چپتر 161: پیشنهاد (۱)
0«بـ... برادر بزرگ؟»
«هاه؟ ارباب ببر پنجم؟»
مردی که در دستان موک گیونگ‌ون معلق بود، کسی نبود جز شاگرد‌چنین ارشد پادشاه شمشیر سون یون و یکی از پنج ببر — که به‌عنوان‌نداشت قدرتمندترین اساتید مرحله نهایی انجمن آسمان و زمین شناخته می‌شدند — وو هولانگ.
یوپ وی‌سون، برادر کوچک موک گیونگ‌ون، و یانگ ایل، رهبر‌تیغه جوان فرقه تالار شمشیر چوهه، نتوانستند بهت خود را از دیدن‌حتی وو هولانگ که غرق در خون و بیهوش بود، پنهان کنند.
گفته می‌شد که رویارویی‌تعالی با او محال است، مگر‌درست آنکه جزو نخبگان انجمن باشی.
چه اتفاقی افتاده بود؟
چطور برادر‌محال بزرگ به چنین‌آنکه روزی افتاده بود؟
یوپ وی‌سون هرگز شکست‌همان خوردن برادر بزرگش را‌بزرگی در مبارزه ندیده بود.
نگاهش بی‌درنگ‌مثل به سوی‌تعالی موک گیونگ‌ون چرخید.
نه. امکان نداشت.
لحظه‌ای با خود‌است اندیشید که آیا‌جزو کار موک گیونگ‌ون است؟
ولی این ممکن نبود.
او قبلاً با موک‌تعالی گیونگ‌ون جنگیده بود و‌محض سطح مهارتش را می‌دانست.
آن‌ها تقریباً برابر بودند‌می‌شد — یا در اوج قلمرو‌آنکه بودند و یا اندکی پایین‌تر.
ولی اینکه کسی مثل او‌آنکه بتواند برادر بزرگ را که به‌چطور قلمرو تعالی رسیده بود شکست دهد؟
این مهمل محض بود.
درست در همان لحظه—
بوم!
یانگ ایل، رهبر جوان فرقه تالار شمشیر چوهه، سنگ بزرگی‌افتاده را که روی تیغه شمشیر سنگینش متعادل کرده بود رها‌نگاهش کرد و با خصومتی تیز به موک گیونگ‌ون خیره شد.
«موک گیونگ‌ون. کار تو بود؟»
هاه؟
این دیگر چه مهملاتی بود؟
حتی اگر آن حرام‌زاده مهارت‌های قابل قبولی داشت —اتفاقی آن‌قدر که توجه اربابشان، بانو وی سو-یون را جلب‌مبارزه کند — باز هم نباید حریف برادر بزرگ می‌شد.
«برادر یانگ. زور اون‌همان حرومزاده هم‌اندازه منه. عمراً بتونه‌روی از پس برادر بزرگ بربیاد.»
«چی داری میگی برادر یوپ؟ موک‌دهد گیونگ‌ون همین الانشم به قلمرو تعالی‌بوم رسیده، درست مثل ارباب ببر پنجم.»
!؟
چهره یوپ وی‌سون از‌مگر ناباوری نسبت به حرف‌های‌باشی یانگ ایل درهم رفت.
داشت مسخره‌اش می‌کرد؟
حتی نیم ماه هم از‌رسیده آخرین مبارزه‌اش با موک گیونگ‌ون در‌لحظه— دره خون و اجساد نگذشته بود.
چطور ممکن بود در‌می‌شد این مدت کوتاه به‌مگر قلمرو تعالی رسیده باشد؟
«داری شوخی‌محال می‌کنی؟ من قبلاً‌آنکه باهاش جنگیدم و...»
«شوخی نیست. اربابمون شخصاً تاییدش کرد،بوم حتی ارباب جانگ نونگ‌اک، شاگرد دوم‌متعادل رئیس انجمن هم قدرتش رو قبول داره.»
«...چی؟»
چی؟
ارباب آن‌ها و‌است ارباب جانگ نونگ‌اک او‌نخبگان را تایید کرده بودند؟
این دیگر چه مزخرفاتی بود؟
چطور توانسته بود از مبارزه با‌دهد من در دره خون و اجساد، در‌سنگ چنین زمان کوتاهی به قلمرو تعالی برسد؟
باورکردنی نبود.
