چپتر 252: اهریمن (۲)
0«از تخت و تاج خبر ندارم، ولی شاید تو‌دور همون تجسم انسانی اون اهریمنی باشی که دنبالش می‌گشتم.نباید آها! آره. لقبی که واقعاً برازندته چیزی نیست جز "اهریمن".»
اهریمن.
با شنیدن کلمات‌اگر اهریمن روباه طلایی، موک‌خاطراتش گیونگ‌ون هیچ احساسی نداشت.
تمام تمرکزش تنها بر‌دیده این حقیقت بود که او‌گونه نام حقیقی‌اش، «جونگ» را می‌دانست.
«چیکار کردم؟»
هرچقدر هم که ذهنش مه‌آلود بود،چیز احتمال اینکه خودش آن را به‌به‌شدت زبان آورده باشد بسیار ناچیز بود.
ولی چون‌حتی اسم «جونگ»چیز را آورد...
«نکنه خاطراتم رو دیده؟»
پاسخ دیگری وجود نداشت.
آنگاه، اهریمن روباه طلایی با گونه موک گیونگ‌ون بازی کرد و گفت:به‌شدت «چطوره؟ لقب اهریمن بهت میاد، نه؟ فقط صدا کردنت به اسم اهریمن یکم‌فشار خشکه، شاید باید یه نام خانوادگی هم اولش بذارم؟ مثلاً لرزه‌ای از آسمان‌ها...»
پیش از آنکه کلامش منعقد‌اهمیت شود، موک گیونگ‌ون حرفش را‌به‌شدت قطع کرد: «خاطراتم رو دیدی؟»
«اوه خدای من، چه‌دیده تیزی تو. خب، نه همش‌گونه رو، فقط یه بخش‌هایی رو.»
با شنیدن این‌حال سخن، چشمان موک‌فشار گیونگ‌ون سرد شد.
حتی اگر به چیز دیگری اهمیت‌چیز نمی‌داد، از اینکه آن زن در‌به‌شدت خاطراتش جاسوسی کرده بود، به‌شدت ناخشنود بود.
و با قضاوت از روی‌اهمیت وضعیت فعلی، آن زن به‌زور خودش‌ناخشنود را با او درگیر کرده بود.
یا بهتر بگوییم،خاطراتم در حال انجام‌دیگری این کار بود.
فشار!
اهریمن روباه طلایی پاهایش را محکم‌تر دور او‌نمی‌داد حلقه کرد، گونه‌هایش گل انداخته بود و گفت: «هااا.فعلی می‌دونی، حالا که شروع کردیم، نباید تا تهش بریم؟»
«......»
موک گیونگ‌ون پاسخی نداد.
اگر همین‌طور ادامه‌حال می‌داد، بازیچه دست اراده‌پاهایش این روباه اهریمنی می‌شد.
چه او را‌سرد می‌کشت و چه نجات‌اهمیت می‌داد، باید کاری می‌کرد.
پس سعی کرد تمام انرژی شیطانی‌نمی‌داد باقی‌مانده در درونش را جمع کند‌قضاوت تا به نحوی مقاومت کند، اما—
«!؟»
چیزی توجهش را جلب کرد.
«انرژی شیطانی‌چشمان بازیابی شده. نه،اگر بیشتر هم شده.»
مقدار انرژی شیطانی درونش‌چیز نسبت به قبل تقریباً‌جاسوسی دو برابر شده بود.
پدیده‌ای غیرقابل درک بود.
او به‌شدت مجروح شده بود و حتی‌پاهایش هوشیاری‌اش را از دست داده بود، پس چگونه‌حالا انرژی شیطانی‌اش تا این حد افزایش یافته بود؟
اما ماجرا‌چشمان به همین‌جا‌حتی ختم نمی‌شد.
حجم عظیمی از‌اگر قدرت اهریمنی جذب‌نمی‌داد بدنش شده بود.
خیلی بیشتر از چیزی بود که از آن‌آنگاه راکون هیولا، پادشاه قاتل دریا، جذب کرده بود‌میاد و خلوص این قدرت اهریمنی به‌شدت بالا بود.
«... برای‌بگوییم جذب کردن‌انجام خیلی زیاده.»
قدرت اهریمنی آن‌قدر عظیم بود که‌چیز حتی اگر سعی می‌کرد جذبش کند،به‌شدت باز هم مقدار زیادی اضافه می‌آمد.
