چپتر 143: پادشاه سم (۴)
0«هاه؟ شیرینه؟»
باک سوگانگ، پسر دوم پادشاه سم‌برای باک ساها و ناظر بیرونی، با ناباوری‌زهری زبان به دهان گرفت و نچ‌نچ کرد.
برخلاف ظاهرش، این جوان‌قله سرشار از لاف و‌کار گزاف به نظر می‌رسید.
حتی رزمیکاران کارکشته با انرژی درونی قابل‌توجه‌انجمن نیز اگر آگاهانه چی خود را به گردش‌دیوانه‌وار درنمی‌آوردند، در تحمل این سم افراطی عاجز می‌ماندند.
چگونه موک گیونگ‌ون، که به تازگی‌شهره پا به قلمرو اوج گذاشته بود،جونگ‌هیوک می‌توانست در برابر آن تاب بیاورد؟
«باید آماده باشم.»
خوشبختانه اینجا‌رهبر عمارت خاندان‌قله باک بود.
اگر اوضاع خراب می‌شد،رهبر آن‌ها آماده بودند پادزهر‌نگرانی را به او برسانند.
در همان‌زهری لحظه، شخصی‌هنرهای نزدیک شد.
«اگه بنوشمش و‌نگرانی یه لحظه تحمل‌برای کنم، کافیه دیگه، نه؟»
این جانگ‌رهبر نونگ‌اک، شاگرد دوم‌انجمن فرقه هویژو بود.
به‌عنوان کسی که باید آبروی خود‌قله را حفظ می‌کرد، قصد داشت نخستین کسی‌حمایت باشد که جام زهر را سر می‌کشد.
اما موک گیونگ‌ون پیش‌دستی کرده‌سمی بود و سیمای جانگ نونگ‌اک‌خطری چندان خوشایند به نظر نمی‌رسید.
«ارباب من!»
سو هه-این، رهبر چهار‌قله قله از انجمن او-اک،کار با نگرانی صدایش زد.
حتی اگر این کار‌رهبر برای جلب حمایت بود،نگرانی حرکتی دیوانه‌وار محسوب می‌شد.
نوشیدن زهری که حتی خاندان باک، که‌سختی به استادی در هنرهای سمی شهره بودند، به‌تکان سختی تحملش می‌کردند، خطری عظیم در پی داشت.
در آن لحظه، هو جونگ‌هیوک،کار رهبر سه قله از انجمن‌دیوانه‌وار بومیول، سرش را تکان داد.
«نباید جلوش‌رهبر رو بگیریم؟قله این دیگه زیاده‌رویه...»
«می‌خوای آبروی اربابمون رو ببری؟»
«هاه؟»
«اگه ارباب جلوی بقیه‌صدایش جانشین‌ها جا بزنه، چه‌حمایت بلایی سر اعتبارش میاد؟»
سو هه-این با‌چهار شنیدن سخنان هو‌نگرانی جونگ‌هیوک خاموش ماند.
حقیقتی در آن نهفته بود.
حتی اگر شرط تعیین‌شده مضحک بود، عقب‌نشینی‌سختی در این لحظه به مثابه برداشتن گامی‌سرش به عقب در رقابت جانشینی تلقی می‌شد.
سپس، وی سو-یون،نگرانی شاگرد سوم فرقه‌برای هویژو، پیش‌قدم شد.
«منم می‌خورم.»
او نیز مصمم بود.
در حقیقت، وی سو-یون از‌سمی حجم عظیمی از انرژی درونی برخوردار‌عظیم بود، بنابراین تا حدی اعتمادبه‌نفس داشت.
با این حال، او هرگز پیش‌برای از این مستقیماً سم نبلعیده بود،نوشیدن از این رو لحظه‌ای درنگ کرد.
«... نمی‌تونم عقب بکشم.»
از دیدگاه وی سو-یون،رهبر او شدیداً به حمایت پادشاه‌صدایش سم، باک ساها نیاز داشت.
او نمی‌توانست‌زهری در این لحظه‌سمی پا پس بکشد.
همان‌طور که به میز حاوی‌کار قوری پر از سم نزدیک‌دیوانه‌وار می‌شد، نگاهی به موک گیونگ‌ون انداخت.
«کله‌خراب.»
از همان لحظه نخست دیدار، حس‌قله کرده بود که این مرد میان‌جلب جسارت و جنون در نوسان است.
او شخصاً سطح انرژی‌هنرهای درونی او را از گزارش‌می‌کردند دره خون تایید کرده بود.
