چپتر 1: فرصت (۱)
0در جونگ‌نانگ-هیون، جمعیتی‌اجتناب پرهیاهو در بازار‌مستقیماً گرد هم آمده بودند.
پیرزنی که در بساطش مشغول تهیه تنقلات بود، مردی که سطل‌های آب‌جلوی را با احتیاط و به سختی حمل می‌کرد، کودکانی که با دوستانشان‌اعلام مشغول بازی بودند و رهگذران مختلف، همگی نگاهشان را به یک سو دوختند.
کاروانی طولانی از‌ضربه مرکز خیابان روستا‌دیدن در حال عبور بود.
قیژژژ! قیژژژ!
صدای غلتیدن چرخ‌های‌اجتناب چوبی و ضخیم‌مستقیماً ارابه به گوش می‌رسید.
درون ارابه‌ای با میله‌های چوبی که‌بخورید میان سربازان دولتی محافظت می‌شد، زندانیانی‌جلوی با دست و پای بسته دیده می‌شدند.
«اونجا رو ببین.»
«وای خدا.محافظت سر تا‌زندانیانی پاشون غرق خونه.»
چهره‌هایشان تکیده و‌اجتناب زخمی بود، گویی‌مستقیماً رنج بسیاری کشیده بودند.
لباس‌های سفید‌رگبار زندانشان به‌موجودات سرخی گراییده بود.
بدین سبب، فضایی سنگین و‌اصابت دلهره‌آور بر روستاییانی که نظاره‌گر‌نیز کاروان انتقال بودند، سایه افکنده بود.
همانطور که کاروان پیش می‌رفت، شخصی‌پای سنگی از زمین برداشت و آن‌وای را به درون قفس چوبی پرتاب کرد.
«آشغال‌های کثافت!»
تالاپ!
«آخ!»
زندانی که دست و پایش بسته‌پای بود، نتوانست از برخورد سنگ اجتناب کند‌خدا و ضربه مستقیماً به او اصابت کرد.
دیدن رنج زندانی باعث‌کند شد برخی از تماشاچیان نیز‌باعث شروع به پرتاب اشیاء کنند.
تالاپ! تالاپ!
زندانیان درون قفس‌های‌ضربه چوبی مجبور بودند این‌باعث رگبار را تحمل کنند.
«موجودات پلید!»
«بخورید پست‌فطرت‌ها!»
«بمیرید!»
هیچ‌یک از سربازان‌ضربه دولتیِ محافظ، جلوی‌دیدن این کار را نگرفتند.
در عوض،محافظت با پوزخند‌زندانیانی نظاره می‌کردند.
هدف از انتقال زندانیان در‌ضربه ملأ عام دقیقاً همین بود:برخی اعلام جنایات آن‌ها به جهانیان.
«هوم.»
مردی میانسال از‌ضربه پنجره طبقه دوم‌دیدن مهمانخانه‌ای به آن‌ها می‌نگریست.
مقام رسمی که با لباس‌دست فرم روبه‌رویش نشسته بود و‌اونجا چای می‌نوشید، با کنجکاوی پرسید:
«چطور مگه؟»
آن‌ها جنایتکار بودند.
مردی که مقابلش نشسته بود،اصابت کسی نبود که به این‌نیز سادگی‌ها دلش برای زندانیان بسوزد.
مرد میانسال‌محافظت به یکی از‌دست ارابه‌ها نگاه کرد.
برخلاف دیگر زندانیان، آنجا‌کند کسی بود که به‌دیدن تنهایی محبوس شده بود.
زندانی‌ای که سینه‌تحمل و شکم لباس زندانش‌پست‌فطرت‌ها به خون آغشته بود.
«جوونه.»
زندانی با‌محافظت موهایی ژولیده،زندانیانی صاف نشسته بود.
اگرچه نیمی از صورتش زیر‌ضربه موهای آشفته‌اش پنهان بود، اما‌برخی به وضوح یک پسر نوجوان بود.
به نظر می‌رسید‌تحمل نهایتاً شانزده یا‌بخورید هفده سال داشته باشد.
'...
هم‌سن ارباب جوانه.'
