چپتر 519: داستان فرعی: شعله‌های ورطه(۴)
0«این دیگه چی بود؟»
دیدگان هونگ هه-آ‌قابل در دم لبریز از‌جنگجویی‌اش هشیاری و احتیاط شد.
اگرچه او در میان شعله‌ها زاده شده و ذاتش در برابر گرما‌دچار نفوذناپذیر بود، اما قدرتی که همین لحظه پیش با یک ضربه سر‌آمده پادشاه ارواح سفید را از تن جدا کرد، فراتر از تمام تصوراتش بود.
حتی با وجود اینکه او در «آتش حقیقی سامادی» به اوج استادی‌نیست رسیده بود، بریدن سر پادشاه ارواح سفید، یکی از ارواح عالی‌رتبه و نادر‌یارو در میان هیولاها، آن هم با یک ضربه، کار آسانی به شمار نمی‌رفت.
«این حرومزاده... واقعاً قویه.»
او با علم به اینکه این مرد‌جنگجویی‌اش شاخ پدرش، پادشاه قدرت بزرگ را شکسته‌پسرم بود، قصد نداشت گاردش را پایین بیاورد.
اما قدرت حریف،دیگری حتی از آن‌رقابت‌جویی پیش‌بینی‌ها نیز فراتر بود.
«در این سطح، اون جزو نامیراهای باستانی‌باشد رده‌بالا محسوب میشه. باید قدرتش رو با‌جنگجویی‌اش یانگ جیان مقایسه کنم یا اون میمون؟»
صرفاً یک‌باشد هیولا بودن‌نتیجه‌اش کافی نبود.
این حریفی بود که او را وادار می‌کرد‌جوش تا تمام توان تکنیک نامیرایی‌اش، یعنی آتش حقیقی‌خیلی سامادی، و قدرت آینه کونلون را به کار گیرد.
با درک این موضوع، هونگ هه-آ‌رقابت‌جویی علاوه بر احتیاط، احساس دیگری را نیز‌تنش در وجودش حس کرد که غلیان می‌کرد.
حس رقابت‌جویی بود.
آیا از زمان آن «میمون» تا‌پیش‌بینی به حال کسی بود که او‌سویک را این‌چنین دچار تنش کرده باشد؟
«مبارزه‌ای که‌نتیجه‌اش نتیجه‌اش قابل‌پیش‌بینی پیش‌بینی نیست...»
روحیه جنگجویی‌اش‌احساس به جوش‌وجودش آمده بود.
سویک!
«مادر، عقب وایسا.»
«پسرم! تنهایی خیلی سخته. این یارو‌روحیه کلاً یه سطح دیگه است که‌عقب فراتر از حد ماست. بذار مادرت...»
«عیبی نداره.احساس هنوز همه زورم‌غلیان رو نشون ندادم.»
«منظورت چیه؟»
با این کلمات، هونگ‌نتیجه‌اش هه-آ چیزی در گوش‌روحیه «نامیرای بادبزن آهنین» زمزمه کرد.
نامیرای بادبزن آهنین اخمی کرد و چهره‌ای عجیب به خود‌سویک گرفت، سپس سری تکان داد و به سمت مکانی پرواز‌است کرد که گدازه‌های غلیظ همچون جریانی معکوس به بالا فوران می‌کردند.
«به نظر‌احساس میاد خبریه. نمی‌تونم‌غلیان همین‌طوری بذارم بره.»
سویش!
روباه نه دم طلایی که با دقت نظاره‌گر‌روحیه اوضاع بود، سعی کرد با مخفی کردن خود‌پسرم توسط یکی از دم‌هایش او را تعقیب کند، اما...
موجودات عجیبی که کف‌پیش‌بینی گدازه‌ای را شکافتند و‌جوش بیرون آمدند، سد راهش شدند.
روباه نه دم طلایی با‌غلیان دیدن ظاهر آن‌ها، زبانش را‌کسی با حالتی وحشت‌زده بیرون آورد.
این‌ها ژنرال‌های خدای شیطان بودند.
«برج.»
برج کوچکی که در دست‌نیست هونگ هه-آ بود، نوری سرشار‌سویک از قدرت نامیرایی ساطع می‌کرد.
آیا آن شیء نه تنها قادر‌رقابت‌جویی به زندانی کردن، بلکه توانایی کنترل‌دچار ژنرال‌های خدای شیطان را نیز داشت؟
اما این‌ها‌کسی ژنرال‌های خدای‌دچار شیطان معمولی نبودند.
