چپتر 17: قسمت ۶: شر درون (۱)
0راهب شیطانی با‌حضورش ترکیبی از ترس‌هوم و احترام، تعظیم کرد.
در حالی که این پیکره شبح‌گون و عجیب‌احساس چنین رفتار غیرمنتظره‌ای از خود نشان می‌داد، موک گیونگ‌ون‌نبود با چهره‌ای متحیر به کتاب درون جعبه چوبی نگریست.
کتابی عجیب که‌حضورش از پوست انسان‌هوم ساخته شده بود.
چرا راهب شیطانی با دیدن کتابی که با دانه‌های تسبیح‌تنها احاطه شده بود، چنین واکنشی نشان داد؟ موک گیونگ‌ون ناخودآگاه‌محافظ دستش را دراز کرد تا کتاب درون جعبه را لمس کند.
و درست لحظه‌ای‌حضورش که نوک انگشتانش‌هوم آن را لمس کرد،
- تالاپ!
«!؟»
چشمان موک گیونگ‌ون باریک شد.
«... ضربان قلب؟»
در آن‌باریک لحظه گذرا، تپشی‌لحظه را احساس کرد.
به وضوحِ‌می‌پایید تپش یک‌بیشتر قلب زنده بود.
با این حال،حرکت به شکلی متناقض، این‌متوجه تپش نشانه حیات نبود.
بلکه به مرگ نزدیک‌تر بود.
- تالاپ! تالاپ!
به نظر‌می‌پایید می‌رسید ضربان‌بیشتر قلب قوی‌تر می‌شود.
«..........»
موک گیونگ‌ون که با دقت‌سرکوب به کتاب خیره شده بود، به‌یکی زودی در جعبه چوبی را بست.
جاذبه‌ای نیرومند برخاسته بود.
دلش می‌خواست دانه‌های تسبیح را کنار‌هوم بزند و ببیند داخل آن چیست،آن‌ها اما فعلاً دشوار به نظر می‌رسید.
دلیل ظاهر شدن راهب شیطانی‌فرد این بود که کسی به‌تنها تالار دارو نفوذ کرده بود.
«یه مزاحم.»
موک گیونگ‌ون با حسرت لب‌لحظه بالایی‌اش را لیسید و نگاهش‌تپش را به سمت بالا چرخاند.
- تق! تق!
پیکره‌ای سیاه‌پوش با‌حضورش نقاب روی سفال‌های‌هوم سقف ساختمان حرکت می‌کرد.
فرد نقاب‌دار متوجه گو چان شد، نگهبانی‌تپشی که تنها مسیر منتهی به تالار دارو‌متناقض را می‌پایید، و حضورش را بیشتر سرکوب کرد.
«هوم.»
چشمان فرد نقاب‌دار درخشید.
دلیلش این بود‌حضورش که موک گیونگ‌ون‌هوم دو محافظ داشت.
یکی از آن‌ها دیگر عملاً آدمِ موک‌تپشی گیونگ‌ون به حساب نمی‌آمد، پس اغراق نبود‌متناقض اگر بگوییم در واقعیت فقط یک محافظ داشت.
«ولی چرا کنارش نمونده؟»
معمولاً محافظ‌ساختمان درست کنار‌می‌کرد اربابش می‌ماند.
ولی او داشت‌حضورش مسیری دورتر از تالار‌درخشید دارو را نگهبانی می‌داد؟
«قضیه یکی‌باریک از این‌قلب دو حالته.»
اول اینکه ارباب‌حضورش حساس است و اجازه‌درخشید نمی‌دهد کسی نزدیک شود.
اما این‌ساختمان مورد به‌می‌کرد نظر نمی‌رسید.
منطقی نبود که از‌بیشتر اربابی با ران سوراخ‌شده‌دلیلش از راه دور محافظت شود.
پس باید دلیل دوم باشد.
«داره کشیک میده؟»
دستور داشت مراقب‌حرکت هر کسی که‌نقاب‌دار نزدیک می‌شود باشد.
وگرنه دلیلی‌می‌پایید نداشت آنقدر‌بیشتر دور بایستد.
فرد نقاب‌دار‌باریک چانه‌اش را‌قلب لمس کرد.
«نصفه‌شبی بدون‌می‌پایید خوابیدن داره‌بیشتر کشیک میده...»
