چپتر 194: وفاداری (۱)
0در حجره‌ای کم‌نور که تنها سوسوی شمعی در آن‌بیهوش به چشم می‌خورد، مردی ریزاندام که در اوایل دهه‌حتی سوم زندگی‌اش بود، چهارزانو بر بالین تخت نشسته بود.
بر بستر، مردی خوش‌سیما آرمیده بود که سر و چشم‌هم‌آغوشی راستش در میان بانداژها پنهان شده بود؛ او کسی نبود‌فقط جز نا یول‌ریانگ، شاگرد اول رهبر انجمن آسمان و زمین.
نا یول‌ریانگ که تا لحظه‌ای پیش‌کشیدن بی‌حرکت و با چشمان بسته دراز‌فقط کشیده بود، ناگهان چشم چپش را گشود.
هوووف!
همین‌که سرش را چرخاند،نشده نگاهش به مردی افتاد‌طولانی که کنارش چهارزانو نشسته بود.
مرد با دیدن این‌نبردش صحنه، سری تکان داد‌حتی و لب به سخن گشود.
«عجب قیافه‌ی‌هم‌آغوشی داغونی واسه‌آلوده خودت درست کردی.»
«......»
اگرچه مرد صدایی بم داشت، اما لحنش‌چنین به طرز عجیبی پسرانه بود، گویی جوانی‌نبردش بود که صدایش هنوز کاملاً تغییر نکرده است.
نا یول‌ریانگ مدتی به‌نبردش او خیره ماند و‌حتی سرانجام به حرف آمد.
«چند وقته این‌جوریم؟»
«سه روز.»
«سه روز؟»
نا یول‌ریانگ‌تمام پوزخندی از‌نبردش سر ناباوری زد.
از زمان رسیدن به بلوغ، هرگز‌کشیدن دچار جراحت جدی نشده بود، چه رسد‌چشمش به اینکه مدتی چنین طولانی بیهوش بماند.
قروچ!
تمام لحظات نبردش با آن حرام‌زاده‌اینکه از ذهنش گذشت؛ حتی آخرین هم‌آغوشی‌تمام با آن جسد آلوده به سم.
تیر کشیدن!
ولی چرا چشم راستش این‌قدر درد می‌کرد؟ولی و نه فقط چشمش؛ مچ دست و‌دست پای راستش نیز از درد ذوق‌ذوق می‌کردند.
مرد نچی کرد و توضیح داد: «کره‌ولی چشم راستت کلاً رفته، استخونای مچ دست‌دست و پای راستت هم خرد و خاکشیر شده.»
«......»
چهره نا‌تمام یول‌ریانگ در‌نبردش هم رفت.
در میان تمام جراحاتش، از دست دادن‌ولی چشم راست موجی از خشم را از‌دست فرق سر تا نوک پاهایش ساطع کرد.
«این حس...هم‌آغوشی اصلاً ازش‌آلوده خوشم نمیاد.»
حسی ناآشنا بود.
حتی در گذشته‌لحظات وقتی خشمگین می‌شد،ذهنش هرگز این‌قدر طول نمی‌کشید.
آیا خشم‌هم‌آغوشی واقعی چنین‌آلوده حسی داشت؟
در حالی که نا یول‌ریانگ از خشم می‌جوشید، مرد ادامه داد:می‌کرد «خوبه که بیدار شدی. اون پیرمرد کم مونده بود یقه پادشاه‌کره سم رو بگیره، بزور جلوشو گرفتم... نزدیک بود به عرق ریختن بیفتم.»
«پادشاه سم؟»
«آره. چرا با اون پیرمرد خطرناک‌ذهنش درگیر شدی؟ نکنه یهو تصمیم گرفتی‌آلوده هر پنج پادشاه رو به زانو دربیاری؟»
با شنیدن‌هم‌آغوشی حرف‌های مرد، ابروی‌تیر نا یول‌ریانگ پرید.
با این حال،جسد مرد هیچ ترسی نشان‌ولی نداد و ادامه داد.
«مگه اشتباه گفتم؟»
«......»
