چپتر 423: فصل ۴۲۳ - روح و روان (۱)
0«بلند شو.»
بنگ!
«اوغ!»
ارشدترین شاگرد رهبر انجمن آسمان‌روی و زمین، نا یول‌ریانگ، خونی سرفه‌تمام کرد و وحشت‌زده از خواب پرید.
نا یول‌ریانگ با بازیافتن حواسش،انگار از حضور موجودی که سینه‌اش‌می‌رفت را می‌فشرد، در بهت فرو رفت.
«وی... سو-یون؟»
«چرند نگو.»
خِرچ!
«اوووف.»
چنگال‌های تیز عمیقاً در سینه‌اش‌هم‌زمان فرو رفتند و ناله‌ای دردآلود‌ناله از میان لب‌های نا یول‌ریانگ گریخت.
او مغرور و سرسخت بود و تحملی به‌مراتب‌بشود بیش از دیگران داشت، با این حال، عجیب‌آورد بود که اکنون این درد برایش غیرقابل‌تحمل می‌نمود.
سعی کرد‌صرفاً چنگال‌ها را از‌روی سینه‌اش بیرون بکشد.
اما اوضاع درست پیش نمی‌رفت.
«بدنم؟»
نمی‌توانست تکان بخورد.
فلج نشده بود، اما گویی بخش عمده‌گذاشتن ماهیچه‌هایش رشته‌رشته شده بودند؛ تنها چیزی که‌پاره‌پاره به جا مانده بود، دردی سهمگین بود.
نمی‌توانست درک‌بدنش کند چه‌کشید اتفاقی دارد می‌افتد.
کوشید برای تسکین‌هزاران درد، انرژی درونی‌اش را‌می‌رفت بیدار کند که ناگهان—
خِرچ! خِرچ!
«آاااه!»
لحظه‌ای که تلاش کرد انرژی درون دانتیانش را به گردش درآورد، دردی تیز چنان‌نمی‌کرد به تک‌تک نقاط خونی بدنش خنجر کشید که انگار هزاران سوزن هم‌زمان در گوشت‌غریزاً و پی او فرو می‌رفت؛ او دیگر فقط ناله نمی‌کرد، بلکه فریادی جنون‌آمیز کشید.
این دردی نبود که بشود‌هم‌زمان صرفاً با صبوری و دندان‌ناله روی جگر گذاشتن تاب آورد.
نا یول‌ریانگ غریزاً حس کرد که‌جنون‌آمیز تمام رگ‌های خونی‌اش پاره‌پاره شده‌اند و حتی‌جگر دانتیانش نیز متحمل آسیبی ویرانگر گشته است.
«چرا بدنم این‌طوری شده؟»
وضعیت تنش فراتر از زخم‌های مرگبار‌هزاران بود؛ به عنوان یک رزمیکار، کارش دیگر‌ناله ساخته شده و جسمش تقریباً جبران‌ناپذیر بود.
چرا بدنش تا‌هزاران این حد خرد‌گوشت و درهم‌شکسته بود؟
در ذهنش...
زوق‌زوق!
سرش تیر کشید و تکه‌هایی‌انگار از خاطراتی عجیب و تکه‌تکه‌می‌رفت در برابر چشمانش سوسو زدند.
این دیگر چه پدیده‌ای بود؟ در حالی که مات و‌ناله مبهوت مانده بود، به شخصی که چنگال‌هایش را در سینه‌اش‌روی فرو کرده بود خیره شد... وی سو-یون بود؟ یا کس دیگری؟
«تو دیگه کی هستی؟»
این زن‌صرفاً با وی‌دندان سو-یون تفاوت داشت.
با چهره‌ای سفید همچون گچ و تهی از سرزندگی، رخسارش‌می‌رفت مو به مو شبیه به وی سو-یون بود، اما هاله‌ای‌صرفاً از هیبت، اقتدار و وحشتی مرگبار از او فوران می‌کرد.
تالاپ!
چنگال‌های تیزی که در‌بلکه سینه‌اش فرو رفته بودند،بشود به چیزی اصابت کردند.
بدون شک‌صرفاً آن چیز‌دندان قلبش بود.
حس لمس شدن قلب تپنده‌اش، آزاری دهشتناک‌سوزن و غریب در جانش انداخت؛ شکنجه‌ای که‌نمی‌کرد هرگز در تمام عمرش همتایش را نچشیده بود.