اگر سمی معمولی بود، کسی در‌برای مراحل اولیه قلمرو اوج شاید می‌توانست با‌زهری گردش مداوم چی آن را دفع کند.
ولی این سم‌چهار در سطحی کاملاً‌نگرانی متفاوت قرار داشت.
این سمی افراطی بود که توسط‌قله خاندان باک، یکی از سه استاد برتر‌حمایت سم در دشت‌های مرکزی ساخته شده بود.
بدون انرژی درونی‌استادی در قلمرو تعالی،شهره تحمل آن دشوار می‌نمود.
«چرا داره‌انجمن تا این‌صدایش حد پیش میره؟»
او اصلاً‌رهبر نمی‌توانست موک گیونگ‌ون‌انجمن را درک کند.
اگر او رتبه اول را در دروازه دره خون کسب کرده‌برای بود، باید از دو استاد مشهور دشت‌های مرکزی، که به عنوان‌شهره هشت ستاره در میان پنج پادشاه شناخته می‌شدند، طلب راهنمایی می‌کرد.
ولی چرا پادشاه‌استادی سم؟ چه چیزی ممکن‌سختی بود از او بیاموزد؟
«دنبال چی میگرده؟»
هنر رزمی‌رهبر اصلی پادشاه سم،انجمن هنرهای سمی بود.
این حوزه‌ای کاملاً متفاوت از‌چهار رزمیکاران عادی بود، بنابراین طلب‌کار راهنمایی از او ثمره چندانی نداشت.
چرا چنین می‌کرد؟
«فقط یه آدم عجیب‌غریبه؟»
به هر حال، اهمیتی نداشت.
اکنون فرصتی بود‌ارباب تا قدرت واقعی‌قله موک گیونگ‌ون را ببیند.
برادر ارشدش ذکر کرده‌هنرهای بود که او به‌تحملش قلمرو تعالی رسیده است.
می‌خواست ببیند آیا او واقعاً‌کار در چنین زمان کوتاهی تا این‌محسوب حد پیشرفت کرده است یا خیر.
قورت!
در آن لحظه،ارباب جانگ نونگ‌اک سم‌قله را یک‌نفس بلعید.
از آنجا که موک‌هنرهای گیونگ‌ون پیش‌دستی کرده بود، او‌می‌کردند نمی‌توانست آن را جرعه‌جرعه بنوشد.
با این حال، این‌صدایش سمی کشنده بود، پس نتوانست‌حرکتی حالتش را کاملاً پنهان کند.
«اه.»
لب‌هایش از درد می‌سوخت‌رهبر و تهوع و انزجاری‌نگرانی شدید وجودش را پر کرد.
احساس می‌کرد‌زهری می‌خواهد بلافاصله آن‌سمی را بالا بیاورد.
«لعنتی.»
قرار بود این را برای لحظه‌ای تحمل کند؟کار لحظه را فراموش کن، او باید به محض‌زهری ورود سم به بدنش آن را خنثی می‌کرد.
با اینکه مری و دیواره‌های معده‌اش را‌انجمن با انرژی درونی محافظت می‌کرد، باز هم‌حرکتی می‌سوخت و سردردی در حال آغاز بود.
این قطعاً‌زهری سم افراطی‌هنرهای خاندان باک بود.
«نباید بروز بدم.»
جانگ نونگ‌اک تمام‌چهار تلاشش را کرد تا‌صدایش چهره‌اش را کنترل کند.
زیردستانش نظاره‌گر بودند‌ارباب و آن زن‌قله لعنتی نیز حضور داشت.
نمی‌توانست اجازه‌زهری دهد چهره‌اش‌هنرهای درهم رود.
«هووف.»
سپس، وی‌رهبر سو-یون نیز‌قله سم را بلعید.
او حتی نمی‌خواست مزه‌اش را حس‌قله کند، پس پیش از بلعیدن، دهان‌جلب و زبانش را با انرژی درونی پوشاند.
در نتیجه، توانست‌استادی چهره‌اش را بهتر از‌سختی جانگ نونگ‌اک مدیریت کند.
اما با وجود محافظت از زبان، بویی‌جلب که از گلویش بالا می‌آمد و به بینی‌اش‌هنرهای می‌خورد اجتناب‌ناپذیر بود و باعث شد اخم کند.
«کح.»
وی سو-یون بی آنکه متوجه شود‌قله به آرامی سرفه کرد، سپس سرش‌جلب را برگرداند، صورتش سرخ شده بود.
این دیگر چه‌استادی رسوایی‌ای بود؟ سرفه کردن‌سختی به خاطر بوی گند.