هیچ‌کس دیگری جرأت نداشت‌آلوده با ارباب جوان بزرگ، نا‌این‌قدر یول‌ریانگ، این‌قدر بی‌پرده صحبت کند.
اما با اینکه‌جسد نا یول‌ریانگ اخم‌کشیدن کرده بود، پرخاش نکرد.
شاید به این دلیل‌نشده که تا این حد‌طولانی به آن مرد اعتماد داشت.
نا یول‌ریانگ به او‌نبردش خیره شد و پرسید:حتی «همه از وضعیتم خبر دارن؟»
«نه بابا، معلومه که نه. اگه‌کشیدن خبر چنین جراحت سنگینی درز کنه،فقط جناح‌های داخلی شیر تو شیر میشن.»
اطلاعات به‌هم‌آغوشی شدت کنترل‌آلوده شده بود.
نا یول‌ریانگ آهی خفیف کشید.
«پس فقط‌تمام تو و‌نبردش اون پیرمرد می‌دونید؟»
«آره. پیرمرد سرشو‌جسد انداخت پایین و اومد‌ولی تو... نمی‌شد جلوشو گرفت.»
مرد با‌هم‌آغوشی قیافه‌ای تسلیم‌شده‌آلوده شانه‌ای بالا انداخت.
نا یول‌ریانگ‌جراحت پرسید: «بهش گفتی‌رسد شر درست نکنه؟»
«به خاطر خودت ازش‌نبردش خواستم تا وقتی بیدار‌حتی شی دندون رو جیگر بذاره.»
«... خوبه.»
اگر جراحاتش‌هم‌آغوشی علنی می‌شد، اوضاع‌تیر به هم می‌ریخت.
آن مرد... نه،جدی «مو یاک»، تصمیم‌اینکه درستی گرفته بود.
مو یاک نزدیک‌ترین محرم اسرار نا یول‌ریانگ‌گذشت بود، تنها کسی که فارغ از جایگاه‌کشیدن و مقام، با او برابر رفتار می‌کرد.
«حالا می‌خوای چیکار کنی؟»
«هوم؟»
«چشم راستت که دیگه برنمی‌گرده، ولی‌اینکه حتی با تکنیک‌های درمانی هم حداقل یه‌لحظات ماه طول می‌کشه تا استخونات جوش بخوره.»
«......»
«می‌تونی تا‌هم‌آغوشی اون موقع‌آلوده صبر کنی؟»
«صبر کنم؟ نه.»
این گزینه روی میز نبود.
بدون توجه به جراحاتش،نبردش باید همین حالا حساب‌حتی آن حرام‌زاده را می‌رسید.
او دیده بود که آن حرام‌زاده‌کشیدن در میانه نبرد محدودیت‌هایش را شکست؛فقط استعدادی هیولاوار که با خودش رقابت می‌کرد.
در حال حاضر، نا یول‌ریانگ هنوز دست بالا‌چرا را داشت، اما اگر او را به حال‌نیز خود رها می‌کرد، آن حرام‌زاده فقط قوی‌تر می‌شد.
«می‌خوام خودم بکشمش.»
ولی فعلاً‌تمام این کار‌نبردش بازدهی نداشت.
احساسات در اینجا جایی نداشتند.
از آنجا که آن حرام‌زاده‌تیر حمایت پادشاه سم را داشت،درد استفاده از آن‌ها غیرمنطقی نبود.
«به پیرمرد بگو.»
«پس می‌خوای عملیش کنی.»
«وقت ندارم‌هم‌آغوشی صبر کنم تا‌تیر کاملاً خوب بشم.»
مو یاک طوری سرش‌آلوده را تکان داد که‌چرا انگار انتظارش را داشت.
«فکرشو می‌کردم.جراحت ولی قبلش‌نشده باید اینو بشنوی.»
«اینو بشنوم؟تمام مگه اینکه‌نبردش فوری باشه...»
«هست.»
«چیه؟»
«به نظر میاد ارباب جوان‌رسد دوم، جانگ نونگ‌اک و بانوی کوچک،قروچ وی سو-یون دارن حرکات عجیبی می‌زنن.»
