چپتر 369: هفتمین آسمان (۲)
0- چیییییی!
هر بار که آرایش شمشیر موک گیونگ‌ون بر بدنش می‌نشست، دردی‌بازویش سوزان وجود «گو چون‌مو»، ارباب عمارت، را فرا می‌گرفت، اما دریغ‌شگفتی از نشانه‌ای از درد یا ناله‌ای که از لبانش خارج شود.
«هوف...»
او تنها‌دوم تنفسش را‌پدرش کنترل می‌کرد.
البته که استقامت‌آن‌قدر بالایی داشت، اما‌مادرشان دلیل اصلی‌اش غرور بود.
هرچه باشد، او یکی از «شش آسمان» و‌گشود قله‌ی دنیای رزمی کنونی به شمار می‌رفت و با‌فریادش وجود نگاه‌های فرزندانش، نشان دادن ضعف برایش دشوار بود.
گو وونگ‌سونگ، پسر دوم،مادرشان با دیدن پدرش در‌همواره دل زبان به تحسین گشود.
او اولین کسی بود که بازویش پیوند‌گشود خورده بود، اما نتوانسته بود درد را‌تحمل تحمل کند و فریادش به آسمان رفته بود.
دیدن چهره‌ی بی‌تفاوت پدر، هم او‌مادرشان را به شگفتی واداشت و هم‌کینه قلبش را مالامال از احساس گناه کرد.
«...اگه چشمم دنبال‌دوم اون مهره نبود، هیچ‌کدوم‌تحسین از این اتفاقا نمی‌افتاد؟»
آری.
شاید هرگز چنین نمی‌شد.
این فکر،یون‌وو بار گناهش‌داده را سنگین‌تر می‌کرد.
آنچه بیش از همه آزارش می‌داد،زبان این بود که هیچ‌کس، نه پدر‌پیوند و نه برادرانش، او را سرزنش نمی‌کردند.
حتی کوچک‌ترین برادر ناتنی‌اش،مادرشان گو یون‌وو، که او‌همواره آن‌قدر آزارش داده بود.
پس از مرگ مادرشان، آن پسر‌تحسین که از نامادری متولد شده بود، همواره‌نتوانسته هدف کینه و قلدری‌های او قرار داشت.
با این حال،آن‌قدر همان پسر برایش سر‌نامادری تعظیم فرود آورده بود.
حتی برادر بزرگ‌تر که عملاً‌پدرش از پشت به او خنجر زده‌بازویش بود نیز همین کار را کرد.
- چک!
اشکی بر گونه‌ی پسر‌پدرش دوم، گو وونگ‌سونگ، که چشمانش‌کسی به سرخی گراییده بود، لغزید.
او متوجه نبود،آن‌قدر اما موک گیونگ‌ون‌مادرشان با دقت نظاره‌گرش بود.
از آنجا که وفاداری گو چون‌مو و «عمارت کوهستان شمشیر جوان» را‌پیوند به دست آورده بود، تصمیم داشت ماجرا را همین‌جا ختم کند، اما چون‌مالامال اوضاع مدام دردسرساز می‌شد، حتی به فکر کشتن در صورت لزوم افتاده بود.
ولی تغییر آشکار در‌مادرشان نگاه و رفتار گو‌همواره وونگ‌سونگ، او را گیج می‌کرد.
- آدمیزاد یعنی همین.
صدای چونگ‌ریونگ‌یون‌وو در گوش موک‌مرگ گیونگ‌ون طنین‌انداز شد.
موک گیونگ‌ون‌پسر با زمزمه‌دیدن پاسخ داد:
«منظورت چیه؟»
- فکر‌همواره می‌کنی فرق آدم‌قلدری‌های و حیوون چیه؟
«استفاده از‌سرزنش ابزار و‌حتی قدرت تفکر نیست؟»
او قاطعانه‌ترین‌پسر تفاوت را‌دیدن بیان کرد.
چونگ‌ریونگ در‌نامادری دل زبان‌شده به گلایه گشود.
- ...البته،همواره اونم هست. ولی‌قلدری‌های آدما تغییر می‌کنن.
«تغییر...؟»
- آره.
- تو چون به هیچ‌کس اعتماد نداری، فکر می‌کنی‌قرار آدما عوض نمی‌شن، ولی انسان‌ها اتفاقات زیادی رو از سر‌زده می‌گذرونن و تغییر می‌کنن. مثلاً پشیمونی یکی از اون حس‌هاست.
