چپتر 490: شمشیر برتر (4)
0«کرووووااااااااه!»
غرش سهمگینی‌قرار از گلوی پادشاه‌کاری ساتا بیرون زد.
«آاااه!»
«کوک!»
این غرش که با انرژی رزمی پادشاه ساتا درآمیخته‌انتقامی بود، در یک آن پرده گوش جین یه‌رین و ساما‌اشک چاک را درید و شوکی مستقیم به مغزشان وارد کرد.
بر اثر‌قرار این ضربه،اینکه بدن‌هایشان کرخت شد.
جین یه‌رین که پیش‌تر از‌کاره خونریزی شدید ضعیف شده بود،خوشبختی توان بازیابی هوشیاری‌اش را نداشت.
پادشاه ساتا فرصت را غنیمت شمرد و با‌حالت تحمل درد ناشی از شمشیر شفافی که کام و‌زمان فکش را شکافته بود، دهانش را به زور بست.
«نه...»
بدنش فرمان نمی‌برد.
یعنی قرار بود بدون اینکه کاری از دستش بربیاد‌واسه بمیره؟ اون تنها بزرگتر زنده‌ای که هم‌خونش بود رو‌حالت پیدا کرده بود... خیلی پوچ بود که اینطوری بره.
سیلی از خاطرات‌گرم بی‌شمار، همچون فانوسی لرزان،اما لحظه‌ای در ذهنش چرخید.
«اگه همین‌طور تماشا‌وداع کنی، قطعاً صدای‌خداحافظی کینه‌ی "یونگ" رو می‌شنوی.»
صدایی در ذهنش طنین‌انداز شد.
صدا متعلق‌می‌کنم به جد او،کاره جین وون‌هوی بود.
«!؟»
«جسم و‌بزرگ ذهنت رو آروم‌ازت کن و بپذیرش.»
«جد بزرگ...»
«وداع... پیشاپیش ازت خداحافظی می‌کنم. دیگه‌احیای نه انتقامی در کاره و نه احیای‌گرم خاندانی... فقط واسه خوشبختی خودت زندگی کن.»
وداع گرم جین‌گرم وون‌هوی اشک را‌آورد به چشمانش آورد.
اما این حالت دیری نپایید.
«پاپ!»
طومار چون‌دون خود‌دیگه به خود از‌احیای آغوشش بیرون پرید.
این طومار که از زمان و مکان‌اما عبور کرده بود تا به جای چون‌دون‌خود چی را به گردش درآورد، ناگهان شعله‌ور شد.
«فررررررر!»
پس از آن، چشمان تار جین‌دستش یه‌رین با نوری طلایی و سرخ‌فام‌زنده‌ای درخشید، گویی کسی وارد هوشیاری‌اش شده بود.
«هفتمین ستاره از‌دیگه فرقه هفت ستاره،احیای یووانگ، نورت رو بتابون.»
«گوووه!»
نور آبی‌رنگی با طرح دب اکبر بر‌می‌کنم پشت دست جین یه‌رین سوسو زد و جوهره،خوشبختی انرژی و روحش را موقتاً در هم آمیخت.
«ووووووونگ!»
همزمان، صدایی طنین‌انداز شد و زمینی‌احیای که به خون جنگجویان کشته‌شده آغشته بود،گرم شروع به درخشیدن با نوری آبی کرد.
نور آبی به‌گرم زودی شکل انسانی‌آورد به خود گرفت.
با دیدن این صحنه، جنگجویان‌ازت «اتحادیه ساریون» که چشمانشان از گریه‌احیای سرخ شده بود، نمی‌دانستند چه کنند.
قلب‌هایشان از دیدن‌بدون همرزمان مرده‌شان به‌دستش درد آمده بود.
«سسسسسسس!»
شمشیرهایی که صاحبانشان را از‌چشمانش دست داده بودند، همراه با اراده‌ی‌پاپ جنگجویان باقی‌مانده، یکباره به هوا برخاستند.
