چپتر 155: پیشرفت اجباری (۱)
0شاگرد ارشد فرقه «هویژو»، بزرگ‌ارشد «نا یول‌ریانگ»،ساطع انرژی شمشیرش را فرو نشاند و در حالی‌ولی که اخم کرده بود، لب به سخن گشود:
«خواهر کوچیک؟»
'!!؟'
خواهر کوچک؟
برقی عجیب در چشمان‌می‌شد «موک گیونگ‌ون» که به‌درخشان شدت نفس‌نفس می‌زد، درخشید.
نا یول‌ریانگ به محض‌تفاوت دیدن «چونگ‌ریونگ»، او را‌می‌شد «خواهر کوچیک» خطاب کرده بود.
در میان شاگردان فرقه‌زدن هویژو، کوچک‌ترین شاگرد به شاگرد‌باعث سوم، «وی سو-یون» اشاره داشت.
'آه...'
اکنون که به آن—ویژژژ می‌اندیشید، وی سو-یون شباهتی‌چالاکی باورنکردنی به چونگ‌ریونگ داشت.
آنقدر شبیه بودند که‌می‌شد ممکن بود کسی آن‌ها را‌حضور با دو خواهر اشتباه بگیرد.
تنها تفاوت، هاله‌ای‌تنها بود که از‌وجودشان وجودشان ساطع می‌شد.
در حالی که چونگ‌ریونگ متکبر، سرد‌این و با ابهت بود، وی سو-یون‌فکر درخشان بود و حضور روشن‌تری داشت.
ولی چنین تفاوت‌های ظریفی تنها توسط کسانی‌باعث قابل تشخیص بود که مرتباً آن‌ها را‌شمشیری می‌دیدند یا با دقت فراوان توجه می‌کردند.
حتماً به همین دلیل‌نیست بود که نا یول‌ریانگ‌باعث چنین واکنشی نشان داد.
'خواهر کوچیک؟'
چونگ‌ریونگ نیز دریافت که نا‌هاله‌ای یول‌ریانگ او را با آن زن‌ابهت فانی، وی سو-یون، اشتباه گرفته است.
حرف او درباره اینکه‌ابهت «مدت زیادی گذشته»، تنها‌ولی به نفع او بود.
دست‌کم، او‌نمی‌شد بلافاصله متوجه‌زدن حقیقت نمی‌شد.
'نیازی به حرف زدن نیست.'
این کار‌سوی فقط باعث می‌شد‌سرش زودتر لو برود.
با این فکر، چونگ‌ریونگ چپق‌متکبر بلندش را همچون شمشیری به‌روشن‌تری سوی نا یول‌ریانگ تاب داد.
—ویژژژ!
نا یول‌ریانگ سرش را به عقب خم کرد و‌برود با چالاکی از ضربه گریخت، سپس با حرکات پایی‌سرش چابک چند قدم عقب رفت تا فاصله را بیشتر کند.
«این چه کاریه خواهر کوچیک؟»
—...
چه کاری؟
چونگ‌ریونگ پوزخندی زد و گوشه لبش را‌کار بالا برد، سپس حالت شمشیر دیگری گرفت و‌همچون چپقش را به سمت نا یول‌ریانگ نشانه رفت.
مدت‌ها بود که پس از تبدیل‌فقط شدن به یک روح کینه‌توز، با کسی‌همچون که فنون شمشیرزنی داشت روبرو نشده بود.
نه، شاید'نیازی نزدیک به‌نیست صد سال می‌گذشت؟
—کلنگ کلنگ کلنگ!
نا یول‌ریانگ با حرکاتی چابک که برازنده استادی‌می‌شد بود که از قله هنرهای رزمی فراتر رفته،چنین به‌سرعت از مسیر ضربات شمشیر او جاخالی داد.
اما ناگهان،متکبر حالت شمشیر‌ابهت چونگ‌ریونگ تغییر کرد.
—سلاش!
این تغییر غیرمنتظره، نا یول‌ریانگ را که یک دستش‌حرکات را پشت کمرش نگه داشته بود، وادار کرد تا‌کاریه انرژی شمشیرش را بالا بیاورد و چپق را دفاع کند.
—دینگ!
هنگامی که چپق، که با انرژی روحانی‌روشن‌تری و انرژی شمشیر درآمیخته بود، به دفاع او‌تشخیص برخورد کرد، نا یول‌ریانگ ابرو در هم کشید.
سپس گفت:
«شمشیرزنیت خیلی پیشرفت کرده‌ها.»
—...
چونگ‌ریونگ ساکت ماند و‌می‌شد فن شمشیر دیگری را‌درخشان با چپقش اجرا کرد.