در حالی که نفسش بند آمده بود،می‌رفت گوش سپرد تا ببیند این زیباروی بی‌همتای‌جنون‌آمیز شبیه به وی سو-یون، چونگ‌ریونگ، چه می‌گوید.
«رگ آسمانی دردی بهم داد درست مثل‌نبود اینکه قلبم رو زنده از سینه‌م بیرون بکشن.تاب هیچ واژه‌ای نمی‌تونه اون درد رو توصیف کنه.»
«داری... چی می‌گی...»
«یه چشم سوم درون تو هست... یا بهتره بگم، بی‌یونگ‌هئون وارد‌دیگر تنت شده بود. هرچند اون همزیستی کوتاه بود، ولی شریک شدن‌دندان بدنت با اون هیولای پلید یعنی هنوز ردپاهایی ازش توی ذهنت مونده.»
«شریک شدن بدن...»
زوق‌زوق!
سرش بار دیگر‌صبوری با پژواک خاطراتی‌جگر بیگانه به درد آمد.
صحنه‌ای از نبرد موک گیونگ‌ون با خود او پدیدار شد؛ آرایش‌های شمشیری‌فقط سطح بالای رگ آسمانی که از سرانگشتانش جاری می‌شدند، و موک گیونگ‌ون که‌گذاشتن با تکنیک شمشیری به همان اندازه سهمگین در برابر آن‌ها قد علم می‌کرد.
«این چیه دیگه؟»
چرا چنین خاطراتی درون‌بلکه جمجمه‌اش لانه کرده بودند؟بشود از درکش عاجز بود.
در کنج ناخودآگاهش، اطرافیانش‌دندان گناه همه‌چیز را به گردن‌آورد او می‌انداختند و ملامتش می‌کردند...
«مو یاک؟»
ناگهان، پیکر مو یاک،سوزن که چنان نامنتظر دگرگون شده‌فقط بود، در ذهنش جرقه زد.
آری.
او که ناگهان مسخ شده بود، انگشتش‌گذاشتن را به درون کاسه خالی چشم راست‌پاره‌پاره او فرو برد و مردمک چشمش را درآورد...
تاپ! تاپ! تاپ!
قلبش وحشیانه کوبید و احساس‌هم‌زمان کرد کاسه سرش زیر فشار باری‌نمی‌کرد سنگین در شرف متلاشی شدن است.
«اوووغ.»
با فکر کردن به او، دیدگان نا یول‌ریانگ چنان از‌غریزاً غضب سرخ و خونین شد که گویی شیطانی بر کالبدش‌ویرانگر مسلط شده است؛ رگ‌های پیشانی‌اش با برآمدگی‌های سهمگین نبض می‌زدند.
دیدگان چونگ‌ریونگ، لبریز‌خنجر از ناامیدی، به‌هزاران چهره او دوخته شد.
امید داشت جرقه‌ای از خاطرات در او زنده‌دیگر مانده باشد، اما با نگاه به این وضعیت به‌صرفاً نظر می‌رسید روح و روانش یکسره درهم شکسته است.
«بی‌یونگ‌هئون!»
خشم در درونش زبانه کشید.
معلوم نبود آن ملعون اصلاً انسان است‌سوزن یا هیولا، اما این‌گونه به لجن کشیدن‌نمی‌کرد و تباه ساختن وارث هنرهای رزمی رگ آسمانی...
برای او، همه آدم‌ها‌سوزن جز خودش فقط مهره‌هایی‌دیگر بی‌ارزش روی صفحه شطرنج بودند؟
چِلق!
چونگ‌ریونگ چنگال‌هایش‌صرفاً را از سینه‌روی او بیرون کشید.
با دانتیانی پاره‌پاره و کانال‌های خونی متلاشی، و تن‌گوشت و روانی که به حضیض ویرانی کشیده شده بود، بازگشت‌بشود او در هیبت یک رزمیکار دیگر تقریباً امری محال می‌نمود.
«صرفاً نفس کشیدن‌هزاران و زنده موندن‌گوشت براش خود جهنمه.»
