چپتر 506: داستان فرعی: کوهستان شعله (1)
0میهوکو، استان جیلین.
در یکی از صخره‌های‌سجده آن، حفره‌ای به وسعت‌زمین بیست جانگ دهان گشوده بود.
این حفره چنان عمیق بود که آن را چاه بی‌انتها می‌خواندند؛مدتی می‌گفتند هر که در آن سقوط کند، هرگز راه بازگشتی نخواهد‌چرخیدند یافت و پای هیچ بنی‌بشری تاکنون به قعر آن نرسیده است.
گرچه به نظر می‌رسید در قعر میهوکو، جایی که‌لرزه حتی ذره‌ای نور به آن راه نداشت، چیزی جز نیستی‌درخشان مطلق نباشد، اما صدای خروپفی از آنجا به گوش می‌رسید.
-خررر… پففف… خررر…
صدای خروپف چنان بلند‌سجده بود که محیط اطراف‌زمین را به لرزه درمی‌آورد.
ناگهان، صدای منظم‌خروپف خروپف که مدتی‌اطراف ادامه داشت، قطع شد.
سپس، دو چشم‌خررر… درخشان به رنگ‌بلند سفید گشوده شد.
آن چشمان سفید و‌سجده لرزهافکن به اطراف چرخیدند،زمین گویی در جستجوی چیزی بودند.
در آن لحظه،
-هووووم!
شعله‌های آتش زبانه‌خررر… کشید و تاریکی‌بلند اطراف را روشن ساخت.
نور آتش، هیبت موجودی‌سجده را که صاحب آن‌زمین چشمان درخشان بود، آشکار کرد.
میمونی عظیم‌الجثه و کریه با‌بوم صورتی ارغوانی که سراسر بدنش‌لرزید با پشم سفید پوشیده شده بود.
با این حال، دست و پای این‌لرزه میمون غول‌پیکر در غل و زنجیرهای آهنی زنگ‌زده‌ای‌سپس اسیر بود که حرکت را برایش دشوار می‌ساخت.
«پس اینجا بود.»
همزمان با این‌سایید صدا، شخصی از‌تنها میان شعله‌ها نمایان شد.
با دیدن آن شخص، میمون‌بوم غول‌پیکر چشم‌سفید بلافاصله پیشانی بر‌لرزید خاک سایید و سجده کرد.
-بوم!
گرچه تنها سرش را به‌خروپف زمین کوبید، اما زمین چنان لرزید‌ناگهان که گویی زلزله‌ای رخ داده است.
با دیدن این صحنه، پسرک زیباروی سرخ‌مویی‌سرش که از میان آتش بیرون آمده بود،پسرک گوشه لبش را بالا برد و گفت:
«پادشاه ارواح‌خاک سفید[1]. پس‌سجده هنوز اینجایی؟»
به محض پایان این کلمات، میمون غول‌پیکر که پادشاه‌ناگهان ارواح سفید نامیده می‌شد، ناگهان همچون کسی که در‌رنگ غم و اندوه غرق شده باشد، شروع به نالیدن کرد.
«واااااای!»
صدای ناله‌اش در فضا پیچید.
پسرک در پاسخ گفت:
«بس کن این ناله‌هاتو.»
«وااای. فقط به امید‌پففف… امروز صبر کردم. اون‌اطراف بالاخره من رو بخشید؟»
«اون کسی که بهش‌سجده خدمت می‌کردی، دیگه نه می‌تونه‌کوبید ببخشتت نه کار دیگه‌ای بکنه.»
«منظورت چیه؟»
«پادشاه صورت‌سفید... نه،خروپف اون هرزه‌ی روباه‌اطراف تبدیلش کرد به سنگ.»
«چطور جرئت می‌کنییییی!!!»
-بوم!
با شنیدن حرف‌های پسرک سرخ‌مو، پادشاه ارواح سفید‌زمین با چهره‌ای که از خشم در هم رفته‌سرخ‌مویی بود، با هر دو مشت بر زمین کوبید.
زمین شکافت و‌خروپف طوفانی سهمگین به‌اطراف هر سو وزیدن گرفت.
حتی دیواره‌های اطراف‌خررر… نیز در اثر این‌محیط بادهای طوفان‌مانند فرو ریختند.
-بوم! بوم!
او بی‌وقفه بر زمین‌سجده می‌کوبید و نشانی از‌زمین توقف در او دیده نمی‌شد.
«کافیه.»
با فریاد پسرک سرخ‌مو،پففف… پادشاه ارواح سفید با‌اطراف چهره‌ای خشمگین متوقف شد.