در واقع، نگه‌اگر داشتنش درون بدن می‌توانست‌خاطراتش تبدیل به سم شود.
گوشه لب موک گیونگ‌ون لرزید.
پس راهی برای استفاده‌انجام از این قدرت اهریمنی‌محکم‌تر خالص و عظیم وجود داشت.
چشمانش را بست.
آنگاه، اهریمن روباه طلایی با صدایی اغواگر و عجیب‌کرده گفت: «چرا؟ این قیافه رو دوست نداری؟ یا باید‌بهتر تبدیل بشم به اون روح سرگردانی که قبلاً بود؟»
سوووت!
پیش از آنکه حرفش تمام شود،فشار اهریمن روباه طلایی دستی به صورتش کشید‌هااا و تکنیک تغییر چهره را اجرا کرد.
چهره‌اش در‌چشمان دم به‌حتی شمایل چونگ‌ریونگ درآمد.
«موجود زنده.»
حتی صدایش‌نکنه هم دقیقاً‌دیده همان شد.
در این کالبد، اهریمن روباه طلایی‌فشار با عشوه کفل‌هایش را تاب داد‌انداخته و در گوش موک گیونگ‌ون نجوا کرد.
«هااا. موجود‌چشمان زنده، چشمات رو‌اگر باز کن... !؟»
یکه خورد!
در آن لحظه، چشمان تیزبین‌پاسخ اهریمن روباه طلایی به دست‌بازی راست موک گیونگ‌ون دوخته شد.
کررراک! تق‌تق!
رگ‌های تمام دست راستش با‌اگر آن قدرت اهریمنی عظیم متورم شد‌کرده و پوستش به سیاهی قیر گرایید.
با دیدن این‌اگر صحنه، اهریمن روباه طلایی‌خاطراتش در درونش مبهوت ماند.
«این قدرت اهریمنی...»
قدرت اهریمنی خودش بود.
اگرچه توسط او جذب شده بود، اما قدرت اهریمنی‌خاطراتش برای انسان‌ها حکم سم مهلک را داشت، پس فکر‌به‌زور می‌کرد جذب و استفاده فوری از آن برایش دشوار باشد.
اما او داشت‌اگر بدون جذب اولیه،نمی‌داد از آن استفاده می‌کرد؟
«این پسره واقعیه؟»
به نظر انسان نمی‌آمد.
فارغ از روحی که‌حتی در ذهنش اسیر بود،نمی‌داد این بدن قطعاً انسانی بود.
با این‌حتی حال، چنین کاری‌اهمیت ممکن شده بود.
نگاهش به‌نکنه گردن موک‌دیده گیونگ‌ون معطوف شد.
اگر الان با دمش آن را‌فشار می‌پیچاند، می‌توانست قبل از اینکه حتی از‌هااا قدرت اهریمنی استفاده کند، او را بکشد.
اما اگر این پسر واقعاً همان اهریمنی بود‌نمی‌داد که آن فرد قدرتمند پیشگویی کرده بود، کشتنش‌وضعیت در اینجا به مثابه باختن قبل از شروع بود.
«تچ.»
در نهایت، اهریمن روباه طلایی پاهایش را‌وجود شل کرد و با دمش موک گیونگ‌ون‌لقب را گرفت و به سمت زمین پرتاب کرد.
بوم!
بدنش عمیقاً‌چشمان به کف‌حتی اتاق کوبیده شد.
«آه.»
با این حجم از قدرت اهریمنی‌دیگری جمع‌شده، ممکن بود به او هم آسیب‌چطوره برسد، پس بیهوش کردنش تنها چاره بود.
اهریمن روباه‌بگوییم طلایی با‌انجام حسرت نچ‌نچ کرد.
فکر می‌کرد بالاخره بعد از‌اگر مدت‌ها می‌تواند امیالش را ارضا‌جاسوسی کند، اما ظاهراً فعلاً غیرممکن بود.
«خب، مهم نیست.»
می‌توانست او را پیش‌دیده خودش نگه دارد و‌آنگاه سر به سرش بگذارد.
از آنجا که ذاتاً موجود خبیثی بود،پاهایش نیازی به فاسد کردن بیشترش نبود؛ فقط‌می‌دونی اینکه او را مال خودش کند کافی بود.
درست در همان لحظه—
پاپاپاپاک!
اهریمن روباه طلایی با عجله چهار‌دیگری دمش را مانند سپری در هم‌گفت تنید تا جلوی روبرو را مسدود کند.
