چپتر 405: شیطان آسمانی (۲)
0«زانو بزنید.»
چهره‌ی شاهزاده‌ی بزرگ، «نا یول‌ریانگ»، و رهبر «جیمِک»، «یانگ‌هیجانش جونگ»، در هم پیچید و زیر فشار سنگین و خردکننده‌ای‌بزند که بر فضا حاکم شده بود، در خود مچاله شدند.
چنین تحقیری در کدامین داستان شنیده شده بود؟ هرچند آنان خود با دلیلی‌تبدیل موجه اعلام جنگ کرده بودند، اما دو استاد برجسته که به اوج قلمرو‌هیولای تعالی دست یافته بودند، حتی با ترکیب آنی نیروهایشان نیز مجبور به عقب‌نشینی گشتند.
و اکنون، فراتر از‌مشغول همه، به آنان فرمان‌کند زانو زدن داده می‌شد.
- قرچ‌قرچ!می‌شد (صدای ساییده‌صدای شدن دندان‌ها)
این رخدادی بود که‌نونگ‌اک حتی در نبردهای خونین با‌هیجانش «اتحاد عدالت» نیز سابقه نداشت.
«... اون تغییر کرده.»
از سوی دیگر، زیردستان «موک گیونگ‌ون» نیز نتوانستند حیرت خود‌روح را از آن هیمنه‌ی باشکوه و تغییر لحن صدایش که اکنون‌مرموز رنگ و بویی از اقتدار و شوکت تازه داشت، پنهان سازند.
موک گیونگ‌ون به رفتار مؤدبانه‌اش‌ساییده در برابر هر کس که‌نبردهای مقابلش قرار می‌گرفت، شهره بود.
شاید این تغییر در نظر برخی ناچیز می‌نمود،نتوانست اما کسانی که حامی موک گیونگ‌ون بودند، دریافتند‌نیات که او حقیقتاً گام در مسیر سلطه نهاده است.
«هه هه هه. آره، خودشه.»
«گو چان» که بدن شاهزاده دوم،نتوانست «جانگ نونگ‌اک» را تسخیر کرده و مشغول‌نتوانسته محافظت بود، نتوانست هیجانش را پنهان کند.
حتی پس از تبدیل شدن به یک‌دندان‌ها روح تغذیه‌کننده، تا به حال نتوانسته بود‌سابقه نیات حقیقی موک گیونگ‌ون را حدس بزند.
اما شک‌هایی در دل داشت:
اگر آن ارباب مرموز، آن هیولای غیرقابل پیش‌بینی که هیچ‌کس قادر‌هیجانش به خواندن ذهن او نبود، تصمیم می‌گرفت مسیر سلطه را برگزیند، چه‌اگر می‌شد؟ هر حرکت او چه طوفانی در دنیای رزمیکاران به پا می‌کرد؟
اکنون که این تصور به واقعیت می‌پیوست، گو چان موجی‌روح از شعف را در وجودش حس کرد، درست مانند نخستین‌ارباب باری که سال‌ها پیش پا به دنیای رزمیکاران گذاشته بود.
او تنها‌می‌شد کسی نبود که‌ساییده چنین احساسی داشت.
پادشاه سم جزیره، «باک ساها»،تسخیر با هیجان رو به پادشاه تبر‌تبدیل ویرانگر، «هو تائه‌گانگ»، کرد و گفت:
«پادشاه تبر، بعد از‌دوم این همه وقت، خونم‌مشغول داره دوباره به جوش میاد.»
«به نظر میاد فقط‌مشغول قیافه‌ت نیست که جوون شده.تبدیل منم همین حس رو دارم.»
پس از نبردهای سیاسی بزرگ، دوره‌ای طولانی از‌این آرامش حکم‌فرما شد که در آن سه قدرت‌اون تقسیم‌شده، علی‌رغم درگیری‌های جزئی، تعادل را حفظ کرده بودند.
بخشی از این وضعیت به دلیل گوشه‌گیری‌محافظت رهبر فرقه بود که بیش از یک‌حال دهه به علت بیماری کناره‌گیری کرده بود.
اما دیدن موک گیونگ‌ون، که حضور‌نونگ‌اک و اقتدارش یادآور مسیر سلطه بود، روحیه‌تبدیل جنگجویی سرکوب‌شده‌ی آنان را دوباره شعله‌ور ساخت.
