چپتر 478: نزول شیطان آسمانی (۱)
0کلنگ!
«!؟»
«اینجا چه خبره؟»
همزاد موک گیونگ‌ون، که پوست‌پای ببری بر تن داشت، نتوانست‌بلافاصله حیرت خود را پنهان کند.
در میان تمامی همزادها، این کالبد بی‌شک‌بریده برترین بود؛ چرا که از گوشت و خون‌الان «هیوک‌هیونگ‌جه»، شمشیر اول افسانه‌ای رونین، ساخته شده بود.
او که زمانی قله‌ی دنیای رزمی پیشین شناخته می‌شد‌جدیدی و گفته می‌شد در شمال رقیبی در شمشیرزنی ندارد،خطوط ناگهان یک روز بدون هیچ ردی ناپدید شده بود.
به جز نسخه اصلی، این همزاد قوی‌ترین محسوب می‌شد؛ با‌صاعقه‌وار این حال، دشمن نه‌تنها به او نزدیک شده بود، بلکه‌باورنکردنی او تنها پس از بریده شدن بدنش متوجه خطر گشت.
«چطور... چطور‌همین‌جا ممکنه الان‌لحظه اینجا باشه؟»
آنچه باورنکردنی‌تر‌دشمن می‌نمود، ظهور‌نزدیک ناگهانی او بود.
رسیدن به این مکان با اسب و بدون توقف، دست‌کم‌حمله نیم ماه زمان می‌برد؛ پس چگونه توانسته بود با چنین‌همچون سرعتی خود را برساند؟ سرعتی که فراتر از درک بود.
«بکشش.»
همزاد هیوک‌هیونگ‌جه‌همین‌جا به دو همزاد‌پای دیگر فرمان داد.
فارغ از آنچه رخ داده‌بلکه بود، باید آن شخص را همین‌جا‌خطر و همین لحظه از پای درمی‌آوردند.
«حرومزاده!»
«چه غلطا!»
تقریباً بلافاصله پس از فرمان، دو همزاد‌حرومزاده موک گیونگ‌ون با سرعتی صاعقه‌وار به جلو‌تکنیک‌های جهیدند و با تکنیک‌های جدیدی حمله کردند.
ولی—
سووو سووو سووو سووو!
در میان یورش آن دو همزاد که‌غلطا با سرعتی باورنکردنی پیش می‌آمدند، خطوط سیاهی همچون‌حمله شهاب‌سنگ در تمامی جهات آسمان شب خط انداختند.
سپس، بدن‌هایشان ناگهان‌همین به ده‌ها، و حتی‌حرومزاده صدها تکه تقسیم شد.
«هاه...»
مردمک چشمان‌غلطا همزاد هیوک‌هیونگ‌جه‌بلافاصله به لرزه افتاد.
در میان همزادها، محدودیت‌های جسمانی تنها اجازه‌غلطا تهذیب تا «قلمرو عمیق» را می‌داد، اما‌جدیدی آن دو بدون هیچ درنگی قطعه‌قطعه شده بودند؟
این حریف نسبت به آخرین‌پای رویارویی در بیشه بامبوی قلعه‌بلافاصله مخروبه، بسیار قدرتمندتر شده بود.
«چونگ‌ریونگ.»
موک گیونگ‌ون که به آسانی دو همزاد‌جهیدند را بریده و به ذرات تبدیل کرده بود،باورنکردنی چونگ‌ریونگ را که تلوتلو می‌خورد، در آغوش گرفت.
«برادر کوچیک! برادر کوچیکِ من!»
چونگ‌ریونگ موک گیونگ‌ون را‌لحظه محکم در آغوش فشرد و‌تقریباً اشک از چشمانش جاری شد.
او به موک گیونگ‌ون اعتماد کرده و‌بریده تمام این راه را آمده بود، اما‌ممکنه ذهنش پر از نگرانی برای او بود.
