چپتر 229: میل (۲)
0«هه هه هه! علیاحضرت،پایان حاضری امشب تو بغل من‌بلند جیغ و داد راه بندازی؟»
‘!!!!!!’
هیچ‌کس چنین‌بزنی گستاخی‌ای را‌آنکه پیش‌بینی نمی‌کرد.
از میان تمامی حضار، این پنگ سک-ایم، برادر کوچک‌تر خاندان‌بی‌ادبانه پنگ از چیجونگ و محرم اسرار ملکه سو هوانگ بود‌گام‌های که چنین کلمات بی‌شرمانه و رکیکی را بر زبان راند.
چطور ممکن بود‌سخنش شخصی در سلامت عقل،دیوانه‌وار چنین سخن توهین‌آمیزی بگوید؟
«هاه!»
حتی ملکه سو نیز مات‌سخنش و مبهوت مانده بود و‌گام‌های کلمات در دهانش خشکیده بودند.
او امیدهای بسیاری‌پاک به خاندان پنگ‌دادی هبی بسته بود.
آنان مسیر گریز او محسوب می‌شدند؛ راهی برای قطع پیوند‌سمت با «انجمن آسمان و زمین» که گرچه از او حمایت‌داده می‌کردند، اما در نهایت سودای کنترلش را در سر داشتند.
اما اکنون، آن‌تنها امیدها در برابر‌عقلش دیدگانش فرو می‌ریخت.
پاپاپاپاک!
جانگ سوگام از دونگ‌چانگ که مشغول بحث با سئوپ‌این‌قدر چون بود، گامی به عقب برداشت و در حالی‌خنده‌ای که به زحمت خشم خود را مهار می‌کرد، فریاد کشید:
«پنگ سک-ایم! پاک عقلت رو‌برسد از دست دادی؟ چطور جرئت می‌کنی‌عمارت با علیاحضرت این‌قدر بی‌ادبانه حرف بزنی...»
پیش از آنکه سخنش به پایان برسد،کاملاً پنگ سک-ایم خنده‌ای دیوانه‌وار سر داد و با‌ارباب گام‌های بلند به سمت عمارت کلاه‌فرنگی حرکت کرد.
«هه هه هه.»
تنها با یک نگاه به‌دست او، آشکار بود که عقلش‌بی‌ادبانه را کاملاً از دست داده است.
محافظان تلاش‌آنکه کردند سد‌پایان راهش شوند.
«ارباب پنگ، ایست!»
«اگه یه قدم دیگه‌آنکه جلو بیای، چاره‌ای نداریم جز‌دیوانه‌وار اینکه دست به شمشیر بشیم.»
سررونگ!
آنان که سلاح‌هایشان را‌پایان بیرون کشیده بودند، در‌گام‌های حالت آماده‌باش قرار گرفتند.
با دیدن‌کرد این صحنه، پنگ‌آشکار سک-ایم پوزخندی زد.
«دست به شمشیر بشید؟ واقعاً فکر کردید می‌تونید‌خنده‌ای جلودار من باشید؟ اگه جیگرش رو دارید بیاید‌کرد جلو. ولی بدونید، دارید با جونتون بازی می‌کنید.»
با گفتن این کلمات،عقلت پنگ سک-ایم بدون هیچ‌می‌کنی تردیدی به پیشروی ادامه داد.
کوبب!
تنها با برداشتن‌تنها یک گام، لرزه‌عقلش بر اندام محافظان افتاد.
جای شگفتی نبود؛ چرا که آنان مقهور‌برسد هاله کشتار غلیظ و انرژی شومی شده‌کلاه‌فرنگی بودند که از وجود پنگ سک-ایم ساطع می‌شد.
«و... وایستا!»
«جلوش رو بگیرید!»
«آخ! حمله کنید!»
پاپاپات!
اگرچه از حضور او مرعوب شده‌دادی بودند، اما محافظان حمله‌ای هماهنگ را‌بزنی برای توقف پنگ سک-ایم آغاز کردند.
این سه رزمیکار که در کار‌خنده‌ای تیمی مهارت داشتند، هر یک نقاط‌کلاه‌فرنگی حیاتی پنگ سک-ایم را نشانه رفتند.
