چپتر 187: اوج (۲)
0موک گیونگ‌ون به دنبال مرد مسلح‌کور فرقه تاریک به راه افتاد و‌همه به سمت تالار اصلی داخلی پیش رفت.
مدت زیادی نگذشته بود که چونگ‌ریونگ، در‌کور حالی که ساقه بامبویی را به دندان‌مشکلات گرفته بود، به سمت او پرواز کرد.
در همان‌دیدن لحظه خطاب به‌هوم موک گیونگ‌ون گفت:
«آهای فانی!ردیفه اون رو به‌مشکلات گو چان برسون.»
موک گیونگ‌ون از‌پرت طریق انتقال صدا‌کور پاسخ داد: «ممنون.»
از آنجا که شرایط اجازه نمی‌داد فوراً برود، به چونگ‌ریونگ دستور داد تا کسی را‌بشه از طرف او بفرستد تا پیامی را به جای گو چان، که بدن شاگرد دوم‌چقدر رهبر انجمن یعنی جانگ نونگ‌اک را تسخیر کرده بود، به راهب شیطانی باک ساها برساند.
چونگ‌ریونگ با‌دیدن دلخوری نوچی‌نمیاد کرد و گفت:
«هرچی باشه، وقتی‌این‌طوری پای انتقام وسط‌بشه باشه، هیچی جلودارت نیست.»
در حقیقت، وقتی موک گیونگ‌ون فرصت دیدار با رهبر انجمن را پیدا‌همه کرد، بدون تردید تصمیم گرفت که ملاقاتش با باک ساها را، که هدفش‌می‌خوای متقاعد کردن پادشاه نیروی عظیم سون یون بود، به زمان دیگری موکول کند.
این چونگ‌ریونگ بود که پیش‌قدم‌میشه شد و اعلام کرد پیام از‌ردیفه طریق گو چان منتقل خواهد شد.
موک گیونگ‌ون که از‌نمیاد سرزنش او آزرده نشده‌میشه بود، با خونسردی پاسخ داد:
«فرصت دیدن‌ردیفه رهبر انجمن‌همه همیشه پیش نمیاد.»
«هوم. وقتی حواست‌پرت پرت میشه، قضاوتت‌کور هم کور میشه.»
«تا وقتی‌هوم چونگ‌ریونگ کمک‌پرت می‌کنه، همه‌چی ردیفه.»
«خب، این‌طوری هم نیست که همه مشکلات حل بشه.قضاوتت نچ نچ. ولی حتی اگه همین الان رهبر انجمن رو‌ولی ببینی، واقعاً خیال کردی می‌تونی هر چی می‌خوای ازش بگیری؟»
«خب...»
«ببین فانی. هر چقدر هم که مریض باشی،می‌کنه اون در حال حاضر تو اوج دنیای رزمیه.حتی فکر کردی می‌تونی از همچین آدمی درجا جواب بگیری؟»
نیت موک گیونگ‌ون واحد بود؛ اینکه از‌کور رهبر انجمن درباره هرگونه ارتباط با شمشیر‌مشکلات شبح یا هویت واقعی او اطلاعات کسب کند.
البته، موک گیونگ‌ون‌همیشه فکر نمی‌کرد که این‌پرت کار فوراً ممکن باشد.
با این حال، با این فرصت حداقل می‌توانست‌حتی بسنجد که رهبر انجمن چه جور آدمی است و‌می‌خوای چقدر قدرت دارد؛ فرصتی که نمی‌توانست از دست بدهد.
«اوج...»
رهبر انجمن یکی از‌پرت شش آسمان بود؛ اوج‌کمک دنیای رزمی در دوران حاضر.
اگرچه این بخشی از‌نمیاد سرنخ انتقام بود، اما‌میشه موک گیونگ‌ون صادقانه کنجکاو بود.
در میان بی‌شمار رزمیکار، فاصله میان کسی که‌حتی به عنوان اوج، استاد بزرگ و برترین متخصص‌می‌تونی شناخته می‌شود با خود او چقدر عمیق است؟
سپس چونگ‌ریونگ به او گفت:
«فانی...»
«بله.»
