چپتر 193: آزمون (۴)
0«مرد مرده‌ای که باید می‌مرد.»
مرد میانسالی که زخم طویلی بالای ابروی چپش داشت، این سخن‌پسر را بر زبان آورد و در حالی که تنفسش را منظم می‌کرد،تشابه رهبر فرقه با اخمی درهم و لحنی آمیخته به سردرگمی دوباره پرسید:
«هااه... هااه...برگرد مرد مرده‌ای‌غیرممکن که باید می‌مرد؟»
«دقیقاً همون‌طور که عرض کردم.»
دیدگان رهبر فرقه تنگ شد.
عبارت «مرد مرده‌ای که باید می‌مرد»موضوع می‌توانست به معنای «کسی که با‌ممکنه وجود مرگ، زنده است» نیز باشد.
و اگر کسی عمیق‌تر به آن می‌نگریست،سالم می‌توانست آن را به صورت «کسی که‌حال فکر می‌کردیم مرده است» نیز تفسیر کند.
شبح داس‌مرگ...
لقبی که پیش‌موضوع از این هرگز در‌اون دنیای رزمی نشنیده بود.
این شبح داس‌مرگ‌پاسخ چه کسی بود که‌کشیدی سزاوار چنین کلماتی بود؟
اگر این مرد مستقیماً درباره او‌جان صحبت می‌کرد، پس نمی‌توانست کسی باشد‌داد که به راحتی نادیده گرفته شود.
پس از لحظه‌ای‌ببرد تأمل، رهبر فرقه‌تکان لب به سخن گشود:
«پس رک و راست می‌پرسم.»
«بفرمایید.»
«خودت کشتیش؟»
«بله. با یه ضربه کف‌دست امعاء‌تکان و احشاش رو له کردم و‌کشیدی با همین شمشیر قلبش رو شکافتم.»
مرد میانسالِ زخم‌خورده، شمشیر سیاهی‌چون را بالا آورد که گویی در‌کشتی آتش سوخته و جزغاله شده بود.
رهبر فرقه پرسید:
«پس باید‌برگرد بی برو‌غیرممکن برگرد مرده باشه.»
غیرممکن بود کسی‌ببرد از چنین حمله‌ای جان‌داد سالم به در ببرد.
مرد به نشانه‌موضوع تأیید سر تکان‌داری داد و پاسخ داد:
«بله، باید می‌مرد.»
«...... و با این حال، الان این‌سالم موضوع رو پیش کشیدی چون شک داری اون‌الان پسر ممکنه همون شبح داس‌مرگ باشه که کشتی؟»
«احتمالش خیلی کمه.»
«پس چرا حرفش رو زدی؟»
«چون شباهتشون فراتر‌پاسخ از یه تشابه ساده‌ست...کشیدی انگار که یه نفرن.»
«یه نفر؟»
با شنیدن این‌ببرد کلمات، چین بر‌تکان پیشانی رهبر فرقه افتاد.
سپس، پس از مکثی کوتاه—
«نکنه...»
«رهبر فرقه، بذارید روشن‌غیرممکن کنم... این موضوع هیچ‌ببرد ربطی به اون قضیه نداره.»
«هیچ ربطی؟»
«درسته.»
«پس همچین چیزی اصلاً ممکنه؟»
«دقیقاً به‌برگرد همین خاطره‌غیرممکن که نگرانم.»
نگران.
به عبارت دیگر،موضوع او نمی‌توانست این احتمال‌اون را کاملاً رد کند.
رهبر فرقه لحظاتی طولانی‌حال به مرد خیره شد،چون سپس سرفه‌ای کرد و پرسید:
«کوه... کوه...برگرد چرا این شبح‌حمله‌ای داس‌مرگ رو کشتی؟»
«داشت رد ما رو می‌زد.»
!؟
با پاسخ مرد میانسال،حال چهره رهبر فرقه به‌چون طرز عجیبی تغییر کرد.
سوسویی از‌برگرد تشویش در‌غیرممکن چهره‌اش نمایان شد.
منظور از ما‌ببرد چه بود که‌تکان چنین واکنشی را برانگیخت؟
پس از‌الان لحظه‌ای، رهبر فرقه‌چون دوباره سخن گفت:
«میگی داشت رد ما‌حال رو می‌زد. این قضیه‌چون رو عوض می‌کنه. محافظ چپ.»
«بله.»
«دقیق بررسی کن‌ببرد که این شبح داس‌مرگ‌داد واقعاً مرده یا نه.»
