چپتر 411: برخورد (۳)
0لب‌های موک‌بگریزد گیونگ‌ون به‌ضربه لبخندی کج شد.
در نگاه اول، آن لبخند درخشان به‌یعنی نظر می‌رسید، اما چنان مملو از کینه‌ای عمیق‌کینه‌اش بود که هر بیننده‌ای را به لرزه می‌انداخت.
این لبخندی بود که تنها بر چهره‌مسیر کسی می‌نشست که کشتار، آشوب، خون و‌بوم درد را با تمام وجود تجربه کرده باشد.
در همان لحظه‌ای که چشم‌شمشیر نا یول‌ریانگ به آن لبخند افتاد،گردن بذر شک در دلش جوانه زد.
اگر موجود درون آن کالبد یک روح کینه‌توز‌دیگر بود، وجود چنین احساسات منفی شدیدی قابل درک‌شترق می‌نمود، اما چیزی در این میان جور در نمی‌آمد.
«یعنی رتبه‌می‌نمود روح کینه‌توز‌میان بالا رفته؟»
حتی اگر مهر و موم شده بود‌مسیر و کینه‌اش عمیق‌تر گشته بود، تا الان‌بوم باید نهایتاً به رتبه «روح آبی» می‌رسید.
اگر واقعاً در سطح روح آبی‌روحیِ بود، دست‌کم باید حسی از ارعاب‌شلیک یا هشدار از خود ساطع می‌کرد.
ولی این چه حسی بود؟ آیا بیگانه بود؟ حتی اگر‌برد صد سال کینه روی هم تلنبار شده باشد، آیا ریو‌رانده سوول که او می‌شناخت واقعاً می‌توانست چنین چهره‌ای به خود بگیرد؟
با این حال، هرچقدر هم‌جور که عجیب بود، نباید حواس او‌حتی را تا این حد مختل می‌کرد.
«تو...»
- برش!
پیش از آنکه بتواند کلامی بر زبان آورد،دیگر انرژی شمشیرِ شمشیر روحیِ موک گیونگ‌ون ناگهان به‌شترق قصد قطع کردن گردن نا یول‌ریانگ شلیک شد.
با این وجود، نا یول‌ریانگ سرش را به نرمی عقب داد‌حتی تا از تیغه بگریزد، اما موک گیونگ‌ون در میانه ضربه مسیر‌واقعاً شمشیر را تغییر داد و بار دیگر به گردن او یورش برد.
- ویژژ! بوم!
شمشیر به نرمی‌انرژی خم شد و‌روحیِ سپس کمانه کرد.
- شترق!
فرم روحی موک‌چیزی گیونگ‌ون حدود سه پا‌یعنی به عقب رانده شد.
به نظر می‌رسید که قرار است بیشتر به عقب‌بار پرتاب شود، اما پایش را در زمین فرو برد و‌فرم در حالی که زمینِ زیر پاشنه‌اش ترک برمی‌داشت، متوقف شد.
- کرررک!
انرژی روحانی تیز‌میانه و برنده‌ای از‌تغییر شکاف‌های زمین نشت کرد.
نا یول‌ریانگ‌می‌نمود زبان به‌میان تحسین گشود:
«فرستادن انرژی به‌قصد نقطه یونگ‌چون تو‌گردن اون لحظه... تحسین‌برانگیزه.»
موک گیونگ‌ون‌داد چشمانش را باریک‌میانه کرد و گفت:
«... تکنیک اتصال.»
موک گیونگ‌ون بلافاصله تشخیص داد که این روش عجیب که فرم شمشیر‌بوم او را دفع کرد، همان «اتصال» از «سبک شمشیر هشت نابودی» بود؛ تکنیکی‌شود برای دفع حمله به گونه‌ای که انرژی را در لحظه برخورد منحرف می‌کند.
«این تکنیک اتصاله؟»
«آره.»
قطعی بود.
سبک شمشیر هشت نابودی، هنری‌مسیر بسیار مرموز بود که هنگام‌برد اجرا هیچ پیش‌آگهی و هشداری نداشت.
