چپتر 174: سه چشم (بخش ۲)
0«طومار؟ اصلاً‌آیا نمی‌فهمم چی‌سوریم—که داری میگی.»
«......»
با شنیدن این‌سخن پاسخ، چشمان موک‌ایده‌ای گیونگ‌ون باریک شد.
او اطمینان داشت که این کره چشم همان «سه چشم»ولی است و تصور می‌کرد همانی است که آن راکون هیولایی‌اخم را در دره خون و اجساد مهر و موم کرده بود.
اما به نظر‌همین می‌رسید که کره‌خجالت چشم کاملاً بی‌خبر است.
این یعنی...
«پس کار این موجود نیست.»
این نتیجه‌ای کاملاً غیرمنتظره بود.
اگر کار این کره چشم نبود، پس چه کسی آن راکون هیولایی‌چهره‌ای را در آنجا مهر و موم کرده بود؟ او به وضوح به یاد‌استادم داشت که به او گفته بودند کار یک رزمیکار سه چشم بوده است.
درست همان‌خجالت لحظه، کره چشم‌فاصله به سخن آمد:
- من هیچ ایده‌ای ندارم راجع به چی‌راجع حرف می‌زنی، ولی من تا حالا پام به‌باز غار مخفی دره خون و اجساد باز نشده.
«تا حالا اونجا نرفتی؟»
- همین‌طوره.
موک گیونگ‌ون اخم کرد‌قبلی و با دقت به‌چهره‌ای کره چشم خیره شد.
«واقعاً چیزی راجع به‌آمد اون اهریمن طیفی که‌راجع شبیه راکون بود نمی‌دونی؟»
- اهریمن طیفی... شبیه راکون؟
«آره.»
ناگهان، کره چشم به‌قبلی شدت شروع به لرزیدن کرد،شوکه انگار که تشنج کرده باشد.
واکنشش بوی ترس می‌داد.
چرا چنین واکنشی نشان می‌داد؟
درست زمانی‌آیا که موک گیونگ‌ون‌خاطر گیج شده بود:
- هـ... نکنه‌اتفاقات منظورت «پادشاه قاتل‌گرفته دریا»، گوهوان چیونگوئه؟
«گوهوان چیونگو؟»
با شنیدن این‌آمد نام ناآشنا، موک‌ندارم گیونگ‌ون دوباره پرسید.
آیا این‌آیا نام آن‌سوریم—که راکون هیولایی بود؟
در همین لحظه، یو سوریم—که به‌گرفته خاطر خجالت اتفاقات قبلی فاصله گرفته بود—ناگهان‌الان با چهره‌ای شوکه سرش را بالا آورد.
«همین الان چی گفتی؟»
«هوم؟»
«گفتی گوهوان چیونگو؟»
موک گیونگ‌ون‌خجالت سرش را به‌فاصله سمت او چرخاند.
«میشناسیش؟»
«معلومه که‌سخن می‌شناسم. استادم راجع‌ایده‌ای بهش بهم گفته.»
«منظورت استادم...؟»
«آره. همون شخص.»
پیر جاویدان ابروسرخ—استاد یو سوریم و یکی از‌راجع دو شخصیت مرموز در میان شصت و چهار‌باز گوشه باغ نیش، و ارباب پاویون جاویدان هماهنگی.
چشمان یو سوریم از‌هیچ هیجان برق زد و پاسخ‌می‌زنی داد: «استادم بهم یاد داده.»
«چی هست حالا؟»
«هاه؟ نگو که راجع به‌فاصله رهبر شش هیولای الهی که از‌بالا دوران باستان وجود داشتن چیزی نمی‌دونی؟»
«رهبر شش هیولای الهی؟»
البته که‌سخن موک گیونگ‌ون‌هیچ هیچ ایده‌ای نداشت.
با دیدن چهره خالی‌سوریم—که او، یو سوریم کاملاً مات‌فاصله و مبهوت به نظر می‌رسید.
آیا این یارو‌اتفاقات واقعاً رزمیکاریه که‌گرفته هنرهای شیطانی مطالعه می‌کنه؟
در همین حین،سخن کره چشم با‌ایده‌ای صدایی لرزان گفت:
«...... اونا اوج تمام اهریمنان طیفی‌ندارم هستن. موجوداتی نیستن که یه دختربچه‌پام انسان بتونه همین‌جوری راجع بهشون نظر بده.»
موک گیونگ‌ون پرسید:همین «اوج اهریمنان طیفی؟خجالت یعنی هیولاهای الهی هستن؟»
طبق «کتاب کوه‌ها و دریاها: اسناد‌گرفته عجایب»، موجودات عجیب بر اساس خطر‌آورد و قدرتشان به شش رتبه طبقه‌بندی می‌شدند.