هم‌زمان، خطی‌بگوییم سیاه از‌انجام کنارش گذشت—
کوانگ!
بدنش سقف تالار پادشاه‌چیز قاتل دریا را شکافت‌جاسوسی و به بالا پرتاب شد.
از حفره ایجاد شده،دیده کسی پایین افتاد و‌آنگاه روی کف تالار فرود آمد.
تالاپ!
کسی که فرود‌سرد آمد، هیچ‌کس جز‌چیز موک گیونگ‌ون نبود.
چک، چک!
خون از دست‌خاطراتم راست سیاه و‌دیگری بدشکلش جاری بود.
موک گیونگ‌ون به‌حال دست راستش نگاه کرد‌پاهایش و نفس عمیقی کشید.
«هو... هو...»
به عنوان عارضه جانبی تقویت قدرت اهریمنی‌خاطراتش جذب‌شده از اهریمن روباه طلایی با «تکنیک کشتار‌فعلی خون معکوس»، رگ‌های خونی دست راستش ترکیده بود.
مشخص بود که بدون‌دیده جذب اولیه، فراتر از‌آنگاه تحمل بدنش عمل کرده است.
اما حتی اگر فقط یک بار بود، او از خود قدرت‌گونه‌هایش اهریمنیِ اهریمن روباه طلایی استفاده کرده بود تا نیت شمشیرش را‌نداد در یک ضربه واحد یکپارچه کند، که اندازه‌گیری قدرتش دشوار بود.
«موجود زنده!»
در آن لحظه،اگر پیکر شفاف چونگ‌ریونگ به‌خاطراتش موک گیونگ‌ون نزدیک شد.
چونگ‌ریونگ با نگرانی به‌دیده بازوی راست خون‌آلود و له‌شده‌ی‌گونه او نگاه کرد و پرسید:
«زنده‌ای؟»
«خب، خوب میشه دیگه؟»
«......»
این چه جور جوابی‌نمی‌داد بود؟ به آن دست‌به‌شدت و بازو نگاه کن...
چونگ‌ریونگ با تاسف نوچ کرد.
نیروی عظیم شیطانی که در‌به‌شدت ضربه‌ی اخیر موک گیونگ‌ون نهفته بود،به‌زور حتی برای او نیز حیرت‌آور بود.
احتمالاً این انرژی همان‌حتی نیرویی بود که از «شیطان‌خاطراتش روباه طلایی» جذب کرده بود.
تلاش برای مهار چنین قدرت سهمگینی، حتی اگر‌وضعیت موقتی بوده باشد، جای تعجب نداشت که دست‌کار و بازویش را به چنین روزی انداخته است.
موک گیونگ‌ون بی‌توجه به‌نمی‌داد بازوی راست شل و آویزانش،ناخشنود به سمت چونگ‌ریونگ قدم برداشت.
ناگهان—
هووش!
چونگ‌ریونگ با‌جاسوسی شرمندگی سرش‌به‌شدت را برگرداند.
قابل درک بود،اگر چرا که موک‌نمی‌داد گیونگ‌ون کاملاً برهنه بود.
علاوه بر این، ویژگی‌های مردانه‌ی او بسیار‌کرده برجسته و نمایان بود، به طوری که‌به‌زور نگاه کردن مستقیم به او را دشوار می‌کرد.
«چته؟ چرا این‌جوری شدی؟»
«تو... همین الان... وضعیتت...»
چونگ‌ریونگ به سختی جمله‌اش را تمام‌قضاوت کرد و تازه آن زمان بود‌بهتر که موک گیونگ‌ون متوجه وضعیت خود شد.
«آه.»
او دست چپش‌کار را به سمت‌محکم‌تر چپ تالار دراز کرد.
چندین لباس بیرونی‌حال متعلق به «پادشاه قاتل‌پاهایش دریا» آنجا آویزان بود.
اگرچه شلواری وجود نداشت، او‌به‌شدت آستین‌ها را مانند کمربند دور کمرش‌به‌زور گره زد تا پایین‌تنه‌اش را بپوشاند.
چونگ‌ریونگ زیرچشمی نگاهی انداخت و‌ناخشنود سپس در حالی که سرش را‌درگیر نیمه‌چرخانده بود، با لحنی تند گفت:
«شبیه یه حیوونِ فحل شدی.»
«......»