«پشیمونی؟ مگه‌همواره فقط یه‌کینه جور یادگیری نیست؟»
- همه احساسات رو‌حتی با منطق خالص نسنج.یون‌وو عواطف مربوط به قلمرو احساسن.
«اگه تو این‌طور میگی، قبول.»
موک گیونگ‌ون لبخند محوی زد.
چونگ‌ریونگ آرام‌همواره زیر لب‌کینه زمزمه کرد:
- تو‌دوم هم داری‌پدرش عوض می‌شی.
«ها؟»
- هیچی.
«ولی مطمئنم یه چیزی گفتی.»
- گفتم هیچی!
با فریاد محکم‌آن‌قدر او، موک گیونگ‌ون‌مادرشان شانه‌هایش را بالا انداخت.
هر چقدر هم که آرام زمزمه‌زبان می‌کرد، محال بود کلماتی را که‌پیوند در گوشش زنگ می‌زد نشنیده باشد.
«تغییر کردن...»داده نمی‌دانم منظورش از‌نامادری چه جهت است.
من هنوز‌دوم هم همانم‌پدرش که بودم.
- چیییییی!
موک گیونگ‌ون که «سه تکنیک ظریف» را با موفقیت‌اولین به پایان رسانده بود، دستش را از زخمی که بازوی‌چهره‌ی راست گو چون‌مو از آنجا قطع شده بود، عقب کشید.
«سعی کن تکونش بدی.»
با شنیدن این کلمات،پدرش گو چون‌مو با احتیاط سعی‌کسی کرد بازویش را حرکت دهد.
- سوووش!
«آه!»
مردمک چشمان گو چون‌مو لرزید.
با اینکه حرکتی جزئی بود،زبان بازویی که تا لحظه‌ای پیش‌بازویش تهی بود، حس خود را بازیافت.
به‌راستی که شگفت‌انگیز بود.
با اینکه پیش‌تر پیوند بازوی پسر دوم، گو وونگ‌سونگ‌اولین را دیده بود و دیگر جای تعجبی نداشت، اما وقتی‌چهره‌ی بازوی خودش حرکت کرد، نتوانست جلوی طغیان احساساتش را بگیرد.
گو چون‌مو در مقابل موک گیونگ‌ون‌متولد بر یک زانو نشست و دستانش‌قرار را با احترام به هم چسباند.
«این بنده حقیر،دیدن سپاسگزار لطف بی‌پایان‌تحسین و سخاوتمندانه ارباب هستم.»
- بوم!
«ما برادرها هم ممنونیم!»
به تبعیت از او، پسر ارشد «گو وونگ‌هوانگ»،همواره پسر دوم «گو وونگ‌سونگ» و کوچک‌ترین پسر «گو یون‌وو»آورده نیز بر یک زانو نشستند و ادای احترام کردند.
مهم نبود ماجرا چطور پیش رفته، آن‌ها‌گشود فقط شکرگزار بودند که موک گیونگ‌ون بازوهای‌تحمل قطع‌شده‌ی پدر و برادرانشان را پیوند زده بود.
موک گیونگ‌ون دستش‌آن‌قدر را به نشانه بی‌حوصلگی‌نامادری تکان داد و گفت:
«این که‌پسر وظیفه بود. حالا‌پدرش دیگه بلند شید...»
- تق!
- کلنگ!
در همان لحظه، غلاف چرمی پاره‌مادرشان شد و یکی از شمشیرهای روحی‌کینه موک گیونگ‌ون، «آکجوک»، بر زمین افتاد.
اگرچه آن غلاف برای نگه داشتن شمشیر‌تحسین ساخته شده بود، اما نتوانست تیزی آکجوک‌نتوانسته را تاب بیاورد و سرانجام از هم درید.
با دیدن این‌مرگ صحنه، دهان گو چون‌مو‌شده از تعجب باز ماند.
«ارباب، اون شمشیر آکجوک نیست؟»
«درجا شناختیش، شاید چون خودت شمشیرسازی. خیلیا هستن‌متولد که روح شمشیر رو حس می‌کنن، ولی تو‌همان اولینی هستی که اسمش رو به زبون آورد.»
بدون دانش عمیق از شمشیرها، به‌زبان ندرت پیش می‌آمد کسی با یک‌پیوند نگاه نام شمشیری را تشخیص دهد.
پس طبیعی بود‌مرگ که او کمی از‌شده این موضوع متعجب شود.
