چپتر 384: تغییر ناگهانی (۱)
0میدان تمرین رزمی‌خورده در دژ داخلی‌تصور «انجمن آسمان و زمین».
چهره‌ی «یوپ وی-سون»، شاگرد دوم‌تصور «سون یون» - رهبر «پنج پادشاه»میانسال - را ناباوری فرا گرفته بود.
«هوف... هوف...»
مردی سی و چند‌انتخابش ساله با ریشی کوتاه،قابل به شدت نفس‌نفس می‌زد.
او «وو هولانگ»، برادر ارشد یوپ وی-سون، استاد بزرگ «گئوگ‌ول‌دان»پیوسته و یکی از «پنج ببر» بود که به عنوان قوی‌ترین‌نبود رزمیکار در مرحله نهایی در انجمن آسمان و زمین شناخته می‌شد.
خون از دست راست‌غیرقابل وو هولانگ که شمشیر‌واقعیت را محکم فشرده بود، می‌چکید.
«این... امکان نداره.»
برادر ارشد شکست خورده بود.
آنچه غیرقابل تصور‌خورده می‌نمود، اکنون به‌تصور واقعیت پیوسته بود.
«تحسین‌برانگیزه.»
مردی میانسال که بدنش‌جنگندگی پوشیده از جای زخم‌انتخاب بود، لب به سخن گشود.
او کسی نبود‌دلیل جز «سون یون»،روحیه رهبر پنج پادشاه.
حتی در چهره سون‌آنچه یون نیز ردپای حیرت دیده‌واقعیت می‌شد و این تعجبی نداشت.
برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها در رقابت رزمی،می‌نمود جوان‌ترین شاگردی که اخیراً پذیرفته بود، بر‌پوشیده وو هولانگ، برادر ارشدش، چیره شده بود.
آن شاگرد‌استعداد جدید، کسی جز‌قابل «موک یو-چون» نبود.
«... درسته که اخیراً خیلی‌استعداد براش وقت گذاشتم، ولی واقعاً‌داشت تا این حد پیشرفت کرده؟»
موک یو-چون را از «دره خون و‌می‌نمود اجساد» به عنوان یک «مهره» موقت آورده‌پوشیده بودند تا «موک گیونگ‌ون» را مهار کند.
البته دلیل انتخابش این بود که استعداد‌اکنون و روحیه جنگندگی قابل مقایسه با موک‌جای گیونگ‌ون داشت و این انتخاب اشتباه نبود.
این پسر نابغه‌ای‌روحیه بود که استعدادش هنوز‌داشت کاملاً شکوفا نشده بود.
هیچ‌کس تصور نمی‌کرد که تنها در عرض‌جنگندگی چند ماه، حتی وو هولانگ را که‌نابغه‌ای به عنوان جانشین تعیین شده بود، شکست دهد.
«جالبه.»
حقیقتاً طعنه‌آمیز بود.
هر دو شاگردی که از «فرقه شمشیر‌داشت یون‌موک» با دستان خود به گروگان گرفته‌کاملاً بود، اکنون شاگردان خودش را شکست می‌دادند.
اگر از جناح عدالت نبودند،استعداد شاید حتی به فکر انتخاب یکی‌انتخاب از آن‌ها به عنوان جانشینش می‌افتاد.
اما فعلاً باید‌خورده به همین که‌تصور شاگردش هستند، بسنده می‌کرد.
بازوی راست وو هولانگ که سیاه‌می‌نمود و متورم شده بود، با صدای‌بدنش شکستن استخوان به حالت اول بازگشت.
از آنجا که تا حدی بر‌مقایسه تکنیک بزرگ «جریان خون معکوس» مسلط شده‌هنوز بود، قدرتش به سرعت افزایش یافته بود.
حالا در این فکر‌انتخابش بود که محدودیت‌هایش تا‌قابل کجا پیش خواهد رفت.
وو هولانگ لب‌هایش را محکم‌غیرقابل گزید و با نگاهی آمیخته‌پیوسته به رضایت به موک یو-چون نگریست.
کار چطور به اینجا کشید؟
او تمرینات رزمی‌اش را‌جنگندگی سخت‌تر کرده بود تا‌انتخاب از «آن شخص» انتقام بگیرد.
اما هرگز تصور‌دلیل نمی‌کرد حتی از برادر‌جنگندگی کوچکتر او شکست بخورد.
حتی حالتی که در چهره‌غیرقابل استادش نقش بسته بود، تنها‌پیوسته می‌توانست ناشی از نارضایتی حقیقی باشد.
«آه، این دیگه بدترین حالته.»
احساس می‌کرد همه‌روحیه چیز را به‌مقایسه خاندان موک باخته است.
