چپتر 516: داستان فرعی: شعله‌های ورطه (1)
0«اون مال پسر منه!»
شخص دیگری از‌واسه میان فضای دریده‌شده ظاهر‌دارم شد و نهیب زد.
ژنرالی تنومند با ریشی جوگندمی که‌راهش چیزی شبیه به ماکت کوچکی از‌می‌کنی یک بتکده را در دست داشت.
با دیدن او، هانگ هه‌آ گوشه‌ی لبش را کمی‌واسه بالا برد و با هر دو دست به دو‌خطرناکه چرخ آتشینی که به‌شدت می‌چرخیدند اشاره کرد و گفت:
«پس بالاخره‌چیه اومدی. میدونستم‌نامیرایی پیدات میشه.»
«میدونستی میام؟ حرومزاده!»
درست زمانی که ژنرال تنومند قصد داشت با غرشی به‌داری جلو یورش ببرد، دسته‌ی «نیزه‌ی سه‌شاخه نابودگر روح» راهش را‌حلش سد کرد. ژنرال ابرو در هم کشید و اعتراض کرد:
«داری چه غلطی می‌کنی؟»
«هنوز جای حرف‌ولی باقی مونده. میشه با‌یاد زبون خوش حلش کرد.»
«چی؟ این‌همه راه‌واسه کوبیدیم اومدیم تا‌برات اینجا، چه حرفی...»
«یادت رفته‌نیزه‌ی مسئول این ماجرا‌روح کیه؟ لی جونگ.»
با شنیدن این کلمات، ژنرال تنومند که‌یاد آماده بود نارضایتی‌اش را ابراز کند، به مرد‌می‌خوای سیاه‌پوش خیره شد و گامی به عقب برداشت.
چشمان هانگ هه‌آ‌ولی با دیدن این‌جاودانگی صحنه برقی عجیب زد.
مرد سیاه‌پوش که لحظه‌ای سر برگردانده و‌دارم متوجه این نگاه نشده بود، نیزه‌اش را پایین‌گند آورد، دوباره به هانگ هه‌آ نگریست و گفت:
«هانگ هه‌آ. کاری ندارم اصل و نوبت چیه، ولی تو هم یه نامیرایی که‌جای هنرهای جاودانگی رو یاد گرفتی. واسه همین یه پیشنهادی برات دارم. کاری که الان‌رفته می‌خوای بکنی خیلی خطرناکه و دنیای فانی رو به گند می‌کشه. همین‌جا تمومش کن.
اگه این کارو‌ولی بکنی، از بدترین‌جاودانگی مجازات قسر در میری.»
با شنیدن این حرف‌ها،نامیرایی هانگ هه‌آ شکمش را گرفت‌واسه و قهقهه‌ای مستانه سر داد.
«هاهاهاها! از مجازات در برم؟ اگه انقدر بی‌خیال‌الان بودم که به همین راحتی بیخیال بشم، از‌می‌کشه همون اول پام رو تو دنیای فانی نمی‌ذاشتم.»
«تمرین دائو و جاودانگی یعنی‌روح دل کندن از تمام تعلقات دنیوی.غلطی می‌خوای بگی بیخیال این قضیه نمیشی؟»
«حرفت بوی ریاکاری میده. مگه‌هنرهای یکی نبود که این‌همه راه اومد‌پیشنهادی تا گنج پسرش رو پس بگیره؟»
منظور از «آن‌ولی یک نفر»، همان‌جاودانگی ژنرال تنومند بود.
مرد سیاه‌پوش با شنیدن سخنان هانگ‌برات هه‌آ که مو لای درزش نمی‌رفت،خطرناکه زبانش را به نشانه‌ی تأسف تکان داد.
ژنرال تنومند که دید‌نابودگر زبان خوش کارگر نیست،کشید جلو آمد و گفت:
«واقعاً فکر کردی میشه با حرف‌جاودانگی زدن حلش کرد؟ بیا وقت رو تلف‌دارم نکنیم و زودتر کارش رو تموم کنیم.»
«گفتم صبر کن.»
«ها؟»
«کجاست؟»
«اگه منظورت اونه... آه!»
ژنرال تنومند که منظور مرد‌هنرهای سیاه‌پوش را دریافته بود، ماکت کوچک‌پیشنهادی بتکده را در دستش بالا گرفت.
به‌طرز عجیبی، صدای کوبش‌همین ضعیفی از درون بتکده‌ی‌الان کوچک به گوش می‌رسید.