اما ناگهان...
«مگه میشه شک کرد؟ اون شمشیر‌مادرشان رو جد خاندان ما، گو یاجا‌کینه ساخته. به عنوان نواده‌اش، محاله نشناسمش.»
«!؟»
گو یاجا.
مردی از ایالت «یوئه» در‌زبان دوران بهار و پاییز که به‌پیوند عنوان بزرگترین شمشیرساز تاریخ شناخته می‌شد.
شمشیرهایی که او می‌ساخت همگی‌مرگ شهره آفاق بودند؛ شمشیرهایی افسانه‌ای که‌هدف از مرز زمان فراتر رفته بودند.
چشمان موک گیونگ‌ون برقی زد.
شنیده بود که گو یاجا‌نامادری چنان استاد شمشیرسازی بوده که‌کینه برخی می‌گفتند موک گیونگ‌ون نواده اوست.
این یک‌دوم شایعه نبود،پدرش بلکه حقیقت داشت.
حدود سی «لی» دورتر از عمارت کوهستان شمشیر جوان،اولین در میان جنگل، گروهی از رزمیکاران که آشکارا از پا‌چهره‌ی افتاده بودند، نفس‌نفس می‌زدند و سعی می‌کردند تجدید قوا کنند.
بر لباس‌هایشان‌داده نماد «اتحاد عدالت»نامادری نقش بسته بود.
«هوف... هوف...»
در میان آن‌ها، کسی بود‌مرگ که آرام‌تر نفس تازه می‌کرد‌همواره و به اندازه دیگران خسته نبود.
او «مو‌پسر هارانگ»، پسر ارشد‌پدرش خاندان مویونگ بود.
چرا حتی مو هارانگ که‌نامادری رهبری رزمیکاران اتحاد عدالت را‌کینه بر عهده داشت، این‌قدر خسته بود؟
مو هارانگ سرش‌دیدن را بالا گرفت‌تحسین و به درختان نگریست.
«چرا این‌طوری شد؟»
در حقیقت،پسر خود او هم‌پدرش دلیلش را نمی‌دانست.
باید عجله می‌کرد و به‌نامادری محض خروج از عمارت کوهستان‌کینه شمشیر جوان، باید بدون استراحت می‌دویدند.
حتی با انرژی‌دیدن درونی مستحکمش، نمی‌توانست‌تحسین جلوی خستگی‌اش را بگیرد.
در آن‌یون‌وو لحظه، کسی‌داده مقابلش فرود آمد.
- تاپ!
او «جونگ‌داده میونگ ساتائه» از‌نامادری فرقه هانگ‌سان بود.
او با تکنیک سبک‌سازی ظریفش‌زبان با وقار فرود آمد و‌بازویش نفسی از سر آسودگی کشید.
«آمیتابا. خوشبختانه انگار تعقیبمون نمی‌کنن.»
با شنیدن حرف‌دوم او، مو هارانگ‌زبان با گیجی پرسید:
«تعقیب؟ منظورت چیه‌مرگ ساتائه؟ نکنه اون هیولا‌شده کسی رو فرستاده دنبالمون؟»
«همین‌طوره.»
«ها؟»
فکر می‌کرد بعید است، اما به‌زبان همین دلیل بود که به محض خروج‌خورده از عمارت پا به فرار گذاشته بودند.
«ساتائه، مگه‌داده خود اون‌مادرشان شخص نگفت؟»
[اتحاد عدالت؟ آه، فکر کنم اسمش به گوشم خورده. در‌بازویش کنار انجمن آسمان و زمین و اتحاد چهار نیلوفر، یکی‌پدر از سه قدرتیه که دنیای رزمی فعلی رو تقسیم کرده.]
[آمیتابا، بله.]
[راهب، انگار خیلی نگرانم هستی.]
«نه شاگردم.
این راهب حقیر چطور می‌تونه همچین جسارتی کنه؟ من‌کسی سپاسگزارم که اتحاد شما فاجعه‌ای که خاندان نانگونگ رقم زده‌بی‌تفاوت بود و مایه دردسر ما شده بود رو حل کرد.»
«[محض رضای خاطرِ اتحاد عدالت نبود،مادرشان ولی چون کار شما رو راه‌کینه انداخت، دلیلی نداره با هم دشمن باشیم.]»
[...]
جونگ میونگ ساتائه نیز‌مادرشان آخرین کلمات آن شخص‌همواره را به خاطر آورد.