«غررر. اون‌خاک روباه پتیاره‌سجده کدوم گوریه؟»
پسرک سرخ‌مو با پوزخندی به‌بوم پادشاه ارواح سفید که نمی‌توانست‌لرزید هیجانش را کنترل کند، پاسخ داد:
«به‌زودی خودش میاد دنبالم.»
«پس اجازه میدی‌خررر… به خاطر "اون"،بلند تیکه پارش کنم؟»
«نه. تو کار دیگه‌ای داری.»
«هر دستوری بدی اطاعت‌سجده می‌کنم. برای حکیم بزرگ برابر‌کوبید با آسمان... ای پسر سرخ!»
«پسر سرخ.»
«پسر سرخ؟»
«بله.»
هونگ هه‌آ[2].
همان‌طور که از‌خررر… نامش پیداست، به‌بلند معنای «کودک سرخ» است.
حتی شیطان آسمانی که تمام کتب باستانی فنون پیشگویی‌کوبید متعلق به جو تائه‌چئونگ، یکی دیگر از سه چشم‌ها،آمده را خوانده بود، برای اولین بار این نام را می‌شنید.
پیشگو یو سورین گفت:
«همون‌طور که قهرمان‌هایی هستن که با گذشت زمان فراموش می‌شن،منظم بین ایمه‌مانگیانگ‌ها هم کسایی بودن که تو زمان‌های قدیم بدنام‌چشمان بودن. این پسر سرخ رو میشه جزو همون دسته حساب کرد.»
«چرا یه ایمه‌مانگیانگ که اسمش حتی از‌محیط تو تاریخ پاک شده، یهو پیداش شده‌ادامه و می‌خواد مهر "پادشاه قدرت عظیم" رو بشکنه؟»
«مطمئن نیستم، ولی‌سایید یه همچین چیزی تو‌سرش یه کتاب باستانی اومده.»
«نوشته شده که یه ایمه‌مانگیانگ‌بوم هست که خون پادشاه قدرت‌لرزید عظیم تو رگ‌هاشه، و اون...»
«همون پسر سرخه؟»
«بله.»
این موضوع در یکی‌سجده از کتب باستانی به‌زمین نام "خلاصه ناگسستنی"[3] آمده است.
در نزدیکی کوه شعله، در کوه کویون، هیولای روحی به نام "جاودانه بادبزن‌صحنه آهنی" زندگی می‌کند و ایمه‌مانگیانگی که از پیوند آتشین او با پادشاه قدرت عظیم‌اینجایی متولد شده و اطراف را به ویرانه تبدیل کرده، کسی نیست جز پسر سرخ.
گفته می‌شود این ایمه‌مانگیانگ که در کوه‌لرزه شعله، جایی که تمام سال در آتش‌قطع می‌سوزد، متولد شده، تجسم خودِ آتش است.
شیطان آسمانی که به صحبت‌های‌خروپف یو سورین گوش می‌داد، حرفش‌درمی‌آورد را قطع کرد و پرسید:
«قویه؟»
«مگه همین الان نگفتم؟ اون حتی تونست برای یه لحظه، اون‌زلزله‌ای ایمه‌مانگیانگی که از دل سنگی متولد شده بود که تمام انرژی‌برد آسمان و زمین توش جمع شده بود رو به دردسر بندازه.»
«زور اون ایمه‌مانگیانگی که از انرژی‌اطراف متراکم آسمان و زمین متولد شده‌ادامه چقدره؟ در حد پادشاه قدرت عظیمه؟»
«افسانه کوه‌گوش ووجی تو جزیره‌خروپف هاینان رو نشنیدی؟»
«کوه ووجی؟»
کوه بزرگی در جزیره هاینان‌بوم وجود دارد که گفته می‌شود‌لرزید به شکل پنج انگشت است.
مردم آن ناحیه‌خروپف آن را کوه ووجی‌لرزه (کوه پنج انگشت) می‌نامند.
شیطان آسمانی که برای گرفتن انتقام خون‌محیط پدربزرگش به همه جا سرک کشیده بود،ادامه اکثر مکان‌های مشهور دشت مرکزی را می‌شناخت.
با این حال، دانستن نام‌بوم مکان‌ها لزوماً به معنای دانستن‌لرزید افسانه‌های مربوط به آن مناطق نیست.
«افسانه کوه ووجی چیه؟»
«مردمی که تو کوه‌بلند ووجی زندگی می‌کنن معتقدن‌درمی‌آورد اون کوه دست تاتگاتا ست.»
«تاتگاتا؟ شاکیامونی بودا؟»
«بله.»
