چپتر 80: گام‌های تاریک (۳)
0گفته‌اند آنگاه که آدمی به نهایت وحشت دچار شود،شوخی اختیار از کف می‌دهد و بندهای تنش سست می‌گردند‌لذت و کنترل ادرار و مدفوع خویش را از دست می‌دهد.
نانگهوایانگ که چشمانش سفید شده و کف بر‌عقل دهان آورده و از هوش رفته بود، حتی‌خودت ردایی که بر تن داشت را خیس کرده بود.
چک... چک... چک!
موک گیونگ‌ون‌مریض با دیدن این‌جوری صحنه، نوچ‌نوچی کرد.
«هممم. به نظر میاد‌عقل درد نکشیدن و نترسیدن‌خندید دوتا مقوله کاملاً جدا هستن.»
موک گیونگ‌ون با لحنی آکنده‌کام از افسوس لب‌هایش را گزید‌نیست که صدایی شفاف به گوشش رسید.
- فکر‌باورش کنم تازه استعداد‌کام ذاتیت رو شناختم.
«ها؟»
- تو‌گرفت یه شکنجه‌گر‌عقل معرکه می‌شی.
- اگه ملت‌نمی‌شد رو این‌طوری زهره‌ترک کنی،حال هیچ‌کس نمی‌تونه مقاومت کنه.
- نه، حتی قبل‌زبان از اینکه شکنجه رو‌عقل شروع کنی خودشون اعتراف می‌کنن.
«واقعاً؟»
- تو‌گرفت توی ایجاد‌عقل وحشت استادی.
- اصلا ختم این کاری.
«فقط نمی‌خواستم بترسونمش که.»
موک گیونگ‌ون شانه‌هایش‌حال‌به‌همه را بالا انداخت و‌باورش با بی‌خیالی پاسخ داد.
- .........
- چی؟ واقعاً می‌خواستی صحنه پوست کندنش‌حال رو جلوی چشمای من به نمایش بذاری؟آره اگه این‌طوره، سلیقه‌ت واقعاً مریض و حال‌به‌همه.
چونگ‌ریونگ جوری که‌نمی‌شد انگار باورش نمی‌شد،گرفت زبان به کام گرفت.
- به‌مریض هر حال، عقل‌جوری تو سرت نیست.
موک گیونگ‌ون‌گرفت به واکنش‌عقل او خندید.
«شوخی بود. فقط یه شوخی.»
- آره جون خودت، باشه.
«نه، جدی میگم. هر چقدر‌جوری هم که از دیدن خون‌کام لذت ببرم، همچین کار غیرمؤثری نمی‌کنم.»
- غیرمؤثر؟
«آره دیگه. وقت تلف کردنه، مگه‌گرفت نه؟ خیلی طول می‌کشه. تازه اگه‌خندید وسط پوست کندن بمیرن، دیگه حال نمیده.»
- .........
- نمی‌تونم جلوی فکرم‌چونگ‌ریونگ رو بگیرم که اگه فرصتش‌زبان رو داشتی حتماً انجامش می‌دادی.
چونگ‌ریونگ مشکوک بود.
آیا این پسر انسان‌ها را چیزی جز‌حال حیوان، حشره یا اشیاء نمی‌دید؟ مفهوم مرگ‌آره برای او کاملاً با دیگران متفاوت بود.
در حالی که او‌زبان در این افکار غوطه می‌خورد،سرت موک گیونگ‌ون به حرف آمد.
«با این‌مریض حال، یه‌چونگ‌ریونگ چیزی یاد گرفتم.»
- چی؟
«حتی اگه دردی وجود‌زبان نداشته باشه، ترس چیزیه‌عقل که نمیشه کنترلش کرد.»
او آزموده بود که آیا‌کام کسی که درد را حس نمی‌کند،واکنش می‌تواند واقعاً نترس باشد یا نه.
اگر چنین‌مریض چیزی ممکن بود،جوری بسیار جالب می‌شد.
اما برخلاف انتظارات موک گیونگ‌ون،سرت نانگهوایانگ نتوانست بر ترسش غلبه‌آره کند و از هوش رفت.