نا یول‌ریانگ پوزخند زد.
«ولشون کن.هم‌آغوشی اونا عددی نیستن.تیر مهم‌تر از اون...»
«ممکنه دارن‌هم‌آغوشی با هم‌آلوده متحد میشن.»
«... چی؟»
چهره نا یول‌ریانگ تیره شد.
این چه مزخرفاتی بود؟آلوده جانگ نونگ‌اک و وی‌چرا سو-یون... با هم همکاری کنند؟
«غیرممکنه.»
آن‌ها دشمنان خونی یکدیگر‌نشده بودند و هر دو‌طولانی دیوانه‌وار می‌خواستند رهبر بعدی شوند.
چرا باید ناگهان متحد می‌شدند؟
اما ماجرا‌هم‌آغوشی به همین‌جا‌آلوده ختم نمی‌شد.
«منم همین فکر رو‌آلوده می‌کردم، ولی وقتی بیهوش‌چرا بودی اوضاع پیچیده‌تر شد.»
«پیچیده‌تر؟»
«دیشب، تمام ریش‌سفیدایی که‌نبردش ازشون حمایت می‌کنن جلسه‌حتی داشتن. ولی فقط اونا نبودن.»
«دیگه کی اونجا بود؟»
«پادشاه سم و‌جسد رهبر فرقه تاریک‌کشیدن هم اونجا بودن.»
«!؟»
نا یول‌ریانگ خشکش زد.
نه تنها جناح‌های دومی و سومی گرد‌ولی هم آمده بودند، بلکه پادشاه سم و‌دست رهبر فرقه تاریک هم به آن‌ها پیوسته بودند؟
«... حرومزاده‌ها.»
به تنهایی،جراحت جناح‌های آن‌ها‌نشده قابل چشم‌پوشی بود.
اما اگر سه پادشاه (پادشاه سم، پادشاه شمشیر و پادشاه‌هم‌آغوشی شبح) و سه رهبر فرقه (رهبر فرقه تاریک، رهبر فرقه‌فقط آب و اربابان دره) متحد می‌شدند، توازن قدرت دگرگون می‌شد.
آن‌ها با هم می‌توانستند‌آلوده بیش از نیمی از‌چرا نیروهای انجمن را فرماندهی کنند.
«چطور تونستن...؟»
این با‌جراحت عقل جور‌نشده در نمی‌آمد.
اهداف آن‌ها با‌لحظات هم ناسازگار بود؛ذهنش نباید همکاری می‌کردند.
با این حال،جسد اینجا بودند و‌کشیدن داشتند هم پیمان می‌شدند.
«انگار جدی‌جدی می‌خوان‌جسد رو در رو‌کشیدن باهات سرشاخ بشن.»
«... با من سرشاخ بشن؟»
«آره. وگرنه‌تمام این‌قدر هوشمندانه از‌حرام‌زاده مصدومیتت سوءاستفاده نمی‌کردن.»
«......»
«اون پادشاه سم لعنتی‌آلوده این بساط رو فقط برای‌این‌قدر آماده‌سازی بیدار شدن تو نچیده.»
«!؟»
با شنیدن این کلمات،نبردش چهره‌ای در ذهن نا‌حتی یول‌ریانگ جرقه زد... موک گیونگ‌ون.
«هاه؟»
حالا که فکرش را‌آلوده می‌کرد، موک گیونگ‌ون شاگرد‌چرا پادشاه سم شده بود.
به عنوان شاگرد مشترک رهبر‌رسد فرقه تاریک و پادشاه سم، او‌قروچ می‌توانست هر دو را بسیج کند.
سرانجام قطعات‌تمام معما در کنار‌حرام‌زاده یکدیگر آرام گرفتند.
فارغ از آنکه او چگونه این جناح‌های ناسازگار‌چرا چون آب و آتش را با هم همراه‌نیز کرده بود، طراح اصلی این ماجرا آن‌ها نبودند.
«موک گیونگ‌ون.»
«ها؟»
«کار اون موک‌لحظات گیونگ‌ون حرومزاده‌س. همه‌ذهنش چی زیر سر اونه.»