در حال حاضر، تمام‌کشیدی چیزی که داشتند یک‌پسر شباهت بود—بدون هیچ ارتباط ملموسی.
بنابراین، رهبر‌داد فرقه خواستار‌حال اطمینان شد.
مرد میانسال دستانش را به‌حمله‌ای نشانه احترام رزمی در هم‌تأیید قفل کرد و پاسخ داد:
«مفهومه. ولی اگه، بر فرض محال، احتمال زنده بودن‌حال شبح داس‌مرگ درست از آب دربیاد... باید چیکار کنم؟ به‌کشتی خاطر آینده، شاید بهتر باشه همون‌جا کارش رو تموم کنم...»
«......»
پس از مکثی کوتاه، رهبر‌الان فرقه با لحنی سرد و‌اون آکنده از قصد کشتن گفت:
«نه.»
«ولی...»
«اگه خودش بود،موضوع صبر کن تا‌داری مأموریت تموم بشه.»
«آه.»
مرد که متوجه قصد رهبر فرقه‌جان برای بهره‌کشی از او تا آخرین لحظه‌پاسخ شده بود، پوزخندی زد و پاسخ داد:
«هر چی شما امر کنید.»
---
موک گیونگ‌ون و یکی از پنج ببر، کاپیتان گارد سوم‌اون سئوپ چون، دوشادوش هم ایستاده بودند و در کنار آن‌ها‌زدی یکی دیگر از پنج ببر—مونگ مویاک، پسر معاون رهبر فرقه—حضور داشت.
در مقابل آن‌ها، معاون رهبر فرقه، مونگ‌سالم سوچون، در حالی که دستانش را پشت‌حال کمرش قفل کرده بود، شروع به صحبت کرد:
«وقت برای تلف کردن‌نشانه نداریم، پس همین الان‌پاسخ مأموریت رو توضیح میدم.»
مأموریت...
چه وضعیت آزاردهنده‌ای.
اگر خود رهبر فرقه آن‌ها را احضار‌سالم کرده بود و معاون رهبر شخصاً توضیح‌حال می‌داد، این نمی‌توانست یک مأموریت معمولی باشد.
موک گیونگ‌ون نگاهی به رهبر فرقه تاریک،داد هوان یاسئون انداخت که در فاصله‌ای دور‌داری پشت سر معاون رهبر، نزدیک ورودی ایستاده بود.
حتی او که مسئول اطلاعات و اسرار بود،پسر دور نگه داشته شده بود—به این معنی که در‌زدی مورد این مأموریت اصلاً با او مشورت نشده بود.
که این یعنی—
«... برای این‌باشه مأموریت به رهبر‌جان فرقه تاریک اعتماد ندارن.»
موک گیونگ‌ون می‌توانست‌ببرد این مقدار را از‌داد اطلاعات پراکنده استنتاج کند.
سپس، معاون رهبر‌موضوع فرقه، مونگ سوچون،داری توضیحاتش را آغاز کرد:
«اول، بذارید هدف این مأموریت رو بگم. هدف‌چون اینه که شخص خاصی رو که در یه‌خیلی مکان مشخص زندانیه، تحویل بگیرید و به فرقه برگردونید.»
در آن لحظه، کاپیتان گارد‌حمله‌ای سوم سئوپ چون دستش را‌تأیید کمی بالا برد و پرسید:
«کسی که‌سالم قراره بیاریمش،نشانه از خودمونه؟»
معاون رهبر فرقه، مونگ‌کشیدی سوچون، قبل از پاسخ‌پسر دادن به او خیره شد.
«نه. فعلاً...»
«پس دشمنه؟»
با سوال بعدی سئوپ چون،تأیید معاون رهبر کمی اخم کرد‌الان و با لحنی سنگین پاسخ داد:
«اینکه شخصی که میارید دشمنه یا دوست، به شما مربوط‌همون نیست. تنها وظیفه‌تون اینه که از هر وسیله‌ای استفاده کنید تا‌ساده‌ست اون شخص رو به تالار اصلی انجمن آسمان و زمین بیارید.»
«......»
این شخص چه کسی‌غیرممکن بود که حتی اطلاعات اولیه‌نشانه در موردش محدود شده بود؟
سئوپ چون سرش‌ببرد را با گیجی‌تکان کمی کج کرد.
«با این حال، با این‌چون اطلاعات کم، چطور قراره یه آدم‌کشتی رو—نه یه شیء—پیدا کنیم و بیاریم؟»
موک گیونگ‌ون‌داد به نشانه موافقت‌الان سر تکان داد.