توجه استادش توسط برادر کوچک دزدیده شده‌جنگندگی بود و قلب زنی که دوستش داشت،نابغه‌ای توسط خود آن شخص تسخیر شده بود.
از زمانی که بانو «وی سو-یون» اعلام کرده بود‌واقعیت می‌خواهد رهبری را به دست بگیرد، فاصله‌اش را حفظ‌گشود می‌کرد و از دیدارهای خصوصی با زیردستان پرهیز می‌نمود.
پیش از ظهور‌آنچه آن مرد، بانو‌می‌نمود به او تکیه می‌کرد.
وو هولانگ دندان‌هایش را چنان به هم سایید که‌اشتباه خون جاری شد، سپس تعظیمی محترمانه به استادش سون یون‌تنها کرد و با قدم‌هایی سنگین از میدان تمرین خارج شد.
سون یون با‌دلیل آهی خفیف او‌روحیه را تماشا کرد.
احساسات شاگرد شکست‌خورده‌اش را‌آنچه درک می‌کرد، اما در آموزش‌واقعیت جایی برای دلداری وجود نداشت.
اگر قرار بود جانشین‌غیرقابل باشد، باید به تنهایی‌واقعیت بر این شکست غلبه می‌کرد.
و همچنین،
«رقیب نزدیکی‌البته که داری، باعث‌استعداد میشه قوی‌تر بشی.»
«تا تا تا تاک!»
یوپ وی-سون با عجله‌جنگندگی دوید تا به برادر‌انتخاب ارشدش وو هولانگ برسد.
«برادر ارشد!»
وو هولانگ بی‌تفاوت به صدای او‌تصور به راهش ادامه داد، اما وقتی‌میانسال یوپ وی-سون سد راهش شد، ایستاد.
با صدایی کلافه گفت:
«چی می‌خوای؟»
«برادر، هرچی‌این فکر می‌کنم می‌بینم‌شکست این درست نیست.»
«داری راجع‌امکان به چی‌شکست حرف می‌زنی؟»
«مگه عقلش رو از‌جنگندگی دست داده که همچین‌انتخاب کاری با برادر ارشد کرد؟»
«...»
پس حرفش این بود.
یوپ وی-سون پیش از اینکه‌خورده امروز وو هولانگ شکست بخورد،اکنون خود مغلوب موک یو-چون شده بود.
از آن زمان، پر از‌قابل نارضایتی بود اما به خاطر‌پسر غرورش دندان روی جگر گذاشته بود.
حالا که حتی وو هولانگ هم از‌داشت آن پسر شکست خورده بود، این را‌کاملاً بهانه‌ای کرده بود تا شکایتش را فریاد بزند.
«اگه حرفت همینه، بکش کنار.»
«برادر ارشد!»
«رقابت رزمی فقط یه رقابته.»
با گفتن این حرف،جنگندگی وو هولانگ سعی کرد‌انتخاب از کنار یوپ وی-سون بگذرد.
یوپ وی-سون‌این صدایش را‌نداره بالا برد.
«مگه قدیسی چیزی‌نداره هستی که همش‌آنچه دندون رو جیگر می‌ذاری؟»
«چی؟»
«داریم همه چیزمون رو به اون اعضای‌داشت لعنتی خاندان موک می‌بازیم، اونوقت تو می‌خوای‌کاملاً همین‌طوری تحمل کنی؟ این صبر نیست، حماقته.»
«تق!»
پیش از آنکه‌نداره حرفش تمام شود، وو‌غیرقابل هولانگ یقه‌اش را گرفت.
«واقعاً دلت می‌خواد بمیری...؟»
«چرا عصبانیتت رو سر‌جنگندگی من خالی می‌کنی؟ هدف‌انتخاب اصلیت باید یکی دیگه باشه.»
«چی؟»
«خاندان موک.»
«... واقعاً رو مخی.»
«رو مخ نیست. اگه حسابشون رو نرسیم،داشت ما برادرهای قسم‌خورده واقعاً همه چیز رو‌کاملاً از دست میدیم. اون موقع پشیمون نمیشی؟»
حرف‌های یوپ وی-سون باعث‌نداره شد نوری لرزان در‌غیرقابل چشمان وو هولانگ پدیدار شود.
او سعی کرد آن را به‌آنچه عنوان غرغرهای یک تازه‌کار بی‌ملاحظه نادیده‌پیوسته بگیرد، اما او هم انسان بود.
البته که نارضایتی‌اش‌روحیه تا لبه‌ی صبرش‌مقایسه بالا آمده بود.
چطور ممکن بود‌روحیه نخواهد همین الان‌مقایسه برادران موک را بکشد؟
اما،
«نه.»
غرورش اجازه نمی‌داد.
او باید با قدرت‌جنگندگی سرکوبشان می‌کرد؛ استفاده از حیله‌اشتباه و نیرنگ کار ضعفا بود.
