چپتر 144: مسموم‌شده (۱)
0«اگه حتی یه ذره علاقه به گیاهای دارویی‌پادشاه یا سمی داشته باشی، هر کسی می‌تونه راحت‌شدم اینو حدس بزنه. نمی‌فهمم چرا این‌قدر تعجب کردین.»
«هاه؟»
هر کسی از عهده‌اش برمی‌آمد؟
«......»
آیا او اکنون شوخی می‌کرد؟ یا صرفاً از فروتنی ناتوان بود؟سخنان بانو جانگ با چهره‌ای ناباورانه به موک گیونگ‌ون خیره شد، سپس زبانش‌محتاط را به نشانه تحسین در دهان چرخاند و لب به سخن گشود.
«اصلاً خبر نداشتم شاگرد‌مهم‌ترین رهبر فرقه تاریک این‌قدر‌می‌کند راجع به سموم اطلاعات داره.»
باک ساگانگ، پسر دوم پادشاه‌ساها سم باک ساها، در تأیید‌منم سخنان مادرش گفت: «منم غافلگیر شدم.»
در میان رزمیکاران، مگر آنکه فردی بسیار محتاط می‌بود، اغلب‌تشخیصشه فنون سمی را بزدلانه و دون شأن یک رزمیکار حقیقی‌چشایی می‌پنداشتند، از این رو به ندرت توجهی به آن نشان می‌دادند.
با این حال، دانش وسیع موک گیونگ‌ون‌دوم درباره سموم و گیاهان در سطحی بود که‌غافلگیر تنها با مطالعه‌ای دقیق و وقف‌شده حاصل می‌شد.
«چیزی که بیشتر‌گفته از همه عجیبه، اون‌تمرین سطح مسخره قدرت تشخیصشه.»
پادشاه سم همواره به پسرانش گفته بود که مهم‌ترین‌گفت امر برای کسی که فنون سمی را تمرین می‌کند،بسیار پرورش حس چشایی و بویایی برای تشخیص زهر است.
در حالی که حس بویایی‌عجیبه قابل پرورش بود، حس چشایی‌تشخیصشه به این سادگی‌ها رام نمی‌شد.
کار با سم بسیار خطرناک‌ساگانگ بود و حتی کوچک‌ترین اشتباهی‌تأیید می‌توانست به قیمت جان تمام شود.
بنابراین، به جای چشیدن مقادیر زیاد،برای فرد باید مقادیر ناچیزی را می‌چشید‌تشخیص و به تدریج مقاومت ایجاد می‌کرد.
تسلط کامل بر طعم یک سم‌تأیید واحد زمان زیادی می‌برد، پس تمرین‌شدم حس چشایی ناگزیر به کندی پیش می‌رفت.
«...... یعنی ذاتیه؟»
از دیدگاه باک‌داره ساگانگ، این تنها‌پسر توضیح ممکن بود.
موک گیونگ‌ون که تنها هفده سال داشت و حتی آموزش‌چشایی اصلی‌اش در فنون سمی نبود، چنان حس چشایی تیز و‌کار برنده‌ای داشت که تنها می‌شد آن را استعدادی مادرزادی توصیف کرد.
«این واقعاً‌پسر یه چیزیه‌پادشاه واسه خودش.»
باک ساگانگ ناگهان‌بیشتر تیری از حسرت را‌سطح در قلبش احساس کرد.
حالا که فکرش را می‌کرد، موک‌پسر گیونگ‌ون حتماً از طریق نشان عبور دره‌گفت خون شاگرد رهبر فرقه تاریک شده بود.
اگر پدرش در مراسم ورودی فرقه‌برای حضور می‌یافت، می‌توانست این پسر بااستعداد‌تشخیص را زیر بال و پر خود بگیرد.
پدرش قطعاً‌پسر تحت تأثیر چنین‌ساها استعدادی قرار می‌گرفت.
«اگه آورده بودیمش پیش‌همه خودمون، می‌تونست سرمایه بزرگی‌مسخره واسه خاندانمون بشه... آه!»