دیدن زندانی جوان، او را‌ضربه به یاد ارباب جوانی انداخت‌برخی که به او خدمت می‌کرد.
سرش را تکان داد.
وقتی پای ارتکاب جرم‌مستقیماً در میان باشد، سن‌برخی و سال چه اهمیتی دارد؟
مقام رسمی که‌می‌شد او را تماشا می‌کرد،بسته با لحنی جدی گفت:
«تا وقتی حکم اجرا نشه‌ضربه نمیشه قطعی گفت، ولی برخلاف ظاهرش،تماشاچیان اون بین همشون از همه سنگدل‌تره.»
مرد میانسال با گیجی پرسید:
«منظورت چیه؟»
«اون جوونی که گفتی، بین‌دست زندانی‌هایی که این بار منتقل‌اونجا می‌شن، از همه خطرناک‌تر و وحشی‌تره.»
«وحشی‌تر؟»
مرد میانسال‌رگبار نتوانست حیرتش‌موجودات را پنهان کند.
چه چیزی در مورد‌مستقیماً آن پسر جوان می‌توانست‌برخی تا این حد وحشیانه باشد؟
«... مگه‌محافظت به کسی‌زندانیانی آسیب رسونده؟»
بدترین جرم در دولت‌کند خیانت بود که به عنوان‌باعث جنایت علیه کشور شناخته می‌شد.
با این حال، کسانی که مرتکب خیانت‌پست‌فطرت‌ها می‌شدند، جرایمشان در طول انتقال به صورت‌نگرفتند عمومی اعلام می‌شد، پس نمی‌توانست آن باشد.
شنیع‌ترین جرمی که‌ضربه می‌توانست مرتکب شده‌دیدن باشد، قتل بود.
«آره.»
با پاسخ مقام‌اجتناب رسمی، مرد میانسال‌مستقیماً آهی خفیف کشید.
برای مردم عادی، قتل جنایتی هولناک بود، اما‌بمیرید برای کسی چون او که در دنیای رزمی‌پوزخند می‌زیست، کشتن و کشته شدن امری روزمره محسوب می‌شد.
مقام رسمی که‌ضربه او را نگاه می‌کرد،باعث با زبانش صدایی درآورد.
«نوچ نوچ. شما‌می‌شد رزمی‌کارها انگار درکی‌پای از این چیزا ندارید.»
«کشتن و کشته‌اجتناب شدن توی این دنیا‌اصابت مثل نقل و نباته.»
«شاید. ولی‌رگبار اگه می‌دونستی‌موجودات اون پسره کیه...»
تالاپ!
پیش از آنکه حرف مقام رسمی تمام شود،دیده سنگی مستقیم به سمت سر پسرک درون قفس‌خونه چوبی پرتاب شد و درست به هدف خورد.
جمعیت به تکاپو افتاد.
خون از‌رگبار سر پسر‌موجودات جاری شد.
برخلاف دیگر زندانیان، پسر‌مستقیماً هیچ واکنشی نشان نداد‌برخی و ناله‌ای از درد نکرد.
«اون پسره خیلی جون‌سخته.»
«یعنی دردش‌سنگ نمیاد؟ سرش اون‌طوری‌ضربه شده، ولی چطور...»
مرد میانسال‌رگبار نیز متوجه‌موجودات چیز عجیبی شد.
'اون پسر...'
اگر کسی تمرینات انرژی درونی‌دست یا هنرهای رزمی انجام داده بود،ببین می‌توانست اندکی درد را تحمل کند.
اما پسر‌سنگ یک شهروند‌کند عادی بود.
با این حال، با وجود‌پلید ضربه‌ای که برای شکستن سر کافی‌محافظ بود، حتی یک ناله هم نکرد.
حتی یک پلک‌ضربه هم نزد، که‌دیدن حقیقتاً حیرت‌انگیز بود.
خش خش!
در حالی که خون سرش را‌مستقیماً خیس کرده بود، پسر سرش را‌نیز عقب داد، شاید چون خونریزی آزارش می‌داد.
چهره‌اش که پیش‌تر‌تحمل زیر موها پنهان‌بخورید بود، نمایان شد.