پایین‌ترین رتبه «هیولاهای درنده» بودند.
اهریمن طیفی «گو یو» که موک گیونگ‌ون‌راجع اولین بار در کوه یوآ با آن‌مخفی روبرو شد، به این پایین‌ترین طبقه تعلق داشت.
البته، حتی پایین‌ترین‌همین طبقه هم از اکثر‌اتفاقات ارواح سرگردان قوی‌تر بود.
چهار رتبه‌خجالت بعدی «هیولاهای‌قبلی عجیب» نامیده می‌شدند.
موجودی گرگ‌مانند که در دروازه‌های دره خون‌ندارم و اجساد صداهای خوک درمی‌آورد، یکی از‌غار همین «هیولاهای عجیب» به نام «گالجو» بود.
رتبه سوم «هیولاهای شیطانی» بودند، که شامل اهریمن‌حرف طیفی «هیوم‌ون» از کوه کونلون می‌شد؛ همانی که‌نشده اکنون در چنگال موک گیونگ‌ون درمانده بال می‌زد.
بعدی «هیولاهای شرور» درجه دو بودند—آنقدر نایاب که‌قبلی حتی رزمیکاران مشهور به ندرت با آن‌ها روبرو‌آورد می‌شدند و هر کدام یک بلای متحرک محسوب می‌شدند.
سپس اهریمنان طیفی بودند که صرفاً‌گرفته ظاهر شدنشان می‌توانست بلایای طبیعی به‌آورد راه اندازد—این‌ها «هیولاهای الهی» نامیده می‌شدند.
شاید هر چند قرن یک بار‌ایده‌ای ظاهر می‌شدند و فقط یکی از آن‌ها‌پام می‌توانست کل یک شهر را ویران کند.
در نهایت، بالاترین رتبه—«هیولاهای آسمانی».
«کتاب کوه‌ها و دریاها» بیان می‌کرد‌خجالت که هیولاهای آسمانی ممکن است هر‌چهره‌ای چند هزار سال یک بار ظاهر شوند.
قدرت آن‌ها هم‌تراز با خشم‌فاصله آسمانی یا مجازات الهی بود—قادر‌سرش به نابودی ملت‌ها و محو بشریت.
بنابراین وقتی کره چشم از «اوج‌ایده‌ای اهریمنان طیفی» سخن گفت، موک گیونگ‌ون‌حالا فرض کرد منظورش هیولاهای آسمانی است.
ولی:
- هیولاهای آسمانی؟ همچین‌سوریم—که چیزایی نمی‌تونن تو این‌قبلی دنیا وجود داشته باشن.
اگه انرژی اهریمنی به‌قبلی اون سطح برسه، از‌چهره‌ای «نظم طبیعی» فراتر میره.
«نظم طبیعی؟»
- نمی‌دونی نظم طبیعی چیه؟
«چیه؟»
- چیزیه که‌اتفاقات این دنیا رو‌گرفته سرپا نگه داشته.
هرچند گمونم‌لحظه واسه انسان‌ها‌آمد درکش سخته.
«خیلی مبهمه.»
- نظم‌آیا طبیعی همون‌سوریم—که نظم طبیعیه دیگه.
اونایی که از مرزهاش‌قبلی رد بشن، چاره‌ای ندارن جز‌شوکه اینکه از آستانه عبور کنن.
«فراتر از آستانه؟»
در حالی که موک‌هیچ گیونگ‌ون سردرگم شده بود،حرف یو سوریم پرید وسط حرفش:
«داره راجع‌آیا به عروج‌سوریم—که حرف می‌زنه.»
«عروج؟»
برقی از‌لحظه علاقه در چشمان‌هیچ موک گیونگ‌ون درخشید.
حالا که فکرش را می‌کرد، زمانی که‌راجع داشت شمشیرزنی و هنرهای رزمی را از‌مخفی چونگ‌ریونگ یاد می‌گرفت، در این باره شنیده بود.
[ریشه انرژی درونی‌همین هنرهای رزمی در تکنیک‌اتفاقات جذب چی تائوئیست‌ها نهفته‌ست.
تائوئیست‌ها تنفسشون رو تنظیم می‌کنن تا‌گرفته انرژی درونی رو کنترل کنن و از‌الان این طریق جسم فیزیکی‌شون رو تکامل بدن.]