«این دفعه بذار رک بهت هشدار بدم. اگه اون‌طور که‌همین شک دارم، نیروی رزمی اوج فعلی، یعنی شش آسمان، از‌ببین مرزِ مرزها گذشته باشن، تحت هیچ شرایطی نباید تحریکش کنی.»
«زیادی نگران نیستی؟»
«می‌دونی وقتی کسی‌حواست از مرزِ مرزها رد‌کور میشه بهش چی میگن؟»
«خب...»
«بهش میگن قلمرو عمیق.همه "عمیق" نماد آسمان یا زمینه.اگه این بالاترین قلمرویه که دست‌نیافتنیه.»
«یک قلمروی... دست‌نیافتنی.»
«دقیقاً. و یادت باشه، حتی سطح فعلی خودت‌کمک هم حالتیه که رزمیکارهای معمولی کمی حتی خوابش رو‌حتی می‌بینن. ولی قلمرو عمیق کلاً توی یه کلاس جداست.»
با شنیدن حرف‌های‌همیشه او، چشمان موک‌حواست گیونگ‌ون باریک شد.
اینکه او این‌قدر جدی هشدار می‌داد،بشه نشان می‌داد که آن سطح، یعنی‌ببینی قلمرو عمیق، قدرتی فراتر از تصور دارد.
شاید نباید حتی‌پرت برای یک لحظه‌کور گاردش را پایین می‌آورد.
خیلی زود، پس از طی مسافتی، موک‌کور گیونگ‌ون به دنبال مرد مسلح فرقه تاریک‌مشکلات به مقابل ساختمان تالار اصلی داخلی رسید.
درست زمانی که‌همیشه قصد ورود داشت،حواست فریادی بلند شد:
«چااانگ!»
دو مرد رزمیکار که از ورودی‌کور تالار اصلی محافظت می‌کردند، نیزه‌هایشان را‌همه ضربدری کردند و راهش را بستند.
موک گیونگ‌ون که گیج‌پرت شده بود، از مرد‌کمک مسلح فرقه تاریک پرسید:
«مگه نگفتی بیام تالار اصلی؟»
«پدرسالار قطعاً همین رو گفت.»
مرد مسلح که او‌میشه هم سردرگم شده بود، به‌همه‌چی نظر می‌رسید دلیلش را نمی‌داند.
سپس موک گیونگ‌ون دستانش‌پرت را به نشانه احترام‌کمک روی هم گذاشت و گفت:
«عفو کنید. من موک‌نمیاد گیونگ‌ون هستم، شاگرد فرقه‌میشه تاریک. در حال حاضر، ما...»
«شاگرد فرقه تاریک؟»
پیش از آنکه حرفش‌میشه تمام شود، یکی از‌می‌کنه مردان رزمیکار دم در پرسید.
«بله، درسته.»
«منتظر بودم. دنبالم بیا.»
خوشبختانه اشتباهی رخ نداده بود.
مرد مسلح پس‌پرت از ادای احترام،کور آنجا را ترک کرد.
سپس موک گیونگ‌ون‌حواست به دنبال نگهبان‌قضاوتت وارد تالار اصلی شد.
با این حال با خود فکر کرد: «ها؟ چرا به طبقه‌کمک بالا نمی‌ریم و داریم توی راهرو حرکت می‌کنیم؟» او می‌دانست که‌همین تالار اصلی فرقه داخلی، بزرگ‌ترین ساختمان در انجمن آسمان و زمین است.
اما با دیدن راهروی بسیار طولانی،بشه به نظر می‌رسید حتی بزرگ‌تر از‌ببینی آن چیزی است که انتظار داشت.
همان‌طور که در راهرو قدم می‌زدند، مرد رزمیکار‌می‌کنه به سمت راست پیچید و او را به‌حتی گذرگاهی هدایت کرد که به فضای بیرون باز می‌شد.
با ورود به‌حواست آن گذرگاه، محوطه‌ای‌قضاوتت بسیار وسیع نمایان شد.
«اینجا کجاست؟»
همه جا پر‌این‌طوری از آرایش‌های جنگی متعدد‌ولی و ابزارهای تمرینی بود.