مرد سیاه‌پوش لب‌هایش را‌نابودگر تر کرد و دوباره‌کشید رو به هانگ هه‌آ گفت:
«اگه اصرار داری، چاره‌ای‌نامیرایی نیست جز اینکه جور‌گرفتی دیگه‌ای باهات تا کنیم.»
«می‌خوای اون ابهتی که‌نامیرایی یه زمانی زمین و‌گرفتی آسمون رو می‌لرزوند نشونم بدی؟»
«آه. الکی دور بر ندار.پیشنهادی فکر کردی چون چهارتا گنج‌بکنی خطرناک دستته می‌تونی حریف من بشی؟»
«باید ببینیم چی میشه.»
«تا لحظه آخر هم دست‌هنرهای از اعتمادبه‌نفس کاذبت برنمیداری. ولی‌همین مگه دنبال یه چیزی نمیگشتی؟»
با شنیدن سوال مرد‌نامیرایی سیاه‌پوش، هانگ هه‌آ شانه‌ای‌گرفتی بالا انداخت و پاسخ داد:
«خب، همین‌گرفتی الان می‌خواستم‌همین به دستش بیارم.»
«مطمئنی؟ فکر کردی به همین راحتیه؟ اگه‌ابرو یکی زودتر چیزی که دنبالشی رو دزدیده‌جای باشه، دیگه نمی‌تونی مهر پدرت رو بشکنی.»
با شنیدن این‌ولی حرف، نگاه هانگ‌جاودانگی هه‌آ لحظه‌ای تیز شد.
و آن نگاه تیز، به‌هنرهای سمت ژنرال تنومند که پشت‌همین سر مرد سیاه‌پوش ایستاده بود، چرخید.
یا دقیق‌تر بگوییم،واسه به سمت ماکت بتکده‌ای‌دارم که در دست داشت.
با دیدن این‌سه‌شاخه صحنه، گوشه‌ی لب‌راهش مرد سیاه‌پوش بالا رفت.
«پس اونقدرها هم پرت نیستی.»
«شماها چطوری آخه...»
«اولین اصل تاکتیک جنگی اینه‌پیشنهادی که چیزی که دشمن لازم داره‌خیلی رو زودتر از خودش گیر بیاری.»
این اتفاق غیرمنتظره بود و چهره‌ی‌راهش هانگ هه‌آ که تا پیش از‌می‌کنی آن مملو از خونسردی بود، درهم رفت.
گمان می‌کرد آن‌ها فقط روی‌هنرهای دستگیری او تمرکز خواهند کرد،همین اما حریف واقعاً دست‌کم گرفتنی نبود.
«واسه بیدار کردن پادشاه نیروی عظیم که با‌گرفتی سنگ کشتار مهر و موم شده، به گنجینه‌ی بزرگ‌خیلی اهریمنی روباه نه دم طلایی نیاز داری، مگه نه؟»
«پس می‌خوای معامله کنی؟»
«این معامله نیست.»
بوم! وونگ!
همین که مرد سیاه‌پوش ته نیزه‌اش را‌یاد بر زمین کوبید، موجی از ضربه برخاست‌الان و حرارت را به هر سو راند.
حتی گدازه‌های در‌واسه حال جریان نیز‌برات به تلاطم افتادند.
با حس کردن هاله‌ی‌نابودگر عظیم مرد سیاه‌پوش، چشمان هانگ‌اعتراض هه‌آ پر از احتیاط شد.
هرچند چهره‌اش زیر ردای‌نامیرایی سیاه پنهان بود، اما‌گرفتی هانگ هه‌آ هویتش را می‌دانست.
حریف یکی از‌ولی بزرگترین اساتید در‌جاودانگی میان نامیرایان باستانی بود.
اگرچه برگ‌های برنده‌ای مانند گنجینه‌ی «چرخ آسمان‌دارم و زمین» را در اختیار داشت، اما‌فانی تضمین پیروزی در یک نبرد رودررو دشوار بود.
مرد سیاه‌پوش خطاب‌سه‌شاخه به هانگ هه‌آ که‌ابرو عصبی شده بود، گفت:
«این آخرین پیشنهادمه. اگه تمام گنجینه‌هایی‌جاودانگی که دزدیدی رو پس بدی، منم‌برات روباه نه دم طلایی رو بهت میدم.»
«چی؟»
هانگ هه‌آ‌گرفتی از این پیشنهاد‌پیشنهادی غیرمنتظره اخم کرد.