«... چی داری میگی؟ موک‌تیر گیونگ‌ون... همون گروگان فرقه‌های ارتدوکس؟درد شاگرد جدید رهبر فرقه تاریک؟»
«آره. کار خودشه.»
مو یاک‌جراحت با ناباوری‌نشده خیره ماند.
«ارباب جوان... حتی اگه اینطور باشه، خیلی دور‌حتی از ذهنه. اون بچه کلاً نصف ماه هم‌چرا نیست که شاگرد شده. آخه چه غلطی می‌تونه...»
«اون بچه‌هم‌آغوشی این بلا رو‌تیر سر من آورد.»
«اون این کار‌جسد رو با شم...کشیدن صبر کن، چی گفتی؟»
«گفتم اون‌جراحت این بلا‌نشده رو سرم آورد.»
'!!!!!!!!'
چشمان مو‌هم‌آغوشی یاک از‌آلوده حدقه بیرون زد.
این دیگر چه دیوانگی‌ای‌آلوده بود؟ یعنی پادشاه سم‌چرا مسبب این جراحات نبود؟
«... غیرممکنه. حتی اگه توی آزمون‌های دره‌چنین خون و اجساد اول شده باشه، تهش‌نبردش یه بچه در حد دانجوئه. چطور ممکنه بتونه...»
«وسط مبارزه‌تمام با من، از‌حرام‌زاده محدودیت‌هاش عبور کرد.»
«محدودیت‌ها؟»
مو یاک‌هم‌آغوشی مات و مبهوت‌تیر بر جای ماند.
به گوش‌هایش شک کرد.
آن گروگان ارتدوکس‌لحظات به زحمت هفده‌ذهنش سال سن داشت.
«منظورتون از محدودیت... یعنی...»
«به قلمرو سه گل رسید.»
نگاه نافذ‌جراحت مو یاک‌نشده خواهان تایید بود.
این شوخی‌بردار نبود.
نا یول‌ریانگ اهل شوخی نبود.
اگر او‌هم‌آغوشی چنین می‌گفت،آلوده حقیقت داشت.
مو یاک‌جراحت با ناباوری‌نشده سر تکان داد.
«اگه راست باشه، رشدش‌نبردش فراتر از مسخره‌ست. وسط‌حتی مبارزه جهش کرده؟ این دیگه...»
نتوانست جمله‌اش را‌جسد تمام کند، اما‌کشیدن منظورش آشکار بود.
یک هیولا.
موجودی فراتر از حدود انسانی.
در ذهن مو یاک، تنها اربابش، ارباب‌گذشت جوان بزرگ نا یول‌ریانگ، و آن قوی‌ترین‌کشیدن عضو پنج ببر در این توصیف می‌گنجیدند.
اما اکنون‌هم‌آغوشی یکی دیگر نیز‌تیر ظهور کرده بود.
دنیا به‌هم‌آغوشی جنون کشیده‌آلوده شده بود.
سرانجام، مو‌جراحت یاک توانست لب‌رسد به سخن بگشاید.
«مطمئنی که‌تمام همه اینا زیر‌حرام‌زاده سر موک گیونگ‌ونه؟»
«......»
نا یول‌ریانگ پاسخی‌جسد نداد، اما سکوتش‌کشیدن مهر تاییدی بود.
آن حرام‌زاده‌جراحت از جنس‌نشده خودش بود.
این کار شاگرد دوم یا جوان‌ترین‌ذهنش شاگرد نبود، و نه حتی کار‌آلوده آن پادشاه سم پیر و لجباز.
این حرکتی‌هم‌آغوشی برای مقابله با‌تیر شخص او بود.
'تو جرأت کردی من رو‌تیر به چالش بکشی؟ تویی که‌درد حتی هنوز رسماً شاگرد نیستی؟'
این جسارت تحسین‌برانگیز بود.
«هه...»
«ارباب جوان؟»
«ها... هاهاهاهاها!»
ناگهان، نا‌جراحت یول‌ریانگ به خنده‌ای‌رسد دیوانه‌وار منفجر شد.