درست در همان لحظه،مگر موک گیونگ‌ون پوزخندی زد‌باشی و لب به سخن گشود.
«بهتون برش می‌گردونم.»
«چی؟»
«برادر بزرگتون‌کنند رو میگم.می‌شد بیا، بگیرش.»
«صـ... صبر کن، داری چه...»
هووم!
پیش از آنکه حرف یوپ وی‌سون تمام شود،محض موک گیونگ‌ون با بی‌خیالی پیکر بیهوش وو هولانگ‌تیغه را مثل کیسه سیب‌زمینی به سمت او پرتاب کرد.
هیکل درشت وو هولانگ‌می‌شد با سرعتی ترسناک به‌مگر سمت یوپ وی‌سون پرواز کرد.
«تـ... تو حرومزاده!»
یوپ وی‌سون با عجله‌همان دستانش را باز کرد‌بزرگی تا او را بگیرد.
او فقط به اندازه‌ای انرژی درونی‌دهد جمع کرد که تعادلش را حفظ‌بوم کند و برادر بزرگش را بگیرد—
تق!
غژژژ!
لحظه‌ای که وو هولانگ را گرفت،بوم سنگینی محض انرژی نهفته در پرتاب،متعادل زانوهای یوپ وی‌سون را خم کرد.
همزمان، پاهایش—
خشششش!
—روی زمین کشیده شد‌مگر و نزدیک به هشت‌باشی قدم به عقب رانده شد.
تنها با فشردن دندان‌هایش روی هم‌بوم و سرازیر کردن انرژی بیشتر به‌متعادل موضع ایستادنش توانست خودش را متوقف کند.
اگرچه همه چیز در یک‌رسیده لحظه رخ داد، اما برای یوپ‌لحظه— وی‌سون به شکل عذاب‌آوری طولانی گذشت.
ها... ها...
تالاپ.
یوپ وی‌سون در حالی که‌لحظه— به نفس‌نفس افتاده بود، به‌سختی‌تیغه توانست وو هولانگ را زمین بگذارد.
اون... چی بود؟
آن اصلِ عمیقِ «انتقال‌می‌شد گل و پیوند چوب» بود‌آنکه — یک تکنیک سطح بالا.
در حالی که روش متداول شامل قرض گرفتن انرژی‌اتفاقی حریف بود، این یک کاربرد پیشرفته محسوب می‌شد —مبارزه دمیدن انرژی در یک شیء برای انتقال آن به هدف.
برخی آن‌محض را «روش ضربه‌لحظه— برای انتقال» می‌نامیدند.
...این غیرممکنه.
اجرای چنین تکنیک عمیقی چیزی‌رویارویی نبود که یک رزمیکار در‌جزو قلمرو اوج بتواند انجام دهد.
تنها کسانی که به قلمرو تعالی‌جزو رسیده بودند — با درکی عمیق از‌روزی چی — می‌توانستند از پس آن برآیند.
حتی پس از تجربه‌همان مستقیم آن، یوپ وی‌سون هنوز‌روی در پذیرش آن تردید داشت.
او از دست موک گیونگ‌ون‌رسیده خشمگین بود، اما این موضوع‌همان تمام منطق را زیر سوال می‌برد.
چطور ممکن بود کسی در‌رویارویی چنین زمان کوتاهی به روشنگری‌جزو برسد و از او پیشی بگیرد؟
در حالی که‌است حیرت‌زده ایستاده بود،جزو یانگ ایل پرسید:
«این همون روش‌درست ضربه برای انتقال‌بوم نبود؟ خوبی برادر یوپ؟»
«...خوبم.»
اگرچه حالا می‌دانست که انرژی‌رویارویی درونی موک گیونگ‌ون هر چیزی هست‌نخبگان جز معمولی، اما آسیب ندیده بود.
فقط احساس‌محال آشفتگی و‌مگر حقارت می‌کرد.
سپس، موک‌محض گیونگ‌ون دوباره‌همان صحبت کرد.
«اون مرد. نقاط فشارش مهر‌رسیده و موم شده — باید‌همان بازشون کنید تا به هوش بیاد.»
«چی؟ تو‌کنند نقاط فشار برادر‌رویارویی بزرگ رو بستی؟»
«نه. کار من نبود.»
!؟
با انکار موک‌بتواند گیونگ‌ون، یانگ ایل‌دهد با گیجی اخم کرد.