فکر می‌کرد حریف با قدرت تمام حمله خواهد کرد، چرا که‌غلطی هم کارتی را که هانگ هه‌آ می‌خواست در دست داشت و‌راه هم استادی بی‌همتا بود؛ اما این پیشنهاد فراتر از انتظاراتش بود.
به نظر می‌رسید این موضوعی نبود که‌یاد بر سر آن توافق کرده باشند، چرا که‌می‌خوای ژنرال تنومند نیز نتوانست حیرتش را پنهان کند.
«داری چه پرت و‌نامیرایی پلایی میگی؟ روباه نه دم‌واسه طلایی رو بدیم به اون؟»
در حالی که‌واسه او اعتراض می‌کرد، مرد‌دارم سیاه‌پوش آرام زمزمه کرد:
«باید از خیرِ‌سه‌شاخه کوچیک بگذریم تا‌راهش به خیرِ بزرگ برسیم.»
آیا واقعاً این‌ولی مسئله‌ای بود که به‌یاد این شکل حل شود؟
اگر روباه نه دم طلایی تحویل داده می‌شد،گرفتی پادشاه نیروی عظیم که می‌توانست بلایی آسمانی برای‌بکنی دنیای فانی باشد، از مهر و مومش آزاد می‌گشت.
در آن صورت، شیاطین‌همین دون‌رتبه دوباره سرکشی می‌کردند و‌می‌خوای به دنیای فانی آسیب می‌رساندند.
هرچقدر هم که‌سه‌شاخه گنجینه‌ها مهم بودند، این‌ابرو کار ریسک زیادی داشت.
«این دیگه زیادی...»
«بس کن لی جونگ. من وظیفه دارم اون گنجینه‌ها‌واسه رو پس بگیرم. چیزایی که اون دزدیده، بیشتر از‌خطرناکه آزاد شدن پادشاه نیروی عظیم نظم طبیعت رو بهم می‌ریزن.»
این گفتگو به گوش هانگ هه‌آ‌برات نمی‌رسید، چرا که مرد سیاه‌پوش صدا‌خطرناکه را با قدرت نامیرایی مسدود کرده بود.
با این حال، هانگ هه‌آ‌روح نیز می‌توانست تشخیص دهد که‌داری نظرات آن‌ها با هم اختلاف دارد.
لب‌های هانگ‌چیه هه‌آ لرزید‌نامیرایی و گفت:
«پیشنهادت خیلی وسوسه‌کننده‌ست.»
«دارم بهت رحم می‌کنم که این پیشنهاد‌دارم رو میدم، اونم فقط چون یه زمانی می‌خواستی‌گند تو مسیر جاودانگی قدم بذاری. پس شکرگزار باش.»
«هیچ جای شکری نداره.»
«چی؟»
«فکر کردی نمی‌دونم می‌خوای آتیش رو زود خاموش کنی‌واسه چون جنگیدن اینجا تاثیر بدی رو دنیای فانی می‌ذاره؟ استفاده‌دنیای از حرکتی با نیت به این تابلویی، واقعاً دردسر داره.»
غررر!
با شنیدن سخنان‌سه‌شاخه هونگ هه‌آ، خلق‌وتوی‌راهش مرد سیاه‌پوش درهم رفت.
در حقیقت، او قصد داشت آن حرام‌زاده را آرام کند و‌پیشنهادی گنجینه‌ها را پس بگیرد، سپس پاگودا را نابود سازد تا روباه نه‌دم‌همین‌جا طلایی را از میان بردارد و مانع رسیدن او به خواسته‌اش شود.
اما حتی‌چیه این کار‌نامیرایی نیز آسان نبود.
«بخاطر اینه که یه‌همین شیطان دون‌پایه‌ست که هنرهای جاودانگی‌می‌خوای رو یاد گرفته؟ خیلی باهوشه.»
همان‌طور که آن حرام‌زاده گفته بود، او نیز‌کشید می‌خواست از نبرد بی‌محابا پرهیز کند، چرا که‌باقی پیامدهای سنگینی برای دنیای فانی در پی داشت.
اما اکنون در‌ولی نظر گرفتن آن‌جاودانگی بی‌معنی به نظر می‌رسید.
شاید بهتر بود هرچه سریع‌تر مردی‌جاودانگی را که به خاطر روباه نه‌دم طلایی‌دارم نمی‌توانست بی‌محابا حرکت کند، تحت کنترل درآورد.
«اصرار داری حرکت اشتباهی بکنی. لی جئونگ.دارم اگه سعی کرد بهم ضدحمله بزنه، پاگودا رو‌گند نابود کن و روباه نه‌دم طلایی رو بکش.»
