چپتر 186: پایانِ بازی‌های نیمه‌شب
0مراسم اهدای جوایز با نمایش آتش‌بازی بر فراز کولوسئوم آغاز شد. در مقایسه با برخی از نمایش‌های بزرگی که لکس روی زمین دیده بود، از نظر بصری‌اِهم چیزِ خیلی خاصی نبود، اما برای اولین بار متوجه شد آتش‌بازی‌هایی که راه انداخته بود، نوسانِ بی‌همتایی در انرژیِ روحی ایجاد می‌کردند که تجربه‌اش لذت‌بخش بود! کی‌یکراست فکرش را می‌کرد؟ غیر از صدای آتش‌بازی و نورهای خیره‌کننده، حسِ دیگری هم به حس‌های مهمان‌خانه اضافه شده بود. این موضوع آن‌ها را در عینِ سادگی، شگفت‌انگیز می‌کرد.
پس از لحظه‌ای تماشای آتش‌بازی، به جمعیتِ عظیم نگاه کرد. استرسی را که روزِ اول داشت به یاد آورد. به یاد آورد که چطور برای تک‌تکِ‌نشان تعاملات و گفت‌وگوها حرص خورده بود. وحشتش را وقتی زامبی‌ها واردِ مهمان‌خانه شدند و بعد از آن دیوها خودشان را نشان دادند، به یاد آورد. خیلی وقت‌دست‌کم پیش نبود، اما هم‌زمان لکس حس می‌کرد از آن موقع خیلی چیزها عوض شده است. مهمان‌خانه‌اش در این مدت خیلی تغییر کرده بود و خودش هم همین‌طور.
کولوسئوم پر از جانوران و انسان‌ها بود که همگی به او نگاه می‌کردند. در گوشه‌ای‌روریک خاص، پرامود، هریوت، کریل و آجهور هم نشسته بودند و تماشا می‌کردند. خب، دست‌کم بعضی‌هایشان داشتند‌فصل او را تماشا می‌کردند؛ تمامِ حواسِ هریوت پیشِ روریک بود که برایش غش و ضعف می‌رفت.
متوجهِ چند تن دیگر از مهمان‌هایش هم شد که در این مدت‌روریک برایش جلب‌توجه کرده بودند، اما لکس فقط تک‌خنده‌ای کرد و بی‌خیال شد،وگرنه وگرنه مجبور می‌شد کلِ فصل... اِهم، نه، کلِ روز را به خاطره‌بازی بگذراند.
«مهمانانِ عزیز، سرانجام یک بارِ دیگر اینجا جمع شده‌ایم تا به این میان‌پردهٔ کوچک‌متوجهِ در زندگی‌مان، یعنی بازی‌های نیمه‌شب، پایان دهیم. فکر می‌کنم تا الان دیگر می‌دانید که‌روز من اهلِ مراسم‌های طولانی نیستم، پس یکراست می‌رویم سراغِ اصلِ مطلبی که همه منتظرش بودیم.
اولین کار این است که به یاد داشته باشیم اگرچه این اتفاق برای خیلی از ما فقط یک میان‌پردهٔ کوچک بود،واردِ برای خیلی‌ها پایانِ یک سفر بود. شاید خودشان چنین چیزی نمی‌خواستند، اما در هر صورت، برای مردمِ یک سرزمین تبدیل به‌انسان‌ها قهرمان شدند و به همین دلیل، من با این مجسمه یادشان را گرامی می‌دارم تا نامشان تا ابد در یادها بماند.»
دستش را تکان داد و مجسمه‌ای پانزده فوتی کنارش ظاهر شد. مجسمه که از خالص‌ترین مرمرِ سفید تراشیده شده بود، مردی شمشیربه‌دست را نشان می‌داد‌تک‌خنده‌ای که دوشادوشِ یک گرگ با دشمنی نامرئی می‌جنگید. آن‌ها روی پایه‌ای مستطیل‌شکل ایستاده بودند که نامِ تمامِ شرکت‌کنندگانِ کشته‌شده، همراه با داستانِ اینکه چطور برای‌دهیم آزادیِ مردمِ وگوس مینیما جنگیدند، روی آن نوشته شده بود. پس از پایانِ مراسم، لکس این مجسمه را به جای دیگری در مهمان‌خانه منتقل می‌کرد.
