چپتر 137: رهبر فرقه تاریک (۱)
0شاگرد دوم فرقه هویژو، جانگ‌گشته نونگ‌اک، زیردستان مورد اعتمادی به‌بازگشت نام «انجمن پنج قله» داشت.
در میان آن‌ها، نفر دوم در رتبه،فوراً مرد نابینای قله دوم، وی منگ-چون، سرش از‌تیز تن جدا شد و بی‌جان بر زمین افتاد.
خون همچون‌تایید فواره‌ای از گردن‌سایر بریده‌شده بیرون زد.
شلاااپ!
وی منگ-چون که همواره چهره‌ای آرام‌بود داشت، در آخرین لحظات زندگی‌اش حالتی‌تکنیک شبیه به فریاد بر چهره داشت.
قرچ! قروچ!
دست راست موک گیونگ‌ون که سیاه‌حواسش شده و به طرزی عجیب متورم‌نابینا گشته بود، آرام‌آرام به حالت اولیه‌اش بازگشت.
این تکنیک‌آرام‌آرام عمیق «هنر‌اولیه‌اش خون معکوس» بود.
اگرچه عوارض جانبی آن شدید بود و نمی‌شد‌حالت برای مدت طولانی حفظش کرد، اما انرژی درونی‌اگرچه را به‌طور موقت دو تا سه برابر افزایش می‌داد.
موک گیونگ‌ون این نیرو را برای لحظه‌فوراً مناسب ذخیره کرده بود و از آن‌خارق‌العاده‌ای برای بریدن سر وی منگ-چون استفاده کرد.
برش!
در همین لحظه، چونگ‌ریونگ‌اولیه‌اش به آرامی در مقابل‌عمیق موک گیونگ‌ون فرود آمد.
- بد نبود،عجیب ولی هنوز خیلی‌بود جای کار داری.
موک گیونگ‌ون‌هنوز فوراً تایید‌جای کرد: «همین‌طوره.»
با اینکه سایر حواسش‌اینکه به‌شکل خارق‌العاده‌ای تیز بودند،خارق‌العاده‌ای حریفش یک مرد نابینا بود.
در یک دوال‌حالت خالص، او حسابی‌این به زحمت افتاده بود.
در ابتدا قصد داشت تنها با تکیه بر انرژی مرگ دانتیان زیرین‌تکنیک و تکنیک‌های خالص شمشیر پیروز شود، اما با طولانی شدن مبارزه، در‌حفظش نهایت مجبور به استفاده از «تکنیک جذب» و «هنر خون معکوس» شد.
بنابراین، با اینکه‌خیلی هدفش را حذف کرده‌فوراً بود، کاملاً راضی نبود.
از سوی دیگر...
- سرعتش بالاست.
اگرچه چونگ‌ریونگ گفته بود هنوز راه‌بود زیادی در پیش دارد، اما در باطن‌عمیق از سرعت رشد موک گیونگ‌ون شگفت‌زده بود.
اگر دقیق نگاه می‌کرد، وی منگ-چونِ‌داری نابینا از نظر انرژی درونی و تجربه‌به‌شکل یک سطح بالاتر از موک گیونگ‌ون بود.
در واقع، او با استفاده از تکنیک‌های‌به‌شکل مناسب در لحظات درست برای تحت فشار گذاشتن‌حسابی موک گیونگ‌ون، تجربه‌اش را به رخ کشیده بود.
با این حال، موک گیونگ‌ون‌بازگشت در حین مبارزه یاد گرفت‌معکوس و خود را تطبیق داد.
این واقعاً چشمگیر بود.
- فکر‌هنوز می‌کردم بیشتر‌جای به دردسر بیفته.
برخلاف انتظارات، حتی اگر با تکیه‌حواسش بر دانتیان زیرین طولانی‌تر می‌جنگیدند، باز‌نابینا هم موک گیونگ‌ون شانس پیروزی داشت.
از نزدیک‌ترین فاصله‌حالت ممکن، سرعت رشد‌این او غیرقابل توضیح بود.
در همین حین، موک‌متورم گیونگ‌ون به جسد وی‌حالت منگ-چون نگاه کرد و گفت:
«هوه.»
- اون داره...