به نظر می‌رسید‌پرت که آنجا زمین‌کور تمرین رزمی باشد.
نکته عجیب این بود که آن منطقه از هر‌می‌کنه چهار طرف با دیوارهای ضخیم محصور شده بود، گویی‌اگه برای جلوگیری از هرگونه نفوذ یا خروج طراحی شده بود.
در آن لحظه،همیشه یکی از ابروهای موک‌پرت گیونگ‌ون کمی بالا رفت.
او فرض کرده بود که‌مشکلات به محل اقامت فرقه تاریک‌همین و رهبر انجمن هدایت خواهد شد.
اما کسانی که آنجا منتظر بودند آن‌ها نبودند،می‌کنه بلکه مردان جوانی بودند که به نظر می‌رسید‌حتی در اواسط تا اواخر دهه بیست زندگی‌شان باشند.
یک جوان که ظاهراً در اواسط بیست‌سالگی‌کور بود، با اندامی بلند و برازنده و شالی‌بشه چرمی و سرخ‌رنگ، متین و دوزانو نشسته بود.
دیگری، مردی در اواخر دهه بیست با اندامی‌میشه ورزیده و عضلانی، به دیوار تکیه داده بود‌همه و مشغول جویدن چیزی شبیه به پیراشکی بود.
موک گیونگ‌ون پرسید:
«استاد... یا بهتره‌پرت بگم، فرقه تاریک‌کور کجاست؟ هیچ‌جا دیده نمیشه.»
«اونا دستور‌هوم دادن اینجا‌پرت منتظر بمونیم.»
«فرقه تاریک این رو گفت؟»
«نه.»
«پس کی؟»
«این دستور رهبر انجمنه.»
رهبر انجمن؟ پس رهبر انجمن دستور داده بود‌میشه که با این افراد اینجا منتظر بمانند؟ موک گیونگ‌ون‌مشکلات نمی‌توانست سر در بیاورد که معنی این کار چیست.
در حالی که او در حیرت‌بشه بود، مرد رزمیکار دم در، انگار‌ببینی که وظیفه‌اش تمام شده باشد، رفت.
واقعاً وضعیت عجیبی بود.
اگر به او گفته بودند تنها منتظر بماند‌کمک قابل قبول بود، اما رها کردنش با افراد‌ولی ناشناس بدون هیچ معرفی‌ای عجیب به نظر می‌رسید.
«هوم.»
چون دلیلش را‌این‌طوری نمی‌فهمید، چاره‌ای جز‌بشه صبر کردن نداشت.
در همین حین، جوانی که در اواخر دهه‌می‌کنه بیست بود و در حال خوردن پیراشکی به‌حتی دیوار تکیه داده بود، جلو آمد و گفت:
«آه، پس‌هوم تو همون شاگرد‌میشه معروف فرقه تاریکی.»
...
موک گیونگ‌ون‌ردیفه در سکوت به‌مشکلات او خیره شد.
سپس آن جوان، ظرف‌میشه کوچک حاوی پیراشکی را‌می‌کنه دراز کرد و گفت:
«یه تیکه می‌خوری؟»
موک گیونگ‌ون با‌همیشه تکان دادن ملایم سرش‌پرت پاسخ داد: «میل ندارم.»
جوان خنده‌ای آرام کرد، سپس چشمانش را بست و‌اگه با انگشت شست به جوانی که مؤدبانه دوزانو نشسته‌ازش بود اشاره کرد، انگار می‌خواست نارضایتی‌اش را نشان دهد:
«ولی برخلاف اون‌پرت یارو، حداقل ما می‌تونیم‌کمک زبون هم رو بفهمیم.»
«اون وقت تو کی هستی؟»
«من؟ یا اون یارو؟»
«هر کدوم باشه فرقی نداره.»
لطف می‌کرد‌حواست اگر اسم هر‌قضاوتت دویشان را می‌گفت.
جوان شانه‌هایش را بالا انداخت‌میشه و سپس با شست به‌همه‌چی خودش اشاره کرد و گفت:
«من سئوپ‌چون هستم،همیشه فرمانده گارد محافظ‌حواست سوم تالار اصلی.»