تماشاچیان نزدیک، از‌ضربه سر تحسین نفس‌دیدن در سینه حبس کردند.
مقام رسمی نیز مستثنی نبود.
«اوه خدای من.»
اگرچه صورتش غرق در‌موجودات خون بود، اما ویژگی‌های‌بمیرید زیبایش قابل پنهان کردن نبود.
چهره‌اش هم گیرا‌ضربه بود و هم ظریف،باعث و جذابیتی عجیب داشت.
جالب اینجاست که‌می‌شد حالت چهره‌اش تقریباً‌پای معصومانه به نظر می‌رسید.
«آخه چطور ممکنه‌اجتناب کسی با همچین‌مستقیماً قیافه‌ای همچین کارایی بکنه...؟»
مقام رسمی گیج شده بود.
مرد میانسال با‌ضربه چهره‌ای بسیار متعجب به‌باعث پسر زندانی خیره شد.
«تو... چت شد یهو؟»
با آن سوال، مرد‌کند میانسال تکانی خورد و‌دیدن سرش را تکان داد.
«... هیچی نیست.»
«هیچی؟»
طوری رفتار کرد که انگار چیزی‌پای نیست، اما همین چند لحظه پیش، طوری‌خدا نگاه می‌کرد که انگار شوکه شده است.
مقام رسمی می‌خواست‌اجتناب دوباره بپرسد که مرد‌اصابت میانسال از جا برخاست.
«چای خوبی بود.تحمل انگار کار فوری‌بخورید برام پیش اومده.»
«ای بابا. خیلی‌ضربه وقت بود همدیگه‌دیدن رو ندیده بودیم...»
«سرم شلوغه، همین. دفعه‌زندانیانی بعد، توی وله‌یانگ‌رو یه‌دیده نوشیدنی حسابی مهمونت می‌کنم.»
«وله‌یانگ‌رو؟ اهم.»
با شنیدن حرف‌تحمل او، گوشه لب‌بخورید مقام رسمی پرید.
چه کسی از اینکه‌مستقیماً به مجلل‌ترین عمارت شهر‌برخی برده شود، خوشحال نمی‌شد؟
حوالی پایان ساعت گاو،کند در طبقه زیرین ساختمان‌دیدن طلایی دفتر فرمانداری جونگ‌نانگ-هیون.
بیشتر زندانیان محبوس خواب بودند و‌بخورید حتی نگهبانانی که کشیک می‌دادند نیز‌جلوی با تکیه به دیوار چرت می‌زدند.
در این‌کند میان، یک نفر‌اصابت بود که نمی‌خوابید.
پسر زندانی‌محافظت با موهای‌زندانیانی ژولیده بود.
پسر که در ساختمان طلایی‌ضربه محبوس بود، مات و مبهوت‌برخی به دیوار خیره شده بود.
'...'
چهار روز از زمانی‌مستقیماً که بیدار شده بود و‌تماشاچیان گمان می‌کرد مرده است، می‌گذشت.
در این‌محافظت مدت اتفاقات‌زندانیانی زیادی افتاده بود.
زنده ماندن معجزه‌آسا بود، اما‌ضربه وقتی بیدار شد، خود را به‌تماشاچیان عنوان یک جنایتکار در بند دید.
علاوه بر این،تحمل تاریخ اعدام در ملأ‌پست‌فطرت‌ها عام تعیین شده بود.
مجازات، مثله‌کند شدن با‌مستقیماً ارابه بود.
بستن دست‌ها و پاهایش‌زندانیانی به ارابه‌های مختلف و پاره‌می‌شدند کردن بدنش تا حد مرگ.
'...
یعنی سزاوار این مجازاتم؟'
او افراد بسیاری را بی‌رحمانه‌اصابت کشته بود و لقب «شبح‌نیز آدمکش» را به دست آورده بود.
فارغ از نوع‌می‌شد مجازات، فرار از‌پای اعدام دشوار بود.
با این حال، در‌کند چشمان پسر هیچ پشیمانی‌دیدن یا اضطرابی دیده نمی‌شد.
در عوض،رگبار ذهنش درگیر‌موجودات چیز دیگری بود.