ماجرا جالب‌تر‌ساختمان از انتظارش‌می‌کرد شده بود.
نام او جو ایل‌سانگ بود.
یکی از‌باریک سه محافظ پسر‌لحظه دوم، موک اون‌پیو‌نگ.
[باید محض اطمینان چک کنیم.
ببینیم یه‌ساختمان اقدام از سر‌فرد ناچاریه یا نه.]
دستوری که از‌حضورش موک اون‌پیو‌نگ دریافت‌هوم کرده بود ساده بود.
تایید اینکه آیا موک‌قلب گیونگ‌ون واقعاً هنرهای رزمی‌اش را‌وضوحِ از دست داده یا نه.
اگر از دست نداده بود، به این معنا بود که گام‌یکی هو-وی با ترفند و دروغ درخواست کمک کرده است، و اگر‌فقط واقعاً نمی‌توانست از هنرهای رزمی استفاده کند، پس درخواستش واقعی بود.
[فقط تاییدش کنیم؟]
[این‌جوری که حال نمیده.
اگه واقعاً هنرهای‌ضربان رزمی‌اش رو از‌گذرا دست داده، یکم بترسونش.
بهش بگو‌می‌پایید زیادی پاشو از‌سرکوب گلیمش دراز نکنه.]
[هه هه.
اطاعت.]
و این‌گونه بود‌ضربان که از بین‌گذرا سه محافظ، او آمد.
توان رزمی جو ایل‌سانگ بین‌سرکوب یک مبارز درجه دو و‌داشت یک استاد درجه یک بود.
او یک پله بالاتر از‌فرد گو چان بود و به‌تنها همین دلیل دست به کار شد.
- ویژژ! تق!
جو ایل‌سانگ در جهتی متفاوت حرکت‌گذرا کرد تا از نگاه گو چان‌حال دور بماند و از دیوار بالا رفت.
وقتی از دیوار گذشت، روی‌سرکوب سقف تالار دارو رفت و‌داشت داخل شکاف بین سفال‌ها خزید.
«داره چه غلطی می‌کنه‌می‌کرد که یه آدم مثلاً‌چان زخمی براش نگهبانی میده؟»
آیا زخمش دروغ بود؟ یا اطلاعات مربوط‌درخشید به از دست دادن هنرهای رزمی غلط‌عملاً بود؟ هرچه بود، حتماً کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه بود.
«بذار ببینیم چی قایم کرده.»
جو ایل‌سانگ از‌حضورش طریق شکاف سفال‌ها به‌درخشید تالار دارو نفوذ کرد.
حتی صدای نفس‌هایش را خفه کرد، آرام‌متوجه از سقف آویزان شد و پایین را‌حضورش پایید، و یک ابرویش را بالا انداخت.
«این دیگه چیه؟»
صحنه با آن‌ضربان چیزی که انتظارش‌گذرا را داشت فرق می‌کرد.
در چشمان ناامید جو ایل‌سانگ، موک گیونگ‌ون دیده‌دلیلش می‌شد که تنها با نور یک چراغ، نیم‌خیز‌حساب روی تخت نشسته و مشغول کتاب خواندن بود.
«فقط داره کتاب می‌خونه؟»
جو ایل‌سانگ‌می‌پایید با بدگمانی‌بیشتر اطراف را کاوید.
اما درون تالار‌ضربان دارو، جز موک‌گذرا گیونگ‌ون کسی نبود.
«عجیبه.»
کسی از در وارد نشده بود و‌متوجه تنها محافظش، گو چان، بیرون کشیک می‌داد،حضورش پس راهی نداشت که متوجه شده باشد.
با خود فکر کرد شاید‌سرکوب کسی به او خبر داده، اما‌یکی این هم بعید به نظر می‌رسید.
پس...
«نکنه رازی‌می‌پایید توی اون‌بیشتر کتاب باشه؟»
این احتمال‌ساختمان را نمی‌شد‌می‌کرد نادیده گرفت.
هرچه باشد، او باید تایید می‌کرد‌هوم که آیا هنرهای رزمی دارد یا‌آن‌ها نه، پس باید تماسی برقرار می‌کرد.
جو ایل‌سانگ با احتیاط حضورش را‌گذرا مخفی کرد و از روی سقف‌حال به سمت تخت موک گیونگ‌ون حرکت کرد.