«ها!»
«... پس معنیش این بود.»
از پنجره‌ی اقامتگاه رهبر‌نونگ‌اک فرقه، معاون رهبر، «مونگ‌نتوانست سوچون»، زبانش بند آمده بود.
زمانی که پیش از محول کردن مأموریت‌های مخفی به موک گیونگ‌ون‌هیجانش نگریسته بود، تردید داشت که این همان جوانی باشد که پیش از‌اگر ورود به «دره خون و اجساد»، تقریباً هیچ مهارت رزمی خاصی نداشت.
اما اکنون، دیدن اینکه او به تنهایی در برابر دو استاد بی‌همتا در‌نتوانسته اوج قلمرو تعالی ایستادگی می‌کند و با قدرتی خیره‌کننده و بدون هیچ تلاشی‌قادر پیروز میدان می‌شود... این رشدی بود که تنها با استعداد قابل توجیه نبود.
[معاون رهبر. نه، پدر.صدای از این پس، دوران‌این توسط او شکل خواهد گرفت.]
مونگ سوچون سرانجام دریافت که چرا پسرش، «مونگ‌نتوانست مویاک»، که مانند خود او به دقت و خونسردی‌حقیقی شهره بود، این‌چنین کورکورانه سرسپرده‌ی موک گیونگ‌ون شده است.
«فکر می‌کردم‌بدن داستان‌ها کمی‌دوم اغراق‌آمیز باشن...»
شاید شایعاتی مبنی بر اینکه موک گیونگ‌ون به تنهایی «آرایش صد و هشت‌نتوانسته آرهات شائولین» را در هم شکسته، یا اینکه یکی از شاخه‌های «اتحاد عدالت»قادر را مطیع خود کرده، بیش از آنچه تصور می‌کردند به حقیقت نزدیک بود.
هرچند داستان شائولین‌قرچ‌قرچ هنوز هم باورنکردنی‌شدن به نظر می‌رسید.
- لرزش!
در آن لحظه، مونگ سوچون‌جانگ انگار که متوجه چیزی شده‌نتوانست باشد، رو به رهبر فرقه کرد.
هرچند رهبر پاسخ روشنی در مورد پسرش نداده‌کند بود، اما او همچنان دست راست رهبر و‌حدس عضوی از «انجمن آسمان و زمین» باقی مانده بود.
زمان آن نبود‌قرچ‌قرچ که محو تماشای‌شدن چنین استعداد شگرفی شود.
با شتاب گفت:
«رهبر، باید‌بدن فوراً وارد‌دوم عمل بشیم...»
- فیششش!
پیش از آنکه حرفش‌صدای تمام شود، رهبر فرقه‌این دستش را بالا برد.
مونگ سوچون با گیجی‌نونگ‌اک به او خیره شد،نتوانست اما رهبر فرقه گفت:
«فعلاً فقط تماشا می‌کنیم.»
مونگ سوچون اخم کرد.
اگر دو استاد بی‌همتا در اوج قلمرو تعالی نیروهایشان را‌نبردهای ترکیب کرده و باز هم پس رانده شده بودند، پس موک‌موک گیونگ‌ون حقیقتاً حتی از مرز قلمرو عرفانی نیز فراتر رفته بود.
در حقیقت، هیچ‌کس در فرقه جز خود رهبر،نتوانست که لقب «یکتا در زیر آسمان» را یدک‌نیات می‌کشید، توان رویارویی تک‌به‌تک با او را نداشت.
او نمی‌توانست درک کند چرا‌جانگ رهبر به جای مداخله، مشاهده‌نتوانست کردن را انتخاب کرده است.
«رهبر، اگه کسایی که ازش‌محافظت حمایت می‌کنن باهاش همراه بشن، ممکنه‌تغذیه‌کننده یه جنگ داخلی بزرگ راه بیفته.»
نیروهایی که به موک گیونگ‌ون سوگند وفاداری یاد کرده بودند‌نبردهای - کسی که گفته بود در آیین «سه رگ حیاتی» شرکت‌موک می‌کند - هم‌اکنون بیش از نیمی از فرقه را تشکیل می‌دادند.
تنها امیدشان این بود که آنان به جاه‌طلبی واقعی‌هیجانش موک گیونگ‌ون پی ببرند: سرنگونی «انجمن آسمان و زمین»؛حدس و بدین ترتیب به جای پیوستن به او، ترکش کنند.
