چپتر 375: کاربرانِ سیستم
0واقعیت این بود که از این به بعد، با هر کسی که روبه‌رو می‌شد، بخشی از وجودش همیشه‌داشته به این فکر می‌کرد که آیا طرفِ مقابل کاربرِ سیستم است یا نه. اما سوءظنِ بیش‌ازحد نه‌تنها برایش واقعاً‌مختلفش بد بود، بلکه تمرکزش را چنان پخش می‌کرد که عملاً او را از پیدا کردنِ کاربرانِ واقعیِ سیستم بازمیداشت.
کاری که باید می‌کرد این بود که با در نظر گرفتنِ تمامِ چیزهایی که دربارهٔ سیستم‌ها می‌دانست، برای یافتنِ سرنخ‌ها هوشیار بماند. فقط اگر کسی‌وقتی رفتارِ عجیبی نشان می‌داد یا کارِ غیرعادی می‌کرد، احتمالِ داشتنِ سیستم را در او بررسی می‌کرد. شاید این‌طوری کاربرانِ واقعیِ سیستم را از دست می‌داد، اما‌خواهد واقعیتِ ماجرا این بود که او اهدافِ دیگری جز گشتن دنبالِ کاربرانِ سیستم داشت و اگر ظرفیتِ ذهنی‌اش را سهمیه‌بندی نمی‌کرد، در تمامِ کارهایش شکست می‌خورد.
گذشته از این، وقتی کسی را پیدا می‌کرد که به داشتنِ سیستم مشکوک بود،داشت نظارتش باید تا جای ممکن نامحسوس می‌بود. در واقع، بهترین حالت این بود که بتواند‌می‌بود در مهمان‌خانه از آن‌ها جاسوسی کند. او از به جان خریدنِ خطرهای ناشناخته خوشش نمی‌آمد.
اما در موردِ اینکه وقتی مطمئن شد کسی سیستم‌احتمال دارد چه کار خواهد کرد... این تصمیمی بود که‌اصلاً باید تا پیش آمدنِ خودِ موقعیت برایش صبر می‌کرد.
کارِ دیگری که باید می‌کرد این بود که فهرستِ افرادی‌موقعیت را که می‌شناخت، یا مهمان‌های مهمان‌خانه را بررسی کند و‌زندگیِ بسنجد که آیا احتمال دارد سیستم داشته باشند یا نه.
در موردِ زندگیِ شخصیِ خودش، مستقیماً همهٔ کسانی را که می‌شناخت خط زد. اصلاً جای فکر‌داشت نداشت؛ او پیش از مهمان‌خانه زندگیِ چنان معمولی‌ای داشت که حتی نمی‌شد به چیزهای کمی ماوراءالطبیعی‌واقع شک کرد، چه رسد به اینکه کسی سیستم داشته باشد. بعد نوبت به مهمان‌های مختلفش رسید.
لکس می‌خواست به‌خاطرِ سطح‌های تزکیهٔ دیوانه‌وارشان به باستت و فلک شک‌دیگری کند، اما بعد این فکر را کنار گذاشت. با اینکه قوی‌گذشته بودند، کارِ آن‌قدر غیرعادی‌ای نکرده بودند که جای شک داشته باشد.
بعد به مارلو فکر کرد. راستش را بخواهید، لکس فقط بر اساسِ اینکه زندگیِ‌خودش او چقدر دیوانه‌وار بود، دلش می‌خواست باور کند که سیستم دارد. اما اگر داشت،نوبت آن‌قدر طولانی با یک مصدومیت سر نمی‌کرد و گرفتاریِ پسرش را هم نادیده نمی‌گرفت.
نفرِ بعدی الکساندر موریسون بود، اما او‌پیش فقط پولدار و برخوردار از امتیاز بود،می‌شناخت نه یک کاربرِ سیستم با زندگیِ دیوانه‌وارِ ماوراءالطبیعی.
بعد به راگنار فکر کرد. ژنرالِ امپراتوریِ یوتون قطعاً داستانِ حماسی‌ای‌ماجرا داشت، حتی اگر لکس چیزِ زیادی از آن نمی‌دانست. اما باز‌شکست هم، او قوی و موفق بود، ولی اصلاً به‌اندازهٔ کافی ماوراءالطبیعی نبود.
لکس یکی‌یکی فهرستِ مهمان‌هایش را بررسی کرد. به بادیگاردی که در‌دیگری طولِ بازی‌های نیمه‌شب داشت فکر کرد، به پدرِ لورتا فکر کرد،گذشته به جانورانِ مختلفی که دیده بود و خیلی‌های دیگر فکر کرد.
هیچ‌کدامشان کارهای آن‌قدر عجیبی نکرده بودند که لکس‌بسنجد شک کند سیستم دارند. با این حال، چند‌همهٔ مورد بود که توجهِ لکس را جلب کرد.