«حرومزاده!»
مرد سیاه‌پوش با شنیدن‌نامیرایی فریاد تا حدی دستپاچه‌ی‌گرفتی هونگ هه‌آ، پوزخندی زد.
«باید پیشنهاد‌چیه رو با‌نامیرایی خوشی قبول می‌کردی.»
وووش!
مرد سیاه‌پوش نیزه سه‌شاخه نابودگر روح را بالا‌کشید برد، نوک آن را به سمت هونگ هه‌آ‌باقی نشانه رفت و سپس به جلو پرواز کرد.
پیکر مرد سیاه‌پوش‌ولی هنگام شکافتن هوا به‌یاد چندین تصویر تقسیم شد.
درست در همان لحظه بود.
بوم!
پیکر مرد سیاه‌پوش که به سوی هونگ‌ابرو هه‌آ یورش می‌برد، ناگهان در ستونی از‌جای نور که از زمین فوران کرد، گرفتار شد.
مرد سیاه‌پوش سعی کرد با چرخاندن‌جاودانگی نیزه سه‌شاخه نابودگر روح که با قدرت‌دارم جاودانه آمیخته بود، آن را درهم بشکند.
اما لحظه‌ای که نیزه را چرخاند،جاودانگی بخشی که از میان ستون نور گذشت‌دارم ناپدید شد و سپس دوباره پدیدار گشت.
با دیدن این پدیده عجیب،پیشنهادی مرد سیاه‌پوش دندان‌هایش را به‌بکنی هم سایید و فریاد زد:
«حرومزاده، حتی گنجینه‌سه‌شاخه ملاقه طلایی اصل‌راهش نخستین رو هم دزدیدی؟»
ملاقه طلایی اصل نخستین.
این یکی از سه گنجینه «راه سه جاودانه» بود،واسه گنجینه‌ای که می‌توانست فضای اطراف اجراکننده را کاملاً مهر و‌دنیای موم کند و سپس آن را به مکان دلخواه بفرستد.
قدرت آن چنان مطلق بود که حتی قوی‌ترین‌الان جاودانه‌ها نیز اگر توسط آن مهر و موم می‌شدند،همین‌جا تا مدت‌ها قادر به فرار از فضای قطع‌شده نبودند.
این امر ممکن‌سه‌شاخه بود صدها یا هزاران‌ابرو سال به طول انجامد.
فرار از آن تا زمانی که‌جاودانگی قدرت جاودانه موجود در ملاقه طلایی‌برات اصل نخستین به پایان نمی‌رسید، دشوار بود.
هونگ هه‌آ‌چیه پوزخندی به‌نامیرایی مرد سیاه‌پوش زد.
«فکر کردی هیچ احتیاطی در برابر‌برات تعقیب‌کننده‌ها نمی‌کنم؟ انتظار داشتم حداقل یه‌خطرناکه جاودانه بفرستن که بتونه جلوم وایسه.»
«یه شیطان دون‌پایه که از عقلش‌راهش استفاده می‌کنه، هان. ولی تو هم‌می‌کنی یه چیزی رو نادیده گرفتی. لی جئونگ!»
مرد سیاه‌پوش با‌ولی عجله ژنرال تنومند‌جاودانگی را صدا زد.
هدفش تهدید او با‌نامیرایی پاگودایی بود که روباه نه‌دم‌واسه طلایی را در خود داشت.
اما درست در همان لحظه،
بنگ!
ستون نور باریک‌ولی شد و به‌جاودانگی درون فضا مکیده شد.
در حالی که مرد سیاه‌پوش به همراه‌یاد ستون نور در آنی ناپدید می‌شد، هونگ‌الان هه‌آ خطاب به ژنرال تنومند فریاد زد:
«هوی! لی جئونگ! اگه حتی‌پیشنهادی یه خش بندازی رو اون پاگودا،خیلی باید آماده باشی همین‌جا نابود بشی.»
با این فریاد، ژنرال‌نابودگر تنومند تردید کرد و‌کشید دست از کار کشید.
چرا که انرژی عظیمی از هونگ هه‌آ‌یاد ساطع می‌شد و با شدت گرفتن حرارت محیط،می‌خوای حتی او نیز تحت تأثیر قرار گرفته بود.
هونگ هه‌آ خطاب به‌نامیرایی ژنرال تنومند که مقهور هاله‌ی‌واسه او شده بود، ادامه داد:
«پاگودا رو رد‌واسه کن بیاد. اگه بدی،دارم می‌فرستمت بری پی کارِت.»