«فرمانده گارد محافظ تالار اصلی؟»
با این معرفی،پرت برقی خاص در چشمان‌کمک موک گیونگ‌ون پدیدار شد.
این همان اطلاعاتی بود که او‌قضاوتت نه از فرقه تاریک، بلکه از ارباب‌همه دره خون، لی جی-یوم دریافت کرده بود.
[درون فرقه داخلی،همیشه تالار اصلی متراکم‌ترین‌حواست نیروی نظامی رو داره.]
[به خاطر رهبر انجمنه؟]
[بله، چون رهبر‌پرت انجمن مرکزیت انجمن‌کور آسمان و زمینه.]
[فهمیدم. می‌دونی‌هوم در چه‌پرت سطحی هستن؟]
[اگرچه تشخیص قدرت پنهانشون سخته، ولی با‌پرت قضاوت از روی قدرت آشکارشون، تالار اصلی شامل‌این‌طوری سه تیم محافظه که هر کدوم سی نفرن.]
[تیم‌های سی نفره؟ کلاً‌همه میشه نود نفر، هوم... کمتر‌اگه از چیزیه که انتظار داشتم.]
تعدادشان کمتر‌حواست از حدس‌میشه او بود.
لی جی-یوم که انگار‌پرت واکنش موک گیونگ‌ون را‌کمک پیش‌بینی می‌کرد، ادامه داده بود:
[شاید در نگاه اول‌نمیاد اینطور به نظر بیاد،میشه ولی تک‌تک اون‌ها نخبه هستن.]
«نخبه؟»
[بله. اگرچه بهشون میگن تیم، ولی هر نفرشون استادیه‌همه‌چی در اوج هنرهای رزمی؛ فرمانده یک تیم استاندارد. و‌همین این فرمانده‌ها قدرت رزمی‌ای دارن که قابل اندازه‌گیری نیست.]
«فرماندهان گاردی‌هوم با این سطح...میشه فاصله واقعاً زیاده.»
[آره، این فرماندهان گارد جوری‌ان‌هوم که حتی اگه به‌عنوان استادان‌کور برتر هم شناخته بشن، برازندشونه.
آه، راستی، فرمانده گارد‌همه سوم که تازه منصوب‌حتی شده، از ورودی دره خونه.]
«اینجا؟»
[دقیقاً.
به لطف‌دیدن ارباب ما، یاد‌هوم اون یارو افتادم.]
«بخاطر من؟»
[آره.
اون یارو هم مثل تو، هشت سال پیش‌کمک سه تا نشان عبور درجه یک از ورودی‌ولی گرفت و به عنوان کاندیدای برتر خارج شد.]
«سه تا؟دیدن کارش باید‌نمیاد درست بوده باشه.»
در ورودی دره خون، به دست‌بشه آوردن حتی یک نشان عبور درجه‌ببینی یک کاری بس دشوار و طاقت‌فرسا بود.
کسب بیش از‌پرت یک نشان، حقیقتاً‌کور امری استثنایی محسوب می‌شد.
با شنیدن این کلمات، موک گیونگ‌ون گفتگوی پیشین خود با ارباب‌ردیفه دره خون، لی جی‌یوم را به خاطر آورد؛ چشمانش در حالی که‌خیال به چهره سئوپ چون، فرمانده گارد سوم تالار اصلی می‌نگریست، سوسو می‌زد.
برای ارباب دره خون، تنها دو نابغه وجود داشتند‌قضاوتت که به عنوان اعجوبه‌های رزمی ستایش می‌شدند—یکی نجیب‌زاده بزرگ نا‌ولی یول‌ریانگ بود و دیگری کسی نبود جز همین سئوپ چون.
«هوی. با اون نگاه نافذت،مشکلات شاگرد اول ورودی دره خون‌همین باعث میشه آدم معذب بشه.»
سئوپ چون سینه‌پرت عضلانی‌اش را با دو‌کمک دست گرفت و گفت:
«منو ببین؛هوم حتی نمی‌دونم بدنم‌میشه رو کجا بذارم.»
با شنیدن این‌همیشه حرف، موک گیونگ‌ون خنده‌ای‌پرت نرم و کوتاه کرد.