با دیدن چهره‌اش،تقریباً اشک‌هایی که حبس کرده‌جهیدند بود سرانجام سرازیر شدند.
از آنجا که‌لحظه او روحی سرگردان بود،غلطا این اشک‌ها خونین بودند.
موک گیونگ‌ون با لبخندی ملایم‌پای اشک‌هایش را پاک کرد و‌بلافاصله چیزی را به او نشان داد.
آن سلاح‌دشمن سمی او،نزدیک «سونیون» بود.
«سونیون...»
پیش از آنکه بتواند حرفش را تمام کند، دست همزاد هیوک‌هیونگ‌جه‌جلو که پیش‌تر قطع شده بود، به سمت موک گیونگ‌ون دراز شد؛می‌آمدند انگشتانش مهری دستی را شکل دادند و وردی را زمزمه کردند.
در آن‌همین‌جا لحظه، چشمان موک‌پای گیونگ‌ون برقی زد.
سپس—
کرررک!
«غوووک!»
خون سیاه از دهان‌لحظه همزادی که مهر دستی‌غلطا را شکل می‌داد، فوران کرد.
همزاد هیوک‌هیونگ‌جه در حالی که خون همچون‌بریده فواره از دهانش می‌جوشید، با نگاهی وحشت‌زده‌ممکنه سینه‌اش را، جایی که قلبش قرار داشت، گرفت.
شمشیری تیز‌غلطا سینه‌اش را‌بلافاصله شکافته بود.
اگرچه دیده نمی‌شد،لحظه اما شمشیر قلبش‌حرومزاده را تکه‌تکه کرده بود.
درد غیرقابل توصیف بود، اما‌پای هنگامی که به آن همزاد نگریست،صاعقه‌وار نگاه سرد موک گیونگ‌ون سخن گفت.
«تکنیک "تائه‌گونگ‌دشمن بونگ‌چون" دیگه‌نزدیک روت اثر نداره.»
«اوخ... اوه... تو...»
«تاوان به‌همین گریه انداختن‌پای اون... مرگه.»
«حرومزاده...!»
«ناپدید شو.»
موک گیونگ‌ون انگشتانش را‌بلافاصله به آرامی در فرم شمشیر‌جدیدی به سمت همزاد حرکت داد.
ناگهان، درست زمانی که همزاد قصد‌حرومزاده داشت مهر دستی را شکل دهد،جهیدند هاله‌ای تیز بدنش را در بر گرفت.
سپس—
سووو سووو سووو تراق!
همزاد منفجر شد‌تقریباً و به قطعات‌جلو ریز تبدیل گشت.
بسیار ریزتر و‌لحظه دقیق‌تر از همزادهای‌حرومزاده دیگر بریده شده بود.
با نابودی قوی‌ترین همزاد و تبدیل‌درمی‌آوردند شدنش به غبار، موک گیونگ‌ون به‌جلو سمت چونگ‌ریونگ برگشت تا چیزی بگوید.
«من...»
ولی—
سسسس!
موک گیونگ‌ون به آرامی سر چونگ‌ریونگ را‌حرومزاده نوازش کرد؛ روحی که به دلیل از‌تکنیک‌های دست دادن شدید انرژی، بیهوش شده بود.
او تمام این مسیر را بدون استراحت و با اشتیاقی‌متوجه سوزان برای متوقف کردن «موک‌گان» پیموده بود، اما با رسیدن‌ظهور موک گیونگ‌ون، گویی خیالش آسوده شد و از هوش رفت.
موک گیونگ‌ون در حالی که‌صاعقه‌وار سر او را نگه داشته بود،کردند به کوهپایه «ده هزار کوه» نگریست.
سپس—
پات!
او حرکت سریع‌نه‌تنها و جدیدی را به‌بریده سمت نقطه‌ای پرتاب کرد.
آن مکان، قله‌ای بود که رهبر‌جلو «اتحاد عدالت»، جونگ هیون‌مون، و پیروان مورد‌سووو اعتمادش در آنجا در حال نبرد بودند.