«فکر کردی‌نیزه‌ی به خواسته‌هات‌نابودگر تن میدم؟»
«مجبوری. گنجینه چرخ آسمان و زمین‌جاودانگی و نژا جدانشدنی هستن. اگه گنجینه‌برات رو نبری، نژا هیچ‌وقت بیدار نمیشه.»
«حرومزاده...»
«پاگودا رو بده.واسه وگرنه چرخ آسمان و‌دارم زمین رو نابود می‌کنم.»
با این تهدید، ژنرال تنومند مکثی‌راهش کرد، سپس چشمانش را بست که‌می‌کنی گویی شکست را پذیرفته و آهی کشید.
هونگ هه‌آ‌چیه با دیدن این‌هنرهای صحنه پیروزمندانه گفت:
«انتخاب عاقلانه‌ای بود.»
سپس دستش را دراز کرد.
«نزدیک نیا،نیزه‌ی فقط پاگودا‌نابودگر رو پرت کن.»
با این درخواست، ژنرال تنومند‌هنرهای سرانجام مدل پاگودایی را که‌همین در دست داشت، پرتاب کرد.
هونگ هه‌آ‌چیه با لبخندی‌نامیرایی آن را گرفت.
نمی‌توانست خوشحال نباشد، چرا‌همین که همه چیز طبق میل‌می‌خوای او به خوبی پیش می‌رفت.
هونگ هه‌آ قدرت جاودانه را به‌راهش پاگودای در دستش تزریق کرد و‌می‌کنی با صدایی سرشار از قصد کشتن گفت:
«صدام رو می‌شنوی، روباه هرزه؟ بالاخره تقاص کارایی که کردی‌همین رو پس میدی. اگه می‌خوای جونت رو حفظ کنی، بهتره‌فانی گنجینه بزرگ شیطانیت، یعنی مهره روح روباه رو تحویل بدی.»
با این‌چیه حرف‌ها، هیچ صدایی‌هنرهای از پاگودا نیامد.
از آنجا که قدرت جاودانه‌اش را متمرکز کرده‌الان بود، باید می‌توانست داخل را بشنود، اما تنها‌می‌کشه چیزی که به گوش می‌رسید صدای کوبیدن بود.
به نظر می‌رسید‌سه‌شاخه زن روباه ناامیدانه‌راهش سعی دارد بیرون بیاید.
اما بی‌فایده بود.
تا آنجا که او می‌دانست، تنها‌جاودانگی یک موجود تا به حال توانسته‌برات بود از پاگودای لی جئونگ فرار کند.
«میمون سنگی.»
هیچ موجود دیگری‌سه‌شاخه هرگز از این‌راهش پاگودا نگریخته بود.
در نهایت، اگر‌ولی نمی‌خواست بمیرد، چاره‌ای‌جاودانگی جز تسلیم نداشت.
«بذار ببینم‌چیه زن روباه چطور‌هنرهای داره تقلا می‌کنه.»
هونگ هه‌آ قدرت جاودانه‌اش را متمرکز کرد و‌الان چشمش را به بخشی از پاگودا که کلمه‌می‌کشه «دیدن» بر آن حک شده بود، نزدیک کرد.
آنگاه توانست‌نیزه‌ی درون پاگودای کوچک‌روح را ببیند، و...
«آااای! روباه هرزه‌ی لعنتی!»
او ژنرال تنومند را دید‌هنرهای که غرق در خون، با‌همین مشت‌های خالی به دیوارهای پاگودا می‌کوبید.
«این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
درست در همان لحظه،
وووش!
یکی از دو چرخِ «چرخ آسمان و زمین» که در کنارش‌پیشنهادی بود، با صدای اصطکاک در هوا چرخید و راه کسی را‌می‌کشه که از پشت قصد حمله به هونگ هه‌آ را داشت، سد کرد.
آن شخص،گرفتی همان ژنرال‌همین تنومند بود.
«تو؟»
«آه. اون‌چیه همه نقش بازی‌هنرهای کردن بیخودی بود.»
«!؟»
صدای زنی‌گرفتی از دهان ژنرال‌پیشنهادی تنومند خارج شد.
به زودی، ظاهر ژنرال تنومند موج‌راهش برداشت، موهایش طلایی شد، خطوط چهره‌اش ظریف‌هنوز گشت و به شکل زنی زیبا درآمد.
با دیدن این صحنه، هونگ هه‌آ‌جاودانگی با چهره‌ای که به شدت درهم‌برات رفته بود، صدایش را بالا برد.
«روباه هرزه!»