این بار، چپق او همچون ماری‌وجودشان به دور انرژی شمشیر نا یول‌ریانگ‌درخشان پیچید و سپس به سمت بالا چرخید.
'!!؟'
نا یول‌ریانگ'نیازی بلافاصله نیم‌قدم عقب‌این رفت تا بگریزد.
همان‌طور که جاخالی می‌داد، کف دستش‌ضربه را که با انرژی شمشیر آغشته‌چند بود، به سمت سینه چونگ‌ریونگ پرتاب کرد.
ولی چونگ‌ریونگ به نرمی—ویژژژ به پهلو رفت و‌چالاکی انرژی را منحرف کرد.
—بوم!
'این...؟'
—ترق!
چهره نا یول‌ریانگ جدی شد.
خواهر کوچکی که او می‌شناخت، به دلیل‌ابهت ساختار بدنی خاصش انرژی درونی خارق‌العاده‌ای داشت،ظریفی اما مهارتش در فنون همیشه ناقص بود.
ولی حالا، او حالت‌تفاوت شمشیرش را همچون یک‌می‌شد کهنه‌کار باتجربه به کار می‌گرفت.
گرچه از زمانی که استادشان بیمار‌حضور شده بود با او مبارزه نکرده‌توسط بود، اما این میزان پیشرفت حیرت‌انگیز بود.
—هووش!
درست در لحظه‌ای که نا یول‌ریانگ گیج شده‌سپس بود، چپق چونگ‌ریونگ که لبریز از انرژی شمشیر‌بیشتر تیز بود، به سمت پیشانی او هجوم برد.
—ویژژژ!
نا یول‌ریانگ به‌سرعت خود‌ابهت را به عقب کشید‌ولی تا از آن اجتناب کند.
سپس، در حالی'نیازی که از حملات بی‌امان‌کار او فاصله می‌گرفت، خندید.
«فکر نمی‌کردم شمشیرزنیت انقدر‌این خوب شده باشه... به عنوان‌برود برادر بزرگت، واقعاً اشکم دراومد.»
—...
«بسه دیگه.وجودشان به اندازه کافی‌متکبر پیشرفتت رو دیدم.»
—...
«نمی‌خوای باهام حرف بزنی؟»
—...
موضوع این نبود که نمی‌خواست—نمی‌توانست.
صدایش یا لحن‌تنها صحبتش ممکن بود‌وجودشان او را لو بدهد.
ولی نا یول‌ریانگ به جای‌درخشان اینکه از سکوت چونگ‌ریونگ عصبانی‌تفاوت‌های شود، سرش را تکان داد.
«نکنه چون سعی کردم‌زدن اون مردی که دنبالش‌فقط بودی رو بکشم، عصبانی شدی؟»
—...
—سلاش!
پیش از آنکه حرف‌تفاوت نا یول‌ریانگ تمام شود،می‌شد او دوباره حمله کرد.
گرچه او با درگیر کردن نا یول‌ریانگ‌روشن‌تری در فرم انسانی، تنها برای فرار موک‌قابل گیونگ‌ون زمان می‌خرید، اما احساس هیجان می‌کرد.
با وجود اینکه مدت زیادی را به‌کار عنوان یک روح کینه‌توز سپری کرده بود، آتش‌همچون رقابت یک رزمیکار هنوز در وجودش شعله‌ور بود.
—کلنگ کلنگ کلنگ!
چپق او که با انرژی شمشیر‌عقب برنده تقویت شده بود، نقاط حیاتی‌حرکات نا یول‌ریانگ را هدف قرار می‌داد.
در پاسخ،وجودشان نا یول‌ریانگ‌می‌شد آهی کشید.
«انگار نمی‌دونی کِی‌تنها باید تمومش کنی.وجودشان باشه، اگه این‌طور می‌خوای.»
—هووش!
او نیروی شمشیری فراتر از‌این انرژی صرف آزاد کرد و‌برود ضربات چونگ‌ریونگ را سد نمود.
—کلنگ کلنگ کلنگ!
هنگامی که انرژی روحانی یک‌هاله‌ای «روح آبی» با نیروی شمشیر او‌ابهت برخورد کرد، پدیده‌ای عجیب رخ داد.
هر برخورد، جرقه‌های سفید و‌درخشان امواج لرزه‌ای ایجاد می‌کرد—چیزی که اصلاً‌ظریفی شبیه برخوردهای معمول نیروی رزمی نبود.
'این چیه؟'
گیجی در‌سرش چشمان نا‌کرد یول‌ریانگ سوسو زد.
چطور وی سو-یون می‌توانست جلوی نیروی‌عقب شمشیر او را بگیرد، آن هم وقتی‌پایی با ۷۰ درصد قدرتمش حمله کرده بود؟
و تازه،وجودشان فقط با‌می‌شد انرژی شمشیر خالی؟
علاوه بر این، حس عجیبی‌هاله‌ای که از طریق این جرقه‌های‌سرد سفید منتقل می‌شد، نگران‌کننده بود.