مو یاک‌تمام گیج و‌نبردش مبهوت خیره ماند.
اگر این‌هم‌آغوشی حقیقت داشت،آلوده وضعیت وخیم بود.
پس دلیل‌هم‌آغوشی این خنده‌آلوده چه بود؟
نا یول‌ریانگ به ندرت این‌گونه‌رسد می‌خندید؛ سال‌ها بود که چنین‌بماند وجدی از خود نشان نداده بود.
پس از‌تمام مدتی طولانی،نبردش متوقف شد.
سپس...
«بد نیست.»
«... چی؟»
هووووم!
هاله‌ای خردکننده و قصد‌آلوده کشتنی مهیب از بدن‌چرا نا یول‌ریانگ فوران کرد.
«ارزش کشتن رو داره.»
سرانجام، شکاری‌جراحت شایسته برای دریدن‌رسد پیدا شده بود.
نا یول‌ریانگ‌تمام هیجانی واقعی‌نبردش را احساس کرد.
حریفی که ارزشش را داشت تا با‌ولی تمام وجود خردش کند؛ و نه کمتر‌دست از آن، کسی از میان صفوف خودش.
این اولین باری بود‌آلوده که پس از «آن روز»،این‌قدر چنین لرزه‌ای بر اندامش می‌افتاد.
نا یول‌ریانگ‌جراحت به مو‌نشده یاک نگاه کرد.
«از حالا به بعد، وارد اتاق‌ذهنش خلوت‌گزینی نه قصر میشم تا بهبود‌آلوده پیدا کنم و حواسم رو تیز کنم.»
«ها؟ نه قصر...؟»
مو یاک حیرت‌زده شد.
بهبودی قابل انتظار بود، اما‌رسد ورود به نه قصر به‌بماند معنای نوعی تمرین و ریاضت بود.
«زیاد طول نمی‌کشه. تا‌نبردش وقتی برگردم، تمام بزرگان بی‌طرف‌آخرین باقی‌مونده رو بکش سمت خودمون.»
چشمان مو یاک درخشید.
نگران بود که نا‌آلوده یول‌ریانگ پس از چنین جراحاتی‌این‌قدر انگیزه‌اش را از دست بدهد.
اما این‌جراحت خلافش را‌نشده ثابت می‌کرد.
اگر هم چیزی‌لحظات بود، موک گیونگ‌ون‌ذهنش مرتکب اشتباه شده بود.
نا یول‌ریانگ مدت‌ها بود که سایر شاگردان‌ولی را حریفانی بی‌ارزش می‌شمرد و دیگر زحمتی برای‌پای گسترش نفوذ یا سرکوب آن‌ها به خود نمی‌داد.
اما اکنون، او موک گیونگ‌ون را‌کشیدن هم به عنوان شکار و هم‌فقط به عنوان رقیب به رسمیت می‌شناخت.
برای آن حرام‌زاده،جدی این بدترین نشانه‌اینکه شوم ممکن بود.
در همان زمان.
در اعماق‌هم‌آغوشی جنگل‌های نزدیک‌آلوده چانگ‌نینگ، استان هوبی.
موک گیونگ‌ون، کاپیتان گارد سوم تالار اصلی سئوپ چون، و مونگ مویاک، پسر‌لحظات معاون رهبر انجمن، سه روز بی‌وقفه و بدون استراحت به سمت شمال سفر‌چرا کرده بودند و با استفاده از چینگ‌گونگ سعی داشتند به نقطه ملاقات برسند.
اکنون، سرانجام برای‌لحظات اردو زدن و بازیابی‌گذشت قوای جسمانی توقف کردند.
پس از تقسیم‌جسد وظایف، برای مدتی کوتاه‌ولی از هم جدا شدند.
زمین از باران اخیر مرطوب‌تیر بود، بنابراین مونگ مویاک برای یافتن‌می‌کرد هیزم خشک به عمق کوهستان رفت.
موک گیونگ‌ون به شکار غذا مشغول شد،چنین در حالی که سئوپ چون کمپ را‌نبردش آماده می‌کرد و برای احتیاط تله‌هایی کار می‌گذاشت.