حتی چونگ‌ریونگ‌می‌نمود نیز غافلگیر‌میان شده بود.
هم او و هم موک گیونگ‌ون می‌دانستند که‌تغییر تکنیک اتصال به انرژی اجازه می‌دهد درست در‌کمانه لحظه لمس شدن، جریان یابد و دور شود.
اگرچه اسرار سبک شمشیر هشت نابودی با‌ناگهان تمرین بیشتر عمیق‌تر می‌شد، اما چه کسی فکرش‌عقب را می‌کرد که به این سطح رسیده باشد؟
«اگه اون‌بگریزد هیولا اتصال رو‌مسیر یاد گرفته باشه...»
«... ممکنه همون‌چیزی کسی باشه که‌نمی‌آمد قلب من رو دزدید.»
از روز «فاجعه بزرگ» تا کنون، تنها سه‌تغییر نفر در سبک شمشیر هشت نابودی به استادی رسیده‌کرد بودند: چونگ‌ریونگ، موک گیونگ‌ون و بی یونگ‌هون از چون‌مِک.
در آن لحظه،انرژی نا یول‌ریانگ لبخندی‌روحیِ کمرنگ زد و گفت:
«شانس آوردیم. یه کم نگران بودم، ولی به‌رتبه نظر نمی‌رسه اون باشه. آره، اتصال. تو این دنیا‌گشته فقط من و تو می‌تونیم این تکنیک رو بشناسیم.»
- پس یادش گرفته.
بله، البته.
امکان نداشت‌داد که یاد‌بگریزد نگرفته باشد.
صدایش از خشم می‌لرزید.
هرچه بیشتر مطمئن می‌شد که او بی‌بالا یونگ‌هون است، چونگ‌ریونگ بیشتر می‌خواست عروسک چوبی‌عمیق‌تر را نابود کند و به جلو یورش ببرد.
- کرررک!
«چونگ‌ریونگ، یه لحظه صبر کن...»
«اگه اون مرتیکه واقعاً سومین دست‌نوشته‌نمی‌آمد چوبی و بی یونگ‌هون باشه، دیگه واسه‌موم چی معطلی؟ اون دشمن من و توئه.»
چونگ‌ریونگ دیگر‌میان نمی‌توانست خود‌نمی‌آمد را نگه دارد.
کینه و قصد‌قصد کشتنِ طاقت‌فرسای او همچون‌شلیک تیغه‌ای آسمان را شکافت.
موک گیونگ‌ون‌داد سرانجام سر‌بگریزد تکان داد.
اینکه او چگونه رهبر انجمن مخفی «سه‌یعنی چشم» و دشمن چونگ‌ریونگ، یعنی بی یونگ‌هون‌شده بود، همچنان یک راز باقی مانده بود.
اما اگر او واقعاً ریشه‌یعنی تمام این ماجراها بود، دیگر‌مهر دلیلی برای تعلل وجود نداشت.
- کراک!
عروسک چوبی متلاشی شد.
در آن لحظه، نا‌میان یول‌ریانگ با لبخندی بر‌رتبه لب گام‌هایش را متوقف کرد.
- گوووووو!
مهر و موم شکسته شد.
او قدرت روحانی عظیمی‌بگریزد را حس کرد که محیط‌بار اطراف را در خود می‌بلعید.
چشم روی پیشانی‌چیزی نا یول‌ریانگ با‌نمی‌آمد نوری عجیب درخشید.
آن حس قدرت روحانی به این‌رتبه معنا بود که روح کینه‌توز در‌شده حال آشکار کردن فرم واقعی روحانی‌اش است.
نا یول‌ریانگ در حالی‌قطع که دستانش را پشت کمرش‌نرمی گذاشته بود، با خونسردی گفت:
«حتی اگه رتبه‌ت بالا باشه، نشون دادن‌مسیر فرم روحانی بی‌فایده‌ست. نمی‌دونم بدن چقدر تمرین‌بوم داده شده، ولی بهتره همین حالت رو حفظ...»