اما اگر بیش از نیمی‌جانگ از اعضا طرف او را‌نتوانست می‌گرفتند، مهار هرج‌ومرج غیرممکن می‌شد.
«رهبر!»
رهبر با‌می‌شد قاطعیت گفت:صدای «تماشا می‌کنیم.»
مونگ سوچون‌دوم نمی‌توانست این تصمیم‌تسخیر را درک کند.
پیش از آنکه دست راست رهبر باشد، دوست دوران‌محافظت کودکی او بود و گمان می‌کرد او را خوب‌نیات می‌شناسد؛ اما اکنون، خواندن ذهن او غیرممکن شده بود.
با اینکه پایه‌های خود فرقه ممکن بود به‌کند لرزه درآید، چرا او فقط تماشا کردن را انتخاب‌بزند کرده بود؟ آیا این تنها یک بی‌تفاوتی منفعلانه نبود؟
«نکنه حتی الان‌قرچ‌قرچ هم می‌خواد اون‌ها‌شدن رو امتحان کنه؟»
منظور از «آن‌ها»، یانگ‌نونگ‌اک جونگ، رهبر جیمِک، و‌نتوانست شاهزاده بزرگ، نا یول‌ریانگ بود.
هرچند موک گیونگ‌ون ناگهان اعلام جنگ کرده‌تسخیر و آشکارا روابطش را قطع کرده بود،روح اما آن دو هنوز نامزدهای قدرتمند جانشینی بودند.
رهبر فرقه شاید منتظر‌مشغول بود ببیند آنان چگونه‌کند این بحران را مدیریت می‌کنند.
این حرکت هرچند جسورانه‌صدای و بزرگ بود، اما‌این خطری مرگبار نیز داشت.
ممکن بود در‌جانگ این فرایند، آن وارثان‌محافظت را از دست بدهند.
آنگاه...
- غرررش! (صدای لرزش زمین)
حدود صد جنگجو که رداهای زرشکی‌شدن از خز روباه سرخ بر تن‌اتحاد داشتند، با آرایشی بی‌نقص هجوم آوردند.
آنان به‌سرعت موک گیونگ‌ون‌نونگ‌اک را محاصره کردند و‌نتوانست یک آرایش شمشیر تشکیل دادند.
«دارین چه غلطی می‌کنین؟»
یانگ جونگ بر سر «جوخه‌محافظت باد سرخ» جیمِک که بدون دستور‌تغذیه‌کننده او حرکت کرده بود، فریاد کشید.
غرورشان که پیش‌تر به دلیل ناتوانی در برابر موک گیونگ‌ون‌نبردهای - با وجود تلاش مشترک دو استاد اوج قلمرو تعالی‌زیردستان - لکه‌دار شده بود، با این مداخله‌ی خودسرانه بیشتر جریحه‌دار شد.
اما در آن لحظه، معاون‌تسخیر و فرمانده جوخه باد سرخ،کند «گوم‌مو»، با صدای بلند پاسخ داد:
«چطور می‌تونیم دست رو دست بذاریم و تماشا کنیم‌محافظت وقتی کسایی که اربابمون رو تهدید می‌کنن، نظم فرقه رو‌حقیقی به هم می‌ریزن؟ جسارت ما رو ببخشید، جوخه باد سرخ!»
- چاک!
همین که گارد‌قرچ‌قرچ مبارزه گرفتند، انرژی محیط‌دندان‌ها شروع به خروشیدن کرد.
نیروهایی که در آرایش شمشیر‌تسخیر هم‌راستا شده بودند، در هم‌کند تنیدند و چند برابر شدند.
- غرررش!
جوخه باد سرخ، قوی‌ترین گروه رزمی در‌هیجانش شاخه جیمِک بود که تنها از اساتید اوج‌حقیقی با بی‌شمار تجربه نبرد واقعی تشکیل شده بود.
برای آموزش آنان، یانگ جونگ‌ساییده بیش از ده سال را در‌خونین میدان‌های نبرد شمالی سپری کرده بود.
در نتیجه، قدرت و آرایش‌های شمشیر ترکیبی جوخه‌نتوانست باد سرخ، با «آرایش صد و هشت آرهات‌نیات شائولین» و «آرایش‌های شمشیر برتر فرقه رزمی» برابری می‌کرد.