او همان کسی بود که قصد داشت پس از بیرون کشیدن‌دندان اطلاعات، جان نا یول‌ریانگ را بستاند؛ اما اکنون، با ذهنی که‌شده‌اند این‌چنین خاکستر شده بود، ستاندن جانش حرکتی عبث به نظر می‌آمد.
در همان اثنا، رد‌دندان پای حضوری نزدیک شد‌تاب و چونگ‌ریونگ سر چرخاند.
تاپ‌تاپ‌تاپ‌تاپ!
زنی نفس‌زنان و خسته آنجا ایستاده‌گوشت بود؛ چشمش به شدت کبود شده و‌فریادی از فرط تورم کاملاً بسته مانده بود.
او مو‌ناله یاک بود، وفادارترین‌فریادی زیردست نا یول‌ریانگ.
«ارباب!»
همین که زن‌خنجر فریاد برآورد، واقعه‌ای‌هزاران غریب رخ داد.
نا یول‌ریانگ، که تا پرتگاه جنونی‌گوشت برگشت‌ناپذیر پیش رفته بود، به ناگاه‌بلکه هوشیاری از دست رفته‌اش را بازیافت.
لرزان و بهت‌زده،نمی‌کرد نگاهش را به‌جنون‌آمیز مو یاک دوخت.
«اون عوضی...»
با شنیدن طنین‌خنجر صدای آن زن، روح‌سوزن ویران‌شده‌اش دوباره جان گرفت.
این معجزه‌ای بیش نبود،سوزن چرا که التیام و بازگشت‌فقط عقل او ناممکن تلقی می‌شد.
چونگ‌ریونگ با دیدن حلقه‌زدن‌بلکه اشک در چشمان او،بشود طعم احساسی عجیب را چشید....
او قصد داشت به زندگی نا یول‌ریانگ‌گذاشتن پایان دهد چون فکر می‌کرد عقلش چنان‌پاره‌پاره تباه شده که دیگر درمانی برایش نیست.
اما اکنون که خرد‌کشید و هوشیاری‌اش بازگشته بود، بازی‌گوشت رنگ دیگری به خود می‌گرفت.
تصمیم گرفت برای شستن غبار این‌گوشت کینه دیرینه، تک‌تک داشته‌های این وارث‌بلکه رگ آسمانی را از او غصب کند.
آرام‌آرام، چنگال‌هایش قد کشیدند‌بلکه و قدرتی روحانی به‌بشود سرخی خون جاری شد.
شاید این عالی‌ترین بزنگاه بود.
گمان می‌کرد او دل از سنگ دارد،سوزن اما وقتی به آن زن فانی نگریست،نمی‌کرد رگه‌های نرمی و رافت در نگاهش پدیدار شد.
کاملاً هویدا بود‌هزاران که پیوندی میان‌گوشت دل‌هایشان جاری است.
«آره، خودشه.»
لبخندی کج و‌صبوری پرکنایه بر لبان‌جگر چونگ‌ریونگ نقش بست.
هوووف!
او چوبدستش را آرام در هوا چرخاند، و‌دیگر پیکر مو یاک که دیوانه‌وار به جلو خیز‌بشود برمی‌داشت، در کمندهایی از خون به بند کشیده شد.
چِفت!
«آه.»
«کثافت!»
همین که زن در کسری از ثانیه اسیر شد،فقط نا یول‌ریانگ با وجود جثه متلاشی‌اش، تمام شیره جانش‌صبوری را فشرد تا نیم‌تنه‌اش را از خاک جدا کند.
اما با رگ‌هایی که در تمام تنش ترکیده‌بشود بودند و ماهیچه‌هایی که به تار و پودهای‌آورد ریش‌ریش بدل گشته بودند، کوچک‌ترین جنبشی ناممکن بود.
«اوووف.»
در میان غرقاب درد‌کشید و زجر دست و پا‌گوشت زد، اما توان برخاستن نداشت.
وووژ!
چونگ‌ریونگ با تکیه بر‌بلکه قدرت روحانی‌اش، پیکر ناتوان او‌صرفاً را در هوا معلق ساخت.
«اگه این‌قدر دلت‌صبوری می‌خواد تماشا کنی،جگر منم نشونت می‌دم.»
او نیت کرده بود کاری کند تا‌سوزن نا یول‌ریانگ جان کندن تدریجی و زجرکش شدن‌بلکه عزیزترین موجود زندگی‌اش را به چشم نظاره کند.