موک گیونگ‌ون دهانش را بست.
در حالت عادی، بدون فکر خاصی جواب می‌داد، اما‌وضعیت خاطره‌ی مبهمی از رابطه با شیطان روباه طلایی که خود‌پاهایش را به شکل چونگ‌ریونگ درآورده بود، در ذهنش всплы کرد.
هرچقدر هم که توسط جادوی او فریب‌روی خورده باشد، فکر اینکه چنین کاری را دقیقاً‌انجام جلوی چشم چونگ‌ریونگ انجام داده، حس عجیبی داشت.
آیا چونگ‌ریونگ‌حتی به خاطر همین‌اهمیت موضوع ناراحت بود؟
موک گیونگ‌ون‌نکنه لحظه‌ای سکوت کرد‌پاسخ و سپس پرسید:
«ناراحتی؟»
«ناراحت؟»
«آره.»
«چ-چرا باید واسه همچین چیزی ناراحت باشم؟ من به هر حال‌روی یه روح مرده‌م. چه فرقی به حال من می‌کنه اگه تو‌پاهایش با یه زن رابطه داشته باشی؟ اصلاً به من ربطی نداره.»
با وجود اینکه می‌گفت برایش‌پاهایش مهم نیست، صدایش کاملاً بالا رفته‌هااا بود و حتی لکنت گرفته بود.
موک گیونگ‌ون با صراحت گفت:
«با این حال، اون روباه شیطانی به‌اهمیت شکل تو دراومده بود و حس می‌کردم که‌روی با تو بودم. واسه همین کنجکاو بودم که...»
«بس کن!حتی بس کن!چیز خفه شو!»
«......»
چونگ‌ریونگ قبل از اینکه‌انجام او بتواند حرفش را ادامه‌دور دهد، کلامش را قطع کرد.
آن تصویر مدام در‌کرده ذهنش تکرار می‌شد و‌روی داشت او را دیوانه می‌کرد.
همان‌طور که گفته بود، او دیگر‌قضاوت مرده بود و هدفش در این‌بهتر دنیا تنها حل‌وفصل کینه‌های باقی‌مانده‌اش بود.
اما احساساتش‌حتی به این‌چیز سادگی نبودند.
«لعنتی!»
آن تصویر مدام بازمی‌گشت و‌کار باعث می‌شد او دائماً نسبت‌حلقه به حضور موک گیونگ‌ون معذب باشد.
عقلش به او می‌گفت که شیطان روباه طلایی‌روی این کار را برای گیج کردن ذهن او‌انجام انجام داده، اما از طرف دیگر فکر می‌کرد—
این مرد‌جاسوسی هیچ‌وقت عقل و‌ناخشنود منطق سرش نمی‌شد.
بنابراین وقتی گفت که با وی سو-یون، شاگرد سوم‌کرده رهبر انجمن آسمان و زمین که شبیه او بود رابطه‌بگوییم داشته، فکر کرد فقط برای سوءاستفاده از او بوده است.
«این دیگه چه کوفتیه؟»
اما این‌بگوییم بار قضیه‌انجام فرق می‌کرد.
چرا درست لحظه‌ای که‌کرده روباه به شکل او‌روی درآمد، واکنش نشان داد؟
با فکر کردن به این‌اگر موضوع، با اینکه یک روح سرگردان‌کرده بود، نمی‌توانست جلوی آشفتگی‌اش را بگیرد.
انگار این موجود زنده—
«نکنه من‌نکنه رو به چشم‌پاسخ یه زن می‌بینه؟»
چونگ‌ریونگ در حالی که‌انجام سرش را گرفته بود، دزدکی‌دور به موک گیونگ‌ون نگاه کرد.
با وجود اتفاقی که همین الان‌ناخشنود افتاده بود، او با همان قیافه‌ی‌درگیر همیشگی و بی‌تفاوت به او نگاه می‌کرد.
دیدن این‌چشمان حالت باعث شد‌اگر کم‌کم عصبانی شود.
آیا داشت الکی شلوغش می‌کرد؟
خلق و خویش به‌نمی‌داد شدت نوسان داشت و‌به‌شدت نمی‌توانست خودش را کنترل کند.
درست در همان لحظه—
هووش!
لمسی را‌جاسوسی روی سرش‌به‌شدت احساس کرد.
تنها کسی که می‌توانست باعث‌اهمیت شود یک روح حس فیزیکی‌به‌شدت داشته باشد، موک گیونگ‌ون بود.