«این فرق داره.»
او قادر'نیازی به درک‌نیست وقایع پیش‌رو نبود.
—کلنگ کلنگ کلنگ!
در همین حین، چونگ‌ریونگ نیز در حالی‌ساطع که با ضربات سنگین شمشیر با نا‌روشن‌تری یول‌ریانگ مقابله می‌کرد، به همان اندازه حیرت‌زده بود.
«یارو آدم معمولی نیست.»
او در دل نچ‌نچی کرد.
اگرچه او از فنون شمشیر اصلی خود استفاده نمی‌کرد و در عوض حالت‌پایی شمشیر آسمانی فرقه هویژو را تقلید می‌نمود، و با اینکه انرژی روحانی‌اش به دلیل‌برد روشنایی روز تا حدی محدود شده بود، اما مهارت نا یول‌ریانگ حقیقتاً چشمگیر بود.
یک قرن پیش، او در کنار‌وجودشان آن مرد لعنتی، به عنوان یکی‌درخشان از بزرگترین اساتید شمشیر ستایش می‌شد.
با این حال، نا‌زدن یول‌ریانگ پا به پای‌فقط سطح او پیش می‌آمد.
«یه دهه دیگه،زدن هیچ شمشیرزنی حریف‌کار این بشر نمیشه.»
او باید اعتراف‌تاب می‌کرد؛ استعداد ذاتی‌عقب این جوان انکارناپذیر بود.
استاد فعلی فرقه هویژو‌تفاوت حقیقتاً شاگردی خارق‌العاده را‌می‌شد به خدمت گرفته بود.
نگرانی‌ای در دلش جوانه زد.
آیا موک گیونگ‌ون می‌توانست در‌این چنین زمان کوتاهی به گرد‌برود پای این مرد هیولایی برسد؟
با توجه به‌تاب قدرت نا یول‌ریانگ،عقب خطر بسیار بالا بود.
شاید بهتر بود‌تنها همین حالا خودش کار‌ساطع او را یکسره می‌کرد.
با این فکر، آماده شد تا حالت‌کار شمشیر ماه خود را آزاد کند؛ تکنیکی که‌همچون تا به حال از آن استفاده نکرده بود.
اما ناگهان—
«فکر نمی‌کردم‌سوی مجبورم کنی از‌سرش این استفاده کنم.»
«ها؟»
در آن لحظه—
—سو سو زدن!
چشم راست نا یول‌ریانگ که‌سرش در اصل خاکستری مایل به‌گریخت سفید بود، به رنگ نقره‌ای درآمد.
«چشمش؟»
این دیگر چه پدیده‌ای بود؟
درست همان‌طور که او در حیرت‌کار بود، نا یول‌ریانگ ناگهان به عقب‌چپق جهید و فاصله میانشان را افزایش داد.
«تو... تو‌سوی دیگه چه—ویژژژ موجودی هستی؟»
—...
واکنشش دلیلی داشت.
نا یول‌ریانگ'نیازی دارای قابلیتی‌نیست منحصر‌به‌فرد بود.
سال‌ها پیش، خون موجودی عجیب و‌عقب غیرانسانی به چشم راستش پاشیده شده‌حرکات و بینشی خاص به او بخشیده بود.
با متمرکز کردن انرژی در‌هاله‌ای چشم راستش، او می‌توانست نقاط ضعف‌ابهت و جریان انرژی دیگران را ببیند.
اگرچه درد مانع استفاده طولانی‌مدت می‌شد، اما این‌فقط توانایی به او اجازه می‌داد حتی بر اساتیدی که‌سوی سطحی بالاتر از او داشتند، به سادگی غلبه کند.
نا یول‌ریانگ این‌زدن چشم را تویان یا‌فقط همان چشم نفوذگر می‌نامید.
اما اکنون—
«این دیگه چیه؟»
او قادر به'نیازی درک آنچه در‌این وجود چونگ‌ریونگ می‌دید، نبود.
اکثر رزمیکاران انرژی روشن‌نیست و گرمی ساطع می‌کردند،باعث اما او هیچ نداشت.
نه—انرژی وجود داشت، اما شبیه به‌عقب هاله‌ای مخوف و سرد بود که‌حرکات تنها لحظه‌ای هنگام کشته شدن کسی برمی‌خاست.
آنقدر عجیب بود که او‌هاله‌ای شک کرد آیا این زن‌سرد واقعاً انسانی زنده است یا خیر.
لبریز از‌نمی‌شد سوءظن، لب‌زدن به سخن گشود.