شاید به دلیل تکنیک نامیرایی آتش حقیقی‌نیست سامادیِ هونگ هه-آ، بدن ژنرال‌ها از گدازه‌عقب ساخته شده بود و گرمای شدیدی ساطع می‌کردند.
«نکنه بسته‌نتیجه‌اش به قدرت نامیرای‌نیست استفاده‌کننده تغییر می‌کنن؟»
مقابله با‌احساس آن‌ها حتی‌وجودش دردسرسازتر شده بود.
هونگ هه-آ پوزخندی به‌دچار روباه نه دم طلایی‌مبارزه‌ای زد و فریاد کشید:
«به حساب تو هم‌نتیجه‌اش به وقتش می‌رسم، فعلاً‌روحیه با اون ژنرال‌ها سرگرم باش!»
گویی ژنرال‌ها خصومت هونگ هه-آ را‌روحیه خوانده باشند، همگی هم‌زمان با گرزهایی ساخته‌شده‌وایسا از گدازه به سمت روباه یورش بردند.
پاپاپاپاپاپاپاک!
«تچ! چقدر رو مخ.»
هونگ هه-آ که باور داشت او را زمین‌گیر کرده‌جنگجویی‌اش است، دستانش را به سمت شیطان آسمانی که در‌خیلی حال نزدیک شدن بود باز کرد و گارد عجیبی گرفت.
سپس،
هواروروروروروک!
شعله‌هایی به رنگ زرد،دچار آبی، سفید خالص، سبز‌مبارزه‌ای و سرخ پیرامونش پدیدار شدند.
این پنج شعله که به شیوه‌ای عمیقاً‌نیست مرموز می‌سوختند، نشانگر آن بودند که او به‌وایسا بالاترین قلمرو آتش حقیقی سامادی دست یافته است.
«پنج آتش در یک بدن!»
هونگ هه-آ دستانش را گویی در حال‌آیا دعا به هم چسباند و پنج شعله‌کرده شناور در اطرافش شروع به گردهمایی کردند.
پنج آتشی که ترکیبشان غیرممکن به‌کرده نظر می‌رسید، در هم آمیختند و‌نیست به یک شعله بنفش عمیق تبدیل شدند.
این «آتش بنفش‌مبارزه‌ای حقیقی» بود، بالاترین‌پیش‌بینی سطح آتش حقیقی سامادی.
حتی در میان نامیرایان باستانی، تنها حدود سه نفر به قلمرو آتش‌عقب بنفش حقیقی رسیده بودند، چرا که تهذیب آن نیازمند زمانی چنان طولانی‌عیبی بود که کمتر کسی جرأت قدم نهادن در این راه را داشت.
با این حال، برای هونگ هه-آ که‌آیا در آتش زاده شده و تجسم آتش‌کرده نامیده می‌شد، هیچ تکنیکی مناسب‌تر از این نبود.
هواروروروروروک!
هونگ هه-آ در حالی که توسط‌پیش‌بینی آتش بنفش حقیقی احاطه شده بود،سویک هر دو دستش را دراز کرد.
«بیاید!»
دو چرخ آینه کونلون که‌غلیان به شدت می‌چرخیدند، تغییر جهت دادند‌این‌چنین و به سمت او پرواز کردند.
اما ماجرا‌کسی به همین‌دچار جا ختم نشد.
اندازه دو چرخ کوچک‌نتیجه‌اش شد، آن‌قدر که در‌روحیه کف دست جا می‌گرفتند.
این فرم‌نتیجه‌اش حقیقی گنجینه‌پیش‌بینی آینه کونلون بود.
چاک!
درست زمانی که به نظر می‌رسید می‌خواهد آینه کونلون کوچک‌شده‌قابل را در دستانش بگیرد، در کمال تعجب، هونگ هه-آ روی‌وایسا دو چرخ آینه کونلون پرید و بر فراز آن‌ها ایستاد.
«!؟»
به طرز عجیبی، چرخ‌ها به چرخش خود ادامه می‌دادند و او‌مادر گویی سوار بر آن‌ها بود بر روی تیغه‌ها ایستاده بود، اما‌بذار چرخ‌ها انگار که نمی‌خواستند به اربابشان آسیبی برسانند، هیچ زخمی ایجاد نمی‌کردند.
گووووووووووو!