«چی؟ هنرهای رزمی؟ضربه هوی بچه، نکنه یه‌باعث رزمیکار دیدی یا چیزی؟»
این سخنی بود که یکی‌دست از زندانیانی که همراه او‌اونجا منتقل می‌شد، بر زبان رانده بود.
به واسطه آن، پسرک‌کند توانست پرسشی را که‌دیدن در ذهن می‌پروراند، حل کند.
«رزمیکار...»
او گهگاهی هنگامی که‌مستقیماً با پدربزرگش به دهکده‌برخی می‌رفت، درباره آنان شنیده بود.
می‌گفتند آنان می‌توانند همچون اسب‌ها سریع بدوند‌بسته و چیزی به نام «چی» را تهذیب‌پاشون کنند تا از قدرت انسانی فراتر روند.
آنچه تنها به‌اجتناب عنوان شایعه شنیده‌مستقیماً بود، حقیقت داشت.
آن شخص در یک‌موجودات چشم‌برهم‌زدن او را به‌بمیرید لبه پرتگاه کشانده بود.
«... حتی اگر‌ضربه دوباره روبرو شویم،دیدن نتیجه همان خواهد بود.»
هرچه می‌اندیشید،محافظت راهی برای کشتن‌دست آن شخص نمی‌یافت.
آیا شبیخون یا تله اصلاً‌ضربه کارگر می‌افتاد؟ آن شخص هیولایی بود‌تماشاچیان که نقاب انسان بر چهره داشت.
«آیا رزمیکاران‌رگبار ذاتاً تا‌موجودات این حد نیرومندند؟»
اگر چنین باشد، انتقام‌مستقیماً خون پدربزرگش شاید به‌برخی رویایی دوردست بدل گردد.
هرچقدر هم که‌می‌شد تقلا می‌کرد، نمی‌توانست کسی‌بسته مانند او را بکشد.
پس از مدتی‌اجتناب تامل، ناگهان اندیشه‌ای به‌اصابت ذهن پسرک خطور کرد.
«هنرهای رزمی.»
تنها تفاوت میان‌ضربه آن شخص و خود‌باعث او، هنرهای رزمی بود.
تفاوت میان آموختن و‌زندانیانی نیاموختن هنرهای رزمی به‌دیده چنین نتیجه‌ای منجر شده بود.
اگر چنین‌سنگ بود، نتیجه‌گیری‌کند شاید ساده می‌نمود.
«من به‌رگبار هنرهای رزمی‌موجودات نیاز دارم.»
اگر شرایط‌کند یکسان بود، نتیجه‌اصابت می‌توانست متفاوت باشد.
به نظر‌محافظت می‌رسید سرانجام‌زندانیانی پاسخی یافته است.
اما یک مشکل وجود داشت.
«یا شاید دوتا؟»
نخست آنکه‌کند باید از‌مستقیماً اینجا خارج می‌شد.
اگر دست روی دست می‌گذاشت،دست با حکم تکه‌تکه شدن اعدام می‌شد‌ببین و با اندامی دریده جان می‌سپرد.
دوم آنکه‌سنگ چگونه می‌توانست‌کند هنرهای رزمی بیاموزد.
«از چه‌رگبار کسی باید‌موجودات یاد بگیرم؟»
او باید کسی را می‌یافت تا به‌باعث او هنرهای رزمی بیاموزد، اما مشخص نبود‌زندانیان چگونه باید چنین کسانی را پیدا کند.
علاوه بر این، حتی‌زندانیانی اگر موفق به فرار‌دیده می‌شد، همچنان یک مجرم بود.
اگر می‌گریخت،سنگ قطعاً حکم‌کند تعقیب صادر می‌شد.
در آن صورت، چه‌موجودات کسی به مجرمی چون‌بمیرید او هنرهای رزمی می‌آموخت؟
«... کوهی از موانع است.»
ذهنش دوباره آشفته شد.
دریافت که‌سنگ وعده پدربزرگش‌کند درست بوده است.
حتی اگر برای انتقام بود،پلید نباید به این آسانی ماهیت‌دولتیِ پنهان خود را آشکار می‌کرد.