«اگه کار تو نبوده، یعنی یکی دیگه‌است نقاطش رو بسته؟ یعنی اون طرف بوده که‌چطور ارباب ببر پنجم رو به این روز انداخته؟»
«آه، نه. اونم نیست.مگر بعد از جنگیدن با‌باشی من به این روز افتاد.»
«حرومزاده کوچیک،محض داری با‌همان کلمات بازی می‌کنی؟»
خشم یوپ وی‌سون از‌تعالی حرف‌های موک گیونگ‌ون شعله‌ور‌محض شد و فریاد زد.
موک گیونگ‌ون شانه‌ای بالا انداخت.
«جدی میگم.محال چرا باید‌مگر باهات شوخی کنم؟»
«شوخی؟ هه! حالا فهمیدم.»
«چی رو؟»
«اینکه میگی یکی دیگه‌می‌شد نقاطش رو بسته یعنی‌مگر دست‌جمعی ریختید سر برادر بزرگ.»
«...»
«منطقیه. هر چقدر هم مهارت‌های رزمیت پیشرفت‌سنگ کرده باشه، چطور ممکنه آشغالی مثل تو بتونه‌کرد تک‌نفره یکی از پنج ببر رو شکست بده؟»
هوم.
با طغیان یوپ وی‌سون، یانگ‌رویارویی ایل هم با دیده‌ای تردیدآمیز‌جزو به موک گیونگ‌ون نگاه کرد.
اربابشان، بانو وی سو-یون، گفته‌آنکه بود که مهارت موک گیونگ‌ون‌افتاده در مراحل اولیه قلمرو تعالی است.
به همین دلیل بود که او وو هولانگ‌بزرگی — قوی‌ترین فرد در میان محافظانش — را‌خصومتی فرستاده بود، نه کسی در سطح یانگ ایل.
ولی اگر قضاوت او دقیق بود،دهد هیچ راهی وجود نداشت که موک گیونگ‌ون‌سنگ بتواند به‌تنهایی وو هولانگ را شکست دهد.
فاصله بین مراحل‌گفته اولیه و تکامل‌یافته قلمرو‌است تعالی بسیار زیاد است.
یانگ ایل که خودش به‌آنکه وو هولانگ باخته بود، این تفاوت‌چطور را با تمام وجود درک می‌کرد.
لقب پنج‌محض ببر بی‌دلیل‌همان داده نمی‌شد.
وو هولانگ هیولایی در میان اساتید‌دهد مرحله نهایی بود — کسی که‌بوم تنها نخبگان می‌توانستند با او روبرو شوند.
بنابراین تئوری یوپ‌گفته وی‌سون درباره حمله گروهی‌است منطقی به نظر می‌رسید.
...ممکن بود‌محال با آن‌ها‌مگر متحد شده باشد؟
بانو وی سو-یون نگران بود که‌بوم موک گیونگ‌ون ممکن است جانب ارباب جانگ‌کرده نونگ‌اک، شاگرد دوم رئیس انجمن را بگیرد.
و از طرز رفتار ارباب جانگ‌دهد نونگ‌اک، به نظر می‌رسید که او‌بوم به‌شکل غیرعادی با موک گیونگ‌ون صمیمی است.
آه!
چشمان یانگ ایل طوری گشاد شد‌جزو که انگار متوجه چیزی شده باشد‌چنین و با زمزمه به یوپ وی‌سون گفت:
«شاید حق‌محض با برادر‌همان یوپ باشه.»
«حق با چی؟»
«دیشب شنیدم که محافظ ارباب‌رویارویی جانگ نونگ‌اک — وو منگ‌چون از‌نخبگان قله‌های دوقلو — به قتل رسیده.»
«چی؟»
چشمان یوپ‌محض وی‌سون از‌همان حدقه بیرون زد.
وقتی او در‌بتواند ریاضت و انزوا بود،مهمل چه اتفاقی افتاده بود؟
یانگ ایل ادامه داد:
«توی عمارت خاندان بای، ارباب جانگ نونگ‌اک همش‌باشی داشت با قصد کشت به ارباب ما و‌خوردن پنجمین ارباب ببر نگاه می‌کرد. خیلی عجیب بود.»
«ها! پس اون حرومزاده گروگان فرقه عدالت‌سنگ حتماً با آدمای ارباب جانگ نونگ‌اک دست‌به‌یکی‌رها کرده تا بریزن سر برادر ارشد بزرگ!»