از لحظه‌ای خاص، فشار بادی سهمگین در اطرافش‌مبارزه‌ای برخاست که تمام غار را چنان به لرزه درآورد‌سویک که گدازه‌ها متلاطم شده و به بالا فوران کردند.
«اون بچه؟»
پاپاپاپاپاک!
روباه نه دم طلایی که مدام دم‌هایش‌آیا را حرکت می‌داد تا حملات ژنرال‌های خدای شیطانِ‌باشد گدازه‌ای را دفع کند، در دل حیرت‌زده بود.
و بی‌دلیل هم نبود. با آزاد کردن آتش بنفش حقیقی، یعنی بالاترین سطح‌روحیه آتش حقیقی سامادی، و تغییر شکل آینه کونلون به فرم حقیقی‌اش، انرژی هونگ‌کلاً هه-آ به سطحی جهش کرده بود که با چند لحظه پیش قابل مقایسه نبود.
اغراق نبود اگر گفته می‌شد در این سطح، او‌جنگجویی‌اش حتی از دوران اوج پادشاه قدرت بزرگ، که از نظر‌سخته قدرت خام قوی‌ترینِ شش شیطان محسوب می‌شد، فراتر رفته است.
«وقتی نبودش‌نتیجه‌اش حسابی قوی‌پیش‌بینی شده، باورش سخته.»
اگر او یک سال پیش هم‌زمان‌رقابت‌جویی با احیای پادشاه قدرت بزرگ ظاهر‌دچار شده بود، اوضاع بسیار وحشتناک‌تر می‌شد.
اما واقعاً مایه تاسف بود.
«زمان اشتباهی رو انتخاب کردی.»
اگر تنها یک نفر وجود‌نیست نداشت، در تمام دنیای فانی کسی‌مادر یارای ایستادگی در برابرش را نداشت.
اشتباه او این بود که‌غلیان دقیقاً در همین زمان خاص‌کسی در دنیای فانی ظاهر شده بود.
او هنوز به‌این‌چنین درستی متوجه این‌کرده موضوع نشده بود.
«بیا یه‌باشد مبارزه درست‌نتیجه‌اش و حسابی بکنیم.»
پاچاک! چوارارارارارارارا!
هونگ هه-آ با آینه کونلون بر زمین کوبید؛ زمین و گدازه با‌دچار صدایی گوش‌خراش به هم ساییده شدند، سپس به دنبال او برخاستند و‌آمده همچون امواجی خروشان با شتابی عظیم به سمت شیطان آسمانی یورش بردند.
کواکواکواکواکواکواکواکواکوا!
«اگه واقعاً به اندازه اون میمون قوی‌نیست هستی، سعی کن یه بار غافلگیرم کنی.عقب حتماً می‌تونی جلوی همین‌قدر رو بگیری، مگه نه؟»
با این حال، دستان‌پیش‌بینی شیطان آسمانی همچنان در‌جوش پشتش گره خورده بود.
«...نکنه خیال نداره دفاع کنه؟»
درست در همان لحظه بود.
جئوبوک
شیطان آسمانی پای راستش‌پیش‌بینی را جلو گذاشت و‌جوش محکم بر زمین کوبید.
جئوجئوجئوجئوجئوجئوجئوجئوک!
شکاف‌هایی بر‌کسی کف زمین‌دچار پدیدار شد.
چواچواچواچواچواچواچواچواچواچواچوا!
تکه‌های کفِ درهم‌شکسته به هوا برخاستند و هر‌جوش قطعه به شمشیری بدل گشت که دل امواج‌خیلی گدازه‌ای را که همچون سیلابی فرو می‌ریختند، می‌شکافت.
پاپاپاپاپاپاپاپاپاپاپاپاپاپانگ!
«این دیگه چیه؟»
روشی غیرمنتظره بود.
نامیرایانی که در تکنیک‌های‌پیش‌بینی نامیرایی به اوج رسیده‌اند،جوش از چنین روش‌هایی استفاده نمی‌کنند.
این مرد نه از طریق‌غلیان تکنیک‌ها، بلکه از طریق هنرهای‌کسی رزمی به اوج رسیده است.
فکرش هم عجیب بود که هر یک از تکه‌های‌نتیجه‌اش خرد شده زمین به تیزی یک شمشیر شوند، به‌مادر انرژی شمشیر بدل گردند و آن گدازه‌های سوزان را بشکافند.
این سبک مبارزه‌ای‌مبارزه‌ای کاملاً متفاوت با‌پیش‌بینی نامیرایان باستانی بود.
سسسسسسسسسسس!