- هوووم!
در آن لحظه،میانه آسمان ناگهان به‌تغییر رنگ سرخ خونین درآمد.
تمامی نگاه‌ها در‌چیزی میدان با تردید‌نمی‌آمد به بالا دوخته شد.
حتی هیولاهای عجیب‌چشم که‌بگریزد چشم‌هایی بیرون‌زده از حدقه‌تغییر داشتند، با حیرت خیره شدند.
- همهمه!
«اونجا رو ببینین!»
«آسمون داره قرمز میشه!»
«چه خبر شده؟»
اما فقط‌آورد آسمان نبود‌شمشیرِ که سرخ می‌شد.
- فیششش! فیش فیش فیش!
خون همچون چشمه‌هایی جوشان‌میان از کف میدان شروع‌رتبه به بالا آمدن کرد.
حتی اگر چشمانشان را می‌مالیدند، خونی که روی‌تغییر زمین پخش می‌شد غیرقابل انکار بود و بوی‌کمانه تعفن خاص خون فضا را پر کرده بود.
- شررر! شر شر شر!
خونی که زمین را پوشانده‌مسیر بود به سمت آسمان اوج گرفت‌ویژژ و به بارانی معکوس تبدیل شد.
همه از این‌چیزی پدیده عجیب بهت‌زده بودند،یعنی اما نا یول‌ریانگ نه.
«قلمرو نیت ارواح... استفاده ازش‌میانه اونم وسط روز یعنی کینه عمیق‌تر‌یورش از اون چیزیه که انتظار داشتم.»
چونگ‌ریونگ به‌آورد تنهایی نمی‌توانست‌شمشیرِ مسبب این باشد.
باید پای‌بگریزد چیزی بالاتر‌ضربه در میان می‌بود.
با در نظر گرفتن اینکه تمام‌نمی‌آمد میدان اصلی را پوشانده بود، باید‌مهر حداقل به سطح «روح نیلی» رسیده باشد.
- «روح بنفش؟»
حالت چهره‌آورد نا یول‌ریانگ‌شمشیرِ پیچیده شد.
روح بنفش رتبه‌ای بود که تنها‌تغییر ارواح کینه‌توزی که قدرت روحانی و‌بوم کینه‌ای غیرقابل‌اندازه‌گیری داشتند، به آن دست می‌یافتند.
حتی برای او - استادی که در هنرهای شیطانی و‌رفته جادوی شامانی تبحر داشت و می‌دانست چگونه ارواح کینه‌توز با‌نهایتاً رتبه‌های مصنوعی خلق کند - درک این موضوع دشوار بود.
امکان نداشت روح سوول‌بگریزد تنها در صد سال به‌بار رتبه روح بنفش رسیده باشد.
چه اتفاقی اینجا افتاده بود؟
حتی اگر بی جونگ‌سون - کودکی که آن روز طومار مخفی را‌بوم از قلب او ساخت - تکنیک مخفی را دزدیده بود، او باور‌پرتاب داشت که در نهایت به خودش بازخواهد گشت، پس صبورانه منتظر مانده بود.
ولی چه خبر بود؟
ناگهان...
- چاچاچاچاچاچا!
خون جمع‌شده در اطرافش به‌مسیر شکل خارهای تیزی درآمد و‌برد به سمت جلو پرتاب شد.
نا یول‌ریانگ‌می‌نمود دستش را به‌جور آرامی تکان داد.
خارها پیش‌داد از رسیدن به‌میانه او ذوب شدند.
- فیسسس!
«اینا اثر نداره. حالا که‌مسیر تجلی پیدا کردی، بعد از این‌ویژژ همه مدت خودت رو نشون بده...»
- شترق!
پیش از آنکه حرفش تمام شود، خون‌مسیر روی زمین شروع به چرخش در اطراف‌بوم او کرد و به شکل گردباد برخاست.
گردبادی از تیغه‌های خونین که شمارشان به‌ناگهان صدها و هزاران می‌رسید، هر یک آماده‌نرمی بودند تا پیکر نا یول‌ریانگ را تکه‌تکه کنند.