اگرچه تنها ستایش‌هایی در باب استعداد رزمی این‌حتی اعجوبه شنیده بود و از شخصیتش آگاهی نداشت، اما‌می‌خوای به نظر می‌رسید که مردی برون‌گرا و شوخ‌طبع باشد.
موک گیونگ‌ون که به سرعت او را‌کمک برانداز می‌کرد، نگاهش بر غلاف شمشیر بسته به‌ولی کمر او افتاد و زیر لب زمزمه کرد:
«خیلی سبک به نظر میاد.»
شمشیری که درونش بود، هرچند در غلافی به طول حدود چهار‌کمک کاراکتر جای گرفته بود، چنان باریک می‌نمود که حتی خود غلاف‌همین نیز ظریف به نظر می‌رسید—گویی شمشیر بیش از حد سبک بود.
سئوپ چون که‌این‌طوری متوجه نگاه موک‌بشه گیونگ‌ون شده بود، گفت:
«آه، حتماً به شمشیر علاقه‌قضاوتت داری، همون‌طور که از یه‌ردیفه شاگرد فرقه تاریک انتظار میره.»
«واسه مردی با هیکل عضلانی‌میشه مثل تو، عجیبه که شمشیری‌همه‌چی به این سبکی حمل می‌کنه.»
«چشم‌های تیزی داری، نه؟»
«تیز هم‌ردیفه نه— صرفاً این‌طور‌مشکلات به نظر میاد.»
—سویش!
پیش از آنکه کلام موک‌میشه گیونگ‌ون به پایان رسد، شمشیر‌همه‌چی از غلاف بیرون لیز خورد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، بسیار‌هوم نازک و سبک بود، گویی‌کور در هوا شناور می‌شد و می‌رقصید.
با این حال، با وجود سبکی‌اش،بشه درخشش ملایمی که از بدنه‌اش ساطع‌ببینی می‌شد، آشکار می‌ساخت که شمشیری معمولی نیست.
موک گیونگ‌ون به‌پرت شمشیر خیره شد‌کور و زمزمه کرد:
«گوانگ‌مو؟»
بر روی تیغه تیز‌نمیاد آن، واژه گوانگ‌مو (رقص‌میشه جنون) حکاکی شده بود.
سئوپ چون با شنیدن‌همه زمزمه او، شمشیر را‌حتی کامل نشان داد و گفت:
«این اسم رفیقمه.»
«رفیقت؟»
«دقیقاً. واسه یه‌همیشه تمرین‌کننده تائو، شمشیر یه‌پرت دوست مادام‌العمره—یه هم‌رزم، طبیعتاً.»
«که اینطور؟»
«واکنشت اون‌قدرها هم که انتظار داشتم پرشور نیست. رفیقم‌همه‌چی رو نشونت دادم، ولی تو بی‌تفاوت موندی. ولی تو، به‌الان عنوان شاگرد فرقه تاریک... شمشیرت هیچ نشونه‌ای از تائو نداره.»
سئوپ چون با نگاهی‌پرت پرسشگر به غلاف شمشیر بسته‌می‌کنه بر کمر موک گیونگ‌ون نگریست.
موک گیونگ‌ون‌دیدن با بی‌خیالی‌نمیاد پاسخ داد:
«هدیه‌ای از طرف استادمه.»
«استاد؟ منظورت فرقه تاریکه؟»
«آره.»
«یکم عجیبه. فرقه تاریک، یه تمرین‌کننده‌حواست تائو، معمولاً به شاگردش شمشیری هدیه‌می‌کنه میده که تیغه معمولی نباشه، مگه نه؟»
«میگن شمشیر پرفضیلتیه.»
«اوه! که‌حواست اینطور؟ و اسم‌قضاوتت اون یارو چیه؟»
موک گیونگ‌ون با شنیدن اینکه سئوپ‌قضاوتت چون همچنان به ستایش رفیقش ادامه‌این‌طوری می‌دهد، خنده‌ای نرم کرد و پاسخ داد:
«اگیوک (قانون پلید)ه.»
«اگیوک...؟ چی؟»
در آن لحظه،پرت حیرت در چهره‌کور سئوپ چون آشکار بود.