و اگر دست به چنین کاری می‌زد، آیا‌غیرقابل بانو وی سو-یون که او را به عنوان ارباب‌پوشیده و سرور خدمت می‌کرد، واقعاً او را تایید می‌نمود؟
نه، این‌طور نبود.
تنها ناامید می‌شد.
پس باید از این تلخی‌قابل به عنوان کود برای رشد‌پسر و قوی‌تر شدن استفاده می‌کرد.
تنها با غلبه بر‌نداره برادران موک از طریق قدرت‌تصور خالص می‌توانست به اهدافش برسد.
«پاک!»
وو هولانگ یقه یوپ وی-سون‌قابل را رها کرد و او‌پسر را به کناری هل داد.
«چرت و پرت‌روحیه نگو و بیشتر روی‌داشت تمرینات رزمیت تمرکز کن.»
«برادر ارشد!»
«هر چقدر بخوای به غرغرات گوش میدم، ولی فکر اینکه کاری فراتر‌پیوسته از اون بکنی رو از سرت بیرون کن. اگه نتونی با زور‌چهره بازوی خودت انجامش بدی، همش بی‌معنیه. این تنها نصیحتیه که می‌تونم بهت بکنم.»
«چطور...»
«من دارم میرم.»
بدون اینکه منتظر‌امکان پاسخ بماند، وو‌خورده هولانگ دور شد.
یوپ وی-سون با‌نداره نگاهی کینه‌توزانه به‌آنچه او خیره شد.
چون در شرایط مشابهی بودند، فکر می‌کرد تنها برادر‌اشتباه ارشدش می‌تواند احساساتش را درک کند، اما حالا که‌نمی‌کرد این‌طور پس زده شده بود، جز تلخی چیزی حس نمی‌کرد.
«کوب!»
یوپ وی-سون با خشم‌نداره لگدی به دیوار زد‌غیرقابل و سپس به سویی رفت.
کسی داشت‌امکان رفتن او‌شکست را تماشا می‌کرد.
او موک یو-چون بود.
«هوف.»
موک یو-چون سری تکان داد.
او یوپ وی-سون را دنبال‌خورده کرده بود، با این فکر که‌واقعیت شاید بخواهد دست به کاری بزند.
خوشبختانه غرور برادر ارشد وو‌قابل هولانگ قوی‌تر از آن بود‌پسر که فریب حیله‌ای را بخورد.
اگر او با یوپ‌جنگندگی وی-سون دست به یکی‌انتخاب می‌کرد، اوضاع خیلی ناجور می‌شد.
«هنوز باید قوی‌تر بشم.نداره نمی‌تونم اجازه بدم چیزی‌غیرقابل حواسم رو پرت کنه.»
هدف واقعی‌امکان او، این دو‌خورده برادر قسم‌خورده نبودند.
با اینکه خون یکسانی در‌قابل رگ‌هایشان جاری بود، او باور‌پسر داشت که آن‌ها یک خانواده‌اند.
هدف حقیقی‌اش انتقام گرفتن از موک‌مقایسه گیونگ‌ون بود، کسی که به او‌استعدادش خیانت کرده بود، و همچنین بازگرداندن عدالت.
«چیزی نمونده.این با همین دستای‌شکست خودم می‌کشمت پایین.»
«تا تا تا تاک!»
یوپ وی-سون، شاگرد دوم سون یون، با‌داشت استفاده از تکنیک سبک‌سازی بدن به سرعت‌کاملاً در حال دویدن به سمت مقصدی نامعلوم بود.
او ایستاد و‌امکان با احتیاط به‌خورده اطراف نگاه کرد.
سپس به سمت ساختمانی‌شکست متروکه که شبیه به‌تصور یک انبار بود، حرکت کرد.
با ورود به آنجا،جنگندگی یوپ وی-سون دستانش را با‌اشتباه ریتمی خاص به هم کوبید.
«شپ‌شپ! شپ! شپ‌شپ!»
به زودی، فضای تاریک‌نداره انبار روشن شد و‌غیرقابل قامت کسی را نمایان ساخت.
او کسی نبود جز...
«برادر مو.»
مو یاک، دست راستِ شاگرد‌قابل ارشد رهبر انجمن آسمان و‌پسر زمین، استاد بزرگ نا یول‌ریانگ.
چطور او در‌امکان چنین مکان مخفیانه‌ای‌خورده منتظر یوپ وی-سون بود؟
دلیلش خیلی زود مشخص شد.
مو یاک در حالی‌جنگندگی که فانوسی در دست داشت،اشتباه لبخند ملایمی زد و پرسید:
«خب، چطور شد؟روحیه تونستی مخ برادر‌مقایسه وو رو بزنی؟»
«...»
یوپ وی-سون آهی‌نداره کشید و سرش‌آنچه را تکان داد.