سپس چونگ‌ریونگ گفت:
- برای موجودات زنده، احساسات‌کام قلمرویی هستن که هر چقدر‌نیست هم تمرین کنی، قابل کنترل نیستن.
«شاید حق با تو باشه.»
نمی‌توانست انکارش کند.
فقط بحث ترس نبود.
خشمی که از زمان مرگ پدربزرگش در‌حال اعماق وجودش دفن شده بود، با گذشت‌آره زمان قوی‌تر شده و همچون گدازه‌ای جوشان می‌خروشید.
با این شدت احساسات، حتی‌جوری خودش هم نمی‌توانست پیش‌بینی کند‌کام چه کاری ممکن است انجام دهد.
«آه، راستی، چرا این‌عقل خانوم اومده بود تو اتاق‌شوخی من که همچین کاری کنه؟»
- چی؟ منظورت‌نمی‌شد اینه اومده بود‌گرفت باهات جفت‌گیری کنه؟
«........ چه‌باورش بیان مستقیم‌زبان و بامزه‌ای.»
- چرا‌مریض یهو ادای مظلوما‌جوری رو در میاری؟
موک گیونگ‌ون با‌حال شنیدن حرف‌های چونگ‌ریونگ‌نیست شانه‌ای بالا انداخت.
روح سپس پوزخندی زد.
- به هر حال، چه برای جفت‌گیری‌حال بوده باشه چه چیز دیگه، اگه می‌خواسته‌آره از زیبایی‌ش استفاده کنه، تلاشش کلاً بیهوده بوده.
طبق مشاهدات او، موک‌چونگ‌ریونگ گیونگ‌ون کسی نبود که‌نمی‌شد گول چنین ترفندهایی را بخورد.
او هیچ‌چیز‌گرفت را به‌عقل ظاهرش قبول نمی‌کرد.
حتی اگر نیت طرف مقابل خیرخواهی‌گرفت محض و بدون هیچ انگیزه پنهانی بود،شوخی موک گیونگ‌ون باز هم عمیقاً مشکوک می‌شد.
از یک جهت،نمی‌شد فریب دادن او‌گرفت کار بسیار دشواری بود.
«به هر حال، باید بیدارش کنم‌انگار و بپرسم چرا این کار رو کرد.عقل بعید می‌دونم همین‌طوری بی‌دلیل انجامش داده باشه.»
- موافقم.
این واقعیت که او نام‌کام موک گیونگ‌ون را می‌دانست و به‌واکنش سراغش آمده بود، یعنی هدفی داشت.
و آن‌باورش هدف قطعاً یک‌کام گفتگوی فیزیکی نبود.
تالاپی!
موک گیونگ‌ون پایش‌حال را محکم روی‌نیست سینه زن فشرد.
«خیلی خب، وقت بیدار شدنه.»
با این حرکت، زنی که‌کام از هوش رفته بود به‌نیست سرفه افتاد و هوشیاری‌اش را بازیافت.
«کوه، کوه!»
همین که بیدار شد، لحظه‌ای‌سرت خیره ماند تا اینکه نگاهش‌آره به چشمان موک گیونگ‌ون گره خورد.
بلافاصله لرزید‌باورش و نگاهش‌زبان را دزدید.
وحشتی که حس کرده بود،کام عمیقاً در سینه‌اش ریشه دوانده‌نیست و به این سادگی‌ها محو نمی‌شد.
سراسیمه پوستش را‌حال‌به‌همه لمس کرد و نفسی‌باورش از سر آسودگی کشید.
'هاا.'
اگر چشمانش را باز‌زبان می‌کرد و می‌دید پوستش‌عقل کنده شده، تحملش را نداشت.
خوشبختانه، چنین اتفاقی نیفتاده بود.
موک گیونگ‌ون به‌حال‌به‌همه او نگاه کرد‌انگار و لبخند زد.
«خیالت راحت شد؟»
- هیسس!
«باید بیدار بمونی‌نمی‌شد تا بتونم قیافه‌ت رو‌حال موقع پوست کندن ببینم.»
'این... این روانی...'