«تویی که خون و هنرهای رزمی‌گوشت رگ آسمانی رو به ارث بردی،بلکه محاله رنگ خوشبختی رو توی زندگیت ببینی.»
همین که چونگ‌ریونگ چوبدستش را به سمت مو‌بشود یاک بالا برد، نا یول‌ریانگ از شدت عجز‌آورد و خشم به خود پیچید و عربده زد:
«اوووغ. بس‌صرفاً کن! می‌خوای‌دندان چه غلطی بکنی؟»
«فکر می‌کنی می‌خوام چیکار کنم؟»
وووش!
چونگ‌ریونگ میله‌ناله را تاب‌بلکه داد و—
تراااخ!
بازوی چپ مو یاک به سمت عقب‌سوزن شکست و تاب خورد و استخوان آرنجش‌نمی‌کرد گوشت را درید و از پوست بیرون زد.
«آاااخ!»
«بس کن! بس کن!»
«درد داره، نه؟ این درد در مقایسه با‌تاب بلایی که سرم آوردین هیچی نیست. تازه اولشه. اگه‌نیز از الان بخوای زوزه بکشی که اصلاً فایده نداره.»
«ولش کن. منو بکش به‌انگار جاش. اگه از رگ آسمانی‌می‌رفت کینه داری، پس منو بکش...»
دهان نا‌انگار یول‌ریانگ به‌سوزن زور بسته شد.
او که تقریباً تمام‌بلکه رمقش را از دست داده‌صرفاً بود، توان هیچ مقاومتی نداشت.
«خیالت راحت.صرفاً تو رو‌دندان هم می‌کشم.»
چونگ‌ریونگ دوباره میله‌خنجر را به سمت‌هزاران مو یاک بالا برد.
تراااخ!
«آاااخ!»
بازوی راست مو یاک هم‌روی به همان شکل پیچید و‌غریزاً شکست و استخوان‌هایش بیرون زدند.
صورتش رو به سفیدی مطلق گذاشت؛ جراحات ناشی‌هم‌زمان از یورش به عمارت و چشمی که از‌فریادی دست داده بود، خونریزی شدیدی به راه انداخته بودند.
طوری به نظر‌هزاران می‌رسید که گویی هر‌می‌رفت لحظه ممکن است بمیرد.
نا یول‌ریانگ‌ناله از شدت خشم‌فریادی زوزه‌وار فریاد کشید:
«آااارغ!»
او هرگز غرور یا تکبرش را از کف نداده بود،می‌رفت ولی با دیدن زنی که برایش عزیز بود در حال جان‌صبوری سپردن، برای اولین بار دردی تکه‌تکه‌کننده را در سینه‌اش احساس کرد.
قرچ!
مو یاک با دیدن رنج‌فریادی کشیدن نا یول‌ریانگ، لب‌هایش را محکم‌دندان گزید تا عذاب را تحمل کند.
این دقیقاً همان چیزی بود که‌جگر چونگ‌ریونگ می‌خواست—پس دادن تمام زجرهایی که‌رگ‌های خودش پیش از مرگ چشیده بود.
برای همین لحظه‌خنجر بود که این‌همه مدت‌سوزن به انتظار نشسته بود....
اما با دیدن‌هزاران آن‌ها، چونگ‌ریونگ هیچ سبکی‌می‌رفت یا رضایتی حس نکرد.
در عوض، تلخی‌نمی‌کرد و پوچی سهمگینی‌جنون‌آمیز قلبش را انباشت.
«چرا؟ چرا این‌طوریه؟»
در طول این صد سالی که روحی کینه‌توز‌هم‌زمان بود، عزمش را جزم کرده بود تا هر نشانه‌ای‌جنون‌آمیز از رگ آسمانی را از صفحه روزگار محو کند.
اما تماشای رنج کشیدن آن‌ها نه‌تنها‌گوشت آتش خشمش را فرو ننشانید، بلکه‌بلکه فقط او را کلافه‌تر و آشفته‌تر ساخت.
چرا این‌طور شد؟
نکند پس از‌صبوری این همه انتظار، دلش‌گذاشتن به حالشان سوخته بود؟
نه، محال بود.