شاکیامونی بودا‌خاک بنیان‌گذار بودیسم‌سجده و خودِ بوداست.
گرچه در بودیسم عالی‌جنابان و‌محیط تاتگاتاهای بسیاری وجود دارند، اما شاکیامونی‌مدتی بودا اولین و پیشگام آنان بود.
«چرا فکر‌گوش می‌کنن دست‌پففف… شاکیامونی بوداست؟»
«تو افسانه‌های محلی کوه ووجی اومده که یه‌زمین ایمه‌مانگیانگ که از همگرایی انرژی آسمان و زمین‌سرخ‌مویی متولد شده بود، زیر اون کوه زندانی شده.»
«اگرچه دقیقاً معلوم نیست اسم اون ایمه‌مانگیانگ‌سرش چی بوده، ولی کتاب‌های باستانی ازش به عنوان‌زیباروی "میمون سنگی" یا "پادشاه میمون نرده‌سوار"[4] یاد کردن.»
«پادشاه میمون نرده‌سوار...؟خروپف توی کوه ووجی‌اطراف مهر و موم شده؟»
«بله. اون پادشاه میمون تو سنگی متولد شد که انرژی آسمان و زمین توش جمع شده بود و انقدر قوی بود که‌چشمان اون زمان بهش می‌گفتن بلایی که حتی آسمان‌ها هم ازش می‌ترسن. هر جا می‌رفت نابودی به بار می‌آورد، واسه همین تمام جاودانه‌ها که‌صورتی نمی‌تونستن دست رو دست بذارن و نگاه کنن، هر کاری کردن تا اون ایمه‌مانگیانگ رو مهر و موم کنن ولی زورشون بهش نرسید.»
«پس چرا پای‌سایید شاکیامونی بودا به افسانه‌سرش کوه ووجی باز شده؟»
«وقتی جاودانه‌ها دیدن با قدرت خودشون کاری از پیش نمی‌برن، از بودا شاکیامونی کمک خواستن که‌سرخ‌مویی می‌گفتن تمام اصول هستی رو درک کرده. واسه همینه که تو افسانه میگن شاکیامونی بودا به عنوان‌همچون یه روح الهی نازل شد، نظم طبیعی رو شکست و اون ایمه‌مانگیانگ رو مهر و موم کرد.»
همان‌طور که این را می‌گفت،محیط با کف دستش ادای فشار‌منظم دادن چیزی روی زمین را درآورد.
به نظر می‌رسید اشاره‌ی او‌خروپف به این بود که کوه‌درمی‌آورد ووجی چنین شمایلی داشته است.
«پس کوه ووجی اونه.»
«درسته. کتاب‌های باستانی میگن ایمِه‌مانگ‌یانگی که اونجا بوده، چنان زور شکست‌ناپذیری داشته‌داده که بدترین و قوی‌ترین موجود از زمان سه شهریار و پنج امپراتور‌پادشاه محسوب می‌شده. حتی داستان‌هایی هست که میگن پادشاه قدرت عظیم هم حریفش نمیشده.»
«پس میگی این پسر سرخ، که میگن از‌درمی‌آورد خون پادشاه قدرت عظیمه، انقدر زوره که حتی‌چشم اون پادشاه میمون رو هم به دردسر انداخته؟»
با شنیدن پرسش شیطان‌پففف… آسمانی، یئو سورین با‌اطراف نگرانی سر تکان داد.
«اگه کتاب‌های‌خاک باستانی درست‌سجده باشن، آره.»
«پس فقط قابل مقایسه با‌بوم شش اهریمن نیست، شاید حتی‌لرزید از اون‌ها هم فراتر باشه.»
«همین نگرانم میکنه.»
حتی بدون در نظر گرفتن پادشاه قدرت عظیم، که گفته می‌شد‌ناگهان بیشترین زور بازو را میان شش اهریمن داشت، باقی آن شش‌چشمان اهریمن نیز بلایای عظیمی بودند که می‌توانستند موجب سقوط یک کشور شوند.
او نیز به یاد داشت؛ نبرد‌تنها با پادشاه اهریمن ققنوس سفید در جریان‌صحنه جنگ بزرگ میان فرقه‌های درستکار و غیرارتدوکس.
به‌راستی که کابوسی وحشتناک بود.
تنها مایه دلخوشی این‌بلند بود که پادزهری قدرتمندتر‌درمی‌آورد درست در مقابلشان حضور داشت.
او پیش‌تر قدرت‌خررر… مهیب وی را به‌محیط چشم خود دیده بود.
او حتی از‌سایید آن شش اهریمن‌تنها نیز فراتر بود.