جونگ هیون‌مون که «سه چشم» خود را گشوده بود‌بلافاصله و با عبور از «قلمرو عمیق»، قدرتی هم‌تراز با‌سووو «قلمرو حیات و مرگ» آزاد کرده بود، حقیقتاً شکست‌ناپذیر می‌نمود.
تاپ! کرررک!
سئوپ چون ضربه خورد و به عقب‌بریده پرتاب شد؛ خون بالا آورد و با‌ممکنه چشمان تار به جونگ هیون‌مون خیره شد.
با وجود همراهی دو استاد قلمرو آتش و یک خبره‌حمله برتر با قدرت روح جاودان، و همچنین ارواح سرگردان، آن‌ها‌همچون نیروهایشان را ترکیب کرده بودند، اما این نتیجه غیرقابل تصور بود.
اندام‌های طیفی روح سرگردان،پای «ها یون»، در آستانه پاره‌بلافاصله شدن و محو شدن بود.
گو یانگ‌سو، استاد حمله سمی و رهبر‌حرومزاده «هشت مار سمی»، تنها در ده حرکت‌تکنیک‌های شکمش سوراخ شده و در حال مرگ بود.
تنها جا گوم‌جونگ و ما‌بلکه را-هیون دوام آورده بودند، اما‌متوجه وضعیت آن‌ها هم چندان بهتر نبود.
«هااا... هااا...»
«کح کح... لعنتی.»
آن‌ها تلوتلو می‌خوردند و غرق در خون‌حرومزاده بودند؛ به سختی تعادل خود را حفظ‌تکنیک‌های کرده و هر لحظه آماده سقوط بودند.
بدتر از آن، با اینکه می‌دانستند ممکن‌بریده است تله مرگ باشد جنگیده بودند، اما‌ممکنه تنها موفق شده بودند خراشی بر دشمن بیندازند.
این هیولایی‌غلطا فراتر از‌بلافاصله درک بود.
مهم نبود که او یکی از «هفت‌غلطا آسمان» و در قله دنیای رزمی کنونی‌جدیدی بود—این قدرت دیگر زیاده از حد بود.
قدم قدم قدم!
«حشره‌های مزاحم. واقعاً فکر کردید فقط‌تنها چهار نفرتون می‌تونید جلوی من رو بگیرید؟چطور تک‌تک اعضای بدنتون رو از جا می‌کنم...»
تکان ناگهانی!
ناگهان.
جونگ هیون‌مون که به‌لحظه سمت آن‌ها پیش می‌آمد،غلطا ایستاد و به بالا نگریست.
آن‌ها با گیجی‌نه‌تنها از خود پرسیدند‌تنها چرا متوقف شد.
چهره درهم‌رفته جونگ‌تقریباً هیون‌مون با کلماتی‌جلو غیرقابل توضیح باز شد:
«چطور ممکنه الان اینجا باشی...»
کرررنگ!
پیش از آنکه بتواند حرفش را تمام کند، چیزی از آسمان درست‌گشت در جایی که جونگ هیون‌مون ایستاده بود فرود آمد، زمین را شکافت،اسب آوار به هوا برخاست و فضا را در غباری غلیظ فرو برد.
«چی... اون دیگه چیه؟»
همه از‌همین این رخداد ناگهانی‌درمی‌آوردند مبهوت شده بودند.
سسسسس!
غبار مه آلود خود‌نزدیک به خود پراکنده شد و‌بدنش چهره کسی را آشکار کرد.
سئوپ چون با دیدن آن قامت‌جلو که روح کم‌رنگ چونگ‌ریونگ را در‌ولی— آغوش داشت، با چشمان سرخ فریاد زد:
«ارباب!»
او کسی‌همین‌جا نبود جز‌لحظه موک گیونگ‌ون.
ورود اربابی که مدت‌ها انتظارش‌بلکه را می‌کشیدند، امید تازه‌ای به قلب‌خطر «سئوپ چون» و تمام پیروانش بخشید.