«انگار گور خودم رو کندم.»
حتی اگر متوجه‌می‌شد شده بود، دیگر‌پای خیلی دیر بود.
نتیجه پیش‌تر رقم خورده بود.
تنها نکته خوش‌اقبالی این بود‌پلید که آن شخص به نظر نمی‌رسید‌محافظ از زنده بودن او آگاه باشد.
یا شاید، حتی اگر می‌دانستند، او را‌باعث به حال خود رها کرده بودند زیرا‌زندانیان در هر صورت قرار بود اعدام شود.
در حالی که غرق‌زندانیانی در افکار بود، صدای ضعیفی‌می‌شدند از جایی به گوشش رسید.
خش‌خش.
پسرک بدنش را‌تحمل چرخاند و چیز‌بخورید غیرعادی را حس کرد.
نفسش را حبس کرد‌مستقیماً و بر صدایی که‌برخی از اطراف می‌آمد تمرکز نمود.
«چیه؟»
همانطور که در‌اجتناب عجب بود، چیزی‌مستقیماً نگاهش را جلب کرد.
چیزی شبیه به مهی رقیق از‌بخورید سمت راست پایین ساختمان طلایی که‌جلوی در آن محبوس بود، به درون می‌خزید.
چشمان پسرک باریک شد.
«آتیش‌سوزی شده؟»
با خود اندیشید‌اجتناب که آیا ساختمان‌مستقیماً طلایی آتش گرفته است.
اما به‌رگبار زودی، آن ظن‌پلید از میان رفت.
هیاهوی خاصی نبود‌ضربه و همه جا بیش‌باعث از حد ساکت بود.
آنگاه،
تالاپ! تالاپ!
صدای افتادن چیزی را شنید.
با قضاوت از روی صدا،اصابت به نظر می‌رسید از جایی‌نیز باشد که نگهبانان مستقر بودند.
«این...»
مه خزنده در حال پخش‌ضربه شدن در ساختمان طلایی بود‌برخی که پسرک در آن قرار داشت.
رایحه‌ای ضعیف بینی‌اش را قلقلک‌پلید داد و نام چندین گیاه‌دولتیِ دارویی به ذهنش خطور کرد.
«علف سیصد...کند سنبل ختایی،مستقیماً سنبل‌الطیب، اون‌یونگ‌چو...»
او نزدیک به ده‌زندانیانی سال همراه پدربزرگش گیاهان دارویی‌می‌شدند جمع‌آوری و پرورش داده بود.
پسرک که به شکلی ترسناک نسبت به‌اصابت بوها حساس بود، بلافاصله گیاهان مخلوط شده‌اشیاء در آن مه دودمانند رقیق را تشخیص داد.
«... عود خواب‌آور.»
سنبل‌الطیب و اون‌یونگ‌چو‌ضربه گیاهانی بودند که‌دیدن موجب خواب می‌شدند.
با این ترکیب، کسانی که‌دست دود را استنشاق می‌کردند تا‌اونجا حدود دو ساعت بیدار نمی‌شدند.
اما پسرک متفاوت بود.
«ترکیبش ناشیانه‌ست.»
اگر ترکیب پدربزرگش بود، شاید فرق می‌کرد، اما او از‌نیز کودکی در برابر گیاهان مختلف مقاومت پیدا کرده بود، بنابراین‌موجودات این سطح از عود خواب‌آور او را به خواب نمی‌برد.
«هوم.»
پسرک قضاوت کرد‌اجتناب که اتفاقی در‌مستقیماً حال رخ دادن است.
در چنین وقت دیروقت که همه‌بخورید باید در خواب باشند، عود خواب‌آور در‌کار داخل ساختمان طلایی اداره دولتی پخش می‌شد.
پسرک به دیوار‌ضربه تکیه داد و‌دیدن بر صدا تمرکز کرد.
خش‌خش!
صدای کسی‌سنگ را شنید که‌ضربه مخفیانه حرکت می‌کرد.
صدایی بود که متوجه شدن آن برای‌پست‌فطرت‌ها اکثر مردم دشوار بود، اما برای گوش‌های‌نگرفتند پسرک به صورت ضعیفی قابل شنیدن بود.
