چپتر 459: نشانه‌های شوم در راه (۱)
0[تکنیک فرمان‌آهی معکوس هشت‌کشید ژنرال الهی]
این نوعی هنر شیطانی است‌احساسات که از هشت طلسم برای‌هدفش به بند کشیدن ارواح بهره می‌برد.
اگر با مهارت به کار گرفته شود، پیش از آنکه روح‌وفاداری و روان کاملاً در آسمان و زمین پراکنده شوند، می‌توان به‌کلمه صورت مصنوعی—یا دقیق‌تر بگوییم، از طریق جادوگری—یک روح کینه‌توز را احضار کرد.
اما خلق‌مرگ چنین موجودی،سرشار پیش‌شرطی حیاتی دارد.
ضروری است که فرد‌کشید پیش از مرگ، اراده‌ای‌دیگه سرشار از کینه داشته باشد.
این امر قطعاً ممکن بود.
«شمشیر شبح» خشمی عمیق نسبت به‌شمشیر وفاداری و «موک‌گان» داشت، پس شرایط تبدیل‌داشت شدن به روح کینه‌توز را دارا بود.
با این حال، در آخرین لحظات،داشته تنها یک کلمه از دخترش «چون‌چو»، تمام‌شبح آن خشم را یکباره شست و برد.
تنها با نگریستن به چهره‌پاسخ آرام او هنگام جان دادن،بشه می‌شد این حقیقت را دریافت.
چونگ‌ریونگ به‌اکنون آرامی پرسید:می‌توانست «چرا... متوقف شد؟»
موک گیونگ‌ون آهی خفیف کشید‌بود و پاسخ داد: «چون دیگه‌نسبت نمی‌تونه تبدیل به روح کینه‌توز بشه.»
چونگ‌ریونگ با خود اندیشید: «... خیلی‌داشته عوض شدی، فانی.» پاسخ موک گیونگ‌ون‌شمشیر حس عجیبی را در او برانگیخت.
او زمانی یک روح کینه‌توز بود که جز‌دیگه خشم، احساس دیگری را درک نمی‌کرد، اما اکنون‌فانی تا حدودی می‌توانست احساسات دیگران را حس کند.
در گذشته، موک گیونگ‌ون برای رسیدن‌دیگران به هدفش، گردن چون‌چو را می‌زد‌می‌زد تا خشم شمشیر شبح را بیرون بکشد.
ولی حالا،امر او را‌ممکن رها کرد.
کسی که زمانی‌اراده‌ای تهی از احساس بود،باشد آرام‌آرام داشت انسان‌تر می‌شد.
با این حال—
«منشی "رگه‌ی ماه" گفت که می‌تونه اون تجسم‌گذشته رو متقاعد کنه. فقط بهم بگو منظورش چیه.حالا تمام حرف‌های اضافی رو بریز دور، عجله کن!»
«ریو... سوول،امر و تو...ممکن تو... "یون" هستی...»
پیش از این، جو تائه‌چئونگِ سه چشم کتابچه‌های راهنمای فنون ممنوعه‌ای‌بود در اختیار داشت که جادویی را نشان می‌داد که باعث می‌شد‌شدن آن شیاطین طیفی دیوانه‌وار عمل کنند؛ تقریباً با این مورد یکسان بود.
اما یک مشکل وجود داشت: این کار انرژی یین موجود در‌خود هوا را به شدت افزایش می‌داد که خوی کشتار آن‌ها را به‌نمی‌کرد جنون می‌کشاند، ولی بسیار فراتر از حد تصور، نیروی جادویی مصرف می‌کرد.
و زمانی که‌حدودی نیرو تمام می‌شد، آن‌کند جنون نیز پایان می‌یافت.
«اجرای یه همچین طلسم گنده‌ای،بود قدرت جادویی وحشتناکی لازم داره. واقعاً‌وفاداری میشه این‌همه قدرت رو جور کرد؟»
مقیاس آن عظیم‌اراده‌ای بود؛ پوشاندن کل‌داشته دشت مرکزی با جادو.
این فراتر‌آهی از قوه‌کشید تخیل بود.
برای دستیابی به چنین چیزی، شاید نیاز بود که بی‌شمار‌هدفش ابزار جادوییِ لبریز از طلسم و ده‌ها هزار یا حتی صدها‌انسان‌تر هزار نفر از پیروان فرقه، تمام انرژی خود را تخلیه کنند.
در میان طلسم‌های آرایش،ممکن جین یه‌رین چند علامت‌خشمی خاص را مشخص کرد.
یکی نزدیک خاندان ساچئون‌دانگ بود‌کینه و دیگری دقیقاً به محل استقرار‌بود انجمن آسمان و زمین اشاره داشت.
موک گیونگ‌ون‌آهی پرسید: «اینا‌کشید یعنی چی؟»
«نمی‌دونم. بعد از علامت‌گذاری این‌احساسات چهار نقطه، نوشته بود که‌هدفش اینجا به فن ممنوعه نیازه.»