«همگی، از شاهزاده‌شاهزاده بزرگ حمایت کنید و‌تسخیر دشمن‌ها رو عقب برونید!»
در همان دم،تسخیر فریاد مو هارانگ‌نتوانست در فضا طنین‌انداز شد.
او که پیش‌تر در برخوردی کوتاه طلسم محافظش را‌رخدادی از دست داده و زخم برداشته بود، دریافت که‌سوی تنها راه چاره، بهره‌گیری از تمام قوای موجود است.
افسران و جنگجویان‌جانگ نا یول‌ریانگ به‌مشغول فریاد او لبیک گفتند.
«واااااای!!!!»
«دنبال شاهزاده بزرگ برید!»
نا یول‌ریانگ نیرویی گرد آورده‌ساییده بود که حدود چهل درصد‌نبردهای از کل جمعیت را تشکیل می‌داد.
هنگامی که این سیل جمعیت‌تسخیر به حرکت در آمد، زمین‌کند از کثرت شمارشان به لرزه افتاد.
ولی...
بوم!
هو تائه‌گانگ، پادشاه تبر‌صدای ویرانگر، تبرش را بر‌این زمین کوبید و غرید:
«اگه می‌خواید با ارباب‌نونگ‌اک ما روبرو بشید، اول باید‌هیجانش از جنازه من رد شید!»
فسسسس!
درست در کنار او، باک ساها،نتوانست پادشاه سم جزیره، گام پیش نهاد‌حال و انرژی سمی از وجودش ساطع شد.
نیروهای تحت فرمان نا یول‌ریانگ که قصد پیشروی داشتند،رخدادی با حس کردن هاله ترکیبی این دو استاد قلمرو تحول،دیگر لحظه‌ای درنگ کردند؛ اما به پشتوانه برتری عددی، فشار آوردند.
«خائن‌هایی که به روی فرقه شمشیر کشیدن‌محافظت و از شورشی‌ای که اربابمون رو تهدید می‌کنه‌نتوانسته دفاع می‌کنن، دیگه متحد این فرقه نیستن! بکشیدشون!»
زونگ جانگ‌گونگ فریاد زد.
با این حال...
«اوه هو هو. واقعاً؟صدای ولی اگه حمله کنید،این کی اکثریت رو داره؟»
شترق!
هوان یاسئون، که مخفیانه در‌جانگ مقام فرماندهی بود، شمشیرش را‌نتوانست بیرون کشید و جلو آمد.
رهبران جناح‌ها و اعضای فرقه که در‌هیجانش سکوت نظاره‌گر بودند و از موک گیونگ‌ون‌نیات حمایت می‌کردند نیز شروع به پیشروی کردند.
حامیان نا‌می‌شد یول‌ریانگ از این‌ساییده منظره جا خوردند.
آن‌ها دست‌کم باور داشتند که حامیان‌مشغول موک گیونگ‌ون هرگز از خائنانی که قصد‌تغذیه‌کننده براندازی فرقه را دارند، پشتیبانی نخواهند کرد.
«چی؟ می‌خواید‌بدن به ما‌دوم خیانت کنید؟»
«پیروی از اربابمون خیانت نیست!»
وووش!
لی جی‌یوم، ارباب دره خون،تسخیر در حالی که شمشیری با شعله‌های‌تبدیل لرزان در دست داشت، بیرون آمد.
او پس از پالایش تکنیک شمشیر شعله سرخِ ارتقا‌محافظت یافته و تسلط کامل بر چی یانگ آتشین، به‌نیات سرعت به مراحل اولیه قلمرو تحول صعود کرده بود.
حتی افسران نیز‌تسخیر از تغییر هاله‌نتوانست او شگفت‌زده شدند.
«بالاخره اون...»
چهره مونگ‌دوم سوچون در‌نونگ‌اک هم رفت.
هرچند او به عنوان عضوی از‌نونگ‌اک جناح نبض ماه از موک گیونگ‌ون حمایت‌تبدیل می‌کرد، اما مدت زیادی از آن نمی‌گذشت.
او انتظار داشت اعضای وفادار فرقه تا‌هیجانش حدی جدا شوند، چرا که در غیر‌نیات این صورت حمایتشان به معنای شورش آشکار بود.
اما این‌می‌شد انتظار در‌صدای هم شکست.