لکس پس از اینکه لحظه‌ای‌تماشا به همه فرصت داد تا‌حواسِ مجسمه را تماشا کنند، ادامه داد.
«حالا که به رفتگان ادای احترام کردیم، یک‌حواسِ توکنِ یادبودِ کوچک هم برای کسانی که در‌دیگر بازی‌ها شرکت کردند. امیدوارم از اوقاتتان به‌نیکی یاد کنید.»
لکس بشکنی زد و تمامِ کسانی که در بازی‌ها شرکت کرده بودند، چه در بخشِ فرهنگی و چه در مبارزات، یک توکنِ طلاییِ کوچک دریافت کردند که عبارتِ‌وقت «بازی‌های نیمه‌شب» روی آن‌ها حک شده بود. انسان‌ها انگشتر گرفتند و جانوران زیورآلاتِ کوچکِ دیگری که بسته به نژادشان می‌توانستند در جاهای مختلفِ تنشان بپوشند. البته، بسیاری از‌تمامِ کسانی که در بازی‌ها شرکت کرده بودند در مهمان‌خانه حضور نداشتند و به سیاراتِ خود برگشته بودند، اما از کِی تا حالا فاصله توانسته بود جلوی سیستم را بگیرد؟
«و حالا، سرانجام نوبتِ جایزه‌ای است که همه این‌همه‌دست‌کم مدت منتظرش بودید.» لکس دستش را چرخاند و مثلِ یک‌متوجهِ شعبده‌بازِ خیابانی، جایزه را از غیب در دستش ظاهر کرد.
«برای سیارهٔ نیبیرو و ساکنانش،تماشا جایزه یک قطره مایهٔ تخمیرِ‌حواسِ ستارهٔ کوتولهٔ بیلی خواهد بود.»
لکس لحظه‌ای صبر کرد تا ببیند کسی این نام را می‌شناسد یا نه، اما به نظر نمی‌رسید این‌طور‌جلب‌توجه باشد. انگار این پاداش به‌شدت کمیاب بود و افرادِ زیادی از وجود یا کاربردش خبر نداشتند. اما این موضوع‌شده‌ایم کاملاً منطقی بود؛ وقتی لکس پاداش را از سیستم گرفت و توضیحاتش را خواند، خودش هم شگفت‌زده شده بود.
پاداش ظاهرِ خیلی چشمگیری نداشت، فقط شبیه به قطره‌آبی بود که‌آورد یک بلور در مرکزش معلق بود. لکس دستش را مشت کرد و‌بعد پاداش ناپدید شد؛ همان لحظه آنی به هستهٔ نیبیرو منتقل شده بود.
«از آنجا که به نظر می‌رسد هیچ‌کدامتان آشناییِ چندانی با این پاداش ندارید، به‌طور خلاصه برخی از کاربردهایش را توضیح می‌دهم. مایهٔ تخمیرِ ستارهٔ کوتوله همین الان با هستهٔ نیبیرو مخلوط شده و تغییرِ بزرگی را آغاز خواهد کرد. این ماده نه‌تنها‌شده‌ایم در طیِ چند سالِ آینده درجهٔ ستاره‌ایِ سیاره را به‌شدت بالا می‌برد و چه‌بسا باعثِ تولدِ روحِ سیاره شود، بلکه قدرتِ تمامِ بومیانِ نیبیرو را هم به‌طرزِ چشمگیری افزایش می‌دهد! تبارهای شما جانوران به بهترین نسخهٔ خودشان پالایش می‌شوند، یا جهش‌های تقویت‌کننده‌ای را‌دلیل تجربه می‌کنند! احتمالِ اینکه برخی جانوران با تبارهای بی‌نهایت کمیاب متولد شوند بسیار بالا می‌رود و استعدادِ تزکیه‌شان خیلی بهتر از همتایانشان خواهد بود. با تغییرِ سیاره، در هر تغییرِ فصل گنجینه‌های طبیعی متولد می‌شوند و فرصت‌ها مثلِ بارانِ موسمی از آسمان می‌بارند.»