- چا‌چا‌چا!
«مـ... مقدسات...می‌نمود این حجم از‌جور خون دیگه چیه؟!»
گردباد خونی که به سوی آسمان‌ضربه زبانه می‌کشید، چنان قدرتی داشت که اطرافیان‌ویژژ را از ترس وادار به عقب‌نشینی کرد.
«بمیر!»
روح آبی کینه‌میانه و قدرت روحانی‌اش را‌بار به حد نهایت رساند.
او تنها با‌چیزی یک هدف می‌جنگید:نمی‌آمد کشتن این مرد.
هنر شمشیرزنی او قدرت تکنیک‌های شمشیر «رگه ماه» را نیز‌دیگر در خود داشت و گردباد تیغه‌های خونین را به شمشیری‌روحی برتر تبدیل می‌کرد که تماماً از خون خالص شکل گرفته بود.
او کاملاً هوشیار بود.
اگر این دیو، «سبک شمشیر هشت نابودی» را تا حدی آموخته‌ویژژ بود که می‌توانست فرم شمشیر موک گیونگ‌ون را دفع کند، پس‌است به مراتب قوی‌تر از بی یونگ‌هونی بود که او زمانی می‌شناخت.
باید آماده‌می‌نمود می‌بود تا با‌جور تمام توان بجنگد.
در سطح فعلی‌اش، که به «قلمرو‌ضربه روح بنفش» رسیده بود، حتی می‌توانست‌برد با اساتید قلمرو اسرارآمیز مقابله کند.
«بیا همین‌جا همه‌انرژی چیز رو تموم‌روحیِ کنیم. بی یونگ‌هون.»
برای کشتن او،میانه حاضر بود فرم روحانی‌بار خود را متلاشی کند.
حتی اگر به معنای نابودی‌جور کاملش در این مکان بود،رفته به هر قیمتی او را می‌کشت.
- جیززز جیززز!
- «!؟»
آن چه بود؟ ناگهان گردباد خون‌تغییر منفجر شد و توسط انرژی عظیمی که‌سپس از درونش ساطع می‌شد، از هم پاشید.
«این... انرژی شیطانیه؟»
اگر اشتباه نمی‌کرد، این نیرو‌میانه به انرژی روحی «شیاطین طیفی»دیگر نزدیک‌تر بود تا انرژی تهذیب معمولی.
در همان لحظه، نا یول‌ریانگ در حالی که دستانش‌قطع را پشت کمر زده بود و حتی یک قطره‌بگریزد خون هم روی بدنش دیده نمی‌شد، لبخند محوی زد.
«بهت که گفتم بی‌فایده‌ست.ضربه حالا که دوست داری قایم‌موشک‌یورش بازی کنی، خودم پیدات می‌کنم.»
- سوویش!
به محض پایان‌تیغه حرفش، چشم روی پیشانی‌مسیر نا یول‌ریانگ تکانی خورد.
یک بار‌آورد محیط اطراف‌شمشیرِ را اسکن کرد.
«اون تو بودی.»
با گفتن این حرف، چیزی زیر لب‌یعنی زمزمه کرد و دستی را بالا برد‌شده و محکم بر زمین غرق در خون کوبید.
- پنگ! چنگ!
خون همچون‌آورد امواجی در تمام‌شمشیر جهات منفجر شد.
از میان خون،میانه ناگهان شخصی بیرون پرید‌بار و به هوا برخاست.
روح آبی بود که‌میان تاجی بر سر و‌رتبه پیپی بلند در دست داشت.
«پیدات کردم!»
نا یول‌ریانگ با دیدن‌شمشیرِ او نیشخندی زد و فرم‌قطع روحی‌اش را به پرواز درآورد.
او چنان سریع بود که فرمش‌تغییر تقریباً در یک چشم بر هم زدن‌سپس به مقابل روح آبی رسید، اما ناگهان—
- کلنگ!
صدای برخورد‌داد شمشیرها در همه‌میانه جا طنین‌انداز شد.