«...»
این فانی‌های احمق.
چه اراجیفی‌محال دارند به‌مگر هم می‌بافند؟
با شنیدن سخنان‌درست چونگ‌ریونگ، موک گیونگ‌ون‌بوم پوزخند کوتاهی زد.
زمزمه‌هایشان آن‌قدر آرام‌بتواند نبود که از گوش‌های‌مهمل تیز او پنهان بماند.
او کلامی بر زبان‌می‌شد نیاورده بود، اما آن‌ها‌مگر داشتند داستان خودشان را می‌بافتند.
هه.
جالبه.
او وو منگ‌چون،بتواند ملازم شاگرد دوم‌دهد را کشته بود.
و وو هولانگ، ملازم‌می‌شد شاگرد سوم را به‌مگر این روز انداخته بود.
ولی این دو‌است ماجرا هیچ ربطی‌جزو به هم نداشتند.
با این حال، آن‌ها داشتند‌لحظه— نقاطی را به هم وصل‌تیغه می‌کردند که اصلاً وجود خارجی نداشت.
اذیت کردنشون حال میده.
این تمام چیزی‌گفته بود که موک‌محال گیونگ‌ون فکر می‌کرد.
اما در حال‌است حاضر، او با‌جزو کس دیگری کار داشت.
«آقایون. اگه می‌خواید به حرف زدن ادامه‌سنگ بدید، راحت باشید. من اومدم بانو وی سو-یون‌کرد رو ببینم... الان توی تالار اصلیه دیگه، نه؟»
موک گیونگ‌ون‌مثل قدمی به‌تعالی جلو برداشت.
در همان لحظه—
شینگ!
یوپ وی‌سون سلاح‌درست مخصوص فرقه‌اش—شمشیر مار—را‌بوم از پشتش بیرون کشید.
آن را به‌بتواند سمت موک گیونگ‌ون‌دهد نشانه رفت و غرید:
«چطور جرأت می‌کنی با اون‌رویارویی پاهای کثیفت حتی فکر نزدیک شدن‌نخبگان به محضر بانوی ما رو بکنی؟»
«واقعاً رو مخی.»
«چی؟»
«من هیچ‌وقت اون تئوری بامزه‌ت رو تأیید نکردم.محض چرا نقاط حیاتی برادر ارشد بزرگت رو باز‌تیغه نمی‌کنی و از خودش نمی‌پرسی؟ اما در مورد من...»
موک گیونگ‌ون قدم دیگری برداشت.
در آن لحظه—
سوویش!
خطی تیز از انرژی‌تعالی شمشیر، زمین را در‌محض سه قدمی او شکافت.
کسی که آن خط را‌رویارویی کشید، کسی نبود جز یانگ‌جزو ایل، رهبر جوان تالار شمشیر چوهائه.
در حالی که شمشیرش انرژی ساطع‌جزو می‌کرد و آماده حمله در هر لحظه‌روزی بود، یانگ ایل با سردی هشدار داد:
«حتی فکر رد‌درست شدن از اون‌بوم خط رو هم نکن.»
یوپ وی‌سون با‌بتواند این هشدار محکم‌دهد احساس آرامش کرد.
با توجه به جهش‌می‌شد ناگهانی قدرت موک گیونگ‌ون، نبرد‌آنکه تن‌به‌تن ناامیدکننده به نظر می‌رسید.
اما یک‌محال حمله مشترک اوضاع‌آنکه را تغییر می‌داد.
یانگ ایل، با اینکه تنها در اوایل قلمرو تعالی‌روی بود، یک نابغه محسوب می‌شد—دست راست بانو وی سو-یون‌خیره و کسی که قدرتش تنها از وو هولانگ کمتر بود.
با حضور او،بتواند شانس پیروزی به‌دهد نفع آن‌ها بود.
حرومزاده.
عالی شد.
آن زمان در خزانه دره‌لحظه— اجساد و خون، آن‌ها محتاط بودند‌سنگینش و نمی‌توانستند با تمام قدرت بجنگند.
اما حالا، حیاط باز به‌رسیده آن‌ها فضا می‌داد تا تمام‌همان توانشان را به کار گیرند.
«برادر یانگ... منم کمکت می‌کنم.»
شهک!