«"فن ممنوعه اینجا لازمه"؟»
از آنجا که وی سو-یون در‌داشته انجمن آسمان و زمین حضور داشت،شمشیر این موضوع منطقی به نظر می‌رسید.
ولی آن سه نقطه دیگر‌پاسخ چه؟ هیچ الگوی مشخصی وجود نداشت؛خود آن‌ها به طرز عجیبی پراکنده بودند.
«همین بود؟»
«آه! زیر اون اخطاره‌ممکن که می‌گفت فن ممنوعه‌خشمی لازمه، نوشته "شش شیطان".»
ابروی موک‌مرگ گیونگ‌ون به‌سرشار تندی بالا رفت.
در همان لحظه، صدای‌کشید چونگ‌ریونگ با لحنی سنگین‌دیگه و بم طنین‌انداز شد.
«فانی... یادت رفته توی انجمن آسمان و زمین چه اتفاقی افتاد؟ اونجا یکی از شش شیطان به نام "پادشاه دریای مرگ" حضور داره. بین این شیاطین طیفی، سلسله‌مراتبی وجود داره. اون‌ها به دسته‌های هیولاهای درنده، هیولاهای‌چیه عجیب، هیولاهای شیطانی، هیولاهای جادویی و هیولاهای روحانی تقسیم می‌شن. بالاترین رده، هیولاهای روحانی هستن. و در میان اون‌ها، شش‌تاشون قدرتی نزدیک به "هیولاهای الهی" دارن. به اون‌ها می‌گن "شش شیطان" یا "شش پادشاه شیطان". هر کدوم‌خوی از این شش شیطان به تنهایی یه فاجعه‌ن. و سوابق دره خون و اجساد در انجمن آسمان و زمین میگه که پادشاه دریای مرگ، یکی از شش شیطان، یعنی "سگ آسمانی دربند"، اونجا مهر و موم شده.»
در همان حال...
نگاه کردن به پایین،کشید مانند نگریستن به ورطه‌ای‌دیگه بی‌پایان و صخره‌ای بی‌انتها بود.
بیرون از حصار، کمی‌می‌توانست پایین‌تر، اجساد بی‌شمار شیاطین طیفی‌رسیدن روی هم انباشته شده بود.
در میان آن‌ها مرد جوان عضلانی‌ای‌شمشیر ایستاده بود که غرق در خون سبز‌داشت و سیاه، برای سرپا ماندن تقلا می‌کرد.
«هـاه... هـاه...»
این مرد جوان، یو موجین‌پاسخ از خاندان یو بود که‌بشه از این مکان محافظت می‌کرد.
همان‌طور که نفس تازه می‌کرد، شیاطین‌دیگران طیفی که برای لحظه‌ای از ترس متوقف‌بیرون شده بودند، دوباره خزیدند و جلو آمدند.
«چقدر زیادن...»
او به همراه پدرش، یو‌کینه موجوک، نزدیک به هزار و‌ممکن شاید هزاران موجود را کشته بودند.
با وجود آن همه کشتار، امواج بی‌رحم شیاطین طیفی‌نمی‌تونه بی‌وقفه به پیش می‌تاختند و حتی کسی مثل او‌برانگیخت را که به ندرت خسته می‌شد، از پا درآورده بودند.
ناگهان، غرشی مهیب‌حدودی از پشت سر‌دیگران به گوش رسید.
«بوم! بوم!»
هر صدای‌مرگ رعدآسا زمین را‌کینه مانند زلزله می‌لرزاند.
پدر یو موجین با نگرانی به عقب نگاه کرد و با عجله‌اندیشید به سمت ورودی آرایش جادویی دوید، جایی که شیاطین طیفی سعی داشتند به‌حدودی داخل هجوم بیاورند، تا پس از شنیدن آن غرش جلوی آن‌ها را بگیرد.
«خیلی زود بیدار شد.»
پدرش همین چند لحظه‌ممکن پیش به سختی او‌خشمی را آرام کرده بود.
حالا دوباره بیدار‌اراده‌ای شده بود و‌داشته این نگران‌کننده بود.
در حالت عادی، این مشکلی ایجاد نمی‌کرد،چون اما پدرش نیز از نبرد با انبوه هیولاها‌شدی در کنار پسرش خسته و فرسوده شده بود.
«بوم!»
«غرررش!»
غرش طنین‌انداز شد و هیولاهایی که متوقف شده بودند،قطعاً حالا در پاسخ نعره می‌کشیدند و گویی با فریاد‌موک‌گان آن غول انرژی گرفته باشند، به جلو یورش بردند.
«راررر!»
«که‌که‌که‌که‌که!»
«کاکاکاکاکا!»
شیاطین طیفیِ یورش‌برنده دوباره شتاب‌کینه گرفتند و یو موجین اهرم چرخشی‌بود روی عتیقه‌ی دست راستش را پیچاند.