[تکامل بدن؟ یعنی قوی‌تر بشن؟]
[این بخشی از قضیه‌ست، ولی تکاملی که تائوئیست‌ها ازش‌می‌زنی حرف می‌زنن شامل شکستن محدودیت‌های گوشت و پوست، بیدار شدن‌همین‌طوره نسبت به جریان انرژی آسمانی و رسیدن به روشنگری روحانیه.]
[روشنگری روحانی؟]
[آره.
این چیزیه که‌سخن ما بهش می‌گیم‌ایده‌ای عروج یا «عروج پردار».]
[عروج پردار؟ یعنی تبدیل‌هیچ شدن به یه جاویدان‌حرف و بالا رفتن به آسمون؟]
[دقیقاً.
کسایی که هنرهای رزمی تمرین می‌کنن‌گرفته طبیعتاً هدفشون رسیدن به روشنگری از طریق‌الان مهارت رزمی برای دست یافتن به عروجه.
البته این روزا اون آرمان کمرنگ شده—هنرهای‌ندارم رزمی صرفاً به نمادهای قدرت، ابزارهایی برای‌غار دفاع شخصی یا کشتن بقیه تقلیل پیدا کردن.]
[می‌فهمم.
ولی مگه حقیقت همین نیست؟]
[درسته.
ذات هنرهای رزمی هیچ‌وقت درباره‌هیچ تهذیب تائو نبوده—همیشه راجع به این‌ولی بوده که کشتن بقیه راحت‌تر بشه.
ولی اگه دنبال‌آمد قلمروهای بالاتری، باید‌ندارم عمیق‌تر فکر کنی.]
این آموزه چونگ‌ریونگ بود.
او به موک گیونگ‌ون گفته بود که‌بود—ناگهان اگر هنرهای رزمی را برای رسیدن به‌گفتی ارتفاعات بالاتر دنبال می‌کند، باید هدفش عروج باشد.
البته، موک‌لحظه گیونگ‌ون هیچ علاقه‌ای‌هیچ به آن نداشت.
هدف او قدرت برای‌هیچ انتقام بود، نه تبدیل‌حرف شدن به یک جاویدان.
با این‌آیا حال، از روی‌خاطر کنجکاوی پرسیده بود:
[راستی چونگ‌ریونگ، تا‌اتفاقات حالا کسی واقعاً‌گرفته به عروج رسیده؟]
[بله.]
[بنیان‌گذار هنرهای رزمی دشت‌های مرکزی، بودیدارما؛ تائوئیست ژانگ سان‌فنگ‌می‌زنی که فرقه وودانگ را تأسیس کرد؛ و شمشیر جاودانه‌ای‌نرفتی که با یک ضربه سر اژدها را قطع کرد.
قطعاً نوابغ ناشناخته‌همین دیگری هم وجود دارند—جهان‌اتفاقات پر از راز است.]
[پس واقعاً کسانی‌اتفاقات بوده‌اند که به‌گرفته عروج دست یافته‌اند؟]
[البته.
برای همین است‌آمد که همچنان یک‌ندارم هدف باقی مانده.]
اگر آنچه چونگ‌ریونگ «عروج پردار» می‌نامید، همان عبور از «فراتر از مرز» بود که‌سرش آن چشم از آن سخن می‌گفت، بدین معنا بود که انسان‌ها می‌توانند از طریق‌همون تهذیب رزمی به همان قلمروی هیولاهای آسمانی توصیف‌شده در «کتاب کوه‌ها و دریاها» دست یابند.
به‌نوعی، گویی جهان هنرهای‌قبلی شیطانی و دنیای رزمی در‌شوکه بالاترین سطوح به هم می‌رسیدند.
هم‌زمان با عمیق‌تر‌سخن شدن افکارش، چشم دوباره‌ندارم لب به سخن گشود:
-بله.
به نظر درست می‌رسد.
انسان‌ها فراتر رفتن‌اتفاقات از نظم طبیعی‌گرفته را عروج می‌نامند.
«هوم. پس‌لحظه اون شش‌تا شیطان‌هیچ طیفی که گفتی...»
-شش اهریمن.
«چی؟»
-شیاطین طیفی که به روشنگری‌فاصله رسیدن، اونا رو شش اهریمن‌سرش یا شش پادشاه اهریمنی صدا می‌زنن.
با شنیدن این‌سخن کلمات، چشمان موک‌ایده‌ای گیونگ‌ون اندکی باریک شد.
او آن را تنها یک‌ایده‌ای هیولای ناقص پنداشته بود، اما‌ولی اکنون هویتش آشکار گشته بود.
آن موجود خود‌همین را یک شیطان‌خجالت طیفی می‌دانست—موجودی از عجایب.