دشت که با نور آبی و‌خداحافظی درخشش نقره‌ای شمشیرها می‌درخشید، همچون کهکشان‌خاندانی راه شیری در اوج شکوهش جلوه می‌کرد.
سپس جین یه‌رین دستش‌اینکه را به سمت پادشاه‌بمیره ساتا دراز کرد و—
«پوف-پوف-پوف-پوف-پوف-پوف-پوف-پوک!»
بی‌شمار شمشیر که در هاله‌ای از نور‌اما آبی پیچیده شده بودند، به پرواز درآمدند‌خود و عمیقاً در دهان پادشاه ساتا فرو رفتند.
«کروواااه!»
پادشاه ساتا که از حمله ناگهانی‌دستش شمشیرها غافلگیر شده بود، در حالی که‌هم‌خونش از درد نعره می‌کشید، تلوتلوخوران عقب رفت.
«امکان نداره!»
ساما چاک، شمشیر‌گرم ماه، با چشمانی‌آورد گرد شده خیره ماند.
چه خبر بود؟ هزاران اراده به شکل نورهای آبی‌انتقامی شمشیر به دست گرفته بودند و مثل بارش شهاب‌سنگ‌گرم آبی در هوا به سمت پادشاه ساتا هجوم می‌بردند.
«پاپاپاپاپاپاپاپاپ-پاپ!»
«نکنه...؟»
نگاه ساما‌زندگی چاک به جین‌چشمانش یه‌رین دوخته شد.
در چشمانش که زمانی کدر بود، درخششی آمیخته‌دیگه از نور طلایی و سرخ‌فام موج می‌زد و‌خودت تصویر جین وون‌هوی بر روی او سایه انداخته بود.
«تو!»
جین یه‌رین، یا بهتر بگوییم جین‌احیای وون‌هوی، رو به ساما چاک که‌زندگی بلافاصله او را شناخته بود، لب گشود:
«یونگ به پدرزنش سلام می‌رسونه.»
«.........»
چشمان ساما چاک‌بدون به سرعت از‌دستش شدت احساسات تار شد.
جین وون‌هوی لبخندی به او‌کاره زد و سپس به سمت بالا‌خودت اوج گرفت و خلأ را شکافت.
«پات!»
اراده‌های شکل‌گرفته از شمشیرها همچون بارش‌خداحافظی شهابی به سمت پادشاه ساتا که‌خاندانی اکنون وحشت‌زده قصد فرار داشت، هجوم بردند.
وقتی جین وون‌هوی‌بدون شمشیر را به‌دستش سمت آسمان بالا برد،
«روررررامبل!»
آذرخشی از بالا‌گرم فرود آمد و‌آورد دور تیغه پیچید.
در میان‌بزرگ انرژی عظیم‌پیشاپیش تندر، فریاد زد:
«گریز رعد از وحشت‌اینکه آسمانی! تکنیک شمشیر روح‌بمیره الهی، شمشیر چوگا هو!»
«پاچی‌چی‌چی‌چی‌چیک!»
در نوک شمشیری که در آذرخش پیچیده‌اما بود، گردبادی از رعد برخاست و با‌خود نیروی طوفانی الکتریکی عظیم به پیش تاخت.
قدرت آن حتی با زمانی که خود جین‌دیگه یه‌رین آن را اجرا می‌کرد قابل مقایسه نبود؛ تماشای‌زندگی آن به تنهایی نفس را در سینه حبس می‌کرد.
«کواک! کواک‌کوا! کواک‌کوا! کواک‌کوا!»
طوفان تندری از آسمان، پادشاه ساتا را که‌فقط در حال فرار بود به دام انداخت و‌آورد بارش شهابی شمشیرهای پرنده بدنش را سوراخ‌سوراخ کرد.
«پوف-پوف-پوف-پوف-پوف-پوف-پوک!»
«کرووووااااااه!»