و سپس،
- تالاپ!
پایین پرید.
همزمان، جو ایل‌سانگ با‌قلب سرعتی برق‌آسا کتابی را‌احساس که موک گیونگ‌ون می‌خواند قاپید.
- هوش!
جو ایل‌سانگ پس از قاپیدن‌فرد کتاب انتظار داشت موک گیونگ‌ون‌تنها جا بخورد یا تلافی کند.
با این حال، برخلاف انتظاراتش،سرکوب موک گیونگ‌ون نه تلافی کرد و‌یکی نه نشانه‌ای از غافلگیری بروز داد.
در عوض،باریک با بی‌تفاوتی به‌لحظه او نگاه کرد.
«کی...»
- هوش!
درست وقتی موک گیونگ‌ون می‌خواست چیزی‌هوم بگوید، جو ایل‌سانگ خنجری را به‌آن‌ها سمت گردنش گرفت و زمزمه کرد:
«اگه نمی‌خوای بمیری، خفه شو.»
«........»
موک گیونگ‌ون دهانش را بست.
اوضاع ظاهراً خوب‌حضورش پیش می‌رفت، اما حال‌درخشید جو ایل‌سانگ خوب نبود.
«این یارو...»
ناگهان کسی با نقاب ظاهر‌سرکوب شده، کتابش را قاپیده و‌داشت با خنجر تهدیدش کرده بود.
در حالت‌ساختمان عادی، هر کسی‌فرد باید دستپاچه می‌شد.
نه، باید نشانه‌هایی‌حضورش از ترس یا‌هوم تنش نشان می‌دادند.
اما موک گیونگ‌ون با چهره‌ای بی‌حالت، انگار‌تپشی که این یک اتفاق روزمره است، بدون‌متناقض هیچ تغییری در احساسات به او نگاه می‌کرد.
«از واکنشش معلومه...»
انگار می‌دانست که او می‌آید.
اما این غیرممکن بود.
برای نشان دادن چنین آرامشی،لحظه باید توان رزمی کافی برای محافظت‌زنده از جان خودش را داشته باشد.
«!؟»
چشمان جو ایل‌سانگ باریک شد.
فکرش را که می‌کرد، فارغ از اینکه‌درخشید هنر رزمی داشت یا نه، وقتی کسی غافلگیر‌آدمِ می‌شود، بدنش به صورت غیرارادی واکنشی نشان می‌دهد.
اما موک‌باریک گیونگ‌ون اصلاً‌قلب تکان نخورد.
«نکنه اطلاعات مربوط‌حضورش به از دست دادن‌درخشید هنرهای رزمی‌اش غلط باشه؟»
- نگاه!
جو ایل‌سانگ چشمش‌حضورش را به کتابی‌هوم که دزدیده بود دوخت.
اما با دیدن‌ضربان عنوان کتاب، چشمان‌گذرا جو ایل‌سانگ دیوانه‌وار لرزید.
«!!!!!!!»
چیزی نبود‌ساختمان جز [آرایش‌می‌کرد شمشیر یانمو].
در میان اهالی فرقه شمشیر‌سرکوب یون‌موک، کسی نبود که نام‌داشت این تکنیک شمشیر را نداند.
این نماد‌باریک فرقه شمشیر‌قلب یون‌موک بود.
دلیلش این بود که این تکنیک شمشیر‌درخشید حاوی اسرار عمیقی بود که تنها رهبر‌عملاً فرقه شمشیر یون‌موک اجازه آموختن آن را داشت.
«ها...»
جو ایل‌سانگ که از دیدن کتابچه راهنمای‌درخشید آرایش شمشیر یانمو شوکه شده بود، حرکت‌عملاً بعدی‌اش چیزی بود که برایش برنامه‌ریزی نکرده بود.
جو ایل‌سانگ با استفاده از تکنیک مار طلایی شانه موک‌تپش گیونگ‌ون را گرفت، او را پایین کشید و همزمان با دستی‌نظر که خنجر را نگه داشته بود، به پشت گردنش ضربه زد.
تپ!
با فرود آمدن ضربه‌ای سنگین‌فرد بر پشت گردن، سر موک‌تنها گیونگ‌ون به پایین خم شد.
جو ایل-سانگ که‌حضورش قلبش به شدت می‌تپید،درخشید نفس سنگینی بیرون داد.