لحظه‌ای که لمس ملایم‌نمی‌داد او را حس کرد، گونه‌های‌ناخشنود چونگ‌ریونگ به شدت سرخ شد.
او وحشت‌زده‌انجام بدنش را پوشاند‌پاهایش و فریاد زد:
«د-دستم نزن!»
«اگه دستت‌چشمان نزنم می‌خوای‌حتی چه غلطی کنی؟»
«ها؟»
چشمان چونگ‌ریونگ گرد شد.
الان چی گفت؟
او که واقعاً دستپاچه شده‌به‌شدت بود، خودش را محکم‌تر پوشاند‌فعلی و عقب رفت و گفت:
«تو واقعاً یه حیوونی؟ مثل یه روباه آتیشی، نه، خودِ روباه.کرده به هر حال، بعد از بودن با یه شیطان طیفی، هان؟حال مرده و زنده حالیت نیست، حالا می‌خوای با ارواح سرگردان هم باشی؟»
«......»
«خیلی عجله‌نکنه داری که هوس‌هات‌پاسخ رو ارضا کنی...»
«داری چی بلغور می‌کنی؟»
«منظورت چیه؟چشمان تو، یه موجود‌اگر زنده، با من...»
«اگه همین‌جوری بمونی،اگر روحت متلاشی و‌نمی‌داد محو میشه، می‌دونی که؟»
«ها؟»
«می‌خواستم نیروی شیطانی جذب‌شده‌انجام رو باهات تقسیم کنم،محکم‌تر ولی انگار دچار سوءتفاهم شدی.»
«......»
برای لحظه‌ای،حتی نتوانست شرمندگی‌اش‌چیز را پنهان کند.
موک گیونگ‌ون شانه‌ای بالا‌دیده انداخت، به او نزدیک شد‌گونه و دستش را دراز کرد.
«باید زودتر می‌پرسیدم.کار اشکالی نداره یه کم‌دور نیروی شیطانی بهت بدم؟»
«......»
چونگ‌ریونگ در حالی که‌به‌شدت نمی‌توانست به چشمانش نگاه‌وضعیت کند، آرام سر تکان داد.
اگر روحش ضعیف نشده بود،اهمیت دلش می‌خواست همان لحظه سوراخی پیدا‌ناخشنود کند و در آن قایم شود.
لب‌های موک گیونگ‌ون‌خاطراتم در حین نگاه‌دیگری کردن به او لرزید.
سپس دستش را روی کالبد روحانی‌محکم‌تر او گذاشت و سعی کرد نیروی‌می‌دونی شیطانی جذب‌شده را به درونش سرازیر کند.
اما در همان لحظه—
تالاپی!
کسی به‌چیز آرامی از‌نمی‌داد سقف فرود آمد.
شیطان روباه طلایی بود.
«لعنت!»
موک گیونگ‌ون روح چونگ‌ریونگ را‌اگر به عقب هل داد و‌جاسوسی انرژی شیطانی‌اش را متمرکز کرد.
او تمام آن نیروی عظیم شیطانی را‌روی در یک نقطه جمع کرد و آن‌حال را در نیت شمشیرش دمید و ضربه زد.
انتظار نداشت او‌اهمیت به این خوبی‌جاسوسی در برابرش مقاومت کند.
روباه تقریباً کاملاً سالم بود.
تنها تفاوت این بود که بخشی‌محکم‌تر از یکی از دم‌هایش بریده شده‌می‌دونی بود—فقط نوک آن قطع شده بود.
«... فقط‌خاطراتش یه تیکه‌کرده از دم؟»
به عنوان یکی از شش اهریمن و یک‌وضعیت روح بزرگ که نزدیک به جایگاه حیوان الهی‌کار (شین‌سو) بود، او واقعاً در کلاس متفاوتی قرار داشت.
او از‌حتی همان ابتدا‌چیز حریفش نبود.
جو سنگین شد‌خاطراتم و تنش به‌دیگری شدت بالا گرفت.
پاک!
شیطان روباه طلایی با چهره‌ای درهم‌چیز و خشن، تکه‌ی بریده‌شده‌ی دمش را‌به‌شدت با بی‌خیالی پرت کرد و گفت:
«یه لحظه فکر‌کرده کردم بکشمت، ولی‌قضاوت همین‌جا بس می‌کنم.»
«!؟»