حرف‌هایش لرزه‌گرفت بر اندام‌عقل زن انداخت.
او فکر می‌کرد پس از اینکه‌گرفت توانایی حس درد را از دست‌خندید داده، ترس هم ناپدید شده است.
ولی این‌باورش پسر واقعاً فراتر‌کام از نرمال بود.
طرز فکرش کاملاً متفاوت بود.
تپ، تپ، تپ!
قلبش دوباره‌باورش دیوانه‌وار به‌زبان تپش افتاد.
موک گیونگ‌ون‌باورش خندید و‌زبان دوباره گفت:
«اگه دوباره‌مریض غش کنی‌چونگ‌ریونگ دردسر میشه.»
با شنیدن این حرف،عقل زن چیزی را به‌خندید زبان آورد که نباید می‌گفت.
«خواهش می‌کنم!»
'ها؟'
همین الان چه گفته بود؟ واقعاً التماس کرده بود؟ در طول آموزش‌هایش برای تبدیل شدن‌نیست به مأمور آم‌چئون، به او یاد داده بودند که اگر توسط دشمن اسیر شد، مهم نیست‌غیرمؤثری با چه شکنجه‌ای روبرو شود، هرگز نباید حرف بزند و در بدترین حالت، باید خودکشی کند.
این دستورالعمل پایه‌حال برای تمام مأموران آم‌چئون،واکنش فارغ از رتبه بود.
قرچ!
نانگهوایانگ لبش را محکم گزید.
احساس شرم می‌کرد.
پس از ناتوانی در حس درد، احساساتش خشکیده‌خندید بود و آن خلأ را با هیجان ناشی‌چقدر از درد و مرگ دیگران پر کرده بود.
حتی آن زمان هم‌زبان فکر می‌کرد که از‌عقل درد یا مرگ نمی‌ترسد.
ولی به‌باورش نظر می‌رسید‌زبان که این‌طور نبود.
احساس ترس در‌حال‌به‌همه گوشه‌ای از قلبش‌انگار پنهان شده بود.
'در نهایت،گرفت منم فرقی‌عقل با بقیه ندارم.'
او هم در‌نمی‌شد نهایت فقط یک‌گرفت انسان معمولی بود.
با چهره‌ای گیج به موک گیونگ‌ون‌گرفت نگاه کرد و طوری حرف زد‌خندید که انگار تصمیمش را گرفته است.
«فقط منو بکش.»
«این یکی سخته.حال محدودیت این آزمون‌نیست اینه که کشتن ممنوعه.»
«.........»
«به جاش،باورش می‌تونم یه‌زبان قولی بهت بدم.»
«قول؟»
«اگه به سوالام جواب‌عقل بدی، بیخیال این پروسه‌خندید سرگرم‌کننده میشم و می‌ذارم بری.»
لحنش تقریباً مهربان بود‌زبان و پیشنهاد برای لحظه‌ای‌عقل وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسید.
ولی نانگهوایانگ پاسخی نداد.
موک گیونگ‌ون با‌حال‌به‌همه دیدن نگرش او‌انگار خندید و پرسید:
«سوام ساده‌ست.گرفت خودسر اومدی اینجا؟سرت یا کسی فرستادتت؟»
«........»
«یهو زبونت سنگین شد، نه؟»
«.......»
او به سختی بر‌عقل ترسش غلبه کرده و‌خندید خودش را جمع‌وجور کرده بود.
آیا این پسر واقعاً فکر می‌کرد او به‌عقل همین سادگی حرف می‌زند؟ یک مأمور آم‌چئون هرگز اطلاعاتی‌باشه فاش نمی‌کرد، حتی اگر به قیمت جانش تمام می‌شد.
با نگاهی زهرآگین گفت:
«توی جهنم منتظرت می‌مونم.»
با این کلمات، دهانش را باز‌نیست کرد و زبانش را بیرون آورد و‌باشه آماده شد تا آن را قطع کند.
ولی،
کلنگ!
«اوغ!»
چیزی سخت و محکم دور دندان‌هایش‌نیست حلقه زد و مانع از آن‌خودت شد که زبانش را گاز بگیرد.