چشمان باک ساگانگ گرد شد.
او بالاخره فهمید چرا موک‌امر گیونگ‌ون با سه نشان رتبه‌چشایی برتر به دنبال پدرش آمده بود.
«حالا می‌فهمم چرا‌دوم ارباب جوان موک می‌خواست‌سخنان از پدرم راهنمایی بگیره.»
بانو جانگ نیز با شنیدن‌عجیبه سخنان باک ساگانگ سر تکان‌تشخیصشه داد: «آه... پس قضیه اینه.»
اگر کسی تا این حد عمیقاً آگاه‌دوم و علاقه‌مند به سم بود، کاملاً طبیعی‌منم می‌نمود که بخواهد از پادشاه سم بیاموزد.
اکنون دیدار‌پسرانش او منطقی‌مهم‌ترین به نظر می‌رسید.
«فکر می‌کردم وقت تلف کردنه، ولی انگار اشتباه می‌کردم. حتی اگه‌غافلگیر شاگرد رسمی هم نشه، اگه آموزش‌های شوهرم رو دریافت کنه، می‌تونه‌فنون رابطه خوبی بین فرقه تاریک و خاندان باک ما ایجاد کنه.»
تنها مشکل این بود که‌عجیبه آیا شوهرش مایل به آموزش‌تشخیصشه این پسر خواهد بود یا خیر.
اگرچه این قانونی تعیین‌شده توسط‌ساگانگ فرقه بود، اما شوهرش مردی‌تأیید با اصول سفت و سخت بود.
زمانی که تصمیمی‌گفته می‌گرفت، هرگز آن‌برای را تغییر نمی‌داد.
در آن لحظه—
«هوووف!»
«هااا.»
وی سو-یون، شاگرد سوم رهبر فرقه، سم را کاملاً‌پرورش خنثی کرده بود و به جای مه بنفش قبلی، بخاری‌نمی‌شد سفید از دهان بیرون داد و سپس قامت راست کرد.
با دیدن این صحنه،پادشاه باک ساگانگ نتوانست تعجب‌مادرش خود را پنهان کند.
خنثی کردن سم در کمتر‌عجیبه از نیمی از یک لحظه—انرژی‌تشخیصشه درونی او حقیقتاً عمیق بود.
«درست همون‌طور که شایعات می‌گفتن.»
اندکی بعد، شاگرد دوم،مهم‌ترین جانگ نونگ‌اک نیز موفق‌می‌کند به خنثی‌سازی کامل سم شد.
او کمی کندتر از‌پادشاه وی سو-یون بود، اما‌مادرش همچنان سرعتی قابل توجه داشت.
با دیدن این صحنه، بانو جانگ دستانش را به‌قدرت هم کوبید و گفت: «انرژی درونی شما واقعاً خارق‌العاده‌ست. اصلاً‌پرورش فکر نمی‌کردم بتونین سم رو به این سرعت خنثی کنین.»
وی سو-یون در پاسخ‌باک به این ستایش، با‌پادشاه فروتنی دستش را تکان داد.
«سم خاندان باک واقعاً ترسناکه.امر اگه حتی یه ذره تمرکزم رو‌بویایی از دست می‌دادم، کارم سخت می‌شد.»
«شکسته نفسی‌پسر می‌فرمایید. مطمئنم راحت‌ساها از پسش برمی‌اومدین.»
«......»
از سوی دیگر، جانگ‌باک نونگ‌اک در سکوت به‌پادشاه وی سو-یون چشم‌غره رفت.
غرورش خدشه‌دار شده بود.
او می‌خواست اولین کسی باشد که سم‌سخنان را خنثی می‌کند، اما انرژی درونی هیولاوار وی‌مگر سو-یون او را به جایگاه دوم رانده بود.
«لعنت!»
زخمی شدن غرورش اجتناب‌ناپذیر بود.
او در‌پسرانش مقابل زیردستانش‌مهم‌ترین مغلوب شده بود.
جانگ نونگ‌اک با چهره‌ای درهم‌کشیده‌ساها نگاهش را از او گرفت‌منم و به موک گیونگ‌ون دوخت.
