چپتر 15: معامله (۲)
0بوم!
بانو سوک که به اقامتگاهش،می‌کرد تالار هیه‌هوا بازگشته بود، با‌چنین خشونت لگدی به صندلی زد.
صندلی بر اثر لگدی که‌سوم با انرژی درونی همراه بود،استعدادی از وسط دو نیم شد.
او در حالی‌سوم که صورتش برافروخته‌نکرده بود، نفس‌نفس می‌زد.
«چطور جرئت می‌کنن؟!»
زمانی که در تالار دارویی‌می‌کرد بود، تمام تلاشش را کرده‌چنین بود تا خشمش را سرکوب کند.
ولی حالا که اوضاع‌هرگز این‌طور پیش رفته بود،نکرده مهار کردن خشمش دشوار می‌نمود.
هو-آنگ، محافظ شخصی بانو، با احتیاط‌نکرده سعی کرد او را آرام کند:خانواده «بانو، لطفاً خودتون رو کنترل کنید.»
بانو سوک با صدایی عصبی پاسخ داد: «آروم؟ الان‌استعدادی چطور می‌تونم آروم باشم؟ این‌همه زحمت کشیدم تا یه‌بودند تهذیب‌گر نامدار پیدا کنم، اونوقت یه احمق بیاد و... آخ!»
«بانو!»
بانو سوک‌داشت پشت گردنش‌هرگز را گرفت.
با بالا رفتن فشار‌گیونگ‌ون خونش، سرگیجه‌ای احساس کرد‌استعدادی و چشمانش را بست.
در میان فرزندان خاندان موک، او همیشه نسبت به‌استعدادی فرزند دوم که حیله‌گر بود و فرزند کوچک‌تر که‌بودند مورد لطف ارباب فرقه (جانگ‌جو) قرار داشت، محتاط بود.
ولی هرگز به‌کسی فرزند سوم، موک‌همان گیونگ‌ون، توجهی نکرده بود.
او هیچ استعدادی در‌هرگز هنرهای رزمی نداشت و خانواده‌هیچ مادری‌اش تقریباً نابود شده بودند.
بنابراین، بانو‌هرگز سوک هرگز اهمیتی‌توجهی به او نمی‌داد.
چه کسی فکرش را می‌کرد که‌توجهی همان کسی که نادیده‌اش گرفته بود،نداشت تبدیل به چنین تهدید پنهانی شود؟
قروچه!
بانو سوک‌داشت دندان‌هایش را‌هرگز به هم سایید.
انتظار نداشت که‌سوم او بر سر مهر‌هیچ ارباب فرقه معامله کند.
فکر می‌کرد با کمی تهدید‌گیونگ‌ون و ارعاب، او با کمال‌هنرهای میل مهر را تسلیم خواهد کرد.
«... یعنی‌نمی‌داد اون همیشه‌فکرش این‌طوری بود؟»
موک گیونگ‌ونی که‌محتاط او می‌شناخت، چنین‌گیونگ‌ون ویژگی‌های زیرکانه‌ای نداشت.
او بیشتر‌هرگز یک بزدل‌گیونگ‌ون و ضعیف‌کال بود.
داستان‌های زیادی‌محتاط درباره او‌سوم وجود داشت.
«یعنی ماهیت‌نمی‌داد واقعیش رو‌فکرش پنهان می‌کرد؟»
شاید پس از‌محتاط مرگ مادرش، سعی داشته‌توجهی از خود محافظت کند.
اگر این‌طور باشد، او‌گیونگ‌ون کسی است که باید‌استعدادی بیشتر از همه مراقبش بود.
با اینکه ادعا می‌کرد علاقه‌ای به جایگاه ارباب‌هیچ فرقه ندارد، ولی هرچه کسی بیشتر بتواند خود‌نابود را پنهان کند و صبر داشته باشد، ترسناک‌تر است.
«و اون قدرت...»
آن قدرت‌داشت عجیب ذهنش را‌سوم درگیر کرده بود.
ناگهان به یاد خدمتکار، سو-هوا‌توجهی افتاد که رگ‌هایش درست قبل‌رزمی از مرگ متورم شده بود.
با دیدن آن صحنه، به‌گیونگ‌ون یاد تهذیب‌گر مرده، روح شیطانی‌هنرهای افتاد که ظاهری بسیار مشابه داشت.
این بدان معنا بود که...
«حتماً موک گیونگ‌ون‌محتاط اون تهذیب‌گر، روح‌گیونگ‌ون شیطانی رو کشته.»