فریادهای دردناک پادشاه‌بدون ساتا در همه‌دستش جا طنین‌انداز شد.
با شنیدن غرش پادشاه ساتا در لحظه مرگ،فقط نور سرخ در چشم سوم موک‌گان، که با‌آورد «پادشاه بزرگ شیاطین، اوما» ادغام شده بود، سوسو زد.
او که دیری بر جهان نظاره کرده بود، این‌دیری صحنه را به یاد داشت؛ صحنه‌ای از جنگ میان انسان‌ها‌عبور و شیاطین که توسط «پادشاه شیطان، گیو» برپا شده بود.
هرگز انتظار‌بزرگ نداشت چنین صحنه‌ای‌ازت دوباره تکرار شود.
«کوااااک! فقط همین نیست. اون خاندان دردسرساز‌بربیاد یو هم همین‌طورن. پادشاه شیطان باک‌بونگ هم داره‌کرده به سرعت از درون و بیرون آسیب می‌بینه.»
نوادگان ستاره بی‌همتا، خاندان یو... این موجوداتی که از مرگ بازگشته بودند تا‌گرم نقشه بزرگ او را به هم بریزند، چه بودند؟ چند سال تلاش صرف‌پرید کنترل تمام این متغیرها شده بود؟ و حالا، همه چیز در هم ریخته بود.
«... دیگه کافیه.»
اگر هر دو پادشاه شیطان،ازت ساتا و باک‌بونگ از بین‌کاره می‌رفتند، وضعیت غیرقابل پیش‌بینی می‌شد.
بنابراین، موک‌گان که با پادشاه بزرگ‌دستش شیاطین اوما یکی شده بود، نگاهش‌زنده‌ای را به سمت «پادشاه آسمانی طلایی» چرخاند.
با وجود استفاده از قدرت سلاح‌احیای الهی، جریان نبرد تغییر نکرده بود؛ در‌گرم واقع، شرایط همچنان علیه آن‌ها پیش می‌رفت.
ولی هیچ نشانه‌ای‌گرم از احتیاط درآورد او دیده نمی‌شد.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت.»
برای او، شش شیطان و بی‌شمار‌دستش اهریمن طیفی تنها مهره‌هایی بودند —زنده‌ای تفاوتی با گردش خودِ افلاک نداشتند.
به همین دلیل بود که‌کاره مرگ و زندگی‌شان برایش اهمیتی نداشت‌خودت و حتی خم به ابرو نمی‌آورد.
«غررر!»
نگاه موک‌گان میان تجسم، که با قدرتی‌می‌کنم مقهورکننده اهریمنان طیفیِ دیوانه را درو می‌کرد،واسه و پادشاه آسمانی طلایی در نوسان بود.
بقیه اصلاً‌قرار برای پادشاه آسمانی‌کاری طلایی مهم نبودند.
تمام تمرکزش بر کشتن او‌کاره بود و شاید این بهترین‌خوشبختی حالت ممکن به شمار می‌رفت.
«می‌خواد مفت‌بری کنه.»
برای او،بزرگ موک‌گان نیز مهره‌ای‌ازت یک‌بار مصرف بود.
حتی نشانه‌هایی از رهایی از کنترل بروز‌بربیاد داده بود، پس احتمالاً پس از پایان‌پیدا نبرد با تجسم، او را نیز حذف می‌کرد.
بنابراین دلیلی‌می‌کنم نداشت طبق خواسته‌ی‌کاره او عمل کند.
«از دامنه نفوذ حلقه خارجه.»
با این حال، وانمود‌پیشاپیش می‌کردند که هنوز در بند‌انتقامی آن گرفتارند و منتظر ماندند.
پادشاه آسمانی طلایی تنها به این دلیل که تجسم انسان شده‌بزرگتر بود، او را دست‌کم می‌گرفت — اما او با پوست و‌بی‌شمار گوشت حس کرده بود که تجسم با چه سرعتی قوی‌تر شده است.