سوال سئوپ چون بجا بود.
در پاسخ، معاون رهبر‌نشانه فرقه مونگ سوچون سرش را‌حال تکان داد و جواب داد:
«وقتی به محلی که زندانیه‌چون رسیدید—بعد از ترک فرقه—در مورد‌همون شخصی که باید بیارید می‌فهمید.»
«بعد از رسیدن به محل؟»
با شنیدن‌برگرد این کلمات، موک‌حمله‌ای گیونگ‌ون متوجه شد.
هر کسی که قرار بود بیاورند،تکان به نظر می‌رسید اطلاعاتش نباید پیش‌کشیدی از خروج آن‌ها در فرقه درز می‌کرد.
از اینجا،الان دو احتمال‌کشیدی مطرح می‌شد.
اول—
«آیا کسیه‌برگرد که می‌تونه باعث‌حمله‌ای واکنش منفی بشه؟»
با توجه به خلق‌وتوی رهبر فرقه—با اینکه‌داد می‌توانست دمدمی‌مزاج باشد، اما بسیار سلطه‌جو بود‌داری و تمایل داشت تصمیماتش را به کرسی بنشاند.
اگر حتی او هویت این شخص‌داری را مخفی نگه می‌داشت، احتمالاً اعضای‌احتمالش فرقه یا رده‌بالاها با آن مخالفت می‌کردند.
دوم—
«یه جاسوس.»
اینکه هویت هدف فقط در زمان رسیدن فاش‌پاسخ می‌شد، به این معنی بود که آن‌ها برای‌پسر احتمال نشت اطلاعات در داخل فرقه آماده می‌شدند.
این می‌توانست به معنای نیاز مأموریت‌داری به رازداری مطلق باشد—یا اینکه حتی‌احتمالش در بین حلقه داخلی جاسوسانی وجود داشتند.
«... اینکه با رهبر فرقه‌الان تاریک مشورت نکردن نشون میده به‌پسر وجود جاسوس بین رده‌بالاها شک دارن.»
گوشه لب‌برگرد موک گیونگ‌ون‌غیرممکن کمی لرزید.
همه این‌ها صرفاً گمانه‌زنی بود، اما اگر‌داد حتی بخشی از آن حقیقت داشت، می‌توانست‌داری امواجی را در این سازمان عظیم ایجاد کند.
سپس، معاون رهبر گفت:
«سوال دیگه‌ای هست؟»
«هیچی.»
—شِک!
سئوپ چون که متوجه شد سوالات‌داری بیشتر اطلاعات بیشتری به همراه نخواهد‌احتمالش داشت، دست بلند شده‌اش را پایین آورد.
معاون رهبر فرقه، مونگ‌حال سوچون، دستانش را روی سینه‌داری ضرب کرد و ادامه داد:
«این مأموریت در نهایت معلوم میشه،جان ولی تا اون موقع، محرمانه می‌مونه.داد پس سوالای بیخود نپرسید. شیرفهم شد؟»
«بله!»
همه یک‌صدا پاسخ دادند.
سپس، معاون رهبر ادامه داد:
«نیروهای این مأموریت به یه تیم پیشرو و‌ببرد یه تیم پشتیبان تقسیم میشن. تیم پیشرو قبلاً‌موضوع راه افتاده—وقتی رسیدید، اونا جزئیات بیشتری بهتون میدن.»
«تیم پیشرو؟»
پس کسان‌الان دیگری هم‌کشیدی درگیر بودند.
با اینکه جزئیات را نمی‌دانست، موک گیونگ‌ون امیدوار‌چون بود این مأموریت چیزی باشد که بتوانند سریع‌خیلی تمامش کنند، نه چیزی بیش از حد پیچیده.
البته، با چنین اطلاعات‌غیرممکن محدودی، هنوز غیرممکن بود که‌نشانه وسعت کامل ماجرا را سنجید.
«اولین نقطه ملاقات‌ببرد با تیم پیشرو در‌داد آناک، استان هنان است.»
«آن‌ناک؟»
با شنیدن این کلمه، تغییر‌الان ظریفی در چهره موک گیونگ‌ون و‌پسر آن دو تن دیگر پدیدار گشت.
چرا که «آن‌ناک» در استان هنان، درست‌سالم در همسایگی دیوار به دیوار «کایفنگ» قرار‌حال داشت—پایتختی که کاخ امپراتوری در آن استوار بود.