«منظورتون اینه‌هرگز که کار‌گیونگ‌ون موک گیونگ‌ون بوده؟»
«آره.»
این‌طور منطقی به نظر می‌رسید.
آن‌ها یک تهذیب‌گر نامدار آورده بودند، اما‌توجهی غیرممکن بود که چنین تهذیب‌گری توسط یک‌خانواده هیولا تسخیر شود و دیوانه‌وار رفتار کند.
حتماً کار‌هرگز موک گیونگ‌ون‌گیونگ‌ون بوده است.
با اطمینان یافتن‌هرگز بانو سوک، محافظ‌توجهی هو-آنگ از جا پرید.
«چطور جرئت کرده کسی رو که بانو احضار کرده‌تبدیل بکشه؟ بسپریدش به من. قبل از اینکه بتونه از جادویی‌معامله استفاده کنه، کاری می‌کنم که بدون هیچ ردی ناپدید بشه...»
«بس کن.»
«ولی...»
«اگه مهر به دست موک اون‌پیو‌نگ‌توجهی دومی یا موک یو-چونِ ته‌تغاری بیفته،نداشت پسرم باید تاوانش رو پس بده.»
«ولی اگه بذاریم‌کسی اون ما رو‌همان به بازی بگیره...»
«کی گفته قراره بازیچه‌ش بشیم؟»
«چی؟»
بانو سوک چیزی را‌سوم از داخل یک کوزه‌هیچ چینی در اتاق بیرون آورد.
یک مهره یشمی کوچک‌فکرش بود که الگویی منحصربه‌فرد‌گرفته روی آن حک شده بود.
او آن‌داشت را به‌هرگز محافظ هو-آنگ داد.
«این چیه؟»
«این رو ببر به پاویون سایه‌توجهی شبح و بهشون خبر بده که‌نداشت تهذیب‌گرشون، روح شیطانی، به قتل رسیده.»
«آها!»
محافظ هو-آنگ که‌محتاط متوجه نیت او شده‌توجهی بود، سری تکان داد.
پاویون سایه شبح گروهی‌گیونگ‌ون بود که تهذیب‌گر متوفی، روح‌هنرهای شیطانی، به آن تعلق داشت.
شپلق!
گو چان، سردسته محافظان،هرگز بر اثر ضربه سیلی‌نکرده صورتش به سمتی چرخید.
گام هو-وی در حالی که‌توجهی با ناامیدی به او نگاه‌رزمی می‌کرد، با صدای بلند نچ‌نچ کرد.
«نوچ نوچ،محتاط پاییدن یه‌سوم الف‌بچه انقدر سخته؟»
«نه، نیست.»
«من حتی بهت اجازه دادم که مهارش کنی،نکرده اونوقت ورش داشتی آوردی تالار اصلی؟ مگه عقلت‌تقریباً رو از دست دادی که همچین غلطی کردی؟»
گو چان نتوانست‌سوم در برابر سرزنش‌نکرده گام هو-وی چیزی بگوید.
در حقیقت، می‌خواست تمام اتفاقاتی‌گیونگ‌ون را که در نبود او‌هنرهای رخ داده بود فاش کند.
قصدش همین بود.
ولی حالا مردد شده بود.
«... چرا‌هرگز این‌قدر دلم‌گیونگ‌ون شور می‌زنه؟»
فقط با اتکا به هنرهای‌گیونگ‌ون رزمی، اگر برادر ارشدش می‌خواست، می‌توانست‌رزمی هر لحظه کار پسره را بسازد.
با این حال، پس از‌می‌کرد برخورد با موک گیونگ‌ونِ قلابی،چنین از او وحشت کرده بود.
سم موجود در خونش و آن جادوی عجیب نگران‌کننده‌هیچ بود، اما چیزی که بیشتر آزارش می‌داد این بود‌شده که آن پسر اصلاً حس یک انسان را نداشت.
احساس می‌کرد اگر‌سوم با او دشمنی کند،هیچ عاقبت خوشی نخواهد داشت.
«لعنتی.»
نمی‌دانست باید‌نمی‌داد با این‌فکرش وضعیت چه کند.
وقتی کسی را پیدا کردند که نقش موک‌نکرده گیونگ‌ون را بازی کند، خوشحال بود، اما حالا چاره‌ای‌نابود نداشت جز اینکه طبق خواسته آن قلابی عمل کند.
[مطمئنم دهنت‌هرگز رو بسته‌گیونگ‌ون نگه می‌داری.]