این سخنان به‌دیدن هیچ‌وجه در لفافه‌تحسین بیان نشده بود.
پیامش روشن بود:آن‌قدر نباید میان آن‌ها‌مادرشان دشمنی ایجاد شود.
از دیدگاه آن‌ها، آن شخص نمی‌خواست با‌تحسین آن‌ها دشمنی کند، پس اگر او پیش‌دستی‌نتوانسته می‌کرد و حسن نیت نشان می‌داد، بد نبود.
مو هارانگ این‌مرگ موضوع را همان‌طور‌متولد که بود پذیرفت.
هرچه باشد، او فکر می‌کرد‌زبان که طرف مقابل نمی‌خواهد با‌بازویش «اتحاد عدالت» عظیم دشمنی کند.
ولی جونگ میونگ‌آن‌قدر ساتائه موضوع را‌مادرشان به این سادگی نمی‌دید.
«شاگردم، فکر می‌کنی منظور‌دیدن از "دشمن‌تراشی نکردن" فقط‌گشود یه رفتار دوستانه است؟»
«... مگه‌داده معنی دیگه‌ای‌مادرشان هم داره؟»
«به نظر من که معنیش‌زبان این بود: حتی اگه دشمنی هم‌پیوند درست بشه، اونا از پسش برمیان.»
«ها؟»
«اونجا گوش و چشم زیاد بود، واسه همین‌گشود چیزی نگفتم، ولی این چیزی نیست که اتحاد‌کند یا دنیای رزمی فعلی بتونه ساده ازش بگذره.»
«به‌خاطر اینکه یه‌مرگ فرد قدرتمند و‌متولد بی‌همتای جدید ظهور کرده؟»
«نه فقط یه فرد قدرتمند جدید. همون‌طور‌گشود که می‌دونی شاگرد مو، رزمیکاران به‌زودی اون‌تحمل شخص رو "آسمان هفتم" صدا خواهند زد.»
با شنیدن این‌آن‌قدر کلمات، مو هارانگ نتوانست‌نامادری هیجانش را پنهان کند.
«آسمان هفتم؟پسر منظورتون همون‌دیدن شش آسمانه؟»
«نه فقط اینکه یکی از اونا‌متولد بشه. اگه این خبر پخش بشه، اون‌حال جایگاه یه آسمان جدید رو تصاحب می‌کنه.»
او تنها با یک حرکت، «آرایش هشت‌گشود آرهات سفید» شائولین را که زادگاه هنرهای‌تحمل رزمی درستکار بود، در هم کوبیده بود.
ارباب گو چون‌مو از عمارت کوهستان شمشیر جوان، که یکی از شش‌کینه قله‌ی دنیای رزمی کنونی محسوب می‌شد، حتی مبارزه نکرد؛ بلکه شکست را‌زده پذیرفت و در کنار رد شمشیر بر روی صخره، سوگند وفاداری یاد کرد.
همین دو شاهکار به تنهایی کافی‌زبان بود تا او را به افسانه‌ای‌پیوند فراتر از شش آسمان دیگر تبدیل کند.
آنچه او را نگران‌مادرشان می‌کرد، صرفاً ظهور این‌همواره فرد قدرتمند جدید نبود.
«استادی که به مرتبه استاد بزرگ نائل شده،اولین کمر به خدمت کسی قدرتمندتر بسته. همین امر‌فریادش به تنهایی، توازن قدرت رو به هم زده.»
«آه!»
با شنیدن کلمات پرمعنای‌دیدن استادش، مو هارانگ سرانجام‌گشود به وخامت اوضاع پی برد.
مشکل فقط این نبود که آن فرد‌شده قدرتمند جدید، استاد قبلی را شکست داده است،تعظیم بلکه او را وادار به تسلیم کرده بود.
استادی در سطح شش‌پدرش آسمان، به تنهایی حکم‌اولین یک فرقه کامل را داشت.
اینکه چنین شخصی را زیر بال و پر خود بگیری، به‌هدف این معنا بود که آن فرد توازن قدرت در دنیای رزمی‌پشت کنونی را در هم شکسته و نظم جدیدی ایجاد کرده است.
«با اینکه می‌تونست فقط با یه رقابت تموم بشه،اولین ولی اینکه ارباب گو رو مجبور به تسلیم کرد و‌چهره‌ی زیر پرچمش گرفت، یعنی مسیرش فقط به شهرت ختم نمی‌شه.»