«آه!»
اما همین که گرد و‌درمی‌آوردند غبار کاملاً فرو نشست، چشمان شادمان‌جلو آن‌ها از شدت شوک گرد شد.
در زیر پای «موک گیونگ‌ون»، دهانه‌ی عظیم حفره‌ای‌غلطا به چشم می‌خورد و در آنجا، «جونگ هیون‌مون» از‌کردند سر تا تنه، کاملاً له و تخت شده بود.
بدنش زیر فشار سهمگینی‌نزدیک فشرده شده و به‌شدن شکلی مسطح درآمده بود.
«هاه...»
چهره‌ی «ما را-هیون»لحظه ترکیبی از ناباوری و‌غلطا پوچی را نشان می‌داد.
اگرچه آن‌ها جانشان را در نبرد گروهی به‌غلطا خطر انداخته بودند، تنها خراش دادن حریف بهترین نتیجه‌شان‌کردند بود—و حالا او با یک ضربه محو شده بود.
حتی هیولا خطاب‌نه‌تنها کردن او هم‌تنها شرم‌آور به نظر می‌رسید.
او حقیقتاً خدای قدرت‌بلافاصله رزمی بود که به‌تکنیک‌های دنیای کنونی هبوط کرده بود.
- جیرررر!همین‌جا چینگ چینگ‌لحظه چینگ چینگ چینگ!
چوب‌دستی سبزی که درخششی ملایم داشت و شمشیری‌شدن آغشته به آتش، در یک چشم بر هم‌باشه زدن حدود ده بار با هم برخورد کردند.
آن چوب‌دستی سبز که از ضربات شمشیر‌جهیدند آتشین گزندی ندیده بود، سلاح مقدس «تاگوبونگ»یورش متعلق به رهبر فرقه گدایان، «هونگ وون‌سوک» بود.
او بدون ذره‌ای ضعف،پای پایاپای با «لی جی-یوم»، ارباب‌بلافاصله دره خون درگیر شده بود.
هیچ‌کس جرأت نزدیک شدن به دوئل سهمگینی که در‌تقریباً مرکز میدان جریان داشت را نداشت و همه طوری‌ولی— تماشا می‌کردند که انگار شاهد نبردی تا پای جان هستند.
هر ضربه‌ی این دو‌نزدیک استاد، نفس را در‌شدن سینه جمعیت حبس می‌کرد.
«این نبرد‌غلطا بین خبره‌های‌بلافاصله قلمرو تعالیه؟»
«باورنکردنیه.»
«شنیده بودم هونگ وون‌سوک از‌پای فرقه گدایان هم‌تراز هشت ستاره‌ست، ولی‌صاعقه‌وار این شمشیرزن یه دست دیگه کیه؟»
«اینکه بتونی جلوی ارباب‌نزدیک دره خون این‌طوری دووم بیاری...بدنش این گدای پیر شوخی‌بردار نیست.»
جنگجویان اتحاد عدالت و اعضای سابق انجمن‌جهیدند آسمان و زمین دایره‌وار جمع شده بودند و‌باورنکردنی در حالی که دندان‌قروچه می‌کردند، نظاره‌گر دوئل بودند.
پس از مدتی، تعادل دوئل‌درمی‌آوردند به خاطر اشتباه رهبر فرقه‌صاعقه‌وار گدایان شروع به تغییر کرد.
«تکنیک تاگوبونگ،همین‌جا حرکت نهم:لحظه فشردن سر سگ!»
تاگوبونگ با حرکتی‌نه‌تنها خیره‌کننده به سمت گردن‌بریده لی جی-یوم نشانه رفت.
جی-یوم سعی کرد با‌بلافاصله روش «پیوند درخت گلابی»تکنیک‌های آن را منحرف کند، ولی—
درست در همان لحظه،
«هجده کف‌دست اژدها،همین حرکت دوم: نبرد‌درمی‌آوردند اژدها در دشت!»