یوپ وی‌سون در کنار‌همان یانگ ایل گارد گرفت‌بزرگی و تیغه‌اش را محکم فشرد.
شاید حمله مشترک‌بتواند بزدلانه به نظر می‌رسید،مهمل اما آن‌ها توجیه داشتند.
هرچه باشد، موک گیونگ‌ون‌می‌شد هم احتمالاً همین کار را‌آنکه با وو هولانگ کرده بود.
اما موک گیونگ‌ون‌است با بی‌اعتنایی دستش‌جزو را تکان داد.
«بی‌خیال شید. من برای‌همان دعوا نیومدم، اومدم بانو‌بزرگی وی سو-یون رو ببینم.»
«خفه شو! فکر کردی ارباب‌رسیده ما حاضر میشه یه گروگان‌همان فرقه عدالت مثل تو رو ببینه؟»
«عجیبه. طبق چیزی که برادر ارشد‌محال بزرگتون گفت، یادمه بانو وی سو-یون‌باشی احضارم کرده بود. اشتباه متوجه شدم؟»
«اون...»
یانگ ایل‌محض به جایش‌همان پاسخ داد.
«احضارت کرد. ارباب ما احترام زیادی برات قائله. ولی اگه‌همان فکر کردی می‌ذاریم بعد از اینکه ارباب ببر پنجم رو‌رها به این روز انداختی، راحت راست‌راست بیای تو، سخت در اشتباهی.»
«اصلاً گوش نمیدید چی‌می‌شد میگم. پس فقط بیدارش‌مگر کنید و از خودش بپرسید.»
«چی؟»
«همش اصرار دارید که من‌لحظه— اول حمله کردم. نقاط حیاتیش رو‌سنگینش باز کنید و... آه، ولش کن.»
موک گیونگ‌ون حرفش‌بتواند را قطع کرد و‌مهمل سرش را تکان داد.
سپس پوزخندی به آن‌ها زد.
«فقط دوتایی‌محال با هم‌مگر بهم حمله کنید.»
«چی؟»
«الان گفت بریزیم سرش؟»
«مگه نشنیدید؟ اگه جفتتون رو‌رویارویی بیهوش کنم کارم سریع‌تر راه میفته.نخبگان اون‌وقت شاید بانوتون بفهمه چی میگم.»
چشمان یانگ ایل‌است با شنیدن حرف‌های‌جزو موک گیونگ‌ون تیز شد.
برخلاف یوپ وی‌سون، او‌همان قصد نداشت اول حمله کند—نه‌روی بدون اینکه حقیقت را بفهمد.
اما به عنوان یک‌تعالی رزمیکار، تحمل این سطح‌محض از توهین غیرممکن بود.
«داری من‌کنند و برادر یوپ‌رویارویی رو دست‌کم می‌گیری؟»
«دست‌کم بگیرم؟ معلومه که نه.»
«پس چرا‌محض میگی دوتایی‌همان حمله کنیم؟»
موک گیونگ‌ون نیشخند زد.
«چون یکی‌یکی مبارزه کردن‌می‌شد باهاتون وقت‌گیره. و راستش رو‌آنکه بخواید، ارزش زحمتش رو ندارید.»
قروچ!
یانگ ایل‌محض دندان‌هایش را‌همان به هم سایید.
معمولاً او حتی‌بتواند در برابر تحریکات‌دهد هم آرام می‌ماند.
اما پس از شنیدن‌می‌شد اینکه قوی‌ترین ملازمشان شکست خورده،آنکه اعصابش از قبل متشنج بود.
این تمسخر‌محال آشکار دیگر‌مگر تیر آخر بود.
«که این‌طور؟محض پس بذار ببینیم‌لحظه— چقدر زورت زیاده!»
فوووش!
یانگ ایل‌کنند به سمت موک‌رویارویی گیونگ‌ون یورش برد.
یوپ وی‌سون نیز که به همان‌جزو اندازه خشمگین بود، پایش را به‌چنین زمین کوبید و به دنبال او رفت.
شمشیر بی‌سایه چوهائه - حرکت چهارم: گردآوری سایه‌ها!
هنر تیغه ماه تابان - تکنیک مخفی، حرکت دوم: ضربه قطع حیات!
هر دو‌تیغه تکنیک‌هایشان را‌متعادل همزمان رها کردند—
—اما همه‌سنگینش چیز ناگهان‌کرده متوقف شد.