اگر نخستین‌سالم نقطه الحاق‌نشانه آن‌ناک بود...
«... پس مقصد اصلی پایتخته.»
هر سه نفر توانستند‌حال مقصد حقیقی مأموریت را‌چون در ذهن خود ترسیم کنند.
پس از شرح مختصر مأموریت و پیش‌سالم از عزیمت، هوان یاسئون، رهبر فرقه تاریک، با‌الان اشاره‌ای موک گیونگ‌ون را به نزد خود فراخواند.
هنگامی که از‌ببرد دیگران فاصله گرفتند، گفتگوی‌داد آن دو آغاز شد.
«استاد.»
«چه تصادف نحسی.»
«بله.»
«بهت گفتن‌سالم مأموریت قراره‌نشانه کجا انجام بشه؟»
«نه. فقط‌الان اولین محل‌کشیدی قرار رو گفتن.»
«که این‌طور؟ پس...»
«به نظر‌برگرد میاد قطعاً‌غیرممکن پایتخت باشه، کایفنگ.»
با شنیدن سخنان موک گیونگ‌ون،تأیید لبخندی بر لبان هوان یاسئون،الان رهبر فرقه تاریک نقش بست.
نه تنها به این دلیل‌چون که او شاگردش بود—بلکه این‌همون پسر هوشی سرشار و برنده داشت.
«اوهو. درسته. کایفنگ.پاسخ دقیق‌تر بگم، کاخ‌موضوع امپراتوری توی کایفنگ.»
!؟
با شنیدن نام‌ببرد کاخ امپراتوری، برقی در‌داد چشمان موک گیونگ‌ون درخشید.
او به پایتخت‌موضوع شک کرده بود،داری اما خودِ کاخ امپراتوری؟
«بروز نده—چشم‌هایی‌داد هستن که‌حال دارن نگاه می‌کنن.»
«متوجه شدم.»
«وقت زیادی نداریم، پس‌نشانه من اطلاعات جاسوس‌هامون توی‌پاسخ کاخ رو بهت میدم.»
«ممنونم.»
در حقیقت، بزرگ‌ترین دلیلی که موک‌موضوع گیونگ‌ون و استادش برای این مأموریت‌ممکنه برگزیده شده بودند، دقیقاً همین بود.
اگر موک گیونگ‌ون، جانشین فرقه تاریک، شخصاً‌سالم درگیر ماجرا می‌شد، جاسوسان فرقه در کاخ‌حال جان خود را برای همکاری به خطر می‌انداختند.
همین منطق در مورد‌نشانه مونگ مویاک، فرزند نایب‌رهبر‌پاسخ مونگ سئوچون نیز صدق می‌کرد.
جاسوسانی که تحت فرمان مستقیم‌چون نایب‌رهبر بودند نیز بی‌چون و‌همون چرا از مونگ مویاک اطاعت می‌کردند.
«... این اسم‌ها رو‌حال به خاطر بسپار. از‌چون پسش برمیای دیگه، نه؟»
«بله، فهمیدم.»
«و این رو بگیر.»
رهبر فرقه تاریک نشانی یشمی را‌داری که نقش ببر بر آن حک‌احتمالش شده بود، به دست موک گیونگ‌ون داد.
«این چیه؟»
«با این نشان و‌غیرممکن اسم رمزی که بهت دادم،نشانه اونا بدون معطلی همکاری می‌کنن.»
«متوجه شدم.»
موک گیونگ‌ون‌الان نشان یشمی‌کشیدی را پذیرفت.
اما در همان لحظه،حال چیز دیگری را در‌چون زیر آن احساس کرد.
«یه انگشتر؟»
به نظر‌سالم می‌رسید یک‌نشانه انگشتر باشد.
رهبر فرقه تاریک‌موضوع تعمداً آن را زیر‌اون نشان پنهان کرده بود.
او با‌داد صدایی حتی‌حال آرام‌تر زمزمه کرد:
«این گواهی بر‌باشه ایمان فرقه ماست.جان پیش خودت نگهش دار.»
«چرا این‌سالم رو به‌نشانه من میدید؟»
«از الان به بعد، نه به‌داری عنوان عضو فرقه، بلکه به عنوان‌احتمالش یه هم‌کیش ارشد دارم بهت دستور میدم.»
«......»
«به عنوان هم‌کیش ارشد؟»
چشمان موک گیونگ‌ون باریک شد.