«ولی... مقیاس خطر ایمِه‌مانگ‌یانگ رو نمیشه فقط با سوابق‌کوبید مکتوب حساب کرد. میدونم چقدر قوی هستی رهبر فرقه، ولی‌گوشه اگه این موجود واقعاً پسر سرخ باشه، بهتره احتیاط کنی.»
«قصد ندارم‌پففف… بی‌گدار به‌بلند آب بزنم.»
حریف، ایمِه‌مانگ‌یانگی بود با هوش کافی‌بلند که سعی داشت شیطان آسمانی را برای‌مدتی رسیدن به خواسته خود به حرکت وادارد.
در آن سطح، فارغ از‌بوم قدرت، اگر غفلت می‌کرد، خسارت‌لرزید وارده به اطراف می‌توانست سنگین باشد.
اکنون که او چیزهای ارزشمند بسیاری‌تنها داشت، شیطان آسمانی بیش از آنکه نگران‌صحنه خود باشد، نگران آسیب دیدن آن‌ها بود.
به همین دلیل می‌خواست‌بلند هرچه سریع‌تر این قضیه را‌ناگهان حل و فصل کند، ولی...
«مشکل اصلی روباه نه‌دم طلاییه.»
او چند ماه‌سایید پیش بدون هیچ‌تنها ردی ناپدید شده بود.
شیطان آسمانی او را فراموش کرده بود و با خود می‌اندیشید که چه خوب شد‌زیباروی شرش کم شد، چرا که از پیشروی‌های مداوم او کلافه شده بود؛ اما اکنون حتی‌کلمات ردی از قدرت اهریمنی‌اش را حس نمی‌کرد و مانده بود که او غیبش زده است.
پس شیطان‌پففف… آسمانی محض‌بلند اطمینان پرسید:
«میدونی غار گدازه کجاست؟»
با شنیدن این سوال،سجده پیشگوی یئو سورین سرش را‌کوبید به نشانه منفی تکان داد.
او نیز‌خاک نمی‌دانست غار‌سجده گدازه کجاست.
«نمیدونم. کتاب‌های باستانی میگن که‌محیط اون توی گوسونگ‌گان در کوه‌منظم کله‌الماسی ششصد لی آدم میخورده، ولی...»
«کوه کله‌الماسی ششصد لی. هوم.»
این کوهی بود‌سایید که تاکنون نامش‌تنها به گوشش نخورده بود.
این حقیقت که حتی شیطان آسمانی، که تقریباً نام تمام‌لرزید مکان‌ها را می‌دانست، هرگز نام آن را نشنیده بود، بدین معنا‌بالا بود که باید نامی باستانی باشد که دیگر شناخته شده نیست.
در آن لحظه، چونگ‌ریونگ گفت:
«چرا از بانو یئو نمیخوای بفهمه‌بلند اسم اونجا الان چیه؟ من و‌منظم شوهرم هم دنبال روباه نه‌دم طلایی می‌گردیم.»
«اگه روباه نه‌دم طلایی رو‌بوم پیدا کنیم، ممکنه مهر و موم‌زلزله‌ای پادشاه قدرت عظیم رو هم بشکنیم.»
پیشگوی یئو‌خاک سورین نگران‌سجده این موضوع بود.
اگر طبق خواسته حریف‌بلند بازی می‌خوردند، ممکن بود‌درمی‌آورد به بدترین نتیجه منجر شود.
در پاسخ، شیطان‌خررر… آسمانی نگاهی به دیواره‌محیط صخره انداخت و گفت:
«نمیتونم بذارم آلیو بمیره.»
«...ولی رهبر‌خاک فرقه. اون‌سجده یه ایمِه‌مانگ‌یانگه.»
«چه فرقی‌پففف… میکنه ایمِه‌مانگ‌یانگ‌بلند باشه یا آدم؟»
با شنیدن این سخنان‌پففف… از زبان شیطان آسمانی، یئو‌لرزه سورین لب‌هایش را برهم فشرد.
او دریافت که منظور وی این نیست که‌زمین تفاوتی میان انسان و هیولا وجود ندارد، بلکه‌سرخ‌مویی منظورش این بود که آن موجود متعلق به اوست.
«آه. فهمیدم. پس من برمی‌گردم به پاویون جاودانه‌ی هماهنگ تا‌لرزید ببینم استادم برگشته یا نه و بفهمم اسم فعلی کوه‌لبش کله‌الماسی ششصد لی چیه. لطفاً این رو با خودت ببر.»
یئو سورین‌پففف… چیزی از میان‌محیط لباسش بیرون کشید.