هوم؟
چشمان چونگ‌ریونگ‌طرزی نیز برق‌متورم علاقه زد.
انرژی مرگ از جسد‌جای وی منگ-چون در حال جمع‌همین‌طوره شدن و متراکم شدن بود.
«اینجا چه خبره؟»
موک گیونگ‌ون قصد داشت‌اولیه‌اش انرژی مرگ را پیش‌عمیق از پراکنده شدن جذب کند.
اما برخلاف قبل،عجیب انرژی مرگ پخش نمی‌شد؛آرام‌آرام بلکه داشت یکپارچه می‌شد.
چونگ‌ریونگ خندید و‌خیلی گفت: «اولین باره‌داری همچین چیزی می‌بینی، نه؟»
«چی رو؟»
- تولد‌آرام‌آرام یک روح‌اولیه‌اش سرگردان واقعی رو.
«آه... قضیه اینه؟»
- آره.
موک گیونگ‌ون که بر هنرهای شیطانی مختلفی از جمله‌تیز «تکنیک احضار روح شش نفره» مسلط بود، می‌توانست با‌ابتدا استفاده از انرژی مرگ به‌طور مصنوعی ارواح سرگردان خلق کند.
اما این اولین باری‌اولیه‌اش بود که شکل‌گیری طبیعی‌عمیق یکی از آن‌ها را می‌دید.
این بدان معنا بود که...
- باید‌هنوز خیلی کینه به‌کار دل داشته باشه.
برای تبدیل شدن به‌اینکه یک روح سرگردان، سطح‌خارق‌العاده‌ای خارق‌العاده‌ای از کینه لازم است.
اینکه انرژی مرگ این‌چنین متراکم‌بازگشت شده بود، نشان می‌داد که‌معکوس نفرت او به اوج رسیده است.
خیلی زود، انرژی‌عجیب مرگ متراکم شروع به‌آرام‌آرام گرفتن فرم انسانی کرد.
قدرت روح سرگردان بر اساس شدت‌داری کینه و نفرتی تعیین می‌شود که‌حواسش فرد در زمان حیات داشته است.
لرززز!
هم‌زمان با شکل‌گیری فرم،اولیه‌اش دسته شکسته «شمشیر مرگ»عمیق شروع به لرزیدن کرد.
یک روح سرگردان که جسم فیزیکی خود‌آرام‌آرام را از دست داده، برای لنگر انداختن‌هنر در این دنیا به یک واسطه نیاز دارد.
آن دسته‌هنوز شمشیر احتمالاً‌جای همان واسطه بود.
- عجب کینه‌ای داشته.
چونگ‌ریونگ کنجکاو شده بود.
حتی در حالی که فرم هنوز کامل نشده‌حالت بود، انرژی روحانی ساطع شده از آن نشان‌اگرچه می‌داد که حداقل در سطح یک «روح قرمز» است.
زمانی که‌هنوز روح سرگردان‌جای کاملاً شکل گرفت...
غررر!
وی منگ-چون با چشمان‌اولیه‌اش سفید و درخشانش به‌عمیق موک گیونگ‌ون خیره شد.
- چقدر ناعادلانه.
حق من این نبود.
می‌خواستم اون شخص رو دنبال‌سایر کنم و به چیزای بزرگی‌بودند برسم، تا چشمام رو باز کنم.
ولی حالا مردم‌حالت و تبدیل به‌این یک روح کینه‌توز شدم.
صدایش لبریز از نفرت بود.
نگاه وی‌هنوز منگ-چون از موک‌کار گیونگ‌ون برداشته نمی‌شد.
- حتی توی‌همین‌طوره مرگ هم چهره‌حواسش دشمنم رو می‌بینم.
نفرینت می‌کنم.
تا لحظه‌طرزی مرگت دنبالت میام‌گشته و زجرت میدم...
وی منگ-چون ناگهان ساکت شد.
چیزی درست به نظر نمی‌رسید.
به‌عنوان یک روح سرگردان که‌بازگشت طبق قوانین طبیعی شکل گرفته بود،اگرچه او آگاه بود که مرده است.
بنابراین، به‌طور طبیعی اصول‌متورم مرز میان مرگ و‌حالت زندگی را درک می‌کرد.