او فقط یک‌هزاران روح معمولی نبود؛گوشت روحی کینه‌توز بود.
کسی که از کینه و‌فریادی انتقام نیرو می‌گرفت، چطور ممکن‌صبوری بود با این دشمنان همدردی کند؟
«نه، محاله. چرا‌صبوری باید یه ترحم رقت‌انگیز‌گذاشتن نسبت بهشون پیدا کنم؟»
شاید آگاهی از اینکه بی‌یونگ‌هئون—سرچشمه‌انگار نهایی این کینه—هنوز زنده است،می‌رفت همه معادلات را به هم می‌زد.
شاید چون ریشه اصلی هنوز‌هم‌زمان پابرجا بود، شکنجه دادن بقیه‌ناله حس خاصی در او ایجاد نمی‌کرد.
«فقط با‌ناله دیدن عذاب‌بلکه کشیدن اون حرومزاده...»
باور داشت که در آن صورت همه‌چیز حل می‌شود، با این حال اکنون نا یول‌ریانگ و مو‌نیز یاک را می‌دید که در سکوت به چشمان هم خیره شده بودند؛ نگاهی آکنده از احساسات ناگفته میانشان‌تقریباً رد و بدل می‌شد، گویی هر دو بدون ذره‌ای تردید آماده بودند جانشان را برای هم فدا کنند....
عجیب بود.
چونگ‌ریونگ با دیدن این صحنه،هم‌زمان پیش از اینکه یاد «او» بیفتد،نمی‌کرد ناخودآگاه به یاد موک گیونگ‌ون افتاد.
با یادآوری موک‌نمی‌کرد گیونگ‌ون، دردی عمیق به‌نبود قفسه سینه‌اش چنگ انداخت.
«فانی‌ها...»
اگر می‌توانست تمام کینه‌هایش را بزداید،هزاران روحش دیگر هیچ دلبستگی باقی‌مانده‌ای در‌فقط این جهان نداشت و رخت برمی‌بست.
آن‌وقت پیوندش‌انگار با فانی‌ها برای‌هم‌زمان همیشه گسسته می‌شد.
این سرنوشتی بود که‌بلکه زندگان و مردگان را‌بشود به هم پیوند می‌داد.
تیر کشید!
ناگهان سینه‌اش‌بدنش به شدت سوخت‌انگار و تیر کشید.
این چه بود؟ او یک کالبد‌گوشت روحانی بود، روحی کینه‌توز؛ پس چطور سینه‌اش‌فریادی این‌چنین تنگ شده بود و درد می‌کرد؟
درست در آن لحظه—
«سرفه، سرفه...صرفاً ریو سوول. خواهش‌روی می‌کنم بس کن.»
نگاه چونگ‌ریونگ به‌خنجر سمت صدایی چرخید که‌سوزن با سرفه همراه بود.
«استاد؟»
نا یول‌ریانگ‌ناله شگفت‌زده به‌بلکه نظر می‌رسید.
کسی که سر رسید،دندان کسی نبود جز رهبر‌تاب انجمن آسمان و زمین.
با چهره‌ای رنگ‌پریده و ظاهری که نشان می‌داد آسیب‌گوشت درونی شدیدی دیده، نگاه کوتاهی به نا یول‌ریانگ انداخت‌نبود و سپس سه بار انگشتانش را به صدا درآورد.
از نوک انگشتانش رگه‌های باریکی از انرژی ساطع شد‌فقط و با برخورد به نقاط طب سوزنی نا یول‌ریانگ،صبوری او را آرام کرد و به خوابی سنگین فرو برد.
سپس رهبر بار دیگر به سمت مو یاک اشاره کرد‌صبوری و انرژی بیشتری را به سمت زخم‌های خونین و نقاط‌خونی‌اش خواب او فرستاد تا او را نیز به خوابی آرام ببرد.
با آرام گرفتن آن‌دندان دو، چشمان چونگ‌ریونگ دوباره‌تاب تیز و برنده شد.
بر خلاف این جوان‌ها،کشید او نواده مستقیم بی‌یونگ‌هئون‌هم‌زمان بود—حامل حقیقی نسل خونی.
«درسته. تو هم هستی.»
چونگ‌ریونگ قدرت روحانی‌اش را فرا‌فریادی خواند و تلاش کرد مرز‌صبوری خونین—قلمرو دامنه روحی خود—را بگستراند.