«قیژژژژژ!»
«شوووو!»
بخار سفیدی از تمام‌ممکن بدنش که اکنون هاله‌ای‌خشمی سیاه گرفته بود، بلند شد.
با اینکه خسته بود، اگر نمی‌توانست‌داشته آن‌ها را متوقف کند، مکانی که‌شمشیر خاندانش از آن دفاع می‌کردند بی‌دفاع می‌ماند.
مشتمش را‌آهی گره کرد‌کشید و تاب داد—
«آخخخ!»
دردی تیز در قلبش که هنوز در‌شبح حال بهبود بود پیچید و در حالی که‌تبدیل قفسه سینه‌اش را چنگ زده بود، تلوتلو خورد.
با استفاده از این‌سرشار فرصت، هیولاهای شیطانی و‌امر جادوییِ رده‌بالا همزمان حمله کردند.
«رااااررر!»
«کااااا!»
«لعنت!»
یو موجین به سختی‌سرشار درد قلبش را تحمل‌امر کرد و مشتش را کوبید.
فشار باد عظیم ناشی از‌پاسخ مشت او، هیولاهای شیطانی و‌بشه جادویی مهاجم را در بر گرفت.
«کا-پاک-پاک-پاک-بوم!»
درست زمانی که فکر می‌کرد آن‌ها را عقب رانده است،نسبت یک هیولای جادویی از میان گرد و غبار بیرون زد،لحظات او را گرفت و دیوانه‌وار به سمت دیواره کوه یورش برد.
«کرررررگ!»
«اوغغغ!»
یو موجین محکم به‌می‌توانست دیواره کوه کوبیده شد، اما‌رسیدن دوباره به عقب پرتاب شد.
همان‌طور که به عقب رانده می‌شد،شمشیر سایه‌ای سیاه ضربه‌ای الهی به سمت‌موک‌گان ورودی باز شده‌ی آرایش شلیک کرد.
«هوف... هوف...»
یو موجوک که خیس عرق شده بود، ستون چوبی حکاکی‌شده‌هدفش با متون مقدس قرمز را گرفت و در حالی که‌آرام‌آرام به ورطه پایین خیره شده بود، نفسش را آرام کرد.
«گرررر...»
«لعنتی.»
نور آبی‌آهی درخشانِ ته‌کشید دره ضعیف نمی‌شد.
برعکس، قوی‌تر می‌شد.
این می‌توانست‌امر بدترین نتیجه‌ممکن را رقم بزند.
«قروچ!»
یو موجوک نفس عمیقی کشید؛پاسخ بدنش تیره شد و بخار‌بشه شروع به برخاستن از او کرد.
با جمع کردن قدرتش، ستون‌احساسات چوبی دارای کتیبه‌های قرمز را‌هدفش به سمت ورطه پرتاب کرد.
«پـــانـــگ!»
ستون چوبی لایه‌های هوا را‌کینه شکافت و هر جا که‌ممکن عبور می‌کرد، امواج قدرتمندی ایجاد می‌نمود.
اما پیش از‌خفیف آنکه حتی بتواند به‌چون نقطه‌ای کوچک تبدیل شود—
«رااااااااارررگ!»
نور آبی با غرشی وحشتناک فوران‌شمشیر کرد و تندبادها و فشار طوفانی‌موک‌گان را از صخره به عقب راند.
همراه با آن، ناپدید شدنی‌کینه رخ داد؛ به طوری که‌ممکن ستون پیش از برخورد محو شد.
«پسسست!»
«گندش بزنن!»
چهره یو موجوک درهم رفت.
مهر و‌مرگ مومِ این موجود‌کینه ممکن بود بشکند.
ناگهان—
«به نظر میاد حتی خاندان‌احساسات یو هم جلوی تعداد زیاد‌هدفش کم میاره. انسان‌ها فقط انسانن دیگه.»
«لرز!»
یو موجوک به سرعت به سمت صدا برگشت و پیکری‌ممکن را دید که در ردای مرگ (کلاه حصیری با پرده سیاه)تبدیل پوشیده شده بود و دستانش را پشت کمرش قفل کرده بود.
با وجود خستگی، متوجه‌کشید نزدیک شدن آن‌ها نشده‌دیگه بود؟ این غافلگیرش کرد.
اما شوکه‌کننده‌تر، نام پسرش،می‌توانست یو موجین بود که‌گذشته در ذهنش جرقه زد.
«موجین...»
آیا پسرش شکست خورده بود؟
«چک!»
زمانی که آن پیکرِ پوشیده در‌دیگران پرده، شمشیری از کمر کشید و با‌بیرون پوزخند نزدیک‌تر شد، یو موجوک مبهوت ماند.
«خسته نباشی. حالا‌قطعاً اجازه هست پادشاه نیروی‌شبح عظیم رو آزاد کنم؟»