«...»
آن جمله واقعاً دلهره‌آور بود.
با اینکه او بیرون تالار دارویی بود‌توجهی و پسره نمی‌توانست صدایش را بشنود، ولی‌خانواده به طرز عجیبی حس می‌کرد تحت نظر است.
انگار کسی داشت تماشایش می‌کرد.
چرا این اتفاق می‌افتاد؟
در حالی که غرق در‌می‌کرد این حس عجیب بود، گام‌چنین هو-وی لب به سخن گشود.
«اگه بذاری دوباره‌محتاط این‌ور اون‌ور بپلکه،گیونگ‌ون دیگه ازت نمی‌گذرم.»
«... به هر حال، با‌توجهی اون رونی که سوراخ شده،رزمی تا یه مدت نمی‌تونه راه بره.»
«رون پاش‌محتاط به درک، نذار‌گیونگ‌ون جلب توجه کنه.»
«فهمیدم.»
«در هر‌داشت صورت، مطمئنی بانو‌سوم سوک بویی نبرده؟»
«آره، مطمئنم. من درست کنارش‌توجهی بودم. ولی بانو سوک از اینکه‌نداشت اون اومد تالار اصلی شاکی شد.»
«دقیق‌تر بگم، اون با‌سوم بانو سوک معامله کرد، در‌استعدادی حالی که آتو دستش داشت.»
دهان گو چان خشک شد.
دیگر مطمئن‌داشت نبود طرف‌هرگز چه کسی است.
مجبور بود نیمی از حقیقت‌توجهی را از برادر ارشدش، که باید‌نداشت به او اطلاع می‌داد، پنهان کند.
«نوچ نوچ.»
گام هو-وی سری تکان داد.
آن پسر‌داشت برای این‌هرگز نقش مناسب نبود.
وقتی موک گیونگ‌ون واقعی را کشتند،نکرده متوجه شده بود، اما با گذشت‌خانواده زمان، کنترل کردنش سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد.
«باید سریع بجنبم.»
اگر با وجود هشدار، باز‌می‌کرد هم سر خود عمل می‌کرد،چنین ممکن بود بعداً اوضاع خراب شود.
یک تصمیم سریع‌محتاط برای جایگزین کردن‌گیونگ‌ون او ضروری بود.
«چشم ازش برندار.»
«خودتون مستقیماً بهش هشدار نمی‌دید؟»
«چشم‌های زیادی دارن تماشا می‌کنن.»
در تالار‌داشت دارویی، داروسازان و‌سوم خدمه حضور داشتند.
اگرچه آن‌ها فقط خدمتکار بودند، اما به عنوان‌استعدادی محافظ نمی‌توانستند در کارشان دخالت کنند و حتی اگر‌بودند او یک قلابی بود، نمی‌توانستند جلوی دیگران توبیخش کنند.
و اینکه‌محتاط با خودش فکر‌گیونگ‌ون کرد: «اون حیله‌گره.
حرف زدن طولانی باهاش هیچ فایده‌ای‌همان نداره.» بهتر بود که او را‌پنهانی از وضعیت کلی بی‌خبر نگه دارد.
این‌طوری، بعداً تغییر‌محتاط جبهه دادن و حسابش‌توجهی را رسیدن راحت‌تر می‌شد.
بی‌خبر از گفتگویی که بیرون در جریان بود،هیچ موک گیونگ‌ون با آرامش نشسته بود، به پشتی‌نابود صندلی تکیه داده و کتابی را ورق می‌زد.
آن کتاب‌نمی‌داد «اصول یین‌فکرش و یانگ» بود.
همان‌طور که صفحات را ورق می‌زد، متنی توجهش را جلب کرد. «وقتی شخصی‌نداشت می‌میرد و به روح سرگردان تبدیل می‌شود، سطح روح بسته به شرایط مختلف متفاوت‌نادیده‌اش است.» کتاب «اصول یین و یانگ» حاوی اطلاعات شگفت‌انگیز و دقیقی درباره ارواح بود.
طبق نوشته‌های کتاب، راهب شیطانی را می‌شد نوعی از ارواح سرگردان دانست که به‌تقریباً شبح تبدیل شده بود. «یک روح سرگردان ضعیف و سطح پایین به "روح زمین‌گیر"چنین تبدیل می‌شود و تنها قادر است با تحریک حواس زندگان بر آن‌ها تأثیر بگذارد.