اما درست در همان لحظه...
هوووم!
به محض ورود به محدوده حمله،دادی شمشیر پنگ سک-ایم با دامنه‌ای وسیع هوا‌پیش را شکافت و از کنار رزمیکاران گذشت.
آن سه تن که شمشیرهایشان را‌خنده‌ای به سمت او نشانه رفته بودند،کلاه‌فرنگی همزمان در جای خود خشک شدند.
چهره‌هایشان تابلویی‌کرد از وحشت‌نگاه و ناباوری بود.
«آه... آه...»
«چـ... چطور...؟»
شینگ!
پیکرهایشان از هم شکافت؛نگاه نیم‌تنه‌های بالا و پایین‌داده از یکدیگر جدا شدند.
تپ!
اجساد در هم‌پاک پیچیده‌شان با منظره‌ای فجیع‌جرئت بر زمین نقش بست.
خون همچون‌آنکه فواره‌ای از نیم‌تنه‌های‌برسد بریده‌شده‌شان فوران کرد.
فششش!
آن سه رزمیکار‌پیش در یک چشم‌برهم‌زدن به‌برسد دو نیم تقسیم شدند.
محافظان وفادار به‌پاک ملکه سو در‌دادی بهت فرو رفتند.
پنگ سک-ایم برادری از خاندان پنگ و‌دیوانه‌وار متحد نزدیک ملکه سو محسوب می‌شد، و‌کرد از این رو همرزمی قابل اعتماد بود.
با این حال، او‌نگاه اکنون بی‌رحمانه متحدان خود‌داده را از دم تیغ می‌گذراند.
در حالی که همگان در گیجی زمزمه می‌کردند، برخی نگاه‌ها از‌بلند رزمیکاران بر خاک افتاده به سمت شمشیر عجیبی که پنگ سک-ایم در‌است دست داشت و نمادهای مرموزی بر آن حک شده بود، معطوف شد.
«شمشیر اهریمنی؟»
«چطور شمشیر لرد دست اونه؟»
این سئوپ چون‌تنها و مونگ مو-یاک بودند‌کاملاً که متوجه ماجرا شدند.
آنان شمشیر را شناختند؛ شمشیر‌سخنش اهریمنی، تیغه‌ای افسانه‌ای که توسط آهنگر‌بلند بزرگ، گو یو، ساخته شده بود.
«آه!»
اکنون همه‌آنکه چیز معنا‌پایان پیدا می‌کرد.
پیش از آمدن به باغ‌آشکار پشتی، آنان سلاح‌هایشان را به‌محافظان سربازان در ورودی رستوران سپرده بودند.
به نظر می‌رسید پنگ‌آنکه سک-ایم در آن زمان‌خنده‌ای شمشیر را لمس کرده است.
«یعنی هاله‌کشید شیطانی شمشیر‌عقلت تسخیرش کرده؟»
هیچ توضیح‌آنکه دیگری برای جنون‌برسد او وجود نداشت.
شمشیر اهریمنی یک تیغه‌ی‌نگاه شیطانی بود، بنابراین انتظار‌داده خطر از آن می‌رفت.
اما دیدن اینکه حتی استادی در سطح‌برسد اوج نیز تحت طلسم آن قرار گرفته، نشان‌حرکت می‌داد که این هاله یک نفرین معمولی نیست.
«این شمشیری‌کشید نبود که بشه‌دست راحت لمسش کرد.»
مونگ مو-یاک که زمانی سودای شمشیر اهریمنی را‌گام‌های در سر داشت، با آرامش خاطر دوران حضورش‌نگاه در انجمن آسمان و زمین را به یاد آورد.
این شمشیر چیزی نبود‌نگاه که افراد نالایق بتوانند‌داده بی‌محابا آرزوی داشتنش را بکنند.
در آن لحظه...
پات!
پنگ سک-ایم پس از‌پایان کشتن رزمیکاران، به حرکتش به‌بلند سوی عمارت کلاه‌فرنگی ادامه داد.
جانگ سوگام‌کرد از دونگ‌چانگ سد‌آشکار راه او شد.