«...... این‌چیزی پسره هم‌همه همچین مهارت‌هایی داشت؟»
او جسته و‌داره گریخته گفتگوی آن‌ها‌پسر را شنیده بود.
به نظر می‌رسید موک گیونگ‌ون به‌برای روشی متفاوت از او یا وی‌تشخیص سو-یون سم را خنثی کرده است.
طبق گفته بانو‌دوم جانگ، او ظاهراً اطلاعات‌سخنان زیادی درباره سم داشت.
«اگه این‌طور‌چیزی باشه، حتی بیشتر‌عجیبه به درد می‌خوره.»
فرقه پیش از این وی‌ساگانگ منگ‌چون، یکی از مهره‌های کلیدی‌اش‌تأیید را از دست داده بود.
اگر این پسر همان‌قدر که به‌برای نظر می‌رسید همه‌فن‌حریف بود، می‌توانست به راحتی‌زهر جای خالی وی منگ‌چون را پر کند.
وی سو-یون‌پسر نیز به‌پادشاه همان موضوع می‌اندیشید.
«اونم توی‌چیزی کار با‌همه سم مهارت داشت؟»
او می‌خواست سطح واقعی انرژی درونی موک‌دوم گیونگ‌ون را بسنجد، اما به نظر می‌رسید او‌غافلگیر سم را به روش دیگری خنثی کرده است.
او به طور‌گفته غیرمنتظره‌ای جنبه دیگری از‌تمرین او را دیده بود.
شاید قدرت واقعی‌دوم موک گیونگ‌ون در‌تأیید استعدادهای گوناگونش نهفته بود.
«...... باید‌چیزی اونو متحد‌همه خودم کنم.»
او ابتدا مردد بود چون موک گیونگ‌ون گروگانی از جناح عدالت‌سخنان بود، اما اگر برادر ارشد دومش قصد جذب او را داشت،بسیار او نیز باید راهی برای کشاندن او به سمت خود پیدا می‌کرد.
در آن لحظه—
جانگ نونگ‌اک، شاگرد دوم، از بانو‌تأیید جانگ پرسید و سعی کرد پیش‌قدم‌شدم شود: «بانو، الان می‌تونیم بریم تو؟»
اگرچه او کمی کندتر از وی‌اون سو-یون سم را خنثی کرده بود، اما‌گفته این موضوع در حال حاضر اهمیتی نداشت.
مهم این بود که‌باک چه کسی اول با‌پادشاه پادشاه سم ملاقات می‌کند.
با سوال او، بانو‌مهم‌ترین جانگ به پسر دومش،می‌کند باک ساگانگ نگاه کرد.
«پدر گفت اگه سم‌پادشاه رو خنثی کردین، همگی‌مادرش با هم بیاید تو.»
«با هم؟»
«بله. عذر‌اطلاعات می‌خوام، ولی‌باک این خواست پدره.»
با شنیدن این‌گفته حرف، وی سو-یون در‌تمرین دل نفس راحتی کشید.
اگر مجبور می‌شد اجازه بگیرد‌ساها و ابتکار عمل را از دست‌غافلگیر می‌داد، در موضع ضعف قرار می‌گرفت.
اگرچه وارد شدن با هم ایده‌آل نبود،سطح اما هنوز بهتر از این بود که‌مهم‌ترین بگذارد جانگ نونگ‌اک اول پادشاه سم را ببیند.
«چ!»
جانگ نونگ‌اک با‌گفته ناخشنودی زبانش را‌برای در دهان چرخاند.
او می‌خواست اول پادشاه‌پادشاه سم را ببیند، اما‌مادرش حالا اوضاع پیچیده شده بود.
وی سو-یون‌چیزی بی‌تردید سعی‌همه می‌کرد مداخله کند.
با این حال، اگر می‌خواست‌ساگانگ پادشاه سم را ملاقات کند، چاره‌ای‌سخنان جز احترام به خواسته او نداشت.
«...... متوجه شدم.»
«ممنون که درک می‌کنین.»