تکه‌هایی که پس از شکافتن‌غلیان گدازه‌ها به شمشیر تبدیل شده‌کسی بودند، به سمت او هجوم آوردند.
هونگ هه-آ دو پایش را به جلو کشید‌مبارزه‌ای و آینه کونلون به شدت چرخید و حلقه‌ای‌آمده از شعله‌های بنفش را با اصطکاک هوا ایجاد کرد.
چواروروروروروروروروک!
«آتش ارغوانی حقیقی» شعله‌ای‌پیش‌بینی بود که هستی را‌جوش به خاکستر بدل می‌کرد.
قطعاتی که توسط شعله‌های‌وجودش چرخان سد شده بودند، در‌حال دم سوختند و اکسید شدند.
هونگ هه-آ پس از دفع تمام قطعاتی که همچون شمشیر‌قابل به سویش پرتاب شده بود، مچ دست راستش را گرفت و‌پسرم دستش را به سمتی که شیطان آسمانی ایستاده بود، دراز کرد.
«آتش ارغوانی‌باشد حقیقی، تکنیک‌نتیجه‌اش پنج اژدهای آتشین!»
هوارورورورو! کووووووووو!
شگفت‌آور بود؛ پنج اژدهای‌وجودش عظیم از جنس شعله‌های‌زمان ارغوانی از دستانش پدیدار گشتند.
تنها شکل نگرفته بودند، بلکه‌تنش این اژدهایان آتشین چنان می‌غریدند که‌پیش‌بینی فشاری باورنکردنی بر فضا تحمیل می‌کردند.
«برید جلو!»
با فریاد هونگ هه-آ،پیش‌بینی پنج اژدهای آتشین هم‌زمان به‌آمده سوی شیطان آسمانی یورش بردند.
منظره‌ی پرواز پنج اژدهای‌وجودش عظیم آتشین در غار‌زمان گدازه، به‌راستی تماشایی بود.
به سبب پرواز اژدهایان که گویی جان داشتند، تمام‌نتیجه‌اش غار به لرزه افتاد و سقف که پیش از آن‌عقب نیز داغ و تفتیده بود، آغاز به ذوب شدن کرد.
کوااااااااااا!
«هان؟»
حتی روباه نه دم طلایی که به‌آیا شیطان آسمانی ایمان داشت، از شتاب سهمگینی‌کرده که مهارش ناممکن می‌نمود، زبان به کام گرفت.
اما آنگاه، شیطان آسمانی دستانش را از‌باشد پشت کمر باز کرد و حرکتی انجام‌جنگجویی‌اش داد، گویی چیزی را در چنگ می‌گیرد.
سپس،
وووووونگ!
شمشیری بی‌شکل‌احساس در دستانش‌وجودش پدیدار شد.
شیطان آسمانی با در دست‌تنش گرفتن شمشیر بی‌شکل، گارد گرفت،قابل گویی قصد بریدن چیزی را داشت.
«!؟»
هونگ هه-آ نتوانست حیرت خود را‌روحیه از اقدامی که پیش از رسیدن‌عقب اژدهایان آتشین صورت گرفته بود، پنهان کند.
«می‌خواد چه غلطی‌دیگری بکنه؟ اون گارد... انگار‌آیا قبلاً ضربه رو زده...»
درست در همان لحظه بود.
چوااااااااااااک!
فضای میان اژدهایانِ مهاجم موج برداشت و‌جنگجویی‌اش سپس کل منظره به دو نیم شکافته‌پسرم شد، گویی خودِ فضا برش خورده باشد.
پیکر اژدهایان آتشین که با‌غلیان غرش به پیش می‌تاختند، در‌کسی یک آن دو نیم شد.
در آن‌کسی دم، مردمک چشمان‌تنش هونگ هه-آ لرزید.
حتی زمانی که هنوز «آتش حقیقی سامادی» را به کمال نرسانده‌آمده بود، روزگاری آن «میمون» گرفتار در شعله‌های کوه آتشین را با‌است دو اژدهای آتش و ۱۰۸ ببر آتشین به زحمت انداخته بود.
اما اکنون، این مرد اژدهایان آتشینی‌روحیه به‌مراتب قدرتمندتر را به سادگی و‌عقب در یک چشم بر هم زدن می‌شکافت؟
برای لحظه‌ای گذرا، هونگ هه-آ مبهوت ماند که برگ‌حال برنده‌اش چنین آسان خنثی شده است. با شتاب «آینه‌قابل کونلون» را زیر پاهایش انداخت و پاهایش را گشود.