جانگ سوگام در حالی که‌سخنش به شمشیر در دست پنگ‌گام‌های سک-ایم چشم دوخته بود، گارد گرفت.
به عنوان یک استاد فوق‌العاده‌دست نیرومند، او بلافاصله حس کرد که‌حرف آن شمشیر یک تیغه‌ی معمولی نیست.
«یه جور هاله شیطانی داره.»
او به شدت محتاط شد.
جانگ سوگام‌بزنی با صدایی‌آنکه بم گفت:
«ارباب پنگ، اون‌پاک شمشیر رو بذار زمین‌جرئت و فوراً بکش عقب.»
اما پنگ‌آنکه سک-ایم هیچ قصدی‌برسد برای عقب‌نشینی نداشت.
او پوزخندی زد‌تنها و به جلو‌عقلش رفتن ادامه داد.
جانگ سوگام فریاد زد:
«پنگ سک-ایم!کشید گفتم همین‌عقلت الان بکش عقب!»
با فریاد‌آنکه او، پنگ سک-ایم‌برسد لبخندی شرورانه زد.
«مرتیکه خواجه‌ی حرومزاده، فقط‌نگاه زر مفت می‌زنی و‌داده بخاری ازت بلند نمیشه.»
قروچ!
چهره جانگ‌کشید سوگام از خشم‌دست در هم پیچید.
تمام خواجگانی که‌سخنش وارد کاخ می‌شدند،خنده‌ای اخته شده بودند.
تنها خاندان سلطنتی اجازه ورود به‌عقلش کاخ را داشتند، بنابراین خواجه‌ها نه‌کردند مرد محسوب می‌شدند و نه زن.
اما این بدان معنا نبود‌سخنش که آن‌ها سرنوشت خود را‌گام‌های دوست داشتند یا پذیرفته بودند.
مسلماً مسخره شدن به‌عقلت عنوان یک خواجه، خون هر‌این‌قدر کسی را به جوش می‌آورد.
«ای پست‌فطرت!»
جانگ سوگام که دو بار خواجه‌عقلش خطاب شده بود، صبرش لبریز شد‌کردند و تکنیک خود را اجرا کرد.
او که می‌دانست مهارت رزمی پنگ سک-ایم‌برسد حتی از رئیس خاندان پنگ نیز فراتر‌کلاه‌فرنگی است، تمام قدرت خود را آزاد کرد.
«پنجه شهرستان گوی‌هوآ،پاک حرکت هشتم: موج‌دادی خون و جسد!»
یک تکنیک مخفی و‌پایان ناامیدکننده که برای کشتن‌گام‌های حریف طراحی شده بود.
پاپاپاپاک!
تکنیک جانگ سوگام با انرژی آبی‌رنگ درخشید و‌خنده‌ای سایه‌های پنجه‌ای بی‌شماری را ایجاد کرد که همچون‌کرد امواجی خروشان پنگ سک-ایم را در بر گرفتند.
نیروی آن چنان عظیم‌عقلت بود که هوای اطرافشان‌می‌کنی را به تلاطم انداخت.
«خواجه‌ی حرومزاده، خوب می‌جنگی.پایان ولی تا وقتی این شمشیر‌بلند دست منه، عمراً حریفم بشی.»
کلنچ!
پنگ سک-ایم شمشیر‌پیش را محکم فشرد و‌برسد انرژی‌اش را متمرکز کرد.
یک هاله‌کشید شمشیر آبی‌رنگ‌عقلت شکل گرفت.
سپس او‌آنکه تکنیک شمشیر خود‌برسد را رها کرد.
«شمشیر رعد‌کرد بنیادین! هماهنگی‌نگاه طوفان رعد!»
کورو-ررر-کانگ!
با صدایی همچون رعدی که بر زمین فرود آید، شمشیر‌بی‌ادبانه پنگ سک-ایم مانند صاعقه‌ای آبی‌رنگ هوا را شکافت، پیچ و‌گام‌های تاب خورد و با تکنیک موج‌مانند پنجه جانگ سوگام برخورد کرد.
پاپاپاپاپاپاک!
برخورد تکنیک‌های دو استاد‌نگاه برتر، انرژی را به‌داده هر سو پرتاب کرد.