با این‌چیزی حرف، باک‌همه ساگانگ پیش‌قدم شد.
او در ورودی‌داره ساختمان فرعی ایستاد‌پسر و هشداری داد.
«همون‌طور که قبلاً گفتم، داخل پر از سمه.می‌کند لطفاً از تکنیک گردش چی برای تنظیم تنفس‌قابل استفاده کنین و نذارین سم وارد بدنتون بشه.»
«فهمیدم.»
«بله.»
«ارباب جوان موک، شما...»
«من حالم خوبه.»
«...... بسیار خب. ولی برخلاف اینجا،تأیید سمِ داخل خیلی غلیظ‌تره، پس اگه‌شدم تحملش سخت شد، باید فوراً بیاید بیرون.»
«باشه.»
همان‌طور که موک گیونگ‌ون پاسخ می‌داد، جانگ نونگ‌اک‌پادشاه لب‌هایش را کج کرد و گفت: «اگه خیلی‌شدم سخت شد، فقط بگو. خودم کولت می‌کنم میارمت بیرون.»
او به طرزی‌گفته غیرعادی با موک‌برای گیونگ‌ون دوستانه رفتار می‌کرد.
وی سو-یون نیز به‌پادشاه فکر پیشنهاد کمک افتاد‌مادرش اما سریع دهانش را بست.
او نمی‌خواست بر سر‌همه چنین موضوعی بحثی بچگانه با‌قدرت برادر ارشد دومش راه بیندازد.
«پس، لطفاً دنبالم بیاید.»
—قیژژژ!
در باز شد و‌پادشاه آن سه نفر به‌مادرش دنبال باک ساگانگ وارد شدند.
به محض ورود به ساختمان فرعی،اون ورودی دیگری را دیدند که با‌پسرانش مه رقیقی از سم احاطه شده بود.
دیوارهای راهرو با‌داره دسته‌های کاه پر از‌دوم زغال پوشیده شده بود.
باک ساگانگ با مهربانی توضیح داد: «این کاه‌ها حاوی‌پرورش زغال و گیاهای دارویی دیگه‌ای هستن که سم رو‌رام خنثی می‌کنن. بدون اون‌ها، سم به بیرون نشت می‌کنه.»
سپس به دری‌دوم که به اعماق ساختمان‌سخنان راه داشت اشاره کرد.
«راهرو رو دنبال کنین تا به تالار مرکزی برسین، جایی‌تشخیصشه که رئیس خاندان حضور داره. هر چی جلوتر بریم سم‌چشایی غلیظ‌تر میشه، پس لطفاً گردش چی خودتون رو حفظ کنین.»
—قیژژژ!
باک ساگانگ‌پسرانش در را‌مهم‌ترین باز کرد.
مه بنفش‌پسر غلیظی دیدگانشان‌پادشاه را تار کرد.
با دیدن این صحنه،همه چشمان جانگ نونگ‌اک و‌مسخره وی سو-یون گرد شد.
«اون تو‌اطلاعات داره چه‌باک غلطی می‌کنه؟»
«سمش باورنکردنیه.»
به آن‌ها هشدار داده شده‌ساها بود، اما انتظار نداشتند سم‌منم تا این حد غلیظ باشد.
چگونه ممکن بود در چنین شرایطی سخن گفت؟ حتی اگر از چی‌پسرانش برای محافظت از بدنشان استفاده می‌کردند، با یک تنفس اشتباه، آن‌قدر مشغول‌است خنثی کردن سمِ وارد شده به ریه‌هایشان می‌شدند که نای حرف زدن نداشتند.
«لطفاً دنبالم بیاید.»
باک ساگانگ به درون رفت.
جانگ نونگ‌اک و وی‌پادشاه سو-یون با چهره‌هایی منقبض‌مادرش به دنبالش روانه شدند.
با این حال،بیشتر موک گیونگ‌ون کاملاً‌اون بی‌تفاوت به نظر می‌رسید.
—واقعاً حالت خوبه؟داره سمش خیلی شدید‌پسر به نظر میاد.