«این... این دیگه چیه؟»
نمی‌توانست چیزی ببیند.
اما هر چه که‌چونگ‌ریونگ بین دندان‌هایش بود، به طرز‌زبان باورنکردنی‌ای سخت و سفت بود.
چه چیزی می‌توانست باشد؟
در حالی که در بهت‌کام و حیرت فرو رفته بود، موک‌واکنش گیونگ‌ون جمله‌ای نامفهوم به زبان آورد.
«سو-ها. گفتی‌باورش یه بدن‌زبان میخوای، نه؟»
«!؟»
داره چی میگه؟ مگه کس دیگه‌ای‌نیست هم غیر از اونا اینجا بود؟خودت او هیچ حضوری را حس نمی‌کرد.
لرزش!
درست در همان‌نمی‌شد لحظه، سرمایی استخوان‌سوز از‌حال ستون فقراتش عبور کرد.
انگار چیزی سرد و‌چونگ‌ریونگ شوم موهایش را لمس می‌کرد‌زبان و تمام بدنش مورمور شد.
در آن لحظه،حال نانگهوایانگ نمی‌توانست چشمانش‌نیست را باور کند.
خشششش!
پیکری تار و مبهم‌زبان به صورت وارونه در‌عقل برابر چشمانش ظاهر شد.
دختری با موهای نیمه‌سفید‌چونگ‌ریونگ بود که مردمک چشمانش‌نمی‌شد به طرزی ترسناک سفید بودند.
همان‌طور که دختر پایین‌تر می‌آمد‌سرت و نزدیک می‌شد، چهره‌اش کمتر‌آره و کمتر به انسان شباهت داشت.
«روح... روح....»
«اوه!»
نانگهوایانگ سعی‌مریض کرد بدنش را‌جوری بپیچاند و بنشیند.
اما پای موک گیونگ‌ون همچنان با قدرت روی‌خندید او فشار می‌آورد و چیزی تمام بدنش را‌چقدر مهار کرده بود، طوری که تکان خوردن غیرممکن بود.
«نمیاد! نیا جلو!»
ترسش به اوج رسید و رگ‌های‌گرفت چشمانش پاره شدند، به طوری که‌خندید سفیدی چشم‌ها به رنگ سرخ خونین درآمد.
چک چک!
خیلی زود، او چیزی را تجربه‌نیست کرد که هرگز پیش از آن حس‌باشه نکرده بود؛ چیزی داشت وارد بدنش می‌شد.
حسی فراتر‌باورش از حواس‌زبان پنج‌گانه بود.
«اوه... اوه...»
طولی نکشید که رگ‌های سراسر بدنش‌انگار به رنگ سیاه متورم شدند و تمام‌عقل بدنش به شدت شروع به تشنج کرد.
دو نفر با‌نمی‌شد قدم‌های سریع از‌گرفت میان راهروها می‌گذشتند.
آن‌ها موک یو-چون و‌زبان ما سانگ، جاسوسِ «آمجون»عقل از اتحاد عدالت بودند.
آن‌ها با عجله‌حال‌به‌همه به سمت اتاق‌انگار موک گیونگ‌ون می‌رفتند.
ما سانگ با‌حال لحنی کلافه زیر‌نیست لب غر زد:
«لعنتی. نباید دیر برسیم.»
موک یو-چون پاسخی نداد.
هرچه باشد، او بالاخره به‌جوری ما سانگ اعتراف کرده بود‌کام که موک گیونگ‌ون برادر ناتنی اوست.
نمی‌خواست این را بگوید، اما نمی‌توانست بگذارد‌واکنش آن پسر با مریدین‌ها و دانتیان نابود‌جدی شده، بدون اینکه بتواند کاری کند، بمیرد.
بنابراین، تعظیم کرده‌نمی‌شد و با عذرخواهی حقیقت‌حال را فاش کرده بود.
در ابتدا، ما‌نمی‌شد سانگ به شدت‌گرفت خشمگین شده بود.
[اون روانی‌مریض پسر سوم‌چونگ‌ریونگ فرقه شمشیر یون‌موکه؟]
حتی باورش برایش سخت بود.