تا حدی احساس شرمندگی می‌کرد،کار اما باید لحظه‌ای تحمل می‌کرد یا‌محسوب به سرعت سم را خنثی می‌نمود.
فسسس!
دیری نپایید که‌ارباب بخار بنفش‌رنگی از شانه‌های‌انجمن وی سو-یون برخاستن گرفت.
او تنها نبود.
از شانه‌های جانگ نونگ‌اک، شاگرد دوم‌برای فرقه هویژو نیز بخار بنفش بلند‌نوشیدن شد، هرچند کمی دیرتر از وی سو-یون.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت!»
زیردستان وی‌نمی‌رسید سو-یون با چهره‌هایی‌چهار مغرور نظاره می‌کردند.
انرژی درونی عمیق او‌هنرهای از پیش در انجمن‌تحملش آسمان و زمین زبانزد بود.
«زنیکه لعنتی.»
جانگ نونگ‌اک در‌چهار دل به وی‌نگرانی سو-یون ناسزا گفت.
اگر به خاطر‌ارباب ساختار بدنی عجیبش نبود،انجمن چشم استادشان را نمی‌گرفت.
به نظر می‌رسید‌استادی او زودتر سم‌شهره را خنثی خواهد کرد.
جانگ نونگ‌اک با عزمی راسخ،کار تمرکز خود را بیش از‌دیوانه‌وار پیش بر دفع سم گذاشت.
هوووم!
در نتیجه، بخار‌ارباب بنفش بالای شانه‌های‌قله جانگ نونگ‌اک غلیظ‌تر شد.
با تماشای این صحنه، بانو جانگ، همسر‌سختی پادشاه سم باک ساها، و پسر دومش، باک‌تکان سوگانگ، نتوانستند جلوی تحسین درونی خود را بگیرند.
این سم نزدیک به همان‌کار سم افراطی بود که عمارت‌دیوانه‌وار خاندان باک را پر کرده بود.
حتی رزمیکارانی که بر هنرهای سمی‌نگرانی خاندان باک تسلط یافته بودند نیز‌حرکتی نمی‌توانستند با بی‌مبالاتی با آن روبرو شوند.
اینکه بتوانند زهر‌ارباب را بدین‌گونه خنثی کنند،انجمن حقیقتاً شایسته تحسین بود.
«انرژی درونی‌شون شوخی‌بردار نیست.»
گویی شایعات پیرامون‌نگرانی عمق انرژی درونی شاگردان‌جلب فرقه هویژو حقیقت داشت.
با این روند، در‌قله کمتر از دمی زهر‌کار را به‌طور کامل خنثی می‌کردند.
اما در همان لحظه،
«این دیگه چیه؟» باک‌هنرهای سو-گانگ با چهره‌ای آکنده از‌می‌کردند حیرت به موک گیونگ‌ون نگریست.
برخلاف جانشینان فرقه هویژو، موک‌کار گیونگ‌ون تنها بر جای خود‌دیوانه‌وار ایستاده و سکوت اختیار کرده بود.
آیا با به گردش درآوردن انرژی‌نگرانی درونی‌اش به سختی مقاومت می‌کرد؟ اما هیچ‌دیوانه‌وار نشانی از درد در چهره‌اش هویدا نبود.
در حقیقت،نمی‌رسید کاملاً آسوده‌رهبر به نظر می‌رسید.
«... یعنی‌زهری واقعاً داره زهر‌سمی رو تحمل می‌کنه؟»
اصلاً چنین به نظر نمی‌رسید.
برخلاف آن دو جانشین که‌انجمن از انرژی درونی عمیقی برخوردار بودند،حمایت موک گیونگ‌ون گویی هیچ تقلایی نمی‌کرد.
چرا هیچ تغییری در‌رهبر سیمایش رخ نمی‌داد؟ آیا‌نگرانی هیچ دردی احساس نمی‌کرد؟
او تنها کسی نبود‌هنرهای که این پرسش در‌تحملش ذهنش نقش بسته بود.
«قضیه این یارو چیه؟» جانگ نونگ‌اک که در ابتدا اهمیت‌دیوانه‌وار چندانی به او نمی‌داد، نتوانست شگفتی‌اش را از دیدن موک‌می‌کردند گیونگ‌ون که بدون خنثی‌سازی زهر تنها ایستاده بود، پنهان سازد.
چرا بی‌حرکت ایستاده بود؟ این زهر چنان مهلک‌کار بود که اگر به‌سرعت خنثی نمی‌شد، می‌توانست به اندام‌های‌استادی داخلی آسیب رسانده و حتی بر مغز اثر بگذارد.