ولی چرا احساس می‌کرد موک‌کار گیونگ‌ون دارد مستقیم به او،اینکه یعنی به یک مرده، نگاه می‌کند؟
در آن لحظه، موک گیونگ‌ون گفت: «خیلی‌به‌شکل حرف داری واسه گفتن، نه؟ واسه کسی که‌حسابی تازه تبدیل به روح سرگردان شده، زیادی پرحرفی.»
- تو...
می‌تونی منو ببینی؟
«معلومه، واسه‌هنوز همین دارم‌جای جوابتو میدم دیگه.»
- تو!تایید تو این بلا‌سایر رو سرم آوردی!
با اطمینان از اینکه موک گیونگ‌ون می‌تواند او‌عمیق را ببیند، وی منگ-چون که خشمش دوچندان شده بود،مدت با قصد کشتن به سمت موک گیونگ‌ون یورش برد.
در آن لحظه...
تپ!
هین!
مردمک‌های سفید وی منگ-چون لرزید.
دلیلش این بود‌عجیب که موک گیونگ‌ون ناگهان‌آرام‌آرام گردنش را گرفته بود.
- چـ-چی؟ این دیگه چیه؟
او یک روح مرده بود.
چطور موک‌آرام‌آرام گیونگ‌ون می‌توانست‌اولیه‌اش گردنش را بگیرد؟
- تو‌طرزی دیگه چی‌متورم هستی؟ چطور...؟
وی منگ-چون که کاملاً گیج‌کار شده بود، صدایی از پشت سر‌سایر شنید که لرزه بر اندامش انداخت.
- هوی، بچه.
یک جسد با گرمایی‌اولیه‌اش که هنوز باقی مانده‌عمیق بود، اما سرشار از انرژی.
«!؟»
ارواح سرگردان به‌طور‌خیلی غریزی سلسله‌مراتب ارواح‌داری را حس می‌کنند.
فشار روحانی عظیمی که از‌سایر پشت سر ساطع می‌شد، ذهن‌بودند وی منگ-چون را خالی کرد.
«ایـ-این دیگه چه جور انرژی‌ایه...؟»
این فقط یک روح‌متورم سرگردان معمولی نبود؛ چیزی‌حالت در سطح یک فاجعه بود.
بدن روحانی‌اش‌هنوز می‌لرزید و‌جای لب‌هایش تکان نمی‌خوردند.
همان‌طور که وی منگ-چون از‌سایر ترس خشکش زده بود، موک‌بودند گیونگ‌ون لب به سخن گشود.
«اولین باره می‌بینم یه‌اولیه‌اش روح سرگردان این‌طوری شکل‌عمیق می‌گیره. چیکار باید بکنم؟»
- منظورت چیه چیکار‌متورم کنی؟ فقط انرژی مرگ‌حالت رو جذب و جن‌گیریش کن.
«آه. این‌طوری بهتره، مگه نه؟»
قرچ!
موک گیونگ‌ون شروع به بیرون کشیدن‌این انرژی مرگ کرد و هم‌زمان فشار دستش‌جانبی را دور گردن وی منگ-چون بیشتر کرد.
در ابتدا،طرزی وی منگ-چون معنی‌گشته جن‌گیری را نفهمید.
سسسس!
اما وقتی درد عجیبی وجودش‌سایر را فرا گرفت، حس کرد‌بودند بدنش روحانی‌اش آرام‌آرام محو می‌شود.
این ترس حتی شدیدتر‌اولیه‌اش از زمانی بود که‌عمیق با مرگ روبرو شده بود.
وی منگ-چون‌طرزی با ناامیدی‌متورم فریاد زد.
- ر-رحم کن!
«تو که همین الانشم مردی.»
- خواهش می‌کنم...
بهم یه فرصت بده.
«فرصت واسه‌هنوز تو چه‌جای معنی‌ای داره؟»
- من...
چیز دیگه‌ای نمی‌خوام.
فقط بذار واسه‌عجیب آخرین بار زن‌بود و بچه‌م رو ببینم.
بعدش جن‌گیری یا‌خیلی هر کوفت دیگه‌ای‌داری رو قبول می‌کنم.
«زن و بچه‌ت؟»
موک گیونگ‌ون کمی سرش‌اولیه‌اش را کج کرد، انگار‌عمیق که گیج شده باشد.