ابزاری جادویی بود‌خررر… که می‌شد آن‌بلند را در انگشت کرد.
«این چیه؟»
شیطان آسمانی پیش‌تر ابزار جادویی مشابهی‌تنها را در نتیجه یک شرط‌بندی از‌داده پیشگوی یئو سورین دریافت کرده بود.
ابزاری جادویی که‌خروپف می‌توانست دروازه‌ای برای عبور‌لرزه از فضا ایجاد کند.
«اون یکی که قبلاً بهت دادم رو یادته؟ این یکی رو‌ناگهان طبق روش استادم برای ساخت ابزار جادویی درست کردم. فقط یک‌چشمان بار میشه ازش استفاده کرد، ولی در عوض، محدودیت مسافت نداره.»
«محدودیت مسافت نداره؟»
«نه، ولی‌خاک مقصدش از‌سجده قبل تعیین شده.»
«مقصد کجاست؟»
«مقر اصلی فرقه شیطانی‌پففف… آسمانی. وقتی اونجا بودم‌اطراف به اونجا وصلش کردم.»
با شنیدن حرف‌های او، شیطان آسمانی‌تنها با رضایت سر تکان داد و‌داده ابزار جادویی را در لباسش گذاشت.
هرچقدر هم که می‌توانست با استفاده‌تنها از قابلیت سفر در تهی سریع پرواز‌صحنه کند، هیچ‌چیز به اندازه این مفید نبود.
هرچه باشد،پففف… می‌توانست کلی در‌محیط زمان صرفه‌جویی کند.
«پس من‌گوش میرم سمت‌پففف… پاویون جاودانه‌ی هماهنگ.»
قلم‌موی بزرگی را که بر‌بوم پشت حمل می‌کرد بیرون کشید و‌زلزله‌ای خواست دایره‌ای در هوا رسم کند.
در آن لحظه، فرمانده بزرگ گارد،تنها گو چان، که ساکت به گفتگوی‌داده آن‌ها گوش می‌داد، با عجله گفت:
«پیشگو یئو، لطفاً یه لحظه صبر کن. من‌درمی‌آورد باید با اربابم چیکار کنم؟ من هر جور‌چشم بود دنبال پیشگو یئو تا اینجا اومدم، ولی...»
پس از شنیدن گفتگوی آن‌ها، به نظر‌محیط می‌رسید این مشکلی نیست که او بتواند‌ادامه با دنبال کردن و کمک کردن حل کند.
برعکس، حس‌خاک می‌کرد ممکن است‌بوم بار خاطر شود.
با شنیدن حرف‌های گو چان،بوم شیطان آسمانی شانه‌ای بالا انداخت‌لرزید و سپس از یئو سورین پرسید:
«میتونی برگردونیشون اونجایی که بودن؟»
«باشه.»
پس از بازگرداندن گو چان و ها چائه‌رین به‌کوبید فرقه کشتار پرنده که در اصل آنجا بودند، پیشگوی یئو‌گوشه سورین دروازه دیگری گشود و به پاویون جاودانه‌ی هماهنگ بازگشت.
پس از‌خاک رفتن او،سجده چونگ‌ریونگ پرسید:
«عزیزم، حالا چطوری‌خروپف روباه نه‌دم طلایی‌اطراف رو پیدا کنیم؟»
«خب...»
اگر او عمداً خود‌سجده را مخفی کرده بود،زمین راهی برای یافتنش وجود نداشت.
نمی‌توانستند دشت مرکزی را وجب به وجب‌سرش بگردند، پس باید راهی می‌اندیشیدند، اما ناگهان‌پسرک مکانی خاص به ذهن شیطان آسمانی خطور کرد.
«کوه شعله.»
«کوه شعله؟ همون‌خررر… جایی نیست که‌بلند بانو یئو اسم برد؟»
کوه شعله.
قطعاً، گفته می‌شد که پادشاه قدرت عظیم و یک هیولای‌لرزید روحی به نام جاویدان بادبزن آهنی، پیوندی آتشین در نزدیکی آنجا‌بالا بر فراز کوه کویون داشته‌اند و پسر سرخ متولد شده است.
پس ممکن‌پففف… بود سرنخی‌بلند آنجا باشد.
خوشبختانه، مکانی به‌خررر… نام کوه شعله‌بلند در سین‌کیانگ وجود داشت.
«اول باید بریم اونجا.»
اگر مکانی به نام کوه کله‌الماسی ششصد لی‌زمین در نزدیکی کوه شعله وجود داشت، ممکن بود‌سرخ‌مویی بتوانند با حس انرژی گسترش‌یافته‌ی او پیدایش کنند.