حتی چونگ‌ریونگ، آن روح‌مهم‌ترین باستانی هم آن‌قدر نگران‌می‌کند شده بود که نتوانست نپرسد.
موک گیونگ‌ون شانه‌ای‌دوم بالا انداخت، انگار که‌سخنان هیچ اتفاقی نیفتاده است.
سم برای‌چیزی او هیچ‌همه معنایی نداشت.
خون جاری‌اطلاعات در رگ‌هایش، خود‌ساگانگ زهری مرگبار بود.
تق، تق!
همان‌طور که در راهروی‌پادشاه طولانی قدم می‌زدند، خیلی‌مادرش زود به تالار مرکزی رسیدند.
با این حال، ورودی نه‌عجیبه با تخته‌های چوبی، بلکه با نوع‌همواره خاصی از سنگ مسدود شده بود.
با دیدن این صحنه،باک جانگ نونگ‌اک با چهره‌ای پرسشگر‌ساها به باک سوگانگ نگاه کرد.
باک سوگانگ توضیح داد: «این اتاق‌برای تهذیب مخصوصیه که برای مقاومت در‌تشخیص برابر تکنیک‌های سمی خاندان ما طراحی شده.»
«اتاق تهذیب؟»
«بله. وقتی کسی به لایه ششم یا بالاترِ تکنیک نهایی خاندان ما، یعنی [کتاب‌مهم‌ترین مقدس سم شیطان موج] برسه، سمش می‌تونه حتی محیط اطراف رو هم ذوب کنه. واسه‌نمی‌شد مقاومت در برابرش، به سنگ‌هایی مثل این نیاز داریم که از مواد خاصی ساخته شدن.»
به عبارت دیگر، سنگ یا‌ساگانگ چوب معمولی در برابر چنین‌تأیید سمی به راحتی ذوب می‌شدند.
تکنیک‌های سمی خاندان‌گفته باک حقیقتاً فراتر‌برای از حد معمول بودند.
«جالبه.»
حالا می‌فهمید چرا استادش، رهبر انجمن آسمان و زمین،قدرت گفته بود که پادشاه سم باک ساها از دو‌می‌کند پادشاهی که لقب هشت ستاره را یدک می‌کشند، خطرناک‌تر است.
سم باک ساها می‌توانست‌باک صدها رزمیکار را در‌پادشاه مدت کوتاهی نابود کند.
شاید حتی بیشتر.
در همان لحظه، باک سوگانگ‌ساها به دیوار سنگی که نقش‌منم در را داشت، ضربه‌ای زد.
«پدر، نه، رئیس خاندان. من ارباب‌اون جوان جانگ نونگ‌اک، بانو وی سو-یون‌پسرانش و شاگرد رهبر فرقه تاریک رو آوردم.»
با شنیدن حرف‌های او، جانگ‌ساگانگ نونگ‌اک و وی سو-یون با‌تأیید دقت به در خیره شدند.
آن‌ها باید‌پسرانش او را برای‌امر حمایت متقاعد می‌کردند.
این هدف مشترک آن‌ها بود.
درست در‌چیزی همان لحظه، صدایی‌عجیبه از داخل آمد.
«هر سه‌تاتون اومدید تو؟»
صدا خشن و زمخت‌مهم‌ترین بود، اما انرژی نهفته‌می‌کند در آن عظمتی لرزه‌آور داشت.
حقیقتاً برازنده یکی از‌پادشاه پنج پادشاه، برترین اساتید‌مادرش انجمن آسمان و زمین بود.
جانگ نونگ‌اک تنفسش را‌همه با تکنیک گردش چی‌مسخره تنظیم کرد و گفت:
«پادشاه سم، من جانگ نونگ‌اک هستم، شاگرد‌دوم دوم رهبر فرقه. اومدم تا تولد یک‌سالگی‌منم نوه‌تون رو تبریک بگم و ادای احترام کنم...»