«هااا...»
از دیدن کتابچه راهنمای آرایش شمشیر‌هوم یانمو چنان جا خورده بود که ناخواسته‌دیگر با ضربه‌ای به گردن او، بیهوشش کرد.
«پس واسه‌ساختمان خاطر همین‌می‌کرد نگهبانی می‌داد؟»
جو ایل-سانگ دستش‌حضورش را به سمت نقطه‌درخشید حیاتی موک گیونگ‌ون برد.
نزدیک بود فراموش کند، ولی باید مطمئن‌تپشی می‌شد که آیا موک گیونگ‌ون هنرهای رزمی‌اش‌متناقض را از دست داده است یا نه.
هوووم!
جو ایل-سانگ دستش را روی نقطه‌نقاب‌دار حیاتی گذاشت و انرژی خود را‌منتهی به درون بدن موک گیونگ‌ون فرستاد.
«آه!»
نیازی به بررسی طولانی نبود.
اگر حتی ذره‌ای انرژی درونی وجود‌هوم داشت، به محض ورود انرژی بیگانه، نیروی‌دیگر دافعه یا نوعی واکنش پس‌زنی رخ می‌داد.
ولی موک‌ساختمان گیونگ‌ون هیچ‌کدام از‌فرد این‌ها را نداشت.
فشار! فشار!
جو ایل-سانگ شکم‌ضربان موک گیونگ‌ون را در‌تپشی نزدیکی دانتیان فشار داد.
«هیچی.»
واقعاً هیچ‌ساختمان دانتیانی در‌می‌کرد کار نبود.
لب‌های جو‌می‌پایید ایل-سانگ به‌بیشتر پوزخندی کج شد.
بعد از بررسی وضعیت هنرهای رزمی‌گذرا موک گیونگ‌ون، درخواست ارباب دوم، موک اون‌پیو‌نگ،شکلی برای ترساندن او کاملاً از ذهنش پرید.
جو ایل-سانگ صفحات‌حضورش کتابچه راهنمای آرایش شمشیر‌درخشید یانمو را باز کرد.
«قورت!»
بعد از ورق‌حضورش زدن چند صفحه،هوم لب‌های جو ایل-سانگ لرزید.
نزدیک بود‌باریک بی‌اختیار زیر‌قلب خنده بزند.
شک داشت که نکند جعلی‌سرکوب باشد، ولی این بدون شک تکنیک‌های‌یکی شمشیرزنیِ آرایش شمشیر یانمو اصل بود.
از همان‌ساختمان ابتدا، فرم‌های‌می‌کرد شمشیر خارق‌العاده بودند.
«آروم باش.»
هرگز تصور نمی‌کرد‌ضربان که موک گیونگ‌ون‌گذرا چنین چیزی داشته باشد.
ارباب به شدت بیمار بود و محل نگهداری مُهر‌محافظ ارباب و کتابچه راهنمای هنرهای رزمی اختصاصی، یعنی آرایش‌اغراق شمشیر یانمو، نامشخص بود که باعث نگرانی ملازمان شده بود.
ولی حالا، آرایش‌حرکت شمشیر یانمو در‌نقاب‌دار دستان او بود.
«کار تمومه.»
داشتن آرایش‌باریک شمشیر یانمو واقعاً‌لحظه شانسی بزرگ بود.
اگر اربابش، موک اون‌پیو‌نگ، می‌توانست آرایش شمشیر یانمو را‌محافظ که هنر رزمی اختصاصی لرد بود یاد بگیرد، حتی‌اغراق اگر لرد می‌مرد، لرد بعدی قطعاً ارباب او می‌شد.
«یه موقعیت عالی.»
مهم نبود که لرد چقدر به جوان‌ترین پسر، موک یو-چون، علاقه داشت‌آن‌ها یا حتی اگر پسر ارشد، موک یونگ-هو وجود داشت؛ به عنوان یک‌کنارش خاندان رزمی، ملازمان در نهایت چاره‌ای جز حمایت از ارباب او نداشتند.
درست در همان‌ضربان لحظه که داشت‌گذرا در دلش جشن می‌گرفت...
تپ!
ناگهان سرمای شدیدی از‌می‌کرد ستون فقراتش گذشت و باعث‌نگهبانی شد موهای بدنش سیخ شود.