وی منگ‌چون با صدایی‌داری که نومیدی در آن‌اینکه موج می‌زد، التماس کرد:
- خیلی وقت‌جای پیش، توسط زهر‌فوراً مار سمی کور شدم.
از آن زمان، تنها‌متورم آرزوی او دیدن چهره‌حالت همسر و فرزندش بود.
این حقیقت داشت.
وی منگ‌چون‌داری حسرتی عمیق‌تایید در سینه داشت.
او می‌خواست به هر‌اولیه‌اش طریقی بینایی‌اش را بازیابد‌عمیق و چهره خانواده‌اش را ببیند.
جانگ نونگ‌اک، شاگرد دوم فرقه هویژو، قول داده بود که‌حواسش اگر به هدف بزرگشان برسند، به دنبال «جاودانه طب» خواهد گشت‌افتاده تا به وی منگ‌چون کمک کند بینایی‌اش را به دست آورد.
ولی چه کسی فکر‌متورم می‌کرد که او در‌حالت مرگ، توانایی دیدن پیدا کند؟
- التماست می‌کنم.
نمی‌توانم این‌طوری از دنیا بروم.
اگر این کار را برایم‌همین‌طوره بکنی، می‌توانی مرا بکشی یا‌خارق‌العاده‌ای هر بلایی که خواستی سرم بیاوری.
او دیگر‌جای هیچ دلبستگی‌داری دیگری نداشت.
وی منگ‌چون فقط می‌خواست چهره زن‌بود و بچه‌اش را ببیند، کسانی که‌تکنیک در زمان حیات هرگز ندیده بود.
همان‌طور که او آرزویش را‌داری بیان می‌کرد، گوشه لب موک‌سایر گیونگ‌ون به بالا کشیده شد.
«آه. فکر می‌کردم فقط به‌خاطر کینه خالص تبدیل‌حالت به روح سرگردان شدی، ولی انگار موجودات عزیزی‌اگرچه هم بودن که توی زندگی نمی‌تونستی ازشون دل بکنی.»
- هین!
با شنیدن این‌کار حرف، وی منگ‌چون‌تایید ناگهان متوجه اشتباهش شد.
از ترس نابودی‌عجیب قریب‌الوقوعش، تنها دلبستگی باقی‌مانده‌اش‌آرام‌آرام را فاش کرده بود.
ولی وقتی خوب فکر‌کار می‌کرد، این همان مردی بود‌اینکه که او را کشته بود.
او مرتکب‌هنوز خطای بزرگی‌جای شده بود.
در حالی که از حرف‌هایش پشیمان بود، موک‌حالت گیونگ‌ون به سمتش خم شد و درست مثل‌اگرچه لحظه قبل از کشتن او، به آرامی زمزمه کرد:
«خوبه. پس قراره‌فوراً خیلی مشتاق‌تر از بقیه‌سایر خدمتکارای روحی کار کنی.»
'!؟'
او داشت‌خیلی راجع به چه‌داری چیزی حرف می‌زد؟
در حالی که وی منگ‌چون حیرت‌زده ایستاده‌فوراً بود، متوجه شد که چونگ‌ریونگ با ترکیبی‌خارق‌العاده‌ای از ترحم و کنجکاوی به او نگاه می‌کند.
موک گیونگ‌ون که‌حالت کارش را در بیرون‌تکنیک تمام کرده بود، بازگشت.
همین که از‌کار ورودی ساختمان ضمیمه‌تایید گذشت، چشمانش باریک شد.
'هوم.'
او به‌سرعت نگاهی به اطراف‌گشته انداخت و بلافاصله متوجه شد که‌این نگهبانانی که باید آنجا می‌بودند، رفته‌اند.
کسانی که‌تایید باید حضور می‌داشتند،سایر ناپدید شده بودند.
موک گیونگ‌ون با خنده‌ای‌تایید آرام و بدون هیچ‌حواسش نگرانی وارد ساختمان ضمیمه شد.
در حالی که‌حالت در راهرو قدم می‌زد،تکنیک دری را باز کرد.
«دیر کردی.»
همین که در‌خیلی باز شد، صدایی آشنا‌فوراً به او خوش‌آمد گفت.