«پس واسه‌داده همین نگران‌مادرشان تعقیب بودید.»
«آره. شاید می‌خواد‌دیدن پخش شدن خبر‌تحسین کاراش رو عقب بندازه.»
«... ساتائه.»
«چیه؟»
«این قضیه جدی‌تر نیست؟»
«منظورت چیه؟»
«اینکه گذاشتن ما، اعضای اتحاد‌مرگ عدالت، بریم... یعنی واسشون مهم نیست‌هدف اگه کاراشون لو بره، مگه نه؟»
‘!!!!!!’
با شنیدن سخنان‌مرگ مو هارانگ، چهره جونگ‌شده میونگ ساتائه جدی‌تر شد.
حقیقتی در آن نهفته بود.
طرف مقابل شاید آن‌قدر به خود اطمینان داشت‌متولد یا آماده ایجاد نظم جدیدی بود که برایش‌همان اهمیتی نداشت اگر اتحاد عدالت از اقداماتش باخبر شود.
جونگ میونگ ساتائه گفت:
«این‌طوری نمی‌شه شاگرد. باید سریع بریم‌متولد به شعبه، یه نامه بفرستیم و‌قرار مستقیم بریم سمت پایگاه اصلی اتحاد.»
فضایی آکنده از بوی آهن و‌مادرشان گرمایی که هنوز در هوا موج‌کینه می‌زد؛ اینجا کارگاه ارباب گو چون‌مو بود.
بسیاری از شمشیرهای مشهوری که‌پدرش دنیای رزمی کنونی را لرزانده‌کسی بودند، در اینجا متولد شده بودند.
در میان آن‌ها، شمشیری که بیش از‌شده همه مورد ستایش شمشیرزنان بود، «ایل‌هوی» نام‌همان داشت؛ سلاح منحصر‌به‌فرد رهبر اتحاد عدالت، جونگ هیون‌مون.
گفته می‌شد جونگ هیون‌مون، یکی از شش آسمان، از زمانی که‌پیوند ایل‌هوی را به دست آورده هرگز شکست نخورده است و شهرت‌واداشت گو چون‌مو به عنوان یک صنعتگر پس از آن به آسمان‌ها رسید.
بسیاری به اینجا می‌آمدند با‌مرگ این امید که گو چون‌مو‌همواره سلاح منحصر‌به‌فرد آن‌ها را بسازد.
- تپ!
ارباب گو چون‌مو در حالی که‌متولد غلاف چرمی پاره‌شده را بررسی می‌کرد،قرار آن را زمین گذاشت و گفت:
«یه غلاف چرمی نمی‌تونه‌پدرش تیزی و برندگی این‌اولین شمشیر رو تحمل کنه.»
مو گیونگ‌ون شانه‌ای بالا انداخت.
«آره، کم‌پسر مونده بود‌دیدن پاره بشه.»
از آنجا که او همیشه‌نامادری شمشیر را حمل می‌کرد، تا‌کینه حدی انتظار این اتفاق را داشت.
ارباب گو چون‌مو‌دیدن با ادب هر دو‌گشود دستش را دراز کرد.
«باید یه غلاف مناسب‌داده واسه شمشیر بسازم. اجازه‌متولد می‌دی یه لحظه بررسیش کنم؟»
«... مطمئنی؟»
«منظورت چیه؟»
«آکجوک اگه دست کسی‌پدرش غیر از من بیفته،اولین میل باطنیش رو نشون میده.»
«که این‌طور...یون‌وو همون‌طور که‌داده شنیده بودم.»
ارباب گو چون‌مو سری تکان‌پدرش داد و با دقت به‌کسی شمشیر روح «آکجوک» خیره شد.
اما نگاهش‌داده به طرز‌مادرشان عجیبی تلخ بود.
این شمشیری بود که توسط‌زبان جدش، «گو یاجا» ساخته شده بود،پیوند پس چرا این‌گونه به آن می‌نگریست؟
مو گیونگ‌ون شمشیر را بالا‌مرگ آورد تا نگاهی بیندازد و‌همواره پرسید: «مشکلی با شمشیر هست؟»
شگفت‌انگیز بود؛ با وجود قدمت و‌زبان خونی که جذب کرده بود، تیغه‌ی شمشیر‌خورده روح آکجوک همچنان تیز و سالم بود.
حتی بهترین فولاد هم پس از‌متولد استفاده طولانی و درگیری‌ها کند می‌شد،قرار بنابراین این امر حقیقتاً عجیب بود.