اما پس از عذرخواهی‌های‌زبان پی‌درپی موک یو-چون، توانست‌عقل خشمش را سرکوب کند.
چه کسی فکرش را می‌کرد کسی که‌حال مأموران آمجون را به کام مرگ کشانده‌آره بود، پسر یک فرقه معتبر و صالح باشد؟
ما سانگ زمزمه کرد:
«موک یو-چون.گرفت می‌تونی سر‌عقل حرفت بمونی؟»
«... تمام تلاشم رو می‌کنم.»
«این کافی نیست. اگه اوضاع این‌جوری‌گرفت نبود، بدون توجه به درخواستت، به‌خندید عنوان یه مانع برای مأموریت حذفش می‌کردم.»
این حقیقت داشت.
چه از فرقه صالح می‌بود‌سرت چه نه، موک گیونگ‌ون خسارت‌آره زیادی به بار آورده بود.
او بسیار خطرناک بود‌زبان و به خاطر آینده، درست‌سرت این بود که حذف شود.
اما تنها‌باورش چهار مأمور آمجون‌کام باقی مانده بودند.
شانس تکمیل‌مریض مأموریت بسیار‌چونگ‌ریونگ ناچیز شده بود.
«باید موک گیونگ‌ون رو راضی کنی.نیست به خاطر اونایی که به دستش‌خودت کشته شدن، مرگشون نباید بیهوده باشه.»
«فهمیدم.»
موک یو-چون‌باورش با صدایی محکم‌کام سوگند یاد کرد.
ما سانگ، یا‌حال‌به‌همه بهتر بگوییم جاسوس آمجون،باورش تنها یک چیز می‌خواست.
عذرخواهی صادقانه موک گیونگ‌ون برایش مهم نبود، بلکه‌خندید می‌خواست این دو برادر تبدیل به جاسوسان موقت‌چقدر آمجون شوند و در تکمیل مأموریت کمک کنند.
«یعنی می‌تونم راضیش کنم؟»
راستش را بخواهد،نمی‌شد حتی نیمی از‌گرفت وجودش هم مطمئن نبود.
ولی باید‌مریض این کار‌چونگ‌ریونگ را می‌کرد.
حتی اگر موک گیونگ‌ون تغییر‌سرت کرده بود، فکر نمی‌کرد قضاوت‌آره منطقی‌اش از بین رفته باشد.
اگر از بین‌نمی‌شد رفته بود، نمی‌توانست‌گرفت اینجا زنده بماند.
«حتی اگه عوض‌نمی‌شد شده باشه، هنوزم ریشه‌اش‌حال از یه فرقه صالحه.»
او معتقد بود‌حال‌به‌همه موک گیونگ‌ون اصالتش‌انگار را فراموش نکرده است.
موک یو-چون فکر کرد‌عقل برای متقاعد کردنش باید‌خندید روی این نکته تأکید کند.
شاید این یک فرصت بود.
اگر آن‌ها به جاسوسان اتحاد عدالت، یعنی آمجون، کمک می‌کردند و‌واکنش نقش مهمی در سقوط انجمن آسمان و زمین ایفا می‌کردند، می‌توانستند‌لذت ننگ مهر و موم شدن فرقه شمشیر یون‌موک را پاک کنند.
«آره. اونم همینو میخواد.»
موک یو-چون افکارش‌حال را برای نحوه‌نیست شروع گفتگو مرتب کرد.
در همین حین،نمی‌شد آن‌ها به اتاق‌گرفت موک گیونگ‌ون رسیدند.
«ها؟»
دو مردی که جلوی‌چونگ‌ریونگ در ایستاده بودند، با‌نمی‌شد گیجی به یکدیگر نگاه کردند.
آن‌ها هیچ حضوری‌حال را در داخل‌نیست اتاق حس نمی‌کردند.
موک یو-چون پرسید:
«... مگه نگفتی‌نمی‌شد یکی از مأمورا‌گرفت قبلاً حرکت کرده؟»
«چرا. واسه همین عجله کردیم.»