نه تنها او، بلکه جوان بلندقامتی که با چشمان‌می‌کنه بسته به حالت دوزانو نشسته بود، اکنون چشمانش را‌اگه گشود و با اخمی غلیظ به موک گیونگ‌ون خیره شد.
واکنش‌هایشان طبیعی بود.
در دنیای رزمی، چه شمشیرزن باشی و چه تمرین‌کننده تائو،همین چه کسی نام شمشیر اگیوک را نشنیده بود؟ شمشیر شیطانی‌ببین مشهوری که توسط استاد افسانه‌ای، گو یاجا آهنگری شده بود.
سئوپ چون با ناباوری گفت:
«واقعاً شمشیر اگیوکه؟»
«آره.»
«هوم!»
سئوپ چون‌حواست در دلش‌میشه نچ‌نچی کرد.
تا جایی که او می‌دانست، شمشیر اگیوک حقیقتاً شاهکاری‌می‌کنه بود که توسط استاد نامدار گو یاجا ساخته شده‌اگه بود—شمشیری نفرین‌شده و شیطانی که خطرناک‌تر از آن وجود نداشت.
اینکه چنین سلاح مهلکی‌نمیاد به یک شاگرد اهدا‌میشه شود، فراتر از درک بود.
مهم نبود شمشیر چقدر‌همه شگفت‌انگیز باشد، هدیه دادن چنین‌اگه شیء خطرناکی غیرقابل تصور بود.
سئوپ چون سپس پرسید:
«خب... شمشیر سالمه؟»
«آره. مشکلی هست؟»
«انرژیش به مرور‌این‌طوری زمان کم نمیشه،بشه یا توهم ایجاد نمیکنه؟»
«زیادی نگرانیا.»
«نه. دلیلی داره تو اولین ملاقات نگران‌کور باشم؟ فقط میگم با اینکه شمشیر معرکه‌ایه،مشکلات ولی به نظر خیلی، خیلی خطرناک میاد...»
«اصلاً تا حالا شمشیر زدی؟»
در آن‌ردیفه لحظه، کسی‌همه وسط حرف پرید.
او همان جوان بلندقامتی بود‌قضاوتت که با پرچم چرمی سرخ‌ردیفه به حالت دوزانو نشسته بود.
وقتی او لب به سخن گشود،قضاوتت سئوپ چون—فرمانده گارد سوم تالار اصلی—یکی‌این‌طوری از ابروهایش را بالا انداخت و گفت:
«بعد از این همه‌نمیاد وراجی، بالاخره اون یارو میخواد‌قضاوتت در مورد شمشیرش حرف بزنه؟»
طبیعی بود؛ فارغ از اینکه‌مشکلات شمشیر چقدر نفرین‌شده باشد، علاقه‌همین یک شمشیرزن خواه ناخواه برانگیخته می‌شود.
جوان با نادیده گرفتن‌میشه حرف‌های سئوپ چون، خطاب‌می‌کنه به موک گیونگ‌ون گفت:
«پرسیدم که‌هوم آیا شمشیر‌پرت زدی یا نه.»
موک گیونگ‌ون‌دیدن شانه‌ای بالا انداخت‌هوم و پاسخ داد:
«تا حدی.»
«تا حدی؟»
جوان پوزخندی تحقیرآمیز زد.
سپس، در حالی‌همیشه که از حالت‌حواست دوزانو برمی‌خاست، گفت:
«در این صورت،این‌طوری شمشیرت مثل گردنبند‌بشه مروارید گردن خوکه.»
«!؟»
با شنیدن این کلمات، این سئوپ‌قضاوتت چون بود—نه موک گیونگ‌ون—که سرش را‌این‌طوری با نارضایتی تکان داد و گفت:
«گردنبند مروارید گردن خوک؟ این‌هوم دیگه خیلی تنده. هر چی هم‌کمک باشه، واسه اولین ملاقات زیادی گستاخانه‌ست.»
«......»
جوان هیچ‌حواست توجهی به تذکر‌قضاوتت سئوپ چون نکرد.