زمین در جایی که‌آنکه انرژی برخورد کرده بود،خنده‌ای ترک خورد و متلاشی شد.
جیرررینگ! بوم! بوم!
«آخ!»
«عـ... عقب‌نشینی!»
کسانی که در آن‌آنکه نزدیکی بودند، سراسیمه شده و‌دیوانه‌وار برای ایجاد فاصله تقلا می‌کردند.
در نگاه‌کشید اول، مبارزه پایاپای‌دست به نظر می‌رسید.
ولی چهره‌ی‌آنکه جانگ سوگام درهم‌برسد و تیره بود.
«این واقعاً همون تکنیک ریشه‌ایه؟»
در اصل، «شمشیر‌پیش تندر آغازین» یک‌پایان تکنیک دائو (ساطور) بود.
پنگ سک‌ایم آن را به یک تکنیک شمشیر‌می‌کنی تبدیل کرده بود و قدرت و تنوع حرکاتش‌پایان حتی از نسخه اصلی هم فراتر رفته بود.
جانگ سوگام که پیش‌تر در دوئلی با‌دیوانه‌وار خاندان پنگ این تکنیک را تجربه کرده‌کرد بود، می‌توانست تفاوت را به وضوح احساس کند.
علاوه بر آن،
«با وجود سپر‌پیش انرژی، حس می‌کنم دست‌هام‌برسد داره تیکه پاره میشه.»
او به سختی مقاومت‌عقلت می‌کرد و زخم‌های دستانش‌می‌کنی لحظه به لحظه عمیق‌تر می‌شدند.
اگرچه هر دو از انرژی استفاده می‌کردند، جانگ سوگام‌بلند با دستان خالی می‌جنگید، در حالی که شمشیر پنگ‌عقلش سک‌ایم تیزی و برندگی را به اوج رسانده بود.
شررررر!
کمکم تکنیک‌بزنی جانگ سوگام‌آنکه عقب رانده شد.
سئوپ چون‌کشید که ساکت تماشا‌دست می‌کرد، چشمانش درخشید.
«الان وقتشه.»
اگر همین حالا مداخله می‌کرد،آشکار می‌توانست بدون زحمت زیاد شمشیر‌محافظان شیطانی اربابش را پس بگیرد.
درست زمانی که می‌خواست‌آنکه قدم پیش بگذارد، صدایی‌خنده‌ای در گوشش نجوا کرد.
«ولش کن.»
«ارباب؟»
سئوپ چون با‌تنها گیجی به موک‌عقلش گیونگ‌ون نگاه کرد.
پنگ سک‌ایم یک سلاح مرگبار‌سخنش در دست داشت، پس چرا‌گام‌های به او گفته شد کاری نکند؟
با اینکه‌کشید سردرگم بود، فرمان‌دست ارباب مطلق بود.
سئوپ چون‌آنکه سر جای‌پایان خود ماند.
در همین حین، دوئل بین‌آشکار پنگ سک‌ایم و جانگ سوگام‌محافظان به نقطه اوج خود رسید.
تراک! هوووف!
ناتوان در برابر‌پاک قدرت تکنیک شمشیر، روزنه‌ای‌جرئت در دفاع ایجاد شد.
پنگ سک‌ایم فرصت را‌پایان غنیمت شمرد و به سرعت‌بلند پهلوی جانگ سوگام را شکافت.
خوشبختانه، برش آن‌قدر‌تنها عمیق نبود که‌عقلش به اندام‌های حیاتی برسد.
ولی انرژی تیزی که به‌سخنش داخل نفوذ کرد، جانگ سوگام را‌بلند از شدت درد به زانو درآورد.
گرومپ!
«آخخخ.»
«جانگ سوگام!»
ملکه سو‌بزنی با ناامیدی‌آنکه فریاد زد.
جانگ سوگام‌کشید نزدیک‌ترین محافظ‌عقلت او بود.
و حالا شکست خورده بود.
هیچ‌کس در زیرمجموعه‌تنها او نمی‌توانست جلوی‌عقلش پنگ سک‌ایم را بگیرد.