اکنون نزدیک به‌جانگ هشتاد درصد آن‌ها از‌محافظت موک گیونگ‌ون پیروی می‌کردند.
کسانی که هنوز پیش نیامده بودند،نونگ‌اک تنها مشتی از افراد با رتبه دانجو‌تبدیل تحت فرمان شاهزاده دوم، جانگ نونگ‌اک بودند.
آن‌ها به جای سوگند وفاداری واقعی به‌هیجانش موک گیونگ‌ون، از انتخاب جانگ نونگ‌اک پیروی کرده‌حقیقی بودند؛ بنابراین نمی‌توانستند خیانت کنند و کنار کشیدند.
در نتیجه...
همهمه سنگین!
به نظر می‌رسید‌شاهزاده نیروهای متخاصم از‌نونگ‌اک نظر تعداد تقریباً برابرند.
با گرد هم آمدن‌مشغول این جمعیت انبوه، فضا‌کند تا مرز انفجار سنگین شد.
هیچ‌کس انتظار نداشت که این‌ساییده گردهمایی اضطراری به جنگی داخلی‌نبردهای با این ابعاد منجر شود.
با این‌دوم حال، هیچ‌کس‌نونگ‌اک نمی‌توانست عقب‌نشینی کند.
«آخرش...»
«یعنی کار‌نونگ‌اک به جنگ‌مشغول داخلی خونین می‌کشه؟»
همه با تنش به‌صدای یکدیگر خیره شده و‌این فاصله را حفظ کرده بودند.
ناگهان...
بوم!
صدای گامی ناگهانی طنین‌انداز شد.
تمام نگاه‌ها‌می‌شد به آن‌صدای سو چرخید.
سپس چشمان‌دوم اعضای فرقه از‌تسخیر ناباوری گرد شد.
«آخ.»
«کحح!»
«عوق!»
تالاپ! تالاپ! تالاپ!
حدود صد نفر از اعضای جوخه باد سرخ که موک‌نتوانست گیونگ‌ون را با آرایش شمشیر محاصره کرده بودند، سینه‌هایشان را چنگ‌بزند زده و در حالی که خون بالا می‌آوردند، بر زمین افتادند.
«چی؟»
«این دیگه چیه؟»
همه چیز سریع‌تر از‌نونگ‌اک آن رخ داد که‌نتوانست کسی بتواند درک کند.
یانگ جونگ، رهبر‌شاهزاده جی‌مک، نیز به همان‌تسخیر اندازه گیج شده بود.
آن‌ها تنها وارد آرایش شده بودند،نتوانست پس چرا جوخه باد سرخ، نخبگان‌حال فرقه، این‌گونه درمانده بر خاک افتادند؟
در آن لحظه،قرچ‌قرچ همه حاضران به‌شدن یک چیز اندیشیدند.
«گام ارباب شیطان آسمانی!»
از آنجا که موک گیونگ‌ون آرایش صد و هشت آرهات‌نتوانست شائولین را تنها با یک گام در هم شکسته بود،حدس دنیای رزمی آن حرکت را «گام ارباب شیطان آسمانی» نامیده بود.
چهره اعضای‌نونگ‌اک فرقه در‌مشغول هم رفت.
آن‌ها گمان می‌کردند داستان شکستن‌ساییده آرایش صد و هشت آرهات با‌خونین یک گام، کمی اغراق‌آمیز بوده است.
اما اکنون‌دوم آن را به‌تسخیر چشم خود می‌دیدند.
اما منظره‌ای‌بدن حیرت‌انگیزتر هنوز‌دوم در راه بود.
هوووووش!
موک گیونگ‌ون، که حدود صد عضو نخبه جی‌مک را‌رخدادی با گام ارباب شیطان آسمانی از پای درآورده بود،سوی دستانش را پشت کمر حلقه کرد و به هوا برخاست.
«لینگ کونگ شو دائو!»
این بالاترین فرم مهارت سبک‌سازی بود که به «گذر‌محافظت از مسیر تهی آسمان» شهرت داشت؛ اوج تکنیک حرکت‌نیات بدن که در آن فرد واقعاً می‌توانست پرواز کند.
موک گیونگ‌ون در‌تسخیر حالی که معلق بود،هیجانش لب به سخن گشود:
«زانو بزنید. برای‌قرچ‌قرچ کسانی که تسلیم نشن،دندان‌ها فقط مرگ باقی می‌مونه.»