آن‌ها به جای استفاده از چینگ‌گونگ‌نیست (سبک‌سازی بدن)، با پیاده‌روی سریع خودشان‌خودت را رسانده بودند تا جلب توجه نکنند.
با تعجب‌باورش در را‌زبان باز کردند.
«چی؟»
همان‌طور که‌مریض انتظار می‌رفت،چونگ‌ریونگ هیچ‌کس داخل نبود.
اما تخت شکسته بود‌عقل و اتاق کاملاً به‌خندید هم ریخته و آشفته بود.
واضح بود‌باورش که اتفاقی‌زبان افتاده است.
چهره موک یو-چون درهم رفت.
«نکنه دیر رسیدیم؟»
«.........»
در پاسخ، ما‌نمی‌شد سانگ اتاق را بررسی‌حال کرد و جواب داد:
«هنوز معلوم نیست. اگه اون زن کارش رو‌عقل تموم کرده بود، موک گیونگ‌ون باید الان مثل‌خودت یه تیکه گوشتِ فلج روی تخت افتاده باشه.»
«ولی جفتشون نیستن.»
«... شاید بردتش پیش کاپیتان.»
«کاپیتان؟»
«آره.»
در میان جاسوسان بازمانده‌چونگ‌ریونگ آمجون، کاپیتانی وجود داشت‌نمی‌شد که آن‌ها را رهبری می‌کرد.
او همان کسی بود‌عقل که دستور حذف موک‌خندید گیونگ‌ون را صادر کرده بود.
ما سانگ با‌نمی‌شد لحنی که کمی شرمندگی‌حال در آن بود گفت:
«هنوز مطمئن نیستیم، پس‌زبان یه کم دندون رو‌عقل جیگر بذار. بریم پیش کاپیتان.»
«... باشه.»
آن‌ها در اتاق موک‌عقل گیونگ‌ون را بستند و‌خندید به سمت طبقه پایین رفتند.
کاپیتان جاسوسان آمجون که به‌کام اینجا نفوذ کرده بودند، در سمت‌واکنش راست‌ترین اتاق طبقه دوم اقامت داشت.
آن‌ها در‌باورش حال حاضر در‌کام طبقه چهارم بودند.
همان‌طور که پایین می‌آمدند،
همهمه!
گروهی از پسرها در محوطه‌کام مرکزی طبقه پایین جمع شده‌نیست بودند و هرج‌ومرجی برپا بود.
ما سانگ که تعجب کرده‌کام بود چه خبر است، ناگهان ایستاد‌واکنش و چهره‌اش پر از وحشت شد.
«چی شده؟»
«لعنتی...»
«چی؟»
جنگجویان پرچم سرخ داشتند‌زبان پسری غرق در خون‌عقل را کشان‌کشان بیرون می‌بردند.
نه تنها این، بلکه پسر دیگری که‌باورش یک پایش قطع شده بود نیز توسط‌سرت جنگجویان پرچم سرخ نگه داشته شده بود.
ما سانگ در حالی‌عقل که به آن‌ها نگاه‌خندید می‌کرد، زبانش بند آمده بود.
موک یو-چون زمزمه کرد:
«چه خبره؟»
در پاسخ، ما سانگ‌چونگ‌ریونگ دندان‌هایش را به هم‌نمی‌شد سایید و زمزمه کرد:
«... جفتشون مأمورای ما هستن.»
«!؟»
آن دو‌باورش نفر کسی نبودند‌کام جز مأموران آمجون.
آخر چه اتفاقی افتاده بود؟
در حالی که داشتند‌عقل این صحنه را پردازش‌خندید می‌کردند، صدایی بلند شد:
«هاهاهاها! پیدا کردن‌نمی‌شد جاسوس‌ها، همش صدقه‌گرفت سر تو بود!»
جنگجویان پرچم سرخ با خنده‌های‌کام بلند، به پشت کسی می‌زدند‌نیست و او را تحسین می‌کردند.
آن شخص کسی نبود جز...
«موک گیونگ‌ون؟»
چهره موک‌باورش یو-چون در یک‌کام لحظه یخ زد.