«هه هه هه. خواجه‌ی ناقص، می‌ذارم یکم‌برسد دیگه زنده بمونی. خوب تماشا کن چطور‌کلاه‌فرنگی سو یانگ‌هیو رو زیر خودم به التماس میندازم.»
«آخ... بـ... باشه، ای حرومزاده...»
جانگ سوگام در حالی که‌برسد پهلویش را گرفته بود، سعی‌سمت کرد جلوی پنگ سک‌ایم را بگیرد.
ولی با‌کرد آن جراحت،نگاه امیدی نبود.
پنگ سک‌ایم با‌پیش لگد محکمی به‌پایان فک جانگ سوگام کوبید.
تراک!
«گاااه!»
جانگ سوگام فریاد کشید‌نگاه و در حالی که خون‌است بالا می‌آورد، روی زمین غلتید.
پنگ سک‌ایم که او را‌سخنش زمین‌گیر کرده بود، بدون تردید‌گام‌های به سمت اقامتگاه قدم برداشت.
تاپ تاپ!
«همگی دارین چه‌سخنش غلطی می‌کنین؟ فوراً‌خنده‌ای جلوش رو بگیرید!»
خواجه یو بونگ‌تنها به گاردها نهیب‌عقلش زد، ولی بی‌فایده بود.
هیچ‌کس جرأت جلو رفتن نداشت.
ترس از مرگ‌پاک آن‌ها را عقب‌دادی نگه داشته بود.
یو بونگ با دیدن این صحنه،خنده‌ای رو به پیشقراولان و گارد عقب‌دارِ «انجمن‌حرکت آسمان و زمین» کرد و فریاد زد:
«برادر گان، برادر اوک، لطفاً‌آشکار کمک کنید! اگه آسیبی به علیاحضرت‌تلاش برسه، نمی‌تونید مأموریتتون رو ادامه بدید.»
«......»
ولی هیچ‌کس تکان نخورد.
گان یانگ و اوک‌پایان گی، آشنایان قدیمی، التماس‌گام‌های او را نادیده گرفتند.
سئوپ چون و مونگ مویاک، گارد عقب‌دار،کاملاً دستانشان را روی سینه صلیب کرده و طوری‌ارباب تماشا می‌کردند که انگار ربطی به آن‌ها ندارد.
«انتخاب‌های عاقلانه.»
حتی پنگ سک‌ایم که غرق‌دست در شهوت و جنون بود،بی‌ادبانه قصدی برای درگیری با آن‌ها نداشت.
او فقط به‌سخنش تجاوز به ملکه‌خنده‌ای سو فکر می‌کرد.
همزمان با نزدیک شدن‌نگاه به او، شهوتش طغیان کرد‌است و پایین‌تنه‌اش نیز متورم شد.
قریچ!
با دیدن این صحنه،عقلت ملکه سو لبش را‌می‌کنی از شدت شرم گزید.
او به‌آنکه خاندان پنگ هبی‌برسد اعتماد زیادی داشت.
چطور ممکن بود یکی‌نگاه از آن‌ها به چنین‌داده هوس‌باز بی‌شرمی تبدیل شود؟
هر چقدر‌بزنی هم فکر‌آنکه می‌کرد، نمی‌توانست بفهمد.
او به موک‌پاک گیونگ‌ون که کنارش بود‌جرئت نگاه کرد و پرسید:
«... تو چه غلطی کردی؟»
موک گیونگ‌ون شانه‌ای بالا انداخت.
«نمی‌فهمم چی میگی.»
«برادر کوچیک پنگ سک‌ایم شاید تندخو باشه،جرئت ولی مردیه از دنیای رزمیِ درستکار که سر‌سخنش حرفش می‌مونه. من اولش اون رو این‌طوری دیدم.»
ولی این‌آنکه رفتار اصلاً‌پایان شبیه او نبود.
نگاه کثیفش فقط‌تنها پر از جنون‌عقلش و شهوت بود.
با شنیدن این‌پیش حرف، موک گیونگ‌ون‌پایان لبخند محوی زد.
«فکر کردی‌کشید من بلایی‌عقلت سرش آوردم؟»
«می‌خوای بگی کار تو نیست؟»
«نه، نیست.»