هرچند با توجه به سطح انرژی شیطانی‌بود—ناگهان و اراده‌اش، عجیب بود که آن را‌گفتی صرفاً یک محصول جانبی ناقص خطاب کنند.
«شش پادشاه‌لحظه اهریمنی؟ چه‌آمد لقب پرطمطراقی.»
«وای... منم‌سخن دارم چیزای‌هیچ جدیدی یاد می‌گیرم.»
چشمان یوسورین از هیجان می‌درخشید.
او همیشه شیفته‌ی شیاطین طیفی بود، اما‌بود—ناگهان برخورد با نوعی که به روشنگری رسیده‌گفتی باشد، همچون یافتن سوزن در انبار کاه بود.
شنیدن درباره رهبران شش هیولای‌هیچ الهی از زبان یک شیطان‌می‌زنی طیفی، طبیعتاً کنجکاوی‌اش را برانگیخته بود.
«آهای چشم! بیشتر بگو. می‌خوام بدونم این‌راجع "شش اهریمن" تو همون رهبران شش هیولای‌مخفی الهی هستن که من شنیدم یا نه.»
«......»
در برابر‌خجالت اصرار او، چشم‌فاصله دهانش را بست.
آن موجود همین حالا هم نسبت‌ایده‌ای به موک گیونگ‌ون محتاط بود—آیا واقعاً لازم‌پام بود به این دخترک هم توضیح دهد؟
درست در آن‌آمد لحظه، موک گیونگ‌ون‌ندارم لب به سخن گشود:
«لقب‌ها مهم نیستن. پس‌سوریم—که اون راکون هیولا اسمش‌قبلی گوهوان چیونگو بود، درسته؟»
-پادشاه قاتل دریا.
صدایش آکنده از ترس بود.
تنها از همین واکنش مشخص بود‌ندارم که چشم احترامی عظیم و آمیخته با‌غار وحشت برای آن راکون هیولا قائل است.
هرچند با نگاهی به گذشته، حتی‌خجالت در آن وضعیت ضعیف و مهروموم‌شده،چهره‌ای آن راکون هیولا انرژی شیطانی وحشتناکی داشت.
ترسِ چشم قابل درک بود.
«هر چی. پادشاه قاتل دریا‌هیچ یا گوهوان چیونگو، داری میگی‌می‌زنی شش‌تا از این هیولاها وجود داره؟»
-بله.
«همه‌شون رو می‌شناسی؟»
-البته که می‌شناسم.
موک گیونگ‌ون‌لحظه لحظه‌ای در‌آمد اندیشه فرو رفت.
آیا نیازی به دانستن درباره این موجودات بود؟ اما‌می‌زنی هیچ‌کس نمی‌دانست—چه می‌شد اگر آن راکون هیولا، یا همان گوهوان‌همین‌طوره چیونگو، جایی در دره خون و اجساد مهروموم شده باشد؟
دانستن درباره‌آیا آن‌ها برای‌سوریم—که آینده ضرری نداشت.
«می‌تونی بگی کیا هستن؟»
«اسم اون‌لحظه هیولای الهی‌آمد گاو سفید چیه؟»
یوسورین ناگهان وسط حرف پرید.
موک گیونگ‌ون نگاهی آزرده به‌خاطر او انداخت، که در پاسخ‌گرفته یوسورین لب‌هایش را ورچید و گفت:
«منم کمک کردم،اتفاقات پس حق دارم‌گرفته سوال بپرسم دیگه.»
«......»
موک گیونگ‌ون شانه‌ای بالا‌هیچ انداخت، گویی می‌خواست بگوید:حرف «هر غلطی می‌خوای بکن.»
یوسورین که ذوق‌زده‌همین شده بود، پوزخندی‌خجالت زد و پرسید:
«اون هیولای الهی گاو سفید—همونی‌فاصله که از سر تا دمش‌سرش صدها ژانگ طولشه—به اون چی میگین؟»
-...
پادشاه نیروی عظیم.
«پادشاه نیروی عظیم؟ اوه. پس شیاطین طیفی‌اتفاقات به اون گاو گنده این‌طوری میگن. خب‌سرش اژدهای سقوط‌کرده‌ای که نتونست عروج کنه چی؟»
-پادشاه اهریمن اژدها.
«و اون رخ‌سخن از دریای شمالی که‌ندارم بال‌هاش مثل برف سفیده؟»
-پادشاه اهریمن رخ سفید.
«روشن و واضح. پس اون‌خاطر هیولای الهی شیرمانند با بال‌های‌گرفته سیاه و یال‌های تیز چی؟»
-پادشاه شیرنشان.
«هوم.»
