بود، و آخرین نفر یکی از غریق‌نجات‌های دریاچه به نامِ تاد بود.‌اطمینان​ تاد با قدِ دو متر و بدنی تراشیده، شبیهِ عکسِ «بعد» در تصاویرِ «قبل و بعد»، تبارِ شکوفهٔ شاهانه‌اش را در میانهٔ‌جرارد​ نبرد فعال کرده بود و از آن روی تخته‌موج‌سواری‌اش استفاده می‌کرد تا دشمنان را مثلِ سگ‌های آبی در بازیِ کارناوال له کند.

با تلاش‌های مشترکِ این سه نفر، آن‌ها به‌زحمت توانسته بودند دشمنان را عقب نگه دارند، اما هیچ‌کس‌خونریزی​ نمی‌دانست این وضعیت تا کی دوام می‌آورد. سپس، درست در لحظه‌ای که آهنگِ روی بلندگوی زی عوض شد‌پرواز​ و اولین آکوردهای «مچ‌اندازانِ هفت ملت» پخش شد، جان از آسمان درست جلوی این سه نفر فرود آمد.

او هیچ وقتی را برای حرف‌زدن هدر نداد و بی‌درنگ قتل‌عامی به راه انداخت؛ سرعتش‌راسکال​ هرچه عمیق‌تر به خطوطِ دشمن نفوذ می‌کرد فقط بیشتر می‌شد و کاهش نمی‌یافت. در میانِ همهٔ‌سوءتغذیه​ افرادِ حاضر، به نظر می‌رسید او از همه بیشتر برای پایان‌دادن به این نبرد مضطرب است.

دلیلش این بود که با وجودِ مُهر شدنِ تزکیه‌اش، از آنجا که به عالمِ‌روبه‌رو​ جاودانِ زمینی رسیده بود، تنش دگرگونیِ رسیدن به جاودانگی را پشتِ سر گذاشته بود.‌داشت​ در مقایسه با این تزکیه‌گرانِ سطح‌پایین، تنِ او شبیهِ نیروی بی‌رحمِ طبیعت به نظر می‌رسید.

به‌عنوانِ کسی که از چنین مزیتی بهره‌مند شده‌فشارِ​ بود، کاملاً منطقی بود که برای تکمیلِ مأموریتش مصمم‌اسکنِ​ باشد، وگرنه تزکیه‌اش به عالمِ نوزادِ روح سقوط می‌کرد.

مهارت‌هایش به‌عنوانِ یک آدم‌کش بالاخره به‌طورِ کامل به‌ضعفِ​ نمایش گذاشته شد و حتی بدونِ سلاح هم‌داشت​ مانندِ داسی بود که علف‌ها را درو می‌کرد.

برای لحظه‌ای به نظر رسید ورق برگشته است، اما سپس چند نفر از قوی‌ترین‌تعجب​ اعضای ارتشِ راسکال‌ها تصمیم گرفتند نقشه‌هایشان را تغییر دهند. طبقِ آموزش‌هایشان، هنگامِ مبارزه با‌چسبیده​ دشمنی بسیار قوی‌تر از خود، باید روی ایجادِ بیشترین خسارتِ جانبیِ ممکن تمرکز می‌کردند.

با پیروی از این منطق، دست از تماشای مبارزه کشیدند‌تبارش​ و همه در جهت‌های مختلف دویدند، با این عزم که پیش‌شدیدش​ از رسیدنِ جان به آن‌ها، تا جایی که می‌توانستند آدم بکشند.