شاید بعضی‌ها حس کردند لکس کمی اغراق می‌کند، اما او سرِ حرفش بود و واقعاً مزایای آن را بسیار خلاصه گفته بود. تنها کسانی‌وگرنه که روی آن سیاره زندگی می‌کردند واقعاً می‌فهمیدند اوضاع به‌زودی چقدر تغییر می‌کند. ذهنش سمتِ آن دخترک رفت که در نیبیرو دیده بود، تیفانی، که‌می‌کنم سیستم او را حاملِ ارادهٔ نیبیرو نامیده بود. بر اساسِ درکِ محدودِ لکس از «ارادهٔ دنیا» و «روح‌های دنیا»، او هم احتمالاً سودِ زیادی می‌برد.
سیستم اطلاعاتی دربارهٔ این موضوعات به او داده بود، اما نه چندان. با این حال، یادآوریِ همهٔ آن‌ها باید صبر می‌کرد، چون لکس نمی‌خواست افکارش‌کلِ منحرف شود. وقتی توضیحاتِ این جایزه را خواند هم همین اتفاق برایش افتاد و وقتی فهمید جایزه می‌تواند به‌جای سیاره روی یک انسان هم استفاده‌اهلِ شود، نزدیک بود اشک بریزد. با در نظر گرفتنِ اینکه چقدر برای یک سیارهٔ کامل مفید بود، فقط می‌توانست تصور کند با یک انسان چه می‌کند.
مهمان‌های مختلف با شنیدنِ توضیحاتش واکنش‌های متفاوتی نشان دادند، اما لکس فقط روی چند نفر تمرکز کرد. اول از همه، دیوها به‌سرعت مزایا را‌دیوها یادداشت کردند و دربارهٔ تبدیل کردنش به یک مزرعهٔ آینده‌دار با هم پچ‌پچ کردند. وقتی لکس به «روحِ دنیا» اشاره کرد، چشمانِ راگنار گرد‌کریل شد، اما خیلی زود خودش را جمع‌وجور کرد. تنبلِ نیبیرو، موطلایی، بیشترین واکنش را نشان داد و تا جایی که می‌توانست نیشش باز بود.
او به هیچ‌چیزِ دیگری اهمیت نمی‌داد؛ فقط همین افزایشِ درجهٔ ستاره‌ای به این معنا بود که سیاره می‌تواند قدرتی را که او قادر به کنترلش نبود تحمل کند، و از این به بعد می‌توانست‌خاطره‌بازی زمانِ بیشتری را بیدار بماند. با این حال، عجیب‌ترین واکنش متعلق به مارلو بود. برای کسی که نباید هیچ علاقه‌ای به این موضوع می‌داشت، زیادی هیجان‌زده به نظر می‌رسید، چون هرگز نمی‌توانست به نیبیرو‌داشته برود. لکس خبر نداشت که شهودِ مارلو پس از تبدیل‌شدنش به انسانِ اصیل به‌شدت قوی شده است و حالا به او می‌گوید که پس از این تغییر، فرصتی برای بهبودیِ پسرش در نیبیرو پیدا می‌شود.
«و با این اوصاف، مهمانانِ عزیز، بازی‌های نیمه‌شب به پایان می‌رسد! امیدوارم همهٔ‌برایش شما حسابی لذت برده باشید و هیچ شکایتی از اقامتتان در مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب نداشته‌کلِ باشید. امیدوارم دفعهٔ بعد که برای تعطیلات برنامه‌ریزی می‌کنید، مهمان‌خانه را به یاد بیاورید.»
برخلافِ انتظارِ خیلی‌ها، مهمان‌خانه‌دار پس از اعلامِ بزرگش ناپدید نشد، بلکه از روی صحنه پایین آمد و در میانِ‌فقط مهمان‌ها چرخید. بیشتر برخی از مهمان‌ها می‌خواستند پیش از رفتن خودشان را معرفی کنند، اما همه از این فرصت‌میان‌پردهٔ استفاده نکردند. بسیاری از مهمان‌ها تصمیم گرفتند بعداً، وقتی تمامِ جمعیتِ باقی‌مانده از رویداد رفتند، بیایند و مهمان‌خانه‌دار را ببینند.