او هیولایی غیرقابل‌تصور بود.
یقیناً حتی حین نبرد‌اشک با پادشاه آسمانی طلایی نیز‌دیری به رشد خود ادامه می‌داد.
«ولی پادشاه آسمانی طلایی یه موجود خداگونه‌ست که حتی‌انتقامی شش شیطان رو هم به مسخره می‌گیره. جنگشون سخت‌گرم میشه و ممکنه جفتشون همدیگه رو تیکه پاره کنن.»
شانسی برای شکست دادن‌اینکه هر دوی آن‌ها وجود داشت...اون اگر منتظر لحظه مناسب می‌ماندند.
«پوک!»
«آخ!»
در همان لحظه، چیزی سینه‌ازت موک‌گان را که با پادشاه شیاطین‌احیای بزرگ اوما ادغام شده بود، شکافت.
«ای... این...»
دمِ روباه نه دم طلایی‌کاره بود که هر تار مویش‌خوشبختی همچون تیغی تیز شده بود.
چشمان پادشاه شیاطین بزرگ لرزید.
پیش از ادغام، گمان می‌کرد آسیب‌های ناشی از‌دیگه حملات، جنگ و شکستن کنترل حلقه، او را‌خودت به وضعیتی رسانده که به سختی قابل درمان است.
«غفلت کردم.»
«غرررر!»
موک‌گان و پادشاه شیاطین‌اشک بزرگ سراسیمه دمی را که‌دیری سینه‌شان را شکافته بود، گرفتند.
صدایی در گوشش پیچید.
«باید مطمئن می‌شدی که کارم‌کاری رو تموم کردی و بعد‌تنها چشمت رو جای دیگه می‌چرخوندی.»
«یییییااااه!»
ماگمای سرخ‌رنگ از‌گرم دستان پادشاه شیاطین‌آورد بزرگ فوران کرد.
دیگر راهی برای تماشای آرام و ماهی‌می‌کنم گرفتن از آب گل‌آلود باقی نمانده بود؛واسه بی‌حرکت ماندن می‌توانست به معنای مرگ باشد.
موک‌گان و پادشاه شیاطین بزرگ، با تحمل‌بربیاد دردِ سینه‌ی شکافته‌شده، سعی کردند بچرخند و‌پیدا به روباه نه دم طلایی حمله کنند.
ولی—
«شرررک!»
دم‌های او به سرعت‌پیشاپیش تمام دست‌ها و پاهایش را‌انتقامی بستند تا نتواند تکان بخورد.
سپس روباه نه دم‌اینکه از پشتش بالا رفت‌بمیره و روی شانه‌اش نشست.
پادشاه شیاطین سعی‌دیگه کرد با زور‌احیای او را بتکاند، اما—
«آخ!»
او سرش را گرفت و دهانش‌خداحافظی را به سمت چشم سوم روی پیشانی‌اش‌فقط باز کرد و پرتوی طلایی شلیک کرد.
«چاااااا!»
«برررر!»
موک‌گانِ ادغام‌شده با پادشاه شیاطین بزرگ که جانش را در خطر‌پاپ می‌دید، موجی از قدرت آزاد کرد، دو دمی را که دستانش‌درآورد را بسته بودند پاره کرد و او را به کناری پرتاب نمود.
«کووووانگ!»
روباه نه دم طلاییِ عظیم‌الجثه‌کاری با شدت پرتاب شد و‌تنها زمین را لرزاند و ترک انداخت.
با این حال، پیش از آنکه پرتوی طلاییِ‌فقط ساطع‌شده از دهانش به زمین برخورد کند، چشم چپ‌اما و شاخ چپ پادشاه شیاطین بزرگ را قطع کرد.
«چاااااا!»
«کرووووآآآه!»
با قطع شدن شاخش — که‌دستش جایگاه مرکزیِ چیِ او بود — نتوانست‌هم‌خونش درد را تحمل کند و نعره کشید.