سپس،
چوااااااااا!
آینه کونلون که در میان شعله‌ها به شدت‌جوش می‌چرخید، گویی تکنیک همزاد را اجرا کند، به‌خیلی هزار قطعه تقسیم شد و فضا را پر کرد.
«ضربه هزار چرخ آینه کونلون!»
در میان گنجینه‌های ارزشمند، این‌تنش آینه کونلون از نظر قدرت تهاجمی‌پیش‌بینی در رتبه پنجِ برتر جای داشت.
بدون دادن هیچ‌مبارزه‌ای روزنه‌ای، یکباره محاصره‌پیش‌بینی می‌کرد و فشار می‌آورد...
«!؟»
تنها برای یک‌دیگری لحظه بود، اما آن‌آیا مرد ناپدید شده بود.
او چشم‌کسی ازش برنداشته‌دچار بود، پس چطور...
«کجا رو نگاه می‌کنی؟»
همچیت!
هونگ هه-آ که از صدای شیطان آسمانی در پشت‌حال سرش جا خورده بود، به سرعت بدنش را چرخاند‌قابل و با گرداندن آتش ارغوانی حقیقی، گردابی ایجاد کرد.
«آتش ارغوانی‌کسی حقیقی، تکنیک‌دچار آتشِ آسمان‌گردان!»
هواروروروروروک!
شعله‌های ارغوانی گردبادی‌قابل ساختند و ستونی‌روحیه عظیم شکل دادند.
قدرت چنان مهیب بود که گرداب‌رقابت‌جویی آتشین با رسیدن به سقف، آن‌دچار را ذوب کرد و حتی بالاتر رفت.
«باید فاصله بگیرم.»
جنگیدن در فاصله نزدیک با‌قابل کسی که از طریق هنرهای رزمی‌آمده به اوج رسیده بود، خطرناک بود.
گمان می‌کرد موفق‌قابل شده او را‌روحیه عقب براند، ولی...
چوک!
گرداب آتشین شکافته شد‌دچار و از میان شکاف،مبارزه‌ای سایه‌ای سیاه نمایان گشت.
و همچون صاعقه نفوذ‌نتیجه‌اش کرد و مشتی را‌روحیه در شکم هونگ هه-آ کوبید.
تک!
کوپ!
کمر هونگ هه-آ همچون میگو خم شد، اما‌مبارزه‌ای تاب آورد و پایش را تاب داد تا با‌سویک تیغه‌ی آینه کونلون سر شیطان آسمانی را قطع کند.
با این حال،
چوااااااا!
آینه کونلون توسط شمشیر بی‌شکل شیطان آسمانی‌آیا سد شد و با صدای اصطکاک، جرقه‌هایی‌کرده ایجاد کرد و در نفوذ ناکام ماند.
«پس این‌طور!»
هونگ هه-آ «قدرت جاویدان» (Immortal Power) را به آینه کونلون تزریق کرد و باعث شد با شدت بیشتری بچرخد.
هنگامی که آینه کونلون با حداکثر‌روحیه سرعت می‌چرخد، برندگی‌اش صدچندان می‌شود و‌عقب قادر به نابودی هر چیزی است.
چه‌چه‌چه‌چه‌چه‌چه‌چنگ!
شاید به دلیل افزایش قدرت بود‌کرده که شمشیر بی‌شکل شیطان آسمانی آغاز‌نیست به موج برداشتن و پاره شدن کرد.
«گرفتمش. حالا!»
هونگ هه-آ کمرش را چرخاند و‌روحیه سعی کرد با آینه کونلون روی پای‌وایسا دیگرش، شکم شیطان آسمانی را آسیاب کند.
ولی،
چه‌آآآآآآنگ!
چهره هونگ‌باشد هه-آ در‌نتیجه‌اش هم رفت.
آن مرد دستش را به صورت دایره‌ای‌جنگجویی‌اش دراز کرده بود و موجی لرزان پدید‌پسرم آمد که باعث شد آینه کونلون کمانه کند.
موج چنان قوی‌دیگری بود که بدنش‌رقابت‌جویی کاملاً پیچ خورد.
در آن لحظه،
پوک! وودودودوک!
مشت شیطان آسمانی بر دنده‌های‌نیست چپ هونگ هه-آ فرود آمد و‌مادر صدای خرد شدن استخوان‌ها طنین‌انداز شد.
که‌اوپ!