«کوکوکو، ادای احترام؟گفته یا اینکه اومدید‌برای دنبال ته‌منده غذایی؟»
«ها؟»
«واسه دعوای جانشینی‌بیشتر به حمایت من‌اون نیاز دارید، مگه نه؟»
«!؟»
رک‌گویی ناگهانی او‌گفته باعث شد جانگ نونگ‌اک‌تمرین لحظه‌ای زبانش بند بیاید.
برخلاف سایر پادشاهان، او هرگز قبلاً‌تأیید با پادشاه سم صحبت نکرده بود،شدم بنابراین انتظار چنین صراحتی را نداشت.
با این حال، جانگ‌همه نونگ‌اک کسی نبود که‌مسخره به راحتی دستپاچه شود.
«هو هو هو. همون‌طور که‌ساگانگ از ارشد انتظار میره. چرب‌زبونی‌تأیید فایده‌ای نداره، نه؟ حق با شماست.»
«صداقت خوبه.»
با شنیدن صدا از‌پادشاه داخل، وی سو-یون با‌مادرش عجله شروع به صحبت کرد.
«ارشد باک ساها، من‌همه وی سو-یون هستم. من‌مسخره رو به خاطر میارید؟»
«به خاطر بیارم؟ البته.»
«من واقعاً‌پسرانش می‌خواستم شما‌مهم‌ترین رو ملاقات کنم.»
«کوکوکو، تو‌پسر هم واسه همون‌ساها دلیل اومدی، نه؟»
«انکار نمی‌کنم.»
او هم صادقانه پاسخ داد.
با توجه به لحن‌مهم‌ترین صحبت باک ساها، به نظر‌پرورش می‌رسید چاپلوسی کردن بی‌فایده باشد.
«ارشد...»
درست وقتی وی سو-یون می‌خواست‌عجیبه چیزی بگوید، جانگ نونگ‌اک حرفش‌تشخیصشه را قطع کرد و پیش‌دستی نمود.
«ارشد، بذارید برم‌داره سر اصل مطلب. لطفاً‌دوم از من حمایت کنید.»
«معلومه که‌پسرانش یک‌راست میره‌مهم‌ترین سر اصل مطلب.»
وی سو-یون لب پایینش را‌ساها گزید و صدایش را بالا‌منم برد تا وسط حرف بپرد.
«ارشد!»
«کافیه!»
فریاد تیزی‌پسرانش از داخل اتاق‌امر به گوش رسید.
صدای بلند باعث‌دوم شد هر دو‌تأیید بلافاصله دهانشان را ببندند.
پس از لحظه‌ای،بیشتر صدای باک ساها‌اون دوباره شنیده شد.
«کسایی که می‌خوان جانشین‌باک بشن، می‌ذارن زبونشون جلوتر‌پادشاه از عملشون حرکت کنه.»
«منظورتون چیه؟»
«حمایت من‌پسر رو می‌خواید،پادشاه مگه نه؟»
مگر واضح نبود؟ به‌همه همین دلیل بود که به‌قدرت بهانه جشن تولد آمده بودند.
هر دو‌اطلاعات سر تکان دادند‌ساگانگ و پاسخ دادند.
«ما به‌پسرانش حمایت شما‌مهم‌ترین نیاز داریم.»
«درسته.»
«کوکوکو، اگه تایید من‌همه رو می‌خواید، عملتون رو‌مسخره نشون بدید، نه حرف‌هاتون رو.»
«...... منظورتون چیه؟»
«قصه تعریف کردن واسه من بی‌معنیه. اگه رزمیکار هستید،پرورش خودتون رو با قدرت ثابت کنید. اگه می‌خواید رئیس فرقه‌نمی‌شد بشید، بیاید تو و من رو از جام بلند کنید.»
با شنیدن حرف‌های باک‌پادشاه ساها، چهره جانگ نونگ‌اک‌مادرش و وی سو-یون درهم رفت.
آن‌ها قبلاً شرایط ورود را برآورده‌اون کرده بودند، بنابراین فکر می‌کردند مسئله‌پسرانش فقط متقاعد کردن از طریق گفتگو باشد.
انتظار آزمونی دیگر را نداشتند.