«روباه ماده‌ی لعنتی! حتماً‌انتقامی عقلت رو از دست دادی‌واسه که انقدر عجله داری بمیری!»
درد به خشم بدل شد و پادشاه شیاطین بزرگ، که هنوز با‌طومار موک‌گان ادغام بود، به سمت روباه نه دم که هنوز برنخاسته بود یورش‌فررررررر برد و سعی کرد با پاهای پوشیده از ماگما سرش را له کند.
«کووونگ! کووونگ! کووونگ!»
درست در لحظه‌ای که‌اینکه سرش در شرف له شدن‌اون زیر پای آتشین عظیم بود—
«شاااک!»
شمشیری سیاه هوا را شکافت.
پای آغشته به ماگما سست شد‌خداحافظی و بر زمین افتاد و برشی‌خاندانی تمیز روی ساق پا نمایان گشت.
«کوووونگ!»
«چی؟»
چشمان روباه نه دم از‌چشمانش شوک گرد شد، چرا که پای‌پاپ آتشین به سستی جلوی صورتش افتاد.
سپس از دهان پادشاه شیاطین بزرگ — که‌دیگه شاخ، چشم و اکنون پای راستش را از‌خودت دست داده بود — زوزه‌ای از درد برخاست.
«کرووووآآآه!»
در میان آن‌دیگه نعره‌ی گوش‌خراش، سایه‌ی‌احیای پیکری پدیدار شد.
با دیدن آن شکل‌اشک که به سرعت نزدیک می‌شد،دیری چشمانش از وجد لبریز گشت.
او کسی نبود جز—
«چون‌ما! موک گیونگ‌ون!»
حسی عجیب‌می‌کنم وجودش را‌انتقامی فرا گرفت.
از آغاز زمان، آیا هرگز‌چشمانش از کسی کمک دریافت کرده بود؟پاپ این اولین بار در زندگی‌اش بود.
«همچین بدم نیست.»
در حالی که از این حس عجیب لذت‌بمیره می‌برد، ناگهان با خود اندیشید: مگر او مشغول نبرد‌پوچ با اهریمنان طیفی دیوانه نبود؟ کی به اینجا رسید؟
طولی نکشید که از میان نگاه محتاطش،خاندانی اجساد پاره‌پاره‌ی بی‌شمارِ اهریمنان طیفی را در‌اشک سراسر زمینِ مقابلِ ده هزار کوه بزرگ دید.
آیا اینجا بود‌گرم که اصطلاح کوهی‌آورد از اجساد مصداق می‌یافت؟
«!!!!!»
برخی اهریمنان طیفی هنوز زنده بودند، اما‌بربیاد تعدادشان به طرز چشمگیری کاهش یافته بود‌پیدا — به سختی بیست درصد باقی مانده بودند.
با این روند، رزمیکارانِ‌انتقامی سه جناح اصلی به‌فقط راحتی می‌توانستند از پسشان برآیند.
«این همه رو‌گرم تنهایی تو این‌آورد مدت کم نابود کرد؟»
روباه نه‌بزرگ دم طلایی‌پیشاپیش حقیقتاً حیرت‌زده بود.
نه تنها تقریباً تمام اهریمنان طیفی را به‌بمیره تنهایی ریشه‌کن کرده بود، بلکه تا اینجا پرواز کرده‌پوچ و پای پادشاه شیاطین بزرگ را قطع نموده بود.
«هاه!»
او را‌زندگی اشتباه قضاوت‌اشک کرده بود.
او بسیار قوی‌تر از قبل‌ازت شده بود، اما روباه گمان می‌کرد‌احیای هنوز پایین‌تر از شش شیطان است.
این‌طور نبود.
اکنون، هاله‌ای که از موک‌کاره گیونگ‌ون ساطع می‌شد، حتی از شش‌خودت شیطان نیز سنگین‌تر و خردکننده‌تر بود.