شاید اگر لکس در اتاقِ مراقبه که تمرکز و حواسش را بالا می‌برد‌افرادی ننشسته بود، و شاید اگر کلاهِ تفکرش را سرش نگذاشته بود، ممکن بود‌اصلاً این چند نکتهٔ مشکوک را به یاد نیاورد یا اصلاً به آن‌ها فکر نکند.
اولی این بود که لاک‌پشتِ فرمانروای کهکشانی می‌توانست روی سیستمش تأثیر بگذارد. نه‌تنها این، بلکه‌دنبالِ سیستم خودش لاک‌پشت را «استخدام» کرده بود. این موضوع بیش‌ازحد مشکوک بود. لکس نمی‌توانست آن‌نامحسوس را توضیح دهد و «اختیارات»ش هنوز آن‌قدر بالا نبود که مری بتواند برایش توضیحش دهد.
کار به جایی رسید که لکس به این فکر افتاد که شاید لاک‌پشت نوعی سیستمِ تداخل دارد که فقط روی سیستم‌های دیگر کار می‌کند و‌نظارتش به او اجازه می‌دهد در بخشی از اختیارات شریک شود. با این حال، لکس در ذهنش جایی برای این واقعیت گذاشت که هنوز چیزهای زیادی‌کرد دربارهٔ سیستم‌ها نمی‌دانست و ممکن بود جواب‌های دیگری هم وجود داشته باشد. شاید نژادِ لاک‌پشت خاص بود و سیستم هم با او همین‌طور رفتار می‌کرد.
موضوعِ بعدی که لکس متوجهش شد، یا بهتر است بگوییم به یاد آورد، این‌خودش بود که با چند نفر برخورد کرده بود که سیستمش نمی‌توانست آن‌ها را اسکن‌نوبت کند. دقیق‌تر بگوییم، سیستم آن‌ها را اسکن می‌کرد، اما لکس فقط یک پیامِ خطا می‌گرفت.
یکی از آن‌ها بادیگاردی بود که در طولِ بازی‌های نیمه‌شب داشت. این تنها‌افرادی دلیلی بود که لکس هنوز نامِ واقعی‌اش را نمی‌دانست و تازه بعداً فهمید‌اصلاً که او به نژادی معروف به کیهانی‌ها تعلق دارد. دومی کارمندِ موقتش، جان بود.
پیامِ خطای تنها برای اثباتِ چیزی کافی نبود،این‌طوری اما این خطا احتمالاً با این جمله قابل‌توضیح بود‌ظرفیتِ که تنها نقطه‌ضعفِ یک سیستم، یک سیستمِ دیگر است.
با این حال، این برای اطمینان کافی نبود. اما برای اینکه کمی‌گشتن به آن‌ها شک کند، کفایت می‌کرد. بادیگاردش بیش از حد قوی و‌مشکوک البته دور از دسترس بود، اما جان درست در مهمان‌خانه‌اش حضور داشت.
از مری پرسید که آیا جان رفتارِ مشکوکی داشته است، اما آن مرد هرگز کاری جز‌همهٔ کار کردن نکرده بود و بیشترِ وقت‌ها به آزمونِ معمایی سر می‌زد. در طولِ حمله‌ای که‌می‌خواست به مهمان‌خانه شد، کمی کمک کرده بود، اما هیچ‌چیز در عملکردش بیش از حد غیرعادی نبود.
لکس به او گفت حواسش‌کرد به جان باشد و اگر‌موقعیت موردِ مشکوکی پیش آمد، خبرش کند.
اما غیر از آن دو نفر، حتی نمی‌توانست اندکی هم‌واقعیتِ شک کند که شخصِ دیگری سیستم دارد. راستش منطقی هم‌نمی‌کرد بود، چون اگر سیستم‌ها چیزِ رایجی بودند، دیگر این‌قدر مخفی نمی‌ماندند.
لکس بقیهٔ روز را صرفِ برنامه‌ریزی‌این‌طوری برای کارهای آینده‌اش، نحوهٔ گسترشِ مهمان‌خانه‌گشتن و همچنین قوی‌تر شدنِ خودش کرد.
روزِ بعد، لکس‌صبر با چند خبرِ خوب‌مهمان‌های و بد روبه‌رو شد.
خبرِ بد، همان‌طور که انتظار می‌رفت، این بود که افرادِ زیادی‌صبر مرده بودند. تمامِ خانوادهٔ دینو و همسرش، و همچنین تمامِ دوستانشان‌خودش و هر کسی که در محله‌شان می‌شناختند، از بین رفته بودند.
خبرِ خوب این بود که از آنجا که چند قتل در نزدیکیِ خانهٔ سه‌قلوها رخ داده بود، تمامِ خانواده‌شان از ترس نقل‌مکان کرده بودند. آن‌ها موقتاً در‌نظارتش یک پناهگاهِ شهری زندگی می‌کردند. وقتی تاریکی فرا رسید، نگهبانانِ شهر از آن‌ها محافظت کرده و به پناهگاه‌های زیرزمینی منتقلشان کرده بودند؛ پناهگاه‌هایی که با شمع و‌پیش فانوس به‌خوبی روشن نگه داشته می‌شدند. وقتی زاگان حمله کرد، ورودیِ پناهگاه ویران شده بود، اما خوشبختانه پیش از آنکه اکسیژنِ گیرمفتادگان تمام شود، نجات یافته بودند.