آیا این مأموریت‌موضوع به نحوی با‌داری «آیین باهیوا» مرتبط بود؟
در حالی که در‌حال این فکر بود، رهبر‌چون فرقه تاریک دوباره زمزمه کرد:
«کسی که قراره توی‌غیرممکن این مأموریت نجاتش بدی... ارباب‌نشانه روح شعله مقدس آیین ماست.»
!؟
ارباب روح شعله مقدس؟
او پیش‌تر این‌پاسخ نام را از‌موضوع هوان یاسئون شنیده بود.
آیین باهیوا دو جایگاه عالی‌رتبه داشت—یکی رهبر آیین‌ببرد و دیگری ارباب روح شعله مقدس که با شعله‌های‌کشیدی مقدس ارتباط برقرار می‌کرد و بر مراسم نظارت داشت.
اما طبق گفته‌های هوان یاسئون،تأیید رهبر آیین مرده بود و ارباب‌موضوع روح شعله مقدس ناپدید شده بود.
موک گیونگ‌ون به آرامی پرسید:
«چرا رهبر فرقه دنبال اونه؟»
با عقل جور در نمی‌آمد.
مگر آیین باهیوا‌ببرد توسط دنیای رزمی‌تکان طرد نشده بود؟
پس چرا رهبر «انجمن‌کشیدی آسمان و زمین» می‌خواست ارباب‌ممکنه روح شعله مقدس را بازگرداند؟
هوان یاسئون پاسخ داد:
«... الان نمی‌تونم همه چیز‌حمله‌ای رو توضیح بدم. ولی موفقیت این‌تکان مأموریت کاملاً به تو بستگی داره.»
«مأموریت چیه؟»
«اگه توی مأموریت مخفی رهبر فرقه موفق شدی‌پسر و پیداش کردی... قبل از اینکه به فرقه‌حرفش برگردی، باید ارباب روح شعله مقدس رو فراری بدی.»
«......»
با این کلمات،باشه نگاه موک گیونگ‌ون‌جان تیره و تار شد.
او حدس زده بود که تظاهر به عضویت در آیین‌الان در حالی که دو طرف را بازی می‌دهد ممکن است به‌خیلی تضاد منافع منجر شود—اما انتظار نداشت که بدین شکل رخ دهد.
«آه... دردسر شد که.»
هنوز مشخص نبود که اصلاً در بازیابی او موفق می‌شوند یا خیر—اما‌ممکنه اگر سعی می‌کرد ارباب روح شعله مقدس را قاچاقی خارج کند و شکست‌انگار می‌خورد، ممکن بود به عنوان خائن به انجمن آسمان و زمین شناخته شود.
نه، لحظه‌ای که اقدام‌غیرممکن به فراری دادن او می‌کرد،نشانه قطعاً یک خائن محسوب می‌شد.
اما اگر دستورات رهبر فرقه‌تأیید تاریک را نادیده می‌گرفت، آن‌الان هم منجر به دردسر می‌شد.
یک دوراهی واقعی‌موضوع که هیچ‌کدام از‌داری انتخاب‌ها خوشایند نبود.
«چیکار باید بکنم؟»
به نظر‌برگرد می‌رسید زمان انتخاب‌حمله‌ای فرا رسیده است.
در حالی که موک گیونگ‌ون با رهبر فرقه تاریک گفتگو‌الان می‌کرد، نایب‌رهبر مونگ سئوچون نیز مشغول دادن دستورات محرمانه به‌احتمالش پسرش، مونگ مویاک بود—فراتر از صرفاً اطلاعات مربوط به جاسوسان.
«حواست به موک گیونگ‌ون باشه.»
«موک گیونگ‌ون...؟»
«آره. تمام‌برگرد حرکاتش رو‌غیرممکن زیر نظر بگیر.»
«پدر، چرا—؟»
«تچ! مگه نگفتم‌موضوع توی موقعیت رسمی من‌اون رو این‌طوری صدا نکن؟»
مونگ مویاک که توسط‌حال پدرش سرزنش شده بود،چون سرش را پایین انداخت.
«... عذر می‌خوام،باشه نایب‌رهبر. ولی چرا‌جان همچین دستوری میدید؟»
«برای امتحان کردن وفاداریش.»
«آه.»
درست بود.
حتی اگر او در «دره خون‌جان و اجساد» سوگند وفاداری یاد کرده‌داد بود، ریشه‌هایش هنوز در جناح عدالت بود.
هنوز برای اعتماد کامل به‌تأیید کسی که تنها نیم‌ماه پیش‌الان سوگند خورده بود، خیلی زود بود.