صدایش در همه جا پیچید.
به محض پایان سخنش،دوم انرژی سیاه شیطانی از‌مشغول تمام وجودش فوران کرد.
غرررش!
آن چیِ شیطانی بود...
چیِ تاریک، درنده و بی‌رحم، به هر‌محافظت سو گسترش یافت، تمام میدان را در‌حال خود بلعید و هوا را خفه کرد.
ظاهر موک‌بدن گیونگ‌ون بسانِ‌دوم موجودی متعال بود.
فشار وارده باعث شد برخی از اعضای فرقه‌کند که در حال رویارویی بودند، بی‌اختیار سر فرود‌حدس آورند و ناخودآگاه زیر بار آن خرد شوند.
ابهت او‌می‌شد به اوج‌صدای رسیده بود.
«نه!»
نا یول‌ریانگ با دیدن در‌جانگ هم شکستن روحیه پیش از‌نتوانست آغاز نبرد، گام پیش نهاد.
«هر چقدر هم که تنهایی قوی باشی،هیجانش این فرقه زانو نمی‌زنه. تازه، تو هنوز‌نیات با قوی‌ترین فرد واقعی این فرقه روبرو نشدی.»
با سخنان او، اعضای‌صدای فرقه تحت فرمان نا‌این یول‌ریانگ فریاد شادی سر دادند.
«هوراااااا!!!»
در حقیقت، کسی وجود داشت که بر دنیای‌مشغول رزمی دشت مرکزی حکم می‌راند، کسی که به‌حال عنوان ششمین آسمان در برابر آسمان هفتم شناخته می‌شد.
خودِ رهبر‌نونگ‌اک انجمن آسمان‌مشغول و زمین.
آن‌ها باور داشتند‌قرچ‌قرچ که اگر او‌شدن ظاهر شود، ورق برمی‌گردد.
در آن لحظه،جانگ موک گیونگ‌ون پوزخندی‌مشغول زد و لبخند نشاند.
سپس...
سوووش!
طلسم آرایش شمشیرش را‌صدای در مشت فشرد و‌این آن را بالا برد.
هووووه! لرزش!
«این... چیه؟»
«چی؟ چرا این‌جوری میشه؟»
اعضای فرقه که شمشیر‌صدای در دست داشتند، از‌این تعجب به خود لرزیدند.
شمشیرهایشان چنان که گویی توسط‌تسخیر انرژی روحانی قدرتمندی تسخیر شده‌کند باشند، دیوانه‌وار شروع به حرکت کردند.
کسانی که انرژی درونی ضعیفی‌جانگ داشتند یا تاب تحمل آن‌نتوانست را نداشتند، شمشیرهایشان را رها کردند.
کراک، کراک، کراک، کراک!
شمار بی‌پایانی‌می‌شد از شمشیرها در‌ساییده هوا شناور شدند.
مردمک چشمان اعضای فرقه که‌تسخیر به بالا خیره شده بودند، گویی‌تبدیل که دچار زلزله شده باشند، می‌لرزید.
زیردستان موک گیونگ‌ون‌شاهزاده نیز به همان‌نونگ‌اک اندازه مبهوت بودند.
«این همون... شمشیر تیغه پیروزه؟»
«انرژی روحانی چقدر باید‌صدای قوی باشه که بتونه این‌رخدادی همه شمشیر رو کنترل کنه؟»
مگه همچین چیزی ممکنه؟
در حالی که همه در شوک بودند،تسخیر موک گیونگ‌ون به اعضای فرقه‌ای که در آرایش‌تغذیه‌کننده شمشیر از نا یول‌ریانگ حمایت می‌کردند، اشاره کرد.
سپس...
چاک چاک چاک چاک!
انبوه شمشیرهای‌دوم شناور بی‌درنگ آن‌ها‌تسخیر را نشانه رفتند.
اما این تمام ماجرا نبود.
مردمک چپ موک گیونگ‌ون طلایی‌محافظت شد، درست همان‌طور که نا یول‌ریانگ‌تغذیه‌کننده حس هفتم خود را فعال می‌کرد.
دیری نپایید که شمشیرها سیاه‌ساییده شدند و رنگ تیغه‌های شمشیر‌نبردهای سیاه را به خود گرفتند.
ووووووونگ!
«!!!!!!!»