ناگهان—
تاپ!
رهبر انجمن آسمان و زمین در‌گوشت برابرش زانو زد و سپس سرش‌بلکه را به سمت خاک فرود آورد.
«!؟»
چهره چونگ‌ریونگ خشکید.
داشت چه غلطی می‌کرد؟ نکند...
«ریو سوول. تو نابودی نسل‌هم‌زمان خونی رگ آسمانی رو می‌خوای، مگه‌نمی‌کرد نه؟ از جون این دوتا بگذر.»
«هان؟»
نا یول‌ریانگ که شاگرد دست‌پرورده‌اش بود، خون رگ آسمانی‌آورد را در رگ‌هایش نداشت. با شنیدن این حرف، چونگ‌ریونگ‌متحمل با چهره‌ای پر از ناباوری و لحنی گزنده پاسخ داد:
«خب که چی؟ اون هنرهای رزمی رگ آسمانی‌هم‌زمان رو به ارث برده، پس بدون شک متعلق‌فریادی به رگ آسمانیه. هیچ جوره نمیشه انکارش کرد.»
«می‌دونم. ولی اگه این موضع رو‌گوشت بگیری، کینه‌ات برطرف نمیشه مگر اینکه تک‌تک‌فریادی اعضای انجمن آسمان و زمین هلاک بشن.»
چونگ‌ریونگ پوزخند سردی زد:
«هومف. غیرممکنم نیست.»
«با اینکه اون جانور پست، بی‌یونگ‌هئون، همه‌چیزت رو دزدید، ولی در نهایت این تو بودی‌بلکه که پایه‌اش رو گذاشتی و به چنگش آوردی. هر چقدرم از رگ آسمانی متنفر باشی،رگ‌های واقعاً می‌خوای چیزی رو که با دست‌های خودت خلق کردی منکر بشی و نابودش کنی؟»
غررر!
ناگهان خون‌ناله تمام اطراف را‌فریادی در بر گرفت.
هاله کشتار چونگ‌ریونگ به اوج رسید‌جگر و حتی رهبر هم ناخودآگاه آب‌رگ‌های دهانش را به سختی فرو داد.
نه از سر ترس، بلکه‌انگار به این خاطر که فوران خشم‌دیگر او فراتر از تمام تصورات بود.
اما او درک می‌کرد.
پس از خواندن طومارها و سوابق باستانی، پی‌بشود برده بود که رگ آسمانی چه جنایات نابخشودنی‌آورد در حق او و رگ ماه مرتکب شده بود.
برای همین او می‌خواست‌دندان تمام این گناهان را‌تاب در همین نسل ریشه‌کن کند.
با این حال، با‌کشید چنین خشمی، یک عذرخواهی یا‌گوشت فداکاری ساده هرگز گره‌گشا نبود.
رهبر آهی آرام کشید،سوزن سرش را آرام بالا‌دیگر آورد و به چونگ‌ریونگ نگریست:
«اگه این‌طوره...ناله چاره‌ای جز‌بلکه معامله نداریم.»
«معامله؟»
چونگ‌ریونگ با خنده‌ای تلخ گفت:
«چه جوک مسخره‌ای. یه مشت فانی... یا بهتره‌دیگر بگم، یه شیطان آسمانی شکست‌خورده که همه‌چیزش رو‌بشود باخته—چطور فکر کردی می‌تونی با من معامله کنی؟»
رهبر آرام پاسخ داد:
«اگه اون شیطان آسمانی که بهش اعتماد داری‌تاب نتونه کوچک‌ترین شاگردم، وی سو-یون رو نجات بده،حتی اون‌وقت به جای انتقام، با بدترین بحران روبه‌رو میشی.»
«چی؟»
«اگه این اتفاق بیفته،سوزن تنها راه نجات تو،دیگر ریو سوول، اینه که—»
«نجات من؟ناله داری چه‌بلکه اراجیفی می‌بافی؟»
«وقتی اون پیوندی که روان و روح رو یکی‌آورد می‌کنه توی دست‌های اون باشه، حتی بعد از اینکه کینه‌آسیبی صدساله‌ات هم پاک بشه، دیگه هیچ‌وقت از چنگش خلاص نمیشی.»
«!؟»