«و اگه...الان دلیلی برای شک‌چون کردن وجود داشت؟»
با شنیدن این حرف، نایب‌رهبر‌الان مونگ سئوچون بطری کوچک سرخ‌رنگی‌اون را از آستینش بیرون کشید.
آن را‌برگرد به دست‌غیرممکن پسرش داد.
«این رو بگیر.»
«این...؟»
«آره. اگه با جناح عدالت تماس‌موضوع گرفت یا رفتار مشکوکی داشت، از‌ممکنه این استفاده کن. که می‌دونی چطوری، نه؟»
«بله.»
مگر می‌شد نداند؟
او تأثیرات وحشتناک‌موضوع آن را به‌داری چشم خود دیده بود.
اما نمی‌توانست جلوی کنجکاوی‌اش را بگیرد—آیا این چیز اصلاً‌داری روی آن پسر هیولایی که هاله خردکننده رهبر فرقه‌چرا را بدون حتی یک ناله تحمل کرده بود، اثر می‌کرد؟
در حالی که موک گیونگ‌ون و مونگ مویاک مشغول دریافت دستورات‌تکان سری از مافوق‌های خود بودند، «سئوپ چون»، کاپیتان گارد سوم، آهی کشید‌همون و شانه‌هایش را بالا انداخت، در حالی که با خود زمزمه می‌کرد:
«ما که کس‌وکاری‌ببرد نداریم همیشه باید‌تکان چوبش رو بخوریم.»
جایگاه سئوپ چون‌موضوع با دیگر اعضای‌داری «پنج ببر» متفاوت بود.
او که از یک خاندان رزمی کوچک برخاسته بود‌داری و تنها بیست سال پیش به انجمن آسمان و‌چرا زمین پیوسته بودند، تبارش هیچ نفوذی در فرقه نداشت.
از این رو، او مانند یک مهره‌سالم یک‌بارمصرف بود—زمانی که نیاز بود استفاده می‌شد‌حال و وقتی نیازی نبود، دور انداخته می‌شد.
برخلاف دیگران که حامیان قدرتمندی مانند نایب‌رهبر یا‌پاسخ رهبر فرقه تاریک داشتند، اگر اوضاع خراب می‌شد،پسر او کسی را نداشت که ازش محافظت کند.
این یعنی اگر‌موضوع بحرانی پیش می‌آمد، شاید‌اون او اولین قربانی می‌بود.
«تچ.»
چه زندگی غم‌انگیز و کسالت‌باری.
سئوپ چون که غرق‌نشانه در افکارش بود، زیرچشمی‌پاسخ نگاهی به موک گیونگ‌ون انداخت.
با اینکه همین امروز با‌چون هم آشنا شده بودند، این‌همون پسر هر چیزی بود جز معمولی.
شاید واژه‌داد «خارق‌العاده» توصیف‌حال درستی می‌بود.
او تنها در‌باشه مورد تعداد انگشت‌شماری از‌سالم افراد چنین حسی داشت.
«ارباب جوان‌سالم بزرگ هم همین‌طوری‌تأیید بود، مگه نه؟»
ارباب جوان بزرگ، نا یول‌ریانگ.
او در سطحی کاملاً‌حال متفاوت نسبت به دیگر‌چون شاگردان رهبر فرقه قرار داشت.
آیا این معنای‌باشه قدم گذاشتن در‌جان مسیر یک فاتح بود؟
این حسی‌سالم بود که‌نشانه او منتقل می‌کرد.
و به طرز عجیبی، موک‌چون گیونگ‌ون—که تنها هفده سال داشت—نیز همان‌کشتی هاله را از خود ساطع می‌کرد.
او شبیه کسی‌پاسخ نبود که زیر‌موضوع دست کسی باقی بماند.
«هوم.»
اگر خوب فکر می‌کرد، در صورت موفقیت‌داد این مأموریت، رهبر فرقه قول داده بود‌داری او را به عنوان شاگرد چهارم خود بپذیرد.
این یعنی موک‌موضوع گیونگ‌ون نیز صلاحیت جانشینی‌اون را به دست می‌آورد.
حتی اگر در‌پاسخ حال حاضر پایه‌های‌موضوع قدرتش ضعیف بود.
سئوپ چون در حالی که‌حمله‌ای خیره به موک گیونگ‌ون نگاه‌تأیید می‌کرد، لب‌هایش به آرامی منحنی شد.
«خب، آدم فقط یه‌نشانه بار زندگی می‌کنه. شاید‌پاسخ بد نباشه یه قماری بکنم؟»