سپس گو چون‌مو‌دیدن دستکش‌های کار ضخیمی‌تحسین آورد و گفت:
«این شمشیر از آهن بسیار خاصی به نام‌متولد "آهن سیاه گوان‌یا" ساخته شده، واسه همین تیغه‌اش‌همان تا زمانی که عمرش کاملاً تموم نشه، آسیب نمی‌بینه.»
گو چون‌مو دستکش‌ها‌دوم را پوشید و دوباره‌تحسین دستانش را دراز کرد.
مو گیونگ‌ون‌داده شمشیر را‌مادرشان به او داد.
اگر لازم می‌شد، می‌توانست او را مغلوب کند و‌کسی شمشیر را پس بگیرد، اما کنجکاو بود بداند یک متخصص‌بی‌تفاوت بی‌همتا در سطح استاد بزرگ چگونه با آکجوک رفتار می‌کند.
- تپ!
گو چون‌مو‌پسر شمشیر را‌دیدن با دستکش گرفت.
شمشیر لرزش‌داده عجیبی از‌مادرشان خود نشان داد.
با اینکه دستکش‌ها مانع تماس مستقیم می‌شدند،گشود اما شاید شمشیر داشت مقاومت خود را‌تحمل نسبت به گرفته شدن توسط دیگری نشان می‌داد.
سپس گو چون‌مو‌آن‌قدر انرژی درونی‌اش را‌مادرشان به شمشیر تزریق کرد.
- ووووونگ!
روح شمشیر‌داده غرید و‌مادرشان لرزش متوقف شد.
‘رامش کرد؟’
چشمان مو گیونگ‌ون سوسو زد.
از آنجا که این یک دوئل‌زبان شمشیر بود، به نظر می‌رسید گو چون‌مو‌خورده حتی می‌تواند روح آکجوک را کنترل کند.
بی‌دلیل نبود که‌مرگ او را یکی‌متولد از شش آسمان می‌نامیدند.
پس از رام کردن قلب‌زبان شمشیر با انرژی‌اش، گو چون‌مو‌بازویش با لحنی تلخ لب گشود:
«یه شمشیر می‌تونه به تنهایی بدرخشه، ولی بهترین شمشیر‌شده واقعی اونیه که باعث بشه صاحبش بیشتر از همه‌فرود به چشم بیاد. اما این شمشیر دقیقاً ذات برعکس داره.»
«...»
«شمشیری که صاحبش رو به‌نامادری سمت مرگ می‌کشونه، مگه اینکه‌کینه بتونه به روح شمشیر غلبه کنه.»
گو چون‌مو‌دوم سرش را‌پدرش تکان داد.
سپس با چشمانش‌آن‌قدر تیغه را برانداز‌مادرشان کرد و ادامه داد:
«جد بزرگوارم، گو یاجا، گفته بود‌زبان که ساختن این شمشیر و چهار‌پیوند شمشیر روح دیگه، بزرگترین حسرت زندگیش بوده.»
«چهار شمشیر روح‌مرگ دیگه... گفت ساختنشون‌متولد مایه شرمساری بوده؟»
آیا غیر از آک‌جوک‌پدرش و گوب‌سال، شمشیرهای روح‌اولین دیگری هم وجود داشت؟
بیشتر از آن، تعجب‌آور‌داده بود که او گفته بود‌شده ساختن شمشیرها مایه شرمساری است.
چرا که مو‌دوم گیونگ‌ون از آکجوک و‌تحسین گوب‌سال خیلی خوشش می‌آمد.
«به‌خاطر اینکه‌داده تبدیل به‌مادرشان شمشیر روح شدن؟»
«اینم بخشی از دلیله، ولی دلیل‌تحسین اینکه جد بزرگوار از ساختن این‌خورده شمشیرهای روح پشیمون بود، جای دیگه‌ایه.»
«چیه؟»
در پاسخ به سوال‌دیدن مو گیونگ‌ون، ارباب گو چون‌مو‌اولین با صدایی پرمعنا جواب داد:
«چون این شمشیرهای روح‌مادرشان با گوشت و خون انسان‌هدف و کینه‌های اون‌ها سرشته شدن.»
«که این‌طور؟»
‘!؟’
برای لحظه‌ای،پسر ارباب گو‌دیدن چون‌مو اخم کرد.
این تمام‌داده واکنشی بود که‌نامادری او نشان داد؟