می‌دانستند باک ساها عجیب و‌امر غریب و لجباز است، اما‌چشایی این دیگر فراتر از انتظاراتشان بود.
«داره قدرت‌پسر رزمی ما‌پادشاه رو می‌سنجه؟»
ولی حس می‌کردند‌بیشتر او دارد بیش‌اون از حد دست‌کمشان می‌گیرد.
حتی اگر تکنیک‌های سمی باک ساها‌پسر در سطح دیگری بود، آن‌ها هنوز‌مادرش شاگردان رهبر انجمن آسمان و زمین بودند.
آن‌ها به قدرت رزمی خود‌امر افتخار می‌کردند، قدرتی که حتی‌چشایی بزرگان هم نمی‌توانستند نادیده‌اش بگیرند.
«اگه فقط‌پسر بلند کردنش‌پادشاه از جاش باشه...»
نباید خیلی سخت می‌بود.
با این فکر،داره جانگ نونگ‌اک اول‌پسر قدم پیش گذاشت.
«پس من اول میرم، ارشد.»
«اینکه کی اول بیاد مهم نیست.تأیید اگه بتونید بیاید تو و من‌شدم رو بلند کنید، ازتون حمایت می‌کنم.»
با شنیدن لحن‌بیشتر بی‌تفاوت او، جانگ نونگ‌اک‌سطح لب‌هایش را کج کرد.
از آنجا که اتاق پر از‌پسر سم بود، هرچه کسی بیشتر آنجا‌مادرش می‌ماند، انرژی درونی‌اش بیشتر تحلیل می‌رفت.
بنابراین، نفر‌پسرانش اول بودن‌مهم‌ترین مزیت داشت.
«......
یا حداقل این‌طوری فکر می‌کنه.»
وی سو-یون‌اطلاعات در دلش‌باک پوزخند زد.
افکار او متفاوت بود.
او به انرژی درونی‌اش اطمینان‌ساها داشت، بنابراین معتقد بود می‌تواند‌منم بیشتر از جانگ نونگ‌اک دوام بیاورد.
با رفتن به عنوان نفر دوم،اون می‌توانست واکنش پادشاه سم را مشاهده‌پسرانش کند که این به او برتری می‌داد.
«پس من میرم تو، ارشد.»
«کوکوکو. بیا.»
جانگ نونگ‌اک کف دستش‌پادشاه را روی در سنگی‌مادرش گذاشت و فشار داد.
در ضخیم‌تر از‌بیشتر حد انتظار بود و‌سطح نیاز به زور داشت.
—قرژژژ!
با باز شدن‌گفته در، فضای داخل‌برای کم‌کم نمایان شد.
اما درست در همان لحظه—
«هووف!»
همین که در نیمه‌باز شد—
«تپ!»
«آخ.»
جانگ نونگ‌اک که داشت در را‌اون هل می‌داد، روی یک زانو افتاد‌پسرانش و قفسه سینه‌اش را چنگ زد.
«این دیگه چیه؟»
معده‌اش به هم پیچید‌مهم‌ترین و طعم خون را‌می‌کند در دهانش حس کرد.
سمی که ساختمان ضمیمه را پر کرده‌سخنان بود به اندازه کافی قوی بود، اما‌رزمیکاران این یکی در سطح کاملاً متفاوتی قرار داشت.
آن‌قدر قوی بود‌بیشتر که نفس کشیدن‌اون را دشوار می‌کرد.
«کحح.»
خون سیاه‌پسرانش از دهان جانگ‌امر نونگ‌اک بیرون ریخت.
اما او تنها‌دوم کسی نبود که در‌سخنان معرض سم قرار گرفت.
«تپ!»
وی سو-یون هم مجبور شد به حالت‌دوم نیلوفر آبی بنشیند و وارد حالت مدیتیشن‌منم شود تا چی خود را به گردش درآورد.
سم اینجا قابل مقایسه‌مهم‌ترین با چیزی که راهرو‌می‌کند را پر کرده بود، نبود.
آن‌قدر قوی‌پسر بود که دست‌ساها و پایش می‌لرزید.