و در واقع، بسیاری از مهمان‌ها به‌سرعت در حالِ رفتن بودند. سربازها‌چطور همگی عقب‌نشینی کرده بودند، چون برای پاک‌سازیِ بقیهٔ وگوس مینیما کار داشتند.دیوها جانوران نیز به‌سرعت ناپدید شدند، چرا که مشتاق بودند به خانه برگردند.
ایگیشیما، آن درخت، از وقتش در بازی‌ها حسابی لذت برده بود، اما او هم باید به‌برایش خانه برمی‌گشت. با این حال، می‌دید که در آینده بارها به مهمان‌خانه برمی‌گردد؛ هر چه باشد،اِهم حدودِ ۲۰٬۰۰۰ ام‌پی از برنده‌شدن در شرط‌بندی به دست آورده بود که باید به باد می‌داد.
نیبیرو، باغِ شخصیِ ایگیشیما
تیفانی به تکه‌زمینِ خالی و بزرگی که ایگیشیما معمولاً در آن می‌خوابید خیره شد. از مخفیگاهش درونِ بخشِ توخالیِ یک درخت، تنها کاری که‌دیوها واقعاً از دستش برمی‌آمد نگاه کردن بود. اگر لکس الان او را می‌دید، اصلاً نمی‌شناختش. این فقط به این دلیل نبود که به‌خاطرِ خوردنِ‌کریل میوه‌های فراوانی که قدرتش را افزایش می‌دادند، قد و هیکلش حسابی رشد کرده بود، بلکه به‌خاطرِ جای زخم‌های مختلفی هم بود که روی تنش داشت.
در حالِ حاضر فقط می‌توانست با چشمِ چپش ببیند، چون چشمِ راستش ورم کرده و بسته شده بود. بسیاری از استخوان‌هایش پر از شکستگی‌های مویی بود و عضلاتش از‌می‌شد درد فریاد می‌کشیدند، انگار داشتند از هم پاره می‌شدند. در واقع، وقتی از آخرین میدانِ نبرد عقب‌نشینی کرد و در اینجا پنهان شد، بدنش کاملاً دیگر فرمان نمی‌برد. او فلج‌یکراست شده بود، دست‌کم تا زمانی که روندِ بهبودیِ بدنش تمام شود. به دلایلی که نمی‌دانست، همیشه خیلی زود از زخم‌هایش بهبود می‌یافت. این تنها دلیلی بود که هنوز زنده بود.
اگر ایگیشیما زودتر اینجا بود، می‌توانست در دفاع از چیزی که زمانی‌روریک ملتِ سرخ نامیده می‌شد شرکت کند. هر چقدر که پیش‌تر برای بازگشتِ سرورِ‌مجبور نگهبان دعا کرده بود، حالا به همان اندازه آرزو می‌کرد که درخت برنگردد.
اما از کِی تا حالا زندگی طبقِ آرزوهای آدم پیش می‌رفت؟ با درخششِ نوری روشن، ایگیشیما پس‌مهمان‌هایش از هفته‌ها، با حسی خوب به خانه‌اش برگشت. این حس به‌سختی یک لحظه دوام آورد، چرا که کمینی‌اینجا در انتظارش بود. چند جانورِ سطحِ نوظهور هم‌زمان حمله کردند و هیچ فرصتی برای دفاع به او ندادند.
تیفانی تنها می‌توانست با چشمی اشک‌بار تماشا کند که چگونه سرورِ‌آورد نگهبان، موجودی قدرتمند که زمانی از این کشور و مردم و‌شدند جانورانش یکسان محافظت کرده بود، جان داد و میراثش به پایان رسید.
در مهمان‌خانه،پرامود لکس اعلانِ‌کریل عجیبی دریافت کرد.
یکی از مهمانانِ میزبان که اعتبارِ ام‌پی در مهمان‌خانه داشت، درگذشت. در حالِ انتقالِ ام‌پی به وارث.