«خطرناک نیست؟» وی سو-یون‌رهبر نیز با نگرانی به‌نگرانی موک گیونگ‌ون چشم دوخت.
او نخستین کسی‌استادی بود که جام‌شهره زهر را نوشیده بود.
با این حال، هنوز انرژی درونی‌اش‌برای را برای خنثی‌سازی زهر برنیانگیخته بود‌نوشیدن و این امری بی‌نهایت خطرناک می‌نمود.
باک سو-گانگ با درک این موضوع نزدیک شد‌کار و زمزمه کرد: «ارباب جوان موک، اگه بیرون‌زهری ریختن زهر برات سخته، فقط کافیه لب تر کنی.»
تظاهر به‌نمی‌رسید سرسختی می‌توانست به‌چهار فاجعه منجر شود.
ولی موک گیونگ‌ون پاسخ داد: «مشکلی‌شهره نیست. ولی اگه بعد از خوردن‌جونگ‌هیوک زهر چیزیم نشه، می‌تونم برم دیگه؟»
«!؟»
چشمان باک سو-گانگ‌چهار از شنیدن سخنان‌نگرانی موک گیونگ‌ون تنگ شد.
مشکلی پیش نیاید؟ منظورش این‌چهار بود که بدون بیرون ریختن‌کار زهر هم حالش خوب است؟
«ارباب جوان‌زهری موک... واقعاً‌هنرهای حالت خوبه؟»
«آره، خوبم.»
«مگه میشه؟» باک‌چهار سو-گانگ به چهره‌نگرانی موک گیونگ‌ون خیره ماند.
سپس، حالت‌نمی‌رسید چهره‌اش به بهت‌چهار مطلق بدل گشت.
اگر مسموم شده بود، نخستین نشانه‌ها باید‌سختی تغییر رنگ لب‌ها و رخسار می‌بود، اما موک‌تکان گیونگ‌ون هیچ‌یک از این علائم را بروز نمی‌داد.
«... ها.»
چه خبر بود؟ چگونه کسی که بر هنرهای سمی‌برای تسلط نداشت، می‌توانست چنین زهر کشنده‌ای را بنوشد و‌هنرهای کاملاً گزندی نبیند؟ این امر به غایت گیج‌کننده بود.
درست در همان‌ارباب لحظه، موک گیونگ‌ون‌قله پرسید: «حالا می‌تونم برم؟»
«ارباب جوان موک... نکنه...»
باک سو-گانگ می‌خواست بپرسد آیا می‌تواند انرژی درونی موک‌حرکتی گیونگ‌ون را بررسی کند، اما این کار حتی میان اعضای‌تحملش انجمن آسمان و زمین نیز نقض آداب رزمی محسوب می‌شد.
بنابراین نتوانست‌رهبر آن را‌قله بر زبان آورد.
در عوض گفت: «ارباب‌رهبر جوان موک، اجازه میدی‌نگرانی یه چیزی رو چک کنم؟»
«چی رو؟»
«الان عرض می‌کنم.»
راه‌هایی برای بررسی‌چهار درونی وجود داشت، اما‌صدایش روش دیگری نیز بود.
اگر بزاق موک گیونگ‌ون در مایع‌قله خنثی‌کننده ریخته می‌شد، می‌توانستند تشخیص دهند‌جلب که مسموم شده است یا خیر.
کسانی که هنرهای سمی‌هنرهای را تمرین می‌کردند، همواره‌تحملش چنین مایعی به همراه داشتند.
باک سو-گانگ بطری کوچکی از کمرش‌برای بیرون کشید و پارچه سفیدی را‌نوشیدن با مایع درون آن خیس کرد.
سپس رو به‌چهار موک گیونگ‌ون گفت: «لطفاً‌صدایش روی این تف کن.»
«کار سختی‌نمی‌رسید نیست، ولی‌رهبر واقعاً لازمه؟»
«چی؟»
«بیگوآشان، خرزهره، صمغ لاک جوشیده، زهر احشای لاک‌پشت آبی، سنبل ختایی، مانسادوک، تاتوره سفید،استادی سرخ‌بر، کچوله، زهر عقرب راه‌راه قرمز، زهر مورچه آتشین، زهر قورباغه سمی، زهر زنبور وحشی،جلوش زهر ساکمون، زهر ماهی شبح و دانه‌های زرد گل با... چیزی رو از قلم انداختم؟»
«!!!!!!!»