به لطف سوالات یوسورین و پاسخ‌های‌ندارم چشم، موک گیونگ‌ون به‌طور طبیعی با ظاهر‌غار و القاب این هیولاهای الهی آشنا شد.
اجازه دادن به‌همین او برای پرسیدن‌خجالت سوالات، ایده بدی نبود.
اما سپس یوسورین ادامه داد:
«اون میمون سنگی‌سخن که زیر کوه‌ایده‌ای پنج انگشت زندانی شده—»
-نه.
«هان؟ از کجا‌همین فهمیدی چی می‌خوام‌خجالت بپرسم که گفتی نه؟»
-موجودی که ازش حرف‌قبلی می‌زنی خیلی وقت پیش به‌شوکه خاطر نظم طبیعی ناپدید شد.
اون دیگه‌لحظه جزو شش‌آمد اهریمن نیست.
«آه... این با‌آمد چیزی که استادم‌ندارم بهم گفت فرق داره.»
چشم با شنیدن‌همین حرف‌های او، با‌خجالت ناباوری نگاهش کرد.
-دخترک... استاد تو دیگه‌قبلی کیه؟ از کجا راجع به‌شوکه شش اهریمن دوران باستان می‌دونه؟
«هه. حالا که فکرش رو‌هیچ می‌کنم، چون ادای تهذیب‌گرا رو‌می‌زنی درمیاری، باید بدونی استادم کیه، نه؟»
-چی؟
«تا حالا اسم‌همین پیر جاویدان ابرو‌خجالت سرخ رو شنیدی؟»
-...
نگو که—استاد پاویون‌سخن جاویدان هارمونی، یکی‌ایده‌ای از شش خدای نیش؟
چشم بلافاصله‌سخن نام را‌هیچ تشخیص داد.
از آنجا که مدتی با جو تائه‌چئونگ هم‌بدن‌قبلی بود، طبیعتاً با تهذیب‌گران مشهور آشنایی داشت—به‌ویژه آن‌هایی‌آورد که دشمنان قسم‌خورده شیاطین طیفی مانند خودش بودند.
یوسورین با غرور بادی‌قبلی به غبغب انداخت و‌چهره‌ای نگاهی به موک گیونگ‌ون کرد.
«دیدی؟ حتی این‌سخن هیولای ناقص هم‌ایده‌ای استادم رو می‌شناسه.»
«آره، آره.»
در برابر پاسخ خشک‌سوریم—که موک گیونگ‌ون، لب‌ولوچه یوسورین‌قبلی مثل اردک آویزان شد.
این یارو واقعاً تهذیب‌گره؟ چطور ممکنه وقتی استادش‌چهره‌ای این‌قدر معروفه، هیچ علاقه‌ای نشون نده؟ اکثر تهذیب‌گرا‌سمت برای وصل شدن به استادش سر و دست می‌شکستن.
در دلش نچ‌نچی‌سخن کرد و دوباره‌ایده‌ای رو به چشم چرخید.
«به هر حال، اگه اون هیولای‌ندارم الهی زیر کوه پنج انگشت نیست،پام پس آخرین نفر از شش اهریمن کیه؟»
-پادشاه صد چهره.
«پادشاه صد چهره؟»
-بله.
«صد چهره؟ تا‌آمد حالا نشنیدم... چه‌ندارم جور هیولای الهی‌ایه؟»
با شنیدن این سوال، چشمی که در دستان موک گیونگ‌ون‌گرفته بود، حتی شدیدتر از زمانی که نام پادشاه قاتل دریا،سمت گوهوان چیونگو، به میان آمده بود، شروع به لرزیدن کرد.
در حالی که‌اتفاقات از ترس در‌گرفته خود جمع می‌شد، گفت:
-میگن بین شش اهریمن،آمد اون حتی از پادشاه‌راجع نیروی عظیم باستانی هم بدتره.
اون خودِ تجسم‌آمد خباثته که همه‌چیز‌ندارم رو به نابودی می‌کشونه.
«...به نابودی می‌کشونه؟»
-از دوران باستان باعث‌قبلی سقوط ملت‌های بی‌شماری شده—شانگ،چهره‌ای ژو و خیلی‌های دیگه.
«شانگ و ژو؟ نگو‌آمد که این هیولای الهی‌راجع که داری ازش حرف می‌زنی—»
پیش از آنکه یوسورین بتواند‌ایده‌ای جمله‌اش را تمام کند، چشم‌ولی با صدایی سنگین و شوم گفت:
-یک روباه‌آیا با خز طلایی‌خاطر و نه دم.
روباه نه دم طلایی.