«تو... واقعاً وی سو-یونی...؟»
—تکان ناگهانی!
«!؟»
در آن لحظه، کلام‌زدن نا یول‌ریانگ ناتمام ماند‌فقط و سرش را چرخاند.
نگاهش بر جایی‌زدن که موک گیونگ‌ون‌کار افتاده بود، قفل شد.
«چی؟»
طبیعتاً، چونگ‌ریونگ نیز برگشت—تنها‌تفاوت برای دیدن موک گیونگ‌ون که‌متکبر همچنان بر زمین افتاده بود.
او چنان بر نبرد با‌نیست نا یول‌ریانگ متمرکز بود که‌زودتر متوجه نشده بود—چرا فرار نکرده بود؟
مگر فرصتی'نیازی عالی برایش‌نیست فراهم نکرده بود؟
—فانی! من که واضح بهت...
ها؟
سپس، اخم‌های‌نمی‌شد چونگ‌ریونگ در‌زدن هم رفت.
چشمان روح‌بین او آن را‌این دید—انرژی مرگ موک گیونگ‌ون در‌برود حال تجمع و دگرگونی بود.
لبانش اندکی‌سوی از هم—ویژژژ باز شد.
«ها!»
تغییری که در'نیازی بدن موک گیونگ‌ون‌این رخ می‌داد، خارق‌العاده بود.
برخلاف جریان عادی انرژی، انرژی مرگ از‌فقط طریق مریدین‌های معکوس در گردش بود، جمع‌همچون می‌شد و سپس در سراسر بدنش پخش می‌گشت.
از جوهره دانتیان پایینی می‌گذشت، سپس نزدیک سینه‌اش جمع‌ضربه می‌شد و پراکنده می‌گشت—این چیِ دانتیان میانی بود، جایی که‌بیشتر انرژی مرگ به عنوان یین از مریدین‌های معکوس عبور می‌کرد.
«سه گل بر تاج جمع‌شده...»
آنچه موک گیونگ‌ون تجربه‌زدن می‌کرد، چیزی جز پدیده سه‌باعث گل بر تاج جمع‌شده نبود.
اما این'نیازی با روند‌نیست معمول متفاوت بود.
به طور سنتی، سه گل بر تاج جمع‌شده را سه یانگ بر تاج جمع‌شده نیز‌چند می‌نامیدند—جایی که سه انرژی یانگ (یین در یانگ، یانگ در یانگ، و یین-یانگ در یانگ)دیگری به سمت اصل درونی همگرا شده و به کاخ آسمانی بازمی‌گشتند، که به آن ژائویوان می‌گفتند.
اما مریدین‌های معکوس‌تنها موک گیونگ‌ون به‌وجودشان معنای عکس آن بود.
«سه یین بر تاج جمع‌شده!»
این یانگ در یین، یین در یین، و یین-یانگ در یین بود—سه‌چپق انرژی یین که به سمت اصل درونی همگرا می‌شدند، در حالی که‌گریخت کاخ آسمانی بازگشت خود را معکوس می‌کرد تا به ژائویوان دست یابد.
«...
فانی، تو—؟»
موک گیونگ‌ون‌نمی‌شد هنوز در‌زدن مرحله روشنگری نبود.
او نه به اوج‌نیست استادی رسیده بود و نه‌زودتر درک کاملی از چی داشت.
با این حال، او اینجا بود و به‌چالاکی زور تلاش می‌کرد تا با سه گل بر تاج‌رفت جمع‌شده—نه، سه یین بر تاج جمع‌شده—مرزهایش را درهم بشکند.
به عبارت دیگر، او به دنبال‌وجودشان روشنگری نبود—او داشت راهش را به‌درخشان زور از میان سد باز می‌کرد.
«چطور ممکنه؟»
درست در'نیازی حالی که او‌این در فکر بود—
—برش!
نا یول‌ریانگ‌بگیرد همچون صاعقه‌تفاوت حرکت کرد.
«باید بمیره.»
تا پیش از‌زدن این، نا یول‌ریانگ‌کار کاملاً خونسرد بود.
اما با مشاهده دگرگونی عجیب‌سرش موک گیونگ‌ون از طریق تویان، برای‌سپس اولین بار احساس خطر واقعی کرد.
انرژی‌ای غیرطبیعی—که تنها باید لحظه‌ای در مردگان ظاهر‌می‌شد می‌شد—به صورت معکوس در بدن موک گیونگ‌ون جریان‌چنین داشت و تلاش می‌کرد سه یین را شکل دهد.
چطور چنین چیزی ممکن بود؟
غریزه‌اش فریاد می‌زد‌زدن که باید این پدیده‌فقط غیرطبیعی را متوقف کند.