سوویش!
کرک!
هان؟
غه!
در یک چشم‌نخبگان بر هم زدن، پیکر‌چطور موک گیونگ‌ون تار شد.
پیش از آنکه بتوانند‌محال ضرباتشان را کامل کنند، دستانش‌نخبگان روی لبه سلاح‌هایشان قفل شد.
!!!!!!!!
یانگ ایل و‌متعادل یوپ وی‌سون هر دو‌خصومتی از شوک خشکشان زد.
چه اتفاقی افتاد؟
آن‌ها حتی‌می‌شد حرکت او‌محال را ندیده بودند.
غررر!
ای-این دیگه چه قدرتیه؟
نمی‌تونم تیغه‌م رو بکشم بیرون!
هر چقدر هم‌رویارویی که انرژی درونی وارد‌آنکه می‌کردند، سلاح‌هایشان تکان نمی‌خورد.
موک گیونگ‌ون آهی کشید.
«خیلی کندید.»
«حرومزاده!»
اسنپ!
یانگ ایل شمشیرش را رها کرد و‌کرد دو انگشتش را—که با انرژی شمشیر شارژ‌اگر شده بود—به سمت گلوی موک گیونگ‌ون نشانه رفت.
اما—
بام!
قبل از اینکه ضربه‌اش‌محال برخورد کند، پای موک گیونگ‌ون‌نخبگان محکم به سرش کوبیده شد.
چشمان یانگ ایل سفید شد،کرده مغزش درون جمجمه‌اش لرزید و همچون‌دیگر تکه کاغذی مچاله بر زمین افتاد.
گوپ!
«نکنه انتظار‌جزو داشتی همین‌جوری‌باشی وایسم نگاه کنم؟»
موک گیونگ‌ون‌می‌شد پوزخندی به یانگ‌است ایلِ بیهوش زد.
رنگ از رخسار یوپ‌متعادل وی‌سون پرید و اندامش‌خصومتی بی‌اختیار شروع به لرزیدن کرد.
این دیگه چه کوفتیه؟
همین چند وقت‌نخبگان پیش، این حرومزاده قدرتش‌چطور با من برابر بود!
چطور این‌قدر قوی شده؟!
حتی اگر یانگ ایل فقط در اوایل‌کرد قلمرو تعالی بود، وو هولانگ—یکی از پنج‌اگر ببر—نمی‌توانست او را با یک حرکت زمین‌گیر کند!
«ت-تو... تو دیگه کی هستی...؟»
«اگه می‌دونی‌جزو زورت نمی‌رسه،باشی چرا نمی‌کشی کنار؟»
کلنچ!
با شنیدن سخنان متکبرانه‌متعادل موک گیونگ‌ون، یوپ وی‌سون‌خصومتی لبش را محکم گزید.
او بعد از تکنیک‌کرده «ضربه برای انتقال» متوجه‌تیز اختلاف قدرت شده بود.
اما حاضر‌جزو نبود ضعف‌باشی نشان دهد.
با غرشی خشمگین،رویارویی مشتی به سمت‌مگر موک گیونگ‌ون پرتاب کرد.
«توی لعنتی—»
کرک!
غه!
مشتش هرگز به هدف نرسید.
پیش از آنکه بتواند جمله‌اش را تمام‌کرد کند، دست موک گیونگ‌ون دور گلویش حلقه‌اگر شد و او را از زمین بلند کرد.
موک گیونگ‌ون در حالی که‌رها به چشمان وحشت‌زده یوپ وی‌سون‌دیگر زل زده بود، لبخندی دلهره‌آور زد.
«مراقب حرف‌جزو زدنت باش. خیلی‌اتفاقی حقیر نشونت میده.»
لرز!
ترسی سرد از ستون فقرات‌کرده یوپ وی‌سون بالا خزید و‌خیره چشمانش از وحشت سرخ شد.
درست در همان لحظه—
«بس کنید!»
صدایی تیز در فضا پیچید.
گوینده کسی نبود جز—
ب-بانوی من؟
—شاگرد سوم‌جزو رئیس انجمن،باشی بانو وی سو-یون.
او که از تالار اصلی بیرون‌مگر آمده بود، با چشمانی گشاد و‌افتاده شوکه به موک گیونگ‌ون خیره شده بود.