حرکت تاگوبونگ‌دشمن تنها یک‌نزدیک فریب بود.
لحظه‌ای که چوب‌دستی با شمشیر منحرف‌جلو شد، دست چپ نیرومند هونگ وون‌سوک‌ولی— بر شانه چپ جی-یوم فرود آمد.
در حالت عادی، جی-یوم دست چپش را برای دفاع بالا‌صاعقه‌وار می‌آورد، اما از آنجا که آن را در نبرد با یکی‌پیش از معاونین از دست داده بود، قادر به این کار نبود.
- بوممم!
«اوخ!»
جی-یوم که هنوز‌تقریباً به نبودِ دستش عادت‌جهیدند نکرده بود، غافلگیر شد.
بدنش بر اثر ضربه به‌درمی‌آوردند شانه چپ، پنج قدم به‌صاعقه‌وار عقب رانده شد و تلوتلو خورد.
هونگ وون‌سوک با غنیمت شمردن فرصت، تاگوبونگ‌حرومزاده را رها کرد و به هوا پرید‌تکنیک‌های تا حرکت جدیدی را نثار جی-یوم کند.
«هجده کف‌دست اژدها،نه‌تنها حرکت اول: اژدهای‌تنها پرنده در آسمان!»
پیش از آنکه جی-یوم بتواند‌صاعقه‌وار درد شانه‌اش را تسکین دهد،حمله آن حرکت قدرتمند اژدها‌گون فرود آمد.
در آن‌همین لحظه، کسی‌پای میان آن‌ها پرید.
او «هوانگ‌بو‌همین‌جا سه»، رئیس‌لحظه خاندان هوانگ‌بو بود.
«لعنت!»
درست زمانی که هونگ وون‌سوک قصد تمام کردن کار را‌حمله داشت، کسی مداخله کرد و باعث شد او با عجله انرژی‌شهاب‌سنگ انباشته‌شده را رها کند و کف دست‌هایش را به زمین بکوبد.
- گرااام!
زمین زیر فشار نیرو‌لحظه در هم شکست و‌غلطا حفره‌ای بزرگ دهان باز کرد.
از میان آن حفره، رهبر‌بلکه فرقه گدایان برخاست و صدایش‌متوجه از شدت خشم تیز بود.
«داری چه غلطی‌تقریباً می‌کنی؟ حالا دیگه می‌خوای‌جهیدند از دشمن محافظت کنی؟»
«مگه نگفتم‌همین دوئل رو‌پای متوقف کنید؟»
«توقف دوئل؟ واقعاً خیال‌لحظه کردی میشه به حرفای‌غلطا اون یارو اعتماد کرد؟»
هونگ وون‌سوک به‌نه‌تنها کسی جز «موک‌تنها یو-چون» اشاره نکرد.
مرد روی دو زانو نشسته بود،جلو دستانش را پشت کمرش گذاشته بود‌ولی— و هیچ قصدی برای مبارزه نشان نمی‌داد.
«اون مردیه‌همین از فرقه‌پای شمشیر یون‌موک.»
«هه! داره ادای بی‌گناها رو درمیاره؟ یادت‌حرومزاده رفته که با یه جنگجوی انجمن آسمان و‌جدیدی زمین ظاهر شد؟ این تابلوئه که یه تله‌ست.»
«با این حال، برات عجیب نبود جناب‌بریده رهبر؟ هرچقدر هم که اطلاعات یا دلیل وجود‌الان داشته باشه، این جنگ خیلی زیادی یک‌طرفه بوده.»
«جنگ همینه دیگه، یه طرف می‌بره یه‌جهیدند طرف می‌بازه. یعنی رهبر خاندان هوانگ‌بو به‌یورش همین راحتی به حرفای یه خائن اعتماد می‌کنه؟»
«پس اون مُهرها و‌پای نامه‌های سری فرقه تاریک چی؟بلافاصله اونا رو چطور توضیح میدی؟»
هوانگ‌بو سه فریاد‌همین زد، اما هونگ‌درمی‌آوردند وون‌سوک پوزخندی زد.