«آه، پس قضیه اینه...»
باک سوگانگ که‌داره نظاره‌گر بود، در‌پسر دلش نچ‌نچ کرد.
پدرش هیچ‌پسرانش قصدی برای حمایت‌امر از هیچ‌کدامشان نداشت.
به همین دلیل‌دوم بود که وظیفه‌ای غیرممکن‌سخنان به آن‌ها داده بود.
«لایه هفتم‌چیزی کتاب مقدس‌همه سم شیطان موج.»
سمی که از داخل ساطع می‌شد، مه سم موج‌ساها بود که تنها توسط کسی که به لایه هفتم‌رزمیکاران [کتاب مقدس سم شیطان موج] رسیده باشد، قابل انتشار است.
حتی یک استاد تراز‌مهم‌ترین اول هم نمی‌توانست در‌می‌کند برابر آن مقاومت کند.
تنها راه مقاومت، تمرین‌پادشاه همان تکنیک و سازگاری با‌گفت سم بود، درست مثل خودش.
اما ناگهان—
«جالبه. آزاد کردن‌داره سم به شکل‌پسر مه. تکنیک‌های سمی این‌جورین؟»
«!؟»
با شنیدن‌پسر صدا، چشمان باک‌ساها سوگانگ گرد شد.
یک نفر بود که‌همه هنگام تماشای آن دو‌مسخره نفر فراموشش کرده بود.
موک گیونگ‌ون،اطلاعات شاگرد رهبر‌باک فرقه تاریک.
«چطور ممکنه؟»
باک سوگانگ برای‌دوم لحظه‌ای به چشمان‌تأیید خودش شک کرد.
هر چقدر هم که موک گیونگ‌ون در‌سطح مورد سم دانش داشت، فکر می‌کرد او‌مهم‌ترین قادر به تحمل این وضعیت نخواهد بود.
با این حال،داره موک گیونگ‌ون آنجا‌پسر ایستاده بود، کاملاً بی‌تأثیر.
«ارباب جوان موک؟ چطور...؟»
درست در همان لحظه، صدایی‌ساها از داخل اتاق که با مه‌غافلگیر غلیظ بنفش پر شده بود، آمد.
«...... تو دیگه چی هستی؟»
«منظورت چیه؟»
«چطور می‌تونی‌پسرانش در برابر این‌امر سم دوام بیاری؟»
—فووو!
مه به تدریج پراکنده شد و پیرمردی با‌مسخره ناخن‌های تیز و چهره‌ای بنفش که به حالت‌برای نیلوفر آبی روی زمین نشسته بود، نمایان شد.
او پادشاه‌اطلاعات سم، باک‌باک ساها بود.
چهره باک‌پسرانش ساها پر از‌امر ناباوری محض بود.
حتی دو شاگرد رهبر فرقه نتوانستند در‌سخنان برابر سم مقاومت کنند، اما این پسربچه‌رزمیکاران آنجا ایستاده بود و هیچ اثری رویش نداشت.
این کاملاً‌چیزی دور از‌همه انتظار بود.
علاوه بر این—
«اون پسره... حتی‌گفته از گردش چی هم‌تمرین استفاده نمی‌کنه، مگه نه؟»
اگر از‌پسر چی استفاده می‌کرد،ساها او حسش می‌کرد.
اما در این اتاق پر از‌اون سم، او بدون استفاده از چی‌پسرانش برای محافظت از خود ایستاده بود.
این یعنی او‌داره مقاومتی طبیعی در‌پسر برابر سم داشت...
«...... تکنیک‌های سمی کار کردی؟»
با شنیدن سوال‌دوم او، موک گیونگ‌ون‌تأیید سرش را تکان داد.
«آه، نه.»
«نه؟ پس چطور‌داره می‌تونی چنین سم‌پسر شدیدی رو تحمل کنی؟»
با سوال باک ساها،مهم‌ترین موک گیونگ‌ون با چهره‌ای‌می‌کند متعجب سرش را کج کرد.
سپس گفت: «شدید؟ این؟»
«!؟»