«این... این یارو... واقعاً آدمه؟»
درد ناشی از دنده‌های‌نتیجه‌اش شکسته چنان شدید بود‌روحیه که تمام بدنش فلج شد.
اما این پایان کار نبود.
«تازه شروع شده. اگه‌وجودش از همین الان بخوای ناله‌حال کنی که خیلی دردسر داره.»
«تو... حرومزاده... بدنم...»
تک!
لگدی به گلو.
هونگ هه-آ بی آنکه حتی بتواند جیغ بکشد، گردنش‌حال به یک سو خم شد، به پرواز درآمد و‌قابل بر کف غار کوبیده شد، و اگر این کافی نبود،
کواکواکواکواکواکواکوانگ!
درون گدازه‌های داغ سقوط کرد.
چییییییییی!
«که‌اوک.»
حرارت گدازه‌کسی تأثیر چندانی‌دچار بر او نداشت.
اما به خاطر ضربه شیطان آسمانی، نه تنها‌روحیه گردنش پیچ خورده بود، بلکه مغزش به شدت‌پسرم تکان خورده و بازیابی هوشیاری دشوار شده بود.
گمان می‌کرد می‌تواند دردی فراتر‌نیست از این را تحمل کند،سویک اما ضربات کنونی ورای تصور بود.
«هه‌او... باید‌احساس یه جوری‌وجودش ترمیمش کنم.»
خوشبختانه درون گدازه بود.
گرما منبع قدرت او بود.
هونگ هه-آ‌نتیجه‌اش به عمق‌پیش‌بینی گدازه‌ها رفت.
هر چه عمیق‌تر‌دیگری می‌شد، حرارت فراتر‌رقابت‌جویی از تصور می‌رفت.
پسسسسسس!
گرمای گدازه‌باشد به سرعت درد‌قابل را تسکین می‌داد.
«هو... هو...»
«اون یارو هر چقدر هم زور عجیب و غریبی‌حال داشته باشه، نمی‌تونه بیاد تو گدازه‌ای که هر چیزی رو‌پیش‌بینی ذوب می‌کنه. تازه، تو این عمق، حتی اگه بخواد بیاد...»
چواااااااااااااا!
درست در‌باشد همان لحظه، اتفاقی‌قابل حیرت‌انگیز رخ داد.
گدازه همچون «دریای سرخ»پیش‌بینی به دو نیم شکافته شد‌آمده و بستر زیرین نمایان گشت.
«جنس این‌احساس یارو از‌وجودش چیه آخه؟»
چون نمی‌توانست وارد‌این‌چنین گدازه شود، کل‌کرده بستر را شکافته بود.
چنان باورنکردنی‌باشد بود که‌نتیجه‌اش زبانش بند آمد.
در همین حین، شیطان آسمانی‌نیست که گدازه را شکافته بود، با‌مادر شمشیر بی‌شکلش او را نشانه رفت.
«اول از دست‌ها شروع کنیم؟»
اودوک!
«یعنی می‌خواد‌باشد همین الان دستام‌قابل رو قطع کنه؟»
همچین خط‌نتیجه‌اش و نشونی‌پیش‌بینی برای او کشیدن...
این نهایت تحقیر بود.
«... باید‌کسی دل رو‌دچار بزنم به دریا؟»
هونگ هه-آ دریافت که‌نتیجه‌اش این‌طوری نمی‌شود و در‌روحیه یک آن تصمیمش را گرفت.
با اینکه هنوز کاملش نکرده بود، برای‌جنگجویی‌اش مقابله با این هیولا، چاره‌ای جز استفاده‌پسرم از قدرتی که تازه توسعه داده بود، نداشت.
تاک!
هونگ هه-آ با لگد زدن‌تنش به کفِ شکافته شده‌ی گدازه‌قابل برخاست و با صدایی پرمعنا گفت:
«هنوز تموم نشده. کاری می‌کنم‌قابل وحشت بی‌پایان پرتگاه رو با‌جوش پوست و گوشتت حس کنی.»
هونگ هه-آ دستانش را گویی‌نیست در حال دعا به هم‌سویک چسباند، سپس از هم گشود.
پاچیک! پاچیک!
همراه با صاعقه‌های ارغوانی، فضای‌تنش میان کف دستانش موج برداشت‌قابل و سرانجام، شعله‌ای سیاه برخاست.
هواروروروروک!
شعله سیاه در‌قابل دم به اندازه‌روحیه یک سر بزرگ شد.