باران خونی که در اطرافشان به سمت‌ناگهان بالا می‌چرخید، با وزش باد پراکنده شد و‌عقب خلائی در فضای میان آن دو ایجاد کرد.
«کی؟»
چشمان نا یول‌ریانگ‌چیزی با دیدن مانع‌نمی‌آمد روبرویش گرد شد.
آن شخص، موک گیونگ‌ون بود.
«چطور ممکنه؟ فکر می‌کردم‌شمشیرِ از تسخیر آزاد شدی‌قصد و تجلی پیدا کردی...»
با این‌بگریزد حال، موک‌ضربه گیونگ‌ون حرکت می‌کرد.
پشت سر او،چیزی ریو سوول به‌نمی‌آمد وضوح دیده می‌شد.
«این دیگه چه کوفتیه...؟»
معمولاً کسی که تازه از تسخیر آزاد‌ناگهان شده باشد، بلافاصله هوشیاری کاملش را به‌نرمی دست نمی‌آورد، به‌ویژه پس از یک کنترل طولانی‌مدت.
علاوه بر این، تسخیر‌ضربه توسط یک روح کینه‌توز‌دیگر در رتبه روح بنفش بود.
هر چقدر هم‌چیزی که بدن قوی‌نمی‌آمد باشد، دشوار بود.
«!!!!!»
چشم سوم‌آورد پیشانی نا یول‌ریانگ‌شمشیر به شدت لرزید.
او به وضوح نخ قرمزی را‌تغییر دید که موک گیونگ‌ون و روح‌بوم آبی را به هم متصل می‌کرد.
آن نخ...
«سرنوشت؟»
در یک‌آورد لحظه، ذهن نا‌شمشیر یول‌ریانگ آشفته شد.
او گمان می‌کرد انفعال جسم فیزیکی تحت‌بار تسخیر بیش از حد قوی بوده، اما‌کمانه گاهی اوقات تسخیر حتی باعث تقویت بدن می‌شد.
به نظر‌می‌نمود می‌رسید این مورد‌جور هم همان‌طور باشد.
اما سرنوشت؟ آن نوع نخ با‌ضربه شیاطین طیفی رده‌پایین شکل می‌گرفت که به‌ویژژ عنوان ارواح آشنا تحت فرمان در می‌آمدند.
ارواح کینه‌توز، ارواح انسانی بودند که با احتمالات بی‌نهایت‌قطع متولد می‌شدند و احساسات منفی‌شان چنان یک‌جانبه بود که‌بگریزد مناسب یا محدود به ارواح آشنایی همچون شیاطین طیفی نمی‌شدند.
پس چطور آن‌میانه نخ اکنون آن‌ها را‌بار به هم متصل می‌کرد؟
«غیرممکنه...
نمی‌تونه واقعی باشه...»
پیش از آنکه بتواند بیشتر پرس‌وجو کند،ناگهان شمشیر شیطانی در دست چپ موک گیونگ‌ون‌نرمی به سمت گردن نا یول‌ریانگ پرواز کرد.
- اسنپ!
با دیدن این‌چیزی صحنه، نا یول‌ریانگ‌نمی‌آمد دستش را بالا برد.
- وونگ!
او سعی کرد از «تکنیک‌شمشیر اتصال» استفاده کند تا دوباره‌کردن فرم شمشیرش را تاب دهد.
اما در آن لحظه،ضربه شمشیر موک گیونگ‌ون تکنیک‌دیگر اتصال را نادیده گرفت.
«این چیه؟»
نیروی مکش قدرتمندی از‌بگریزد دستی که شمشیر را‌تغییر گرفته بود، ساطع شد.
«تکنیک تراکم؟»
نیروهای متضاد با‌میانه هم درگیر شدند و‌بار یکدیگر را خنثی کردند.
سپس—
- چنگ!
نا یول‌ریانگ فشار بیشتری بر‌شمشیر شمشیرهای درگیر وارد کرد و فرم‌گردن خود را به عقب پرتاب کرد.