همزمان، چیزی‌می‌پایید روی شانه‌اش‌بیشتر سنگینی کرد.
«این دیگه چیه؟»
جو ایل-سانگ که وحشت کرده‌سرکوب بود، با عجله سعی کرد‌داشت انرژی درونی‌اش را جمع کند.
در همان لحظه...
بوم!
«هق!»
کسی با‌می‌پایید مشت به‌بیشتر دانتیان او کوبید.
آن شخص کسی نبود جز‌فرد موک گیونگ‌ون، که جو ایل-سانگ‌تنها فکر می‌کرد بیهوشش کرده است.
«این دیگه چه زوریه؟»
آیا این قدرت کسی بود که انرژی‌تپشی درونی نداشت؟ این ضربه حداقل در حد‌متناقض یک رزمیکار درجه دو یا بالاتر بود.
لرزه!
جو ایل-سانگ که غافلگیر شده بود، قبل از اینکه‌نگهبانی بتواند انرژی درونی‌اش را جمع کند، ضربه را در‌درخشید دانتیان دریافت کرد و بدنش برای لحظه‌ای خشک شد.
اما همان‌می‌پایید لحظه کوتاه به‌سرکوب ضررش تمام شد.
«اوه!»
بوم! بوم!
رگ‌هایش بیرون زد.
حسی عجیب و مرموز از شانه‌اش‌هوم بالا خزید و او را از‌آن‌ها درد و رنج به لرزه انداخت.
جو ایل-سانگ دندان‌هایش را به هم‌گذرا سایید و سعی کرد آن حس‌حال عجیب را با انرژی خود پس بزند.
با این حال...
بوم!
موک گیونگ‌ون بدون از دست دادن لحظه‌ای،درخشید مشتش را به چانه او کوبید و‌عملاً همزمان شکمش را با ضربات پی‌درپی هدف گرفت.
بوم! بوم! بوم! بوم!
در حالت عادی، این روش روی‌هوم جو ایل-سانگ که در آستانه رسیدن‌آن‌ها به سطح درجه یک بود، کارگر نمی‌افتاد.
ولی غرورِ ناشی از به دست آوردن کتابچه، همراه با‌تنها آن حسی که لرزه بر اندامش انداخته بود و مشت‌های بی‌رحمانه‌ای‌داشت که دانتیانش را هدف می‌گرفت، برای او هم غیرقابل تحمل بود.
«اوه! تو، تویه حرومزاده...»
«سگ‌جونی، نه؟ پس...»
تپ!
موک گیونگ‌ون با هر دو دست‌نقاب‌دار پشت سر او را گرفت، پایین‌منتهی کشید و زانویش را در صورتش کوبید.
کراک!
«آخ!»
صدای خرد‌می‌پایید شدن بینی‌بیشتر و دندان‌هایش پیچید.
با این حال، موک گیونگ‌ون متوقف نشد و‌چان در حالی که جو ایل-سانگ تلوتلوخوران به عقب می‌رفت،هوم همچنان به کوبیدن مشت به صورت او ادامه داد.
بوم! بوم!
خون مشت‌هایش را خیس‌قلب کرده بود، اما موک‌احساس گیونگ‌ون دست بردار نبود.
«لعنتی...»
جو ایل-سانگ به‌حرکت سرعت هوشیاری‌اش را‌نقاب‌دار از دست داد.
چقدر زمان گذشته بود؟ جو ایل-سانگ‌گذرا که داشت به هوش می‌آمد، به‌حال سختی تلاش کرد چشمانش را باز کند.
همین که چشم باز‌بیشتر کرد، احساس کرد سرش‌دلیلش در حال انفجار است.
«چه خبره...؟»
تازه بیدار شده بود‌بیشتر و درست به خاطر‌دلیلش نمی‌آورد چه اتفاقی افتاده است.
سپس به یاد آورد.
موک گیونگ‌ون با چهره‌ای‌بیشتر بی‌حس و سرد، بی‌رحمانه‌دلیلش به صورتش مشت می‌کوبید.
«لعنتی...»
کاملاً غافلگیر شده بود.
یا شاید باید اسمش را غرور گذاشت؟تپشی ضربه اول به خاطر غرورِ ناشی از‌متناقض اطمینان از نبود دانتیان بود، ولی بقیه‌اش نه.