هوم.» طبق «اصول یین‌سوم و یانگ»، ارواح سرگردان‌هیچ به هفت سطح تقسیم می‌شدند.
صرف‌نظر از شرایط مختلف، اگر فقط بر اساس سطوح تقسیم‌بندی‌چنین می‌شدند، سطح اول «روح سرخ» بود... روحی زمین‌گیر که تنها می‌توانست‌کمی باعث مورمور شدن پوست یا لرز خفیفی در موجودات زنده شود.
سطح دوم «روح شنگرفی» بود...سوم قادر به تسخیر دیگران، سنگین کردن‌هنرهای بدن آن‌ها یا ایجاد احساس بیماری.
سطح سوم «روح زرد» بود... از‌نکرده این سطح به بعد، روح بسیار خطرناک‌مادری‌اش توصیف می‌شد و نیاز به جن‌گیری داشت.
یک روح در سطح زرد‌گیونگ‌ون می‌توانست هدف تسخیر شده را‌هنرهای تا سرحد مرگ تضعیف کند. «...
از نظر سطح‌بندی، راهب شیطانی یک روح زرد‌گرفته محسوب میشه.» حتی در داخل سطح روح زرد‌سایید نیز بر اساس میزان خطر، سه زیرمجموعه وجود داشت.
سطح پایین می‌توانست خود‌هرگز را آشکار کند تا مستقیم‌هیچ در دل انسان‌ها وحشت بیندازد.
سطح میانی می‌توانست مستقیماً‌گیونگ‌ون بر موجودات زنده تأثیر بگذارد‌هنرهای یا باعث درد آن‌ها شود.
سطح بالا می‌توانست‌هرگز هدف تسخیر شده‌توجهی را به قتل برساند.
ویژژژ!
در همان لحظه، چیزی مانند‌سوم دود ظاهر شد و از دیوار‌هنرهای نزدیک ورودی تالار دارو عبور کرد.
راهب شیطانی بود.
بدون اینکه خودش بداند، به نظر می‌رسید راهب شیطانی یک روح سطح بالا‌خانواده باشد. «پس معنی تأثیر گذاشتن روی موجودات زنده اینه.» حالا می‌فهمید چرا راهب‌نادیده‌اش شیطانی نتوانسته بود جسد آن رزمیکار مرده، یعنی روح شیطانی ساک را لمس کند.
دلیلش این بود‌کسی که او دیگر یک‌نادیده‌اش موجود زنده محسوب نمی‌شد.
یک جسد بی‌جان، حیاتی نداشت، پس نمی‌شد روی آن‌هیچ تأثیر گذاشت. «که این‌طور.» با این حال، چیزهایی یاد گرفته‌بودند بود که در «اصول یین و یانگ» توصیف نشده بود.
او راهب شیطانی‌سوم را به سراغ‌نکرده بانو سوک فرستاده بود.
ولی وقتی راهب شیطانی اندکی او را لمس کرد، بانو سوک بلافاصله واکنش نشان داد و‌نابود او را پس زد. «می‌گفتن اون یک رزمیکار درجه یکه.» در مقابل، خدمتکار بانو سوک حتی متوجه‌قروچه نشد که راهب شیطانی مستقیماً جانش را تهدید کرده و بدون هیچ دفاعی مورد حمله قرار گرفت.
تفاوت بین آن‌ها چه بود؟ آیا به این دلیل بود که خدمتکار‌پنهانی هنرهای رزمی نیاموخته بود؟ «ممکنه ارواح روی کسانی که هنرهای رزمی یاد گرفتن‌تسلیم اثر نذارن؟» کتاب «اصول یین و یانگ» به این نکته اشاره‌ای نکرده بود.
قیژژژ!
در همان لحظه، در تالار‌توجهی دارو باز شد و محافظ‌رزمی شخصی، گو چان وارد شد.
موک گیونگ‌ون گوشه لبش را‌گیونگ‌ون کمی بالا برد و زیر لب‌رزمی زمزمه کرد: «یه موش آزمایشگاهی خوب.»
گو چان که‌کسی متوجه منظور او‌همان نشده بود پرسید: «چی؟»
«آه، با تو نبودم‌هرگز گو چان. می‌تونی دستت‌نکرده رو یه کم بیاری بالا؟»
«ارباب جوان، منظورتون چیه؟»
درست در همان لحظه بود.
لرزش!
گو چان ناگهان‌محتاط احساس سرمای استخوان‌سوزی‌گیونگ‌ون در تمام بدنش کرد.