چشمان باک سو-گانگ از‌رهبر شنیدن کلمات موک گیونگ‌ون نزدیک‌صدایش بود از حدقه بیرون بزند.
برای لحظه‌ای،زهری به گوش‌های‌هنرهای خود شک کرد.
«چی... این دیگه چیه...»
چنان شوکه‌رهبر شده بود که‌انجمن زبانش بند آمد.
دلیلش این بود که آن زهر‌قله کشنده دقیقاً ترکیبی از تمام موادی بود‌حمایت که موک گیونگ‌ون هم‌اکنون فهرست کرده بود.
تنها پادشاه سم، باک ساها‌سمی و پسرانش از مواد اصلی‌خطری تشکیل‌دهنده این زهر آگاه بودند.
این ترکیبی از مواد بسیار نایاب بود و‌حمایت حتی اساتید کارکشته سم‌شناسی نیز پس از مطالعات طولانی‌شهره به سختی می‌توانستند آن را تجزیه و تحلیل کنند.
«... غیرممکنه.»
چنان پوچ و‌ارباب باورنکردنی بود که‌قله می‌خواست انکارش کند.
اما موک‌زهری گیونگ‌ون پرسید: «چیزی‌سمی رو جا انداختم؟»
با این پرسش، جانگ نونگ‌اک، شاگرد‌برای دوم فرقه هویژو، و زیردستان وی‌نوشیدن سو-یون با ناباوری به او نگریستند.
آیا ممکن بود کسی مواد تشکیل‌دهنده یک‌صدایش زهر را پس از بلعیدن آن تشخیص‌محسوب دهد؟ این امر فراتر از حد باور بود.
اما سپس،
«... همه‌ش رو درست گفتی.»
پاسخ تکان‌دهنده‌انجمن باک سو-گانگ بر‌کار زبان جاری شد.
«درست گفت؟»
«الان چی گفت؟»
«این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
زیردستان دو‌انجمن جانشین دیگر‌صدایش به همهمه افتادند.
چگونه کسی که نه استاد سم بود و‌کار نه عطار، می‌توانست اجزای یک زهر را پس از‌استادی نوشیدن تشخیص دهد؟ همگی با دیدگانی ناباورانه نگاه می‌کردند.
در همین حین، بانو جانگ که او نیز‌نگرانی از سخنان پسرش شگفت‌زده شده بود، پرسید: «...محسوب ارباب جوان موک. قبلاً هنرهای سمی مطالعه کردی؟»
«اصلاً.»
«پس چطور موادش رو شناختی؟»
«آه. از بچگی به‌قله گیاهان دارویی و سمی علاقه‌برای داشتم، واسه همین مطالعه‌شون کردم.»
«مطالعه؟ خودت تنهایی؟»
با این پرسش، موک گیونگ‌ون به‌شهره یاد پدربزرگش افتاد، اما دلیلی نمی‌دید‌جونگ‌هیوک که درباره او به آن‌ها چیزی بگوید.
و پس از ورود‌صدایش به دنیای بیرون، دریافته بود‌حرکتی که اندکی تواضع ضروری است.
«با این حال، مگه میشه همه‌ش‌نگرانی رو تنهایی یاد گرفت؟ از طبیب‌ها‌حرکتی و عطارهای دور و بر کمک گرفتم.»
«هاه...»
بانو جانگ‌زهری مات و‌هنرهای مبهوت مانده بود.
باور کامل پاسخش دشوار بود، اما اگر موک گیونگ‌ون‌حرکتی حقیقتاً گیاهان دارویی و سمی را تا این حد‌سختی مطالعه کرده بود، به حق می‌توانست یک نابغه نامیده شود.
حتی تشخیص‌رهبر طعم گیاهان کم‌خطرتر‌انجمن نیز آسان نبود.
چه رسد به زهر،رهبر که بیشتر به درد‌نگرانی نزدیک بود تا طعم.
«این بچه دیگه کیه؟»
اگر توانایی‌اش در تشخیص سم در این سطح‌حمایت بود، دست‌کم نزدیک به ارباب جوان خاندان باک بود،شهره اگر نگوییم در حد خود پدربزرگ سم، باک ساها.
در حالی که آن‌ها در حیرت فرو رفته بودند، موک گیونگ‌ون با بی‌خیالی‌دیوانه‌وار گفت: «اگه کسی علاقه داشته باشه یا گیاهان دارویی و سمی رو مطالعه‌جونگ‌هیوک کرده باشه، هر کسی می‌تونه اینا رو حدس بزنه. نمی‌فهمم چرا این‌قدر تعجب کردید.»
«!؟»