«کیه؟»
کسی عود خواب‌آور‌می‌شد پخش کرده و‌پای وارد شده بود.
این بدان معنا‌اجتناب بود که هدفی‌مستقیماً برای ورود داشتند.
صدای قدم‌های بسیار آرامی در‌پلید سرتاسر ساختمان طلایی به این‌دولتیِ سو و آن سو می‌رفت.
«دارن چه غلطی می‌کنن؟»
نمی‌توانست تشخیص دهد‌می‌شد چه کسی نفوذ‌پای کرده یا چرا.
آنگاه، قدم‌ها به‌اجتناب سمت اتاق او در‌اصابت ساختمان طلایی سرازیر شد.
پسرک سرش را‌تحمل پایین انداخت و وانمود‌پست‌فطرت‌ها کرد که خواب است.
کلیک!
صدای باز‌محافظت شدن قفل ساختمان‌دست طلایی را شنید.
«... من بودم؟»
هدف بلاشک خود پسرک بود.
با این‌کند اتفاق، افکار بسیاری‌اصابت از ذهنش گذشت.
شاید آن شخص آمده‌زندانیانی بود تا کارش را بسازد،می‌شدند چون می‌دانست او نمرده است.
ولی چرا باید برای‌کند کسی که قرار بود اعدام‌باعث شود به خود زحمت می‌داد؟
«مهم نیست.»
هدف هرچه بود،ضربه واضح بود که آنها‌باعث او را نشانه رفته‌اند.
پسرک تا حد امکان منظم‌دست نفس کشید تا متوجه نشوند‌اونجا که تسلیم عود خواب‌آور نشده است.
خش‌خش!
صدای کسی را‌تحمل شنید که به‌بخورید آرامی وارد می‌شد.
مزاحم با احتیاط‌ضربه در حال حرکت‌دیدن به داخل بود.
حتی با چشمان بسته،زندانیانی می‌توانست حضورشان را درست‌دیده در مقابلش حس کند.
تق!
فرد مزاحم با پایش ضربه‌ای آرام‌بخورید به پسرک زد، ظاهراً برای اینکه بررسی‌کار کند آیا واقعاً خواب است یا خیر.
پسرک بدنش‌کند را شل کرد‌اصابت و تکان نخورد.
مزاحم که از خواب بودن او‌پای مطمئن شده بود، ناگهان موهایی را‌وای که صورتش را پوشانده بود کنار زد.
تنفس مزاحم که تا‌کند آن لحظه منظم جریان‌دیدن داشت، برای لحظه‌ای متوقف شد.
«...»
او تلاطم‌کند احساسی را‌مستقیماً حس کرد.
پسرک که خواندن احساسات مردم را از پدربزرگش‌دیده آموخته بود، می‌توانست حالات روانی دیگران را از‌خونه طریق چهره، اعمال و تنفسشان به دقت درک کند.
«فرصت منه.»
چنین آشفتگی‌ای فرصتی‌تحمل برای ضربه زدن‌بخورید به دشمن بود.
پسرک به سرعت تخته‌بند چوبی‌اصابت را که دستانش را بسته‌نیز بود به سمت بالا کوبید.
کوبب!
«اوخ!»
مزاحم که گارد نداشت، ضربه‌پلید را در چانه‌اش دریافت کرد‌دولتیِ و تلوتلوخوران به عقب رفت.
پسرک این لحظه را از دست‌دیدن نداد و سعی کرد با تخته‌بند‌اشیاء چوبی به سر مزاحم ضربه بزند.
درست در همان‌می‌شد لحظه، مزاحم لگدی‌پای به شکم پسرک زد.
بوم!
در حالی که به عقب‌پلید رانده می‌شد، مزاحم به سرعت با‌محافظ انگشتانش به سینه او ضربه زد.
تق تق تق تق تق!
سپس بدنش چنان‌می‌شد خشک شد که‌پای گویی منجمد شده است.
مزاحم با‌سنگ ناباوری زیر‌کند لب زمزمه کرد:
«تو چطور خوابت نبرده؟»