موک گیونگ‌ون سعی کرد‌ضربه فرم روحی خود را‌دیگر دوباره به جلو بفرستد، اما—
- سوویش!
«گمشو.»
نا یول‌ریانگ انگشتش‌انرژی را به سمت‌روحیِ موک گیونگ‌ون نشانه رفت.
ناگهان—
- پاک!
فضای اطراف فشرده شد و در‌ضربه یک نقطه جمع گردید تا بدن‌برد موک گیونگ‌ون را به درون بمکد.
«نفس تراکم تهی!»
یکی دیگر‌بگریزد از تکنیک‌های سبک‌مسیر شمشیر هشت نابودی.
این تکنیک فوراً حدود چهار یا پنج متر‌رتبه از فضا را در جهت دلخواه فشرده می‌کرد و‌گشته یکی از پرمصرف‌ترین تکنیک‌های انرژی در این سبک بود.
- چک چک!
اشک‌های خونین از‌انرژی سه چشم نا‌روحیِ یول‌ریانگ جاری شد.
«قطعاً برای‌بگریزد بدن جدیدم‌ضربه زیادی سنگینه.»
اگر قربانی در این دام‌جور می‌افتاد، فضای تا شده او‌رفته را به مکانی نامعلوم پرتاب می‌کرد.
طبیعتاً موک‌داد گیونگ‌ون هم انتظار‌میانه همین را داشت.
اما—
- شافل شافل!
فضای متراکم در حال شکل‌گیری، ناگهان‌نمی‌آمد توسط فضای متراکم دیگری هم‌پوشانی شد‌مهر و دوباره به داخل کشیده شد.
«!؟»
چهره نا‌آورد یول‌ریانگ در‌شمشیرِ هم رفت.
با چشمانش دید که روح آبی‌تغییر همان کار را انجام می‌دهد و‌بوم انگشتانش را به سمت بیرون گرفته است.
روح آبی نیز متعجب‌میان به نظر می‌رسید و به‌بالا انگشتان کشیده‌اش خیره شده بود.
«...چطور؟»
او پس از تبدیل شدن‌شمشیر به روح کینه‌توز، تمام قدرت‌کردن سابقش را از دست داده بود.
سپس، با حس کردن خطر برای موک گیونگ‌ون،دیگر ناخودآگاه مهرهای دستی سبک شمشیر هشت نابودی را‌شترق به یاد آورد و انگشتش را دراز کرد.
اما—
- اوه.
احساس کرد‌آورد انرژی روحانی عظیمی‌شمشیر فوراً تخلیه شد.
همراه با آن، «مرز خونین قلمرو نیت شبح»دیگر او که محیط اطراف را حفظ کرده بود،شترق ترک برداشت و شروع به پراکنده شدن کرد.
- کراک!
در میان قطعات دنیای خونینِ در‌ضربه حال فروپاشی، موک گیونگ‌ون و نا یول‌ریانگ‌ویژژ دوباره در هوا با هم درگیر شدند.
- چنگ!
- کواااانگ! باچی‌چی‌چیک!
شمشیرهایشان به هم برخورد کرد‌جور و پرتوهای آبی‌رنگِ صاعقه‌مانند همچون‌رفته ریشه در فضا پخش شد.
نا یول‌ریانگ که در‌بگریزد این برخورد قفل شده بود،بار با چشمانی خون‌گرفته فریاد زد:
«تو دقیقاً چی هستی؟»
در پاسخ به‌میانه سوال او، موک گیونگ‌ون‌بار به آرامی جواب داد:
«من... موک گیونگ‌ون، چون‌ما...میان مهم نیست اگه همه‌رتبه اینا رو فراموش کنی.»
«چی؟»
«من کسی‌ام‌آورد که تو‌شمشیرِ رو می‌کشه.»
- چا‌چا‌چا‌چا‌چا!
پیش از آنکه کلامش تمام شود، ده‌ها‌یعنی شمشیر در اطرافشان ظاهر شد و نوک همه‌کینه‌اش آن‌ها به سمت هر دوی آن‌ها نشانه رفت.