سئوپ چون که کلافه‌پرت شده بود، رو به‌کمک موک گیونگ‌ون کرد و گفت:
«حرفای اون یارو‌همیشه رو نشنیده بگیر.حواست از حسودیش میگه...»
«شمشیری که تو دست کسی باشه که‌ولی واقعاً تزکیه‌اش نکرده، فقط به درد دکور میخوره.کردی چطور میشه بهش نگفت گردنبند مروارید گردن خوک؟»
با این حرف‌ها،پرت سئوپ چون آشکارا‌کور آزرده شد و گفت:
«هوی، حتی اگه پسر‌پرت هِوِجو باشی، این دیگه‌کمک زیاده‌رویه. لطفاً بس کن.»
«پسر هِوِجو؟»دیدن موک گیونگ‌ون به‌هوم جوان خیره شد.
اگر او پسر‌این‌طوری هِوِجو بود، پس‌بشه باید خودش می‌بود.
او قبلاً‌حواست این نام‌میشه را شنیده بود.
هِوِجو، ارباب مونگ‌حواست سوچون، فرزندان دوقلو داشت—مونگ‌کور سوهه و مونگ مویاک.
جوانی که مقابلش ایستاده‌نمیاد بود نمی‌توانست مونگ سوهه باشد،قضاوتت پس حتماً مونگ مویاک بود.
«چه تصادفی.»
و مونگ مویاک به عنوان‌قضاوتت یکی از پنج ببر برتر‌ردیفه انجمن آسمان و زمین شهرت داشت.
این بدان معنا بود‌پرت که دو نفر از پنج‌می‌کنه ببر اینجا جمع شده بودند.
چرا باید او‌همیشه را در کنار‌حواست چنین مردانی احضار می‌کردند؟
در حالی که او در‌مشکلات افکارش غوطه‌ور بود، مونگ مویاک به‌الان موک گیونگ‌ون نزدیک شد و گفت:
«شمشیر نفرین‌شده به کنار،میشه واقعاً فکر می‌کنی حق حمل‌همه‌چی چنین شمشیر عالی‌ای رو داری؟»
سئوپ چون با خود فکر کرد‌قضاوتت که این یارو اصلا حد و‌این‌طوری حدود حالیش نیست و نچ‌نچی کرد.
اگرچه مونگ مویاک به عنوان کسی که شیفته‌میشه شمشیر است شناخته می‌شد، اما هرگز انتظار نداشت که‌مشکلات موک گیونگ‌ون، یک تازه‌وارد را اینطور وقیحانه تحریک کند.
با زیر نظر گرفتن او برای مدتی، به نظر‌اگه می‌رسید که مرد جوان صرفاً خواهان شمشیر نیست، بلکه‌ازش آشکارا از اینکه موک گیونگ‌ون صاحب آن است، ناراضی است.
«قراره دردسر بشه.»
سئوپ چون‌هوم فکر کرد که‌میشه باید مداخله کند.
حتی اگر کسی کاندیدای برتر ورودی‌حواست دره خون بوده باشد، حریفش در‌می‌کنه اینجا یکی از بهترین‌های هِوِجو بود.
درگیر شدن در‌این‌طوری این دعوا ممکن بود‌ولی عواقب وخیمی داشته باشد...
«کافیه...»
در آن لحظه، دست مونگ‌میشه مویاک پیش‌تر به سمت محافظ‌همه‌چی شمشیر بر کمرش رفته بود.
سپس به سرعت‌همیشه سعی کرد شمشیرش‌حواست را بیرون بکشد—
پاک!
قبل از اینکه حتی بتواند‌قضاوتت نیمی از آن را بیرون‌ردیفه بکشد، چیزی حرکتش را متوقف کرد.
آن مانع، چیزی‌حواست نبود جز کف‌قضاوتت دست موک گیونگ‌ون.
«!؟»
مونگ مویاک با‌این‌طوری شوک به موک‌بشه گیونگ‌ون خیره شد.
موک گیونگ‌ون با لحنی‌میشه آرام و هیس‌مانند، خطاب‌می‌کنه به او زمزمه کرد:
«انقدر کندی‌هوم که حتی خوک‌میشه هم خجالت می‌کشه؟»