تق!
موک گیونگ‌ون گردن‌جسد خرگوشی را که‌کشیدن گرفته بود، پیچاند.
سال‌ها زندگی در کوهستان،آلوده شکار شبانه را برایش به‌این‌قدر طبیعت ثانویه بدل کرده بود.
دو خرگوش دیگر‌جدی هم‌اکنون از دست‌اینکه چپش آویزان بودند.
«همین‌قدر باید کافی باشه.»
«آره. گوشت‌هم‌آغوشی خرگوش... خیلی‌آلوده وقته نخوردم.»
با سخنان‌هم‌آغوشی چونگ‌ریونگ، موک‌آلوده گیونگ‌ون پاسخ داد.
«واقعاً؟ می‌خوای یکی رو‌نشده بیهوش کنم تا بتونی‌طولانی تسخیرش کنی و بخوری؟»
«اوه؟ بکنم؟»
چونگ‌ریونگ که مدت‌ها در‌آلوده آن عروسک چوبی محبوس مانده‌این‌قدر بود، برای تغییری بی‌تابی می‌کرد.
تسخیر کسی برای یک وعده غذا،کشیدن درست مانند زمانی که در فرقه‌فقط شمشیر یون‌موک بودند، وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسید.
موک گیونگ‌ون‌جراحت به محل‌نشده کمپ بازگشت.
سئوپ چون که گویی با‌حرام‌زاده چنین روال‌هایی آشنا بود، آنجا‌هم‌آغوشی را به خوبی مرتب کرده بود.
«هنوز برنگشته.»
مونگ مویاک‌هم‌آغوشی هنوز مشغول‌آلوده جمع‌آوری هیزم بود.
یافتن شاخه‌های خشک‌جدی در جنگلی مرطوب‌اینکه کار آسانی نبود.
اما ناگهان...
«... چرا‌هم‌آغوشی اون یارو این‌قدر‌تیر زل زده بهت؟»
با اشاره چونگ‌ریونگ،جسد موک گیونگ‌ون سرش‌کشیدن را کج کرد.
سئوپ چون از لحظه ورودش با‌اینکه نگاهی عجیب او را می‌پایید و‌تمام به طرز غریبی بی‌قرار به نظر می‌رسید.
«هوم.»
از گرسنگی نبود؛جسد وگرنه باید به‌کشیدن خرگوش‌ها زل می‌زد.
«اون فانی سه روزه‌آلوده که دزدکی داره دیدت‌چرا میزنه. متوجه شدی، نه؟»
«کم و بیش.»
موک گیونگ‌ون آگاه بود.
حتی شک کرده بود که شاید سئوپ چون‌چرا دستورات محرمانه‌ای از رهبر انجمن یا معاون رهبر‌نیز داشته باشد، و محض احتیاط هوشیار مانده بود.
آنگاه...
شرررق!
موک گیونگ‌ون دو انگشتش‌نبردش را بالا آورد، آماده‌حتی برای حمله در صورت نیاز.
اما سئوپ‌هم‌آغوشی چون ناگهان برخاست‌تیر و نزدیک شد.
«موک گیونگ‌ون.»
«چیه؟»
در پنج قدمی‌لحظات او، سئوپ چون با‌گذشت دستپاچگی سرش را خاراند.
«من... راستش‌هم‌آغوشی تو این‌جور‌آلوده چیزا خوب نیستم...»
«تو چی خوب نیستی؟»
«آره دیگه. خجالت‌آوره که‌نشده این رو به یکی‌طولانی کوچک‌تر از خودم بگم...»
«... چی می‌خوای بگی؟»
«هوی، هولم‌هم‌آغوشی نکن دیگه.آلوده گفتم که خجالت‌آوره.»
«......»
قضیه چه بود؟ موک گیونگ‌ون با‌اینکه گیجی تماشا کرد که سئوپ چون‌تمام سرفه‌ای کرد و به حرف آمد.
«اهم. خب... اگه شاگرد‌نبردش رهبر انجمن بشی، یه دست‌آخرین راست لازم داری، مگه نه؟»
'!؟'