«اون حس چی بود؟»
نمی‌توانست آن حسی را‌می‌کرد که لرزه بر ستون‌چان فقراتش انداخته بود فراموش کند.
بدنش را خشک کرده بود و در حالی که سعی‌داشت می‌کرد با انرژی درونی تحملش کند، موک گیونگ‌ون بی‌رحمانه به‌بگوییم دانتیان و نقاط حیاتی‌اش حمله کرد و باعث شد بیهوش شود.
در واقع،باریک عجیب نبود‌قلب اگر مرده بود.
«... این دیگه چه کوفتیه؟»
جو ایل-سانگ گیج شده بود.
او تأیید کرده‌حضورش بود که موک گیونگ‌ون‌درخشید هیچ انرژی درونی ندارد.
با این حال، شدت‌قلب ضربات تقریباً با قدرت‌احساس خود او برابری می‌کرد.
«لعنت.»
«هاا... هاا...»
ولی الان‌می‌پایید این موضوع‌بیشتر مهم نبود.
جو ایل-سانگ در حالی که‌لحظه تلاش می‌کرد چشمانِ خون‌گرفته‌اش را‌تپش باز کند، نگاهی به اطراف انداخت.
«!؟»
با دیدن‌ساختمان اطراف، ابرو‌می‌کرد در هم کشید.
اینجا تالار دارو نبود.
حالا که فکرش را می‌کرد، پیش‌تر‌گذرا سرمایی عجیب و رطوبتی حس کرده‌حال بود، انگار که در یک غار باشد.
چک! چک!
«ها؟»
جو ایل-سانگ متوجه شد قطرات‌سرکوب عرق یا خونی که از‌داشت بدنش می‌چکد، در هوا شناورند.
با خود فکر کرد‌قلب این چه پدیده‌ای است،احساس اما ناگهان متوجه شد.
«نکنه... وارونه آویزون شدم؟»
حالا می‌فهمید‌ساختمان چرا حس می‌کرد‌فرد صورتش دارد می‌ترکد.
فکر می‌کرد به خاطر کتک‌های زیادی است که‌دلیلش خورده، ولی در واقع به خاطر هجوم خون‌حساب به سرش به دلیل آویزان شدنِ وارونه بود.
«هاا... هاا...»
نفس‌های جو‌می‌پایید ایل-سانگ سنگین‌بیشتر و خشن شد.
نمی‌دانست کجاست، ولی دلشوره داشت.
باید هر‌می‌پایید چه زودتر‌بیشتر فرار می‌کرد.
«هوف.»
جو ایل-سانگ روی تنفسش‌بیشتر تمرکز کرد و سعی کرد‌محافظ انرژی را به دانتیانش بکشد.
ولی...
«چـ... چی شد؟»
نمی‌توانست هیچ‌باریک نیرویی در‌قلب بدنش جمع کند.
می‌خواست تمرکز کند، اما‌بیشتر انگار تمام حس بدنش، به‌محافظ جز صورتش، ناپدید شده بود.
«چـ... چرا این‌طوری شد؟»
با وحشت‌می‌پایید این را‌بیشتر به زبان آورد.
هوووم!
درست در همان‌حضورش لحظه، حضور کسی‌هوم را حس کرد.
«به نظر میاد بیدار شدی.»
با نگاه کردن به سمت‌سرکوب صدا، موک گیونگ‌ون را دید‌داشت که وارونه روی سقف راه می‌رفت.
البته، به خاطر‌ضربان دیدِ معکوسِ خودش‌گذرا این‌طور به نظر می‌رسید.
جو ایل-سانگ که از‌بیشتر فلج شدن تمام بدنش‌دلیلش وحشت‌زده بود، فریاد زد:
«چی... چیکار کردی؟»
در پاسخ به سوال او، لب‌های موک‌درخشید گیونگ‌ون چنان به سمت بالا کشیده شد‌عملاً که گویی قرار بود تا بناگوش پاره شود.
«کی می‌دونه. یعنی چیکار کردم؟»
لرزه!
با وجود آن‌حرکت لبخند، خباثت در‌نقاب‌دار چشمانش موج می‌زد.
جو ایل-سانگ سرمایی را‌بیشتر حس کرد که هرگز پیش‌محافظ از آن تجربه نکرده بود.