«حتی اگه مُهرهای فرقه تاریک رو داشته‌بریده باشن، از کجا میدونی موقع شکار خائنین ازشون‌الان نگرفتن؟ چرا الان داری این حرفا رو می‌زنی؟»
هوانگ‌بو سه با‌تقریباً کلافگی زبانش را‌جلو به سقف دهانش چسباند.
هر چه‌همین می‌گفت، آشکارا‌پای بی‌فایده بود.
جنگ در اوج خود بود و حالا‌حرومزاده که دست بالا را داشتند، نمی‌خواستند روحیه‌تکنیک‌های سپاه پایین بیاید و حاضر به شنیدن نبودند.
سپس موک یو-چون فریاد زد.
«من به فرقه عدالت خیانت نکردم. فقط برای زنده موندن دست و پا زدم. من‌باورنکردنی بودم که خبر درگیری داخلی انجمن آسمان و زمین رو فرستادم و بعدش هم در‌تکه مورد مداخله یه شخص سوم هشدار دادم. پس چرا دارید اجازه میدید اونا کنترلتون کنن؟»
«چی! کی داره کنترل میشه؟»
«این تابلوئه که نقشه‌ی یه سازمان سومه. عجیب به نظرتون نمیاد؟ انجمن آسمان و زمین هرچقدر‌حمله هم قوی باشه، چرا باید یهو با چهار-اتحاد متحد بشه و حمله کنه؟ متوجه نیستید؟ اونا‌بدن‌هایشان می‌خوان اتحاد عدالت، چهار-اتحاد و انجمن آسمان و زمین بجنگن تا همگی همدیگه رو نابود کنن!»
- پچ‌پچ پچ‌پچ!
حرف‌های موک‌غلطا یو-چون همه‌جا زمزمه‌هایی‌صاعقه‌وار به راه انداخت.
منطقی به نظر می‌رسید، چرا که تصمیم رهبران اجرا شده‌صاعقه‌وار بود، اما بقیه هم گیج شده بودند که چطور چهار-اتحاد‌باورنکردنی با وجود تعداد کمتر و ضعیف‌تر بودن، ناگهان متحد شده است.
- پت!
«احمق‌ها! با توطئه‌های‌نه‌تنها بی‌اساس دارید روحیه نیروهای‌بریده خودی رو تضعیف می‌کنید!»
در آن لحظه، «گو چول‌جا»، رهبر‌جلو فرقه هواسان که در آن نزدیکی بود،سووو با شنیدن فریادهای موک یو-چون جلو آمد.
- فلینچ!
درست همان‌طور که حرکت جدیدی را به سمت‌غلطا او اجرا می‌کرد، گو چول‌جا ناگهان متوقف شد‌حمله و با نگاهی نگران به شمشیرش خیره شد.
«این دیگه چیه؟»
- ووووووو!
شمشیر مشهور فرقه هواسان،پای «جاهاسوم»، در مشتش به‌تقریباً لرزه افتاد و طنین‌انداز شد.
و فقط شمشیر او نبود.
- لرزززش لرزززش!
«چه خبره؟»
«چرا شمشیرها یهو دارن می‌لرزن؟»
در اطراف او، شمشیرهایی که در دست اساتید‌غلطا شمشیر بود، شروع به لرزیدن شدید کردند، گویی‌حمله زنده شده‌اند و خود به خود حرکت می‌کنند.
سپس، منظره‌ای‌دشمن باورنکردنی در برابر‌بلکه چشمانشان رقم خورد.
’!!!!!!!!!’
شمشیرهایی که زمانی در دست اساتید شمشیرِ کشته‌شده در‌بلافاصله جنگ بودند، و آن‌هایی که صاحبانشان را از دست‌سووو داده بودند، ناگهان شروع به شناور شدن در هوا کردند.