لکس همچنین فهمید که خاندانِ نوئل قصد دارند جمعیتِ زیادی را برای بازسازی‌دنبالِ و اسکانِ دوباره در بابیلون به آنجا کوچ دهند، چرا که می‌گفتند آنجا نقطهٔ‌ممکن استراتژیکِ بسیار ارزشمندی است و نمی‌توان از آن دست کشید. لکس هیچ نظری نداد.
در عوض، توجهش را به ایجیس معطوف کرد. فنریر تمامِ شب را به شکار پرداخته بود و تأثیراتش چشمگیر‌نداشت بود. با اینکه توله‌گرگ کاملاً پوشیده از زخم بود، اما پا پس نکشیده بود. در واقع، چنان عطشِ خونی‌فلک از خود نشان می‌داد که حتی لکس هم می‌توانست آن را حس کند. حتی نگاهش هم وحشیانه‌تر شده بود.
این تغییر آن‌قدر شدید بود که لکس موقتاً شکار‌خودِ را متوقف کرد تا به او اجازه دهد هم‌داشته از نظرِ جسمی و هم ذهنی خودش را بازیابی کند.
ایجیس صبورانه منتظر بود تا لکس خواستهٔ بعدی‌اش‌این‌طوری را بگوید، چرا که به‌شدت تشنه بود و‌داشت این آب نبود که عطشش را فرو می‌نشاند.
لکس در حالی که مرد را به یک اتاقِ‌ماجرا خصوصی دعوت می‌کرد، گفت: «بشینید. قبل از اینکه بریم سراغِ‌کارهایش بحثِ دستمزدِ بیشتر، میشه بهم بگید چرا دنبالِ من می‌گشتید؟»
ایجیس فقط یک لحظه با‌افرادی خودش کلنجار رفت و بعد‌داشته بی‌شرمانه به پدرش خیانت کرد.
«باباپیره‌م می‌خواست بیام و فنِ تزکیه‌تون رو بگیرم. بهم گفت‌موقعیت با هر قیمتی که خواستید موافقت کنم، به این شرط‌زندگیِ که قبول کنید فنِ تزکیهٔ مسیرِ راستین رو تحویل بدید.»
لکس از روی کنجکاوی ابرویی بالا انداخت. از همان یک جملهٔ ساده می‌شد‌دیگری چیزهای زیادی فهمید، اما فعلاً نمی‌خواست حواسش را از مأموریتش پرت کند. تنها‌مشکوک ۲ روز وقت برایش باقی مانده بود و باید عاقلانه از آن‌ها استفاده می‌کرد.
«برای بخشِ‌احتمالِ بعدیِ دستمزد... از‌شاید خودت برام بگو.»
ایجیس با‌موقعیت تعجب تکرار‌فهرستِ کرد: «از خودم؟»
«آره، از خودت بگو. از اینکه‌تصمیمی اصلاً چرا نوشیدن رو شروع کردی.فهرستِ با جزئیات برام بگو، از هیچ‌چیز نگذر.»
این بار، کلنجار رفتنِ ایجیس کمی بیشتر طول کشید. نگاهش شبیهِ کسی بود که نمی‌خواست به گذشتهٔ زندگی‌اش‌ذهنی‌اش نگاه کند، شبیهِ کسی که شکنجه و رنجِ عظیمی را متحمل شده بود. چشمانش چاهی بود که تنها‌مهمان‌خانه با درد پر شده بود و حالا کسی از او خواسته بود آن درد را سطل‌به‌سطل بیرون بکشد.
با این حال، این کلنجار رفتن زیاد‌دست طول نکشید. تسلیم شد و با آهی‌داشت عمیق و افسرده شروع به صحبت کرد.
«من نوشیدن رو شروع کردم چون... زندگی خیلی لعنتی و حوصله‌سربر بود. فقط... فقط خیلی‌خیلی حوصله‌سربره. وقتی چند سالم بود، شاید ۶ یا ۷ ساله، شنیدم یکی می‌گفت باباپیره‌م‌مختلفش خیلی قویه چون مسیرِ راستین رو تزکیه می‌کنه. من به فنِ تزکیه نگاه کردم و بعد از چند روز، همه‌ش رو یاد گرفتم و حتی تو خواب هم شروع‌نادیده کردم به تزکیه کردن. بعد شنیدم که کریون‌ها خیلی قوی هستن، واسه همین رفتم که بکشمشون، اما اون‌قدر ازشون کشتم که باباپیره‌م اومد و جلوم رو گرفت. شنیدم دخترا...»
لکس ناگهان خشکش زد و گفت: «صبر کن،آمدنِ صبر کن، صبر کن، صبر کن. داری می‌گی... شاه‌احتمال واقعاً جلوت رو گرفت تا کریون‌های بیشتری رو نکشی؟»