او کسی‌طرزی نبود جز‌متورم رهبر فرقه تاریک.
برقی از‌تایید علاقه در چشمان‌سایر موک گیونگ‌ون درخشید.
کمی قبل‌تر، رهبر فرقه‌تایید تاریک همه را بدون‌حواسش هیچ توضیحی مرخص کرده بود.
چرا حالا‌آرام‌آرام تنها منتظر موک‌بازگشت گیونگ‌ون نشسته بود؟
هیچ نشانی از‌کار حضور کسی در شعاع‌همین‌طوره بیست ژانگ دیده نمی‌شد.
موک گیونگ‌ون که کمی گیج شده بود، خواست‌حالت دستانش را مشت کند و به نشانه احترام تعظیم‌عوارض کند که رهبر فرقه تاریک حرفش را قطع کرد.
«کجا بودی؟»
«تمرین...»
«زحمت دروغای آبکی‌حالت مثل رفتن به بازار‌تکنیک رو به خودت نده.»
«......»
صدای رهبر فرقه تاریک‌جای به‌طور غیرعادی سنگین و سرد‌همین‌طوره بود، ادامه‌ای بر رفتار قبلی‌اش.
او با انگشتش‌عجیب ضربه‌ای روی میز‌بود زد و ادامه داد:
«بعد از‌داری گرفتن سر اون‌همین‌طوره نفوذی، کجا رفتی؟»
با شنیدن این سوال، موک‌فوراً گیونگ‌ون خود را به نادانی‌حواسش زد و با بی‌خیالی پاسخ داد:
«نمی‌فهمم راجع‌خیلی به چیکار حرف می‌زنید...»
«توی کوره جسد‌سوزی‌عجیب فقط سر جسد‌بود گم شده بود.»
«......»
با شنیدن این حرف،داری موک گیونگ‌ون لب‌هایش را‌اینکه جمع کرد و ساکت شد.
به نظر می‌رسید رهبر فرقه‌گشته تاریک شخصاً بعد از رفتن موک‌این گیونگ‌ون، کوره را بررسی کرده است.
موک گیونگ‌ون شانه‌ای بالا انداخت و گفت: «عذر می‌خوام، ولی‌سایر نمی‌دونم چرا این رو از من می‌پرسید. من یه مدت‌حسابی کوتاه از ساختمون بیرون بودم، ولی می‌تونید از نگهبانا بپرسید...»
«بهش فکر‌طرزی کردم، ولی‌متورم هنوز نمی‌فهمم.»
«ها؟»
«از چه حقه‌ای استفاده کردی؟»
«چه حقه‌ای؟ منظورتون چیه؟»
با سوال موک گیونگ‌ون،متورم رهبر فرقه تاریک آهی کشید‌اولیه‌اش و سرش را تکان داد.
سپس از‌تایید جا برخاست‌اینکه و گفت:
«چیزی هست‌آرام‌آرام به اسم‌اولیه‌اش حس ناهمخوانی.»
«......»
«اولش سخت بود فهمیدنش، ولی از یه جایی‌تایید به بعد، هر چیزی که دور و بر‌بودند تو بود پر از این حس ناهمخوانی شد.»
رهبر فرقه تاریک سردرگم بود.
اعضای فرقه تاریک تمرینات سختی در زمینه‌سایر انضباط ذهنی دیده بودند، چرا که با‌نابینا جاسوسی و مسائل محرمانه سر و کار داشتند.
یک اعتماد مطلق وجود‌اولیه‌اش داشت که آن‌ها هرگز‌عمیق به فرقه خیانت نخواهند کرد.
پس چطور‌جای چنین اتفاقی‌داری افتاده بود؟
فقط هفت روز گذشته بود.
چطور ممکن بود آن‌ها توسط موک‌فوراً گیونگ‌ون، که قرار بود گروگان فرقه‌های‌به‌شکل ارتدوکس باشد، تحت تأثیر قرار گرفته باشند؟
«از هر روش عجیبی که استفاده کرده باشی،حالت حتی اگه رسماً شاگرد شده باشی، پات رو‌اگرچه از خط قرمزی گذاشتی که نمیشه نادیده گرفت.»
- سوووش!