چیزی فراتر از‌سوم قلمرو حواس پنج‌گانه بود،هیچ چیزی مرموز و ناشناخته.
تق!
«ها؟»
دست گو چان ناگهان خودبه‌خود سعی کرد‌توجهی بالا بیاید. «لعنتی!» گو چان که جا خورده‌مادری‌اش بود، انرژی درونی‌اش را فرستاد تا مقاومت کند.
با این حال، دستش که در حین مقاومت می‌لرزید، نتوانست زیاد‌نداشت دوام بیاورد و با زور بالا کشیده شد. «این دیگه چه کوفتیه...»می‌کرد گو چان کاملاً گیج شده بود و نمی‌دانست چه اتفاقی دارد می‌افتد.
ولی خیلی‌محتاط زود متوجه دلیل‌گیونگ‌ون این اتفاق شد.
«ارباب جوان؟»
موک گیونگ‌ون‌داشت با ملایمت دستش‌سوم را تکان داد.
سپس، انگار که کسی مچ دستش‌نکرده را رها کرده باشد، دستی که‌خانواده به زور بالا رفته بود پایین آمد.
گرچه مچ دستش پایین آمده بود، ولی‌نکرده گو چان که حسابی شوکه شده بود،مادری‌اش رو به موک گیونگ‌ون کرد و گفت:
«همین الان چیکار کردید؟»
«فقط باید‌داشت یه چیزی‌هرگز رو مطمئن می‌شدم.»
«مطمئن می‌شدید؟»
«آره.»
«چرا روی من انجامش دادید...»
«تو مناسب‌ترین گزینه‌محتاط بودی. شنیدم رزمیکار‌گیونگ‌ون درجه دویی، نه؟»
«درسته، ولی‌هرگز دقیقاً چی رو‌توجهی دارید تست می‌کنید...»
«لازم نیست بدونی.»
«...»
آره، معلومه‌داشت که با زبون‌سوم خوش بهم نمیگی.
گو چان با چهره‌ای که نمی‌توانست ناآرامی‌اش را پنهان کند، جلوی‌نداشت تخت ایستاد. «بچه‌ی لعنتی.» کمی پشیمان شد که چرا همه چیزهایی‌فکرش که اتفاق افتاده بود را به برادر بزرگش، گام هو-وی نگفته است.
چه پشیمان باشد چه نباشد، موک گیونگ‌ون طوری که انگار چیزی یاد گرفته‌خانواده باشد، برای خودش سری تکان داد. «روی کسی مثل گو چان اثر می‌کنه.»نادیده‌اش گو چان هم متوجه شد که راهب شیطانی مچ دستش را گرفته بود.
از آنجا که او انرژی‌می‌کرد درونی آموخته بود، حواسش قطعاً‌چنین تیزتر از مردم عادی بود.
گرچه کمی مقاومت کرد، ولی نتوانست بر قدرت راهب‌هیچ شیطانی غلبه کند. «روی مردم عادی و رزمیکارهای درجه‌شده دو خیلی روون اثر می‌کنه.» این یک معیار ثابت بود.
گرچه هنوز به‌طور کامل تأیید نشده بود،هیچ شاید قدرت یک روح سطح زرد روی‌تقریباً اساتید درجه یک تأثیر چندانی نداشته باشد.
اگر این‌طور بود، شاید کمی ناامیدکننده به نظر‌هیچ می‌رسید. «خب، بازم به درد بخوره.» روح، یا‌نابود همان راهب شیطانی، از جنبه‌های زیادی بسیار مفید بود.
درست همان‌طور که کمی قبل به گفتگوی بین گو چان و گام‌پنهانی هو-وی گوش داده بود، اگر فاصله نزدیک بود می‌شد از او برای جاسوسی‌تسلیم استفاده کرد، و همچنین برای فرستادن دیده‌بان به مناطق مسدود شده عالی بود.
چقدر کارآمد.
ناگهان، همان‌طور که موک گیونگ‌ون متون «اصول‌هیچ یین و یانگ» را می‌خواند، با خود فکر‌نابود کرد: «بد نیست یه روح قوی‌تر گیر بیارم.»
سطح چهارم،محتاط روح سبز...سوم بسیار خطرناک.
باید جن‌گیری شود.
یک روح سرگردان‌محتاط که بیش از چند‌توجهی دهه وجود داشته است.
می‌تواند بر اشیاء اطراف تأثیر‌توجهی بگذارد و موجودات زنده را تا‌نداشت حد شنیدن توهمات صوتی گیج کند.