«پس پنگ‌بزنی سک‌ایم چطور‌آنکه این‌طوری شد...؟»
«اشتباه نکن.کشید این میل‌عقلت واقعی پنگ سک‌ایمه.»
«چی؟»
«کسایی که توسط هاله اهریمنی‌آشکار شمشیر شیطانی تسخیر می‌شن، امیال پنهان‌تلاش و ذات واقعی‌شون رو نشون می‌دن.»
«میل؟ منظورت چیه؟»
«اگه بخوای‌کشید اسمش رو‌عقلت بذاری، بگو کارما.»
«کارما؟»
«وقتی وارد اینجا شدم، به سربازهایی که سلاح‌داده جمع می‌کردن هشدار دادم شمشیرم رو بیرون نکشن. اون‌اگه یه تیغه نفرین‌شده‌ی اهریمنیه و دست زدن بهش خطرناکه.»
«این دیگه چه مزخرفاتیه؟»
برای ملکه‌کشید سو باور‌عقلت کردنش سخت بود.
چطور ممکن بود میل یا ذات‌خنده‌ای واقعی یک نفر فقط با در‌کلاه‌فرنگی دست گرفتن یک شمشیر آشکار شود؟
در همان لحظه، یو‌نگاه بونگ در اقامتگاه سرش را‌است با عجله برگرداند و گفت:
«علیاحضرت! اگه اون شمشیر‌آنکه واقعاً شمشیر شیطانی باشه، پس‌دیوانه‌وار حقیقتاً یه تیغه شیطان افسانه‌ایه.»
«تیغه شیطان افسانه‌ای؟»
او با گیجی اخم کرد.
امکان نداشت‌کرد خواجه‌اش، یو‌نگاه بونگ، دروغ بگوید.
او حتی قبلاً‌پیش به انجمن آسمان و‌برسد زمین خیانت کرده بود.
تاپ تاپ!
پنگ سک‌ایم که‌سخنش حالا درست جلوی‌خنده‌ای اقامتگاه بود، دیوانه‌وار خندید.
«هه هه هه.تنها سو یانگ‌هیو، بالاخره‌عقلش میای تو بغلم.»
لرززز!
تمام بدن‌کشید ملکه سو‌عقلت مورمور شد.
او فکر می‌کرد دنیای رزمیِ‌برسد درستکار پر از قهرمانان شرافتمند است،عمارت برخلاف انجمن آسمان و زمینِ پلید.
به همین دلیل بود که‌آشکار می‌خواست رابطه‌اش را با انجمن‌محافظان قطع کند و به آن‌ها بپیوندد.
ولی اگر حتی کسانی که ادعای درستکاری‌برسد داشتند، امیالی برای تجاوز به بدن او در‌حرکت سر می‌پروراندند، پس هیچ فرقی با بقیه نداشتند.
بیشتر از‌کشید ترس، احساس‌عقلت ناامیدی عمیقی می‌کرد.
او رو‌آنکه به موک‌پایان گیونگ‌ون گفت:
«... کمکم کن.»
«کمکت کنم؟»
«دیگه هیچ‌وقت از گروه‌های درستکار‌دست یا بقیه کمک نمی‌خوام. خواهش می‌کنم،حرف منو از شر اون نجات بده.»
«خب...»
«!؟»
حرف موک گیونگ‌ون‌پیش او را مات‌پایان و مبهوت کرد.
او دقیقاً چه نقشه‌ای داشت؟
موک گیونگ‌ون‌آنکه با دیدن سردرگمی‌برسد او، پوزخند زد.
«آه... با این وضعیت،نگاه بدن علیاحضرت توسط اون‌داده مرد کثیف آلوده میشه.»
«تو!»
امکان نداشت‌کشید که او‌عقلت این را ندانَد.
در حالی که‌سخنش از شدت ترس مستأصل‌دیوانه‌وار شده بود، التماس کرد:
«چـ... چی می‌خوای؟»
موک گیونگ‌ون گوشه لبش‌آنکه را به لبخندی تلخ بالا‌دیوانه‌وار برد و کوتاه جواب داد:
«اطاعت.»