صدای بیرون‌جای کشیدن چیزی‌داری شنیده شد.
صدای رهبر فرقه‌عجیب تاریک بود که شمشیرش‌آرام‌آرام را از کمر کشید.
در یک چشم بر هم‌داری زدن، تیغه تیز شمشیر روی‌سایر گلوی موک گیونگ‌ون قرار گرفت.
- برش!
چشمان موک گیونگ‌ون باریک شد.
او انتظار اختلاف سطح قدرت را داشت، اما مهارت‌هنر رزمی رهبر فرقه تاریک در سطحی کاملاً متفاوت با‌طولانی وی منگ‌چون، زیردست مورد اعتماد شاگرد دوم فرقه هویژو، بود.
- قویه.
با استفاده از قدرت دانتیان‌کار زیرین به تنهایی، هیچ راهی‌اینکه برای مقابله با او وجود نداشت.
در آن لحظه، رهبر‌متورم فرقه تاریک با صدایی‌حالت حتی سردتر صحبت کرد.
«بسته به جواب‌هات، ممکنه مجبور بشم‌اینکه گلوت رو ببرم. پس از الان‌بودند به بعد، جواب‌هام رو واضح بده... !؟»
پیش از آنکه بتواند‌داری حرفش را تمام کند،اینکه رهبر فرقه تاریک اخم کرد.
به این دلیل‌عجیب که موک گیونگ‌ون‌بود داشت لبخند می‌زد.
'!؟'
با دیدن این صحنه، رهبر فرقه تاریک‌به‌شکل لبخند شریرانه‌ای را به یاد آورد که موک‌حسابی گیونگ‌ون هنگام بریدن سر نفوذی بر لب داشت.
این اولین بار بود که‌همین‌طوره از لبخند کسی، لرزی بر ستون‌تیز فقراتش می‌نشست و احساس خطر می‌کرد.
با یادآوری این موضوع،اولیه‌اش رهبر فرقه تاریک قبضه‌عمیق شمشیر را محکم‌تر گرفت.
«اون لبخندت...»
«شامه تیزی داری. که‌جای فقط از روی یه حس‌همین‌طوره ناهمخوانی به همچین نتیجه‌ای رسیدی.»
«تو...»
«می‌خوای گلوم رو ببری؟»
«......»
با این سوال،خیلی نگاه رهبر فرقه‌داری تاریک تیزتر شد.
پاسخ موک گیونگ‌ون در واقع تأیید شک‌آرام‌آرام و تردیدهای او بود، هرچند فاش نکرده بود‌معکوس که چگونه این کار را انجام داده است.
یک چیز قطعی‌همین‌طوره بود: این بچه‌حواسش واقعاً خطرناک بود.
نه فقط به این خاطر‌همین‌طوره که گروگان فرقه‌های ارتدوکس بود‌خارق‌العاده‌ای یا به خاطر استعداد رزمی‌اش.
چیزی بنیادین‌آرام‌آرام در مورد‌اولیه‌اش او متفاوت بود.
«بریدن گلوت‌طرزی الان به‌متورم نفع فرقه‌ست.»
«شاید.»
با پاسخ آرام موک‌اینکه گیونگ‌ون، رهبر فرقه تاریک در‌تیز دلش زبان به تحسین گشود.
حتی در موقعیتی که‌تایید جانش در خطر بود،حواسش خونسرد باقی مانده بود.
شجاعتش قابل ستایش بود.
ولی وظیفه،جای وظیفه بود و‌فوراً احساسات شخصی، شخصی.
اگر این بچه به حال‌گشته خود رها می‌شد، کل فرقه‌بازگشت تاریک توسط این ناهمخوانی بلعیده می‌شد.
- فشار!
رهبر فرقه تاریک قبضه‌اینکه شمشیر را فشرد و‌خارق‌العاده‌ای آماده ضربه زدن شد.
درست در همان لحظه: «ولی اگه‌اینکه گلوم رو ببری، همه می‌فهمن که‌بودند رهبر فرقه آتش‌پرسته. مطمئنی مشکلی پیش نمیاد؟»
'!!!!!!'
در آن لحظه،جای چهره رهبر فرقه‌فوراً تاریک خشک شد.
'این بچه...
از کجا این رو می‌دونه؟'