مو یاک شانه‌ای‌روحیه بالا انداخت، گویی انتظار‌داشت این واکنش را داشت.
او همیشه فکر‌روحیه می‌کرد یوپ وی-سون‌مقایسه شکست خواهد خورد.
او خوب می‌دانست که وو هولانگ چقدر لجباز است،تصور چرا که خودش چندین بار سعی کرده بود او را‌زخم متقاعد کند تا به خدمت استاد بزرگ نا یول‌ریانگ درآید.
با آن غرور‌نداره شدیدش، وو هولانگ هرگز‌غیرقابل به آن‌ها ملحق نمی‌شد.
اگرچه موک یو-چون یک متغیر‌قابل به حساب می‌آمد، اما حتی او‌نابغه‌ای هم تفاوت چندانی ایجاد نکرده بود.
«خب، مهم نیست.»
اینکه وو هولانگ‌امکان با آن‌ها باشد یا‌آنچه نه، اهمیت چندانی نداشت.
«برادر مو... اگه‌نداره فقط یه کم‌آنچه دیگه بهم وقت بدی...»
«پات پات!»
مو یاک با‌روحیه اطمینان شانه‌ی او‌مقایسه را نوازش کرد.
«عیبی نداره. برادر وو رو اگه آروم‌آروم‌آنچه راضی کنی، راه میاد. مهم‌تر از اون،تحسین‌برانگیزه استاد بزرگ روی تو حساب باز کرده.»
«... واقعاً؟»
«البته که آره.»
تکان کوچکی در گوشه‌ی‌جنگندگی لب مو یاک پدیدار‌انتخاب شد و لبخند زد.
در حقیقت،این وو هولانگ لجباز‌شکست و دردسرساز بود.
ولی مهره‌ای سرشار از‌شکست طمع و حسادت مثل‌تصور یوپ وی-سون، استفاده‌اش راحت بود.
آن‌ها می‌توانستند هر‌روحیه نقشی که بخواهند‌مقایسه با او بازی کنند.
در دل شب.
کسی در حال‌نداره ریختن شراب روی‌آنچه یک سنگ قبر بود.
او هو جونگ‌هیوک،روحیه استاد بزرگ فرقه‌مقایسه نابودی جاویدان بود.
او پسر هو تائه‌گانگ،جنگندگی ارباب انجمن پنج کوه و‌اشتباه یکی از پنج پادشاه بود.
البته، این‌این مربوط به‌نداره ماه‌ها پیش بود.
اکنون، کسی که درون بدن او‌آنچه قرار داشت، خودِ هو جونگ‌هیوک نبود، بلکه‌تحسین‌برانگیزه روح سرگردانِ وی منگ-چون، کوه دوم بود.
«هعی...»
وی منگ-چون که بدن‌جنگندگی هو جونگ‌هیوک را تسخیر‌انتخاب کرده بود، آه عمیقی کشید.
هر بار که‌امکان به اینجا می‌آمد،خورده دلش آشوب می‌شد.
روی سنگ قبر‌نداره نام «وی منگ-چون»آنچه حک شده بود.
«اینکه با چشمای‌روحیه خودم قبر جسد‌مقایسه خودم رو ببینم...»
«قلوپ قلوپ!»
وی منگ-چون شرابی‌امکان را که روی سنگ‌آنچه قبر ریخته بود، نوشید.
آرزویش زمانی که‌نداره زنده بود، این بود‌غیرقابل که آینده را ببیند.
ولی چه کسی‌روحیه تصور می‌کرد که او‌داشت آینده را این‌گونه ببیند؟
«حتی اگه بدنم رو از‌قابل دست دادم، باید راضی باشم‌پسر که فقط این‌جوری زنده بمونم؟»
هر بار که‌امکان به سنگ قبر نگاه‌آنچه می‌کرد، دلش سنگین می‌شد.
با این حال، چاره‌ای نبود.
او به عروسک خیمه‌شب‌بازی موک گیونگ‌ون‌مقایسه تبدیل شده بود، اسیر سرنوشت بود و‌هنوز مجبور بود از دستورات او اطاعت کند.
درست زمانی‌استعداد که داشت شراب‌قابل را تمام می‌کرد...
«دینگ!»
وی منگ-چون بطری را‌شکست زمین گذاشت و سرش‌تصور را به عقب خم کرد.
«ویژژژ!»
انرژی تیز شمشیر‌روحیه از بالای سرِ‌مقایسه خم‌شده‌اش عبور کرد.
آن چی شمشیر بود.
وی منگ-چون با جاخالی دادن از‌آنچه چی شمشیر، با عجله از تکنیک‌پیوسته قدم‌زنی خود استفاده کرد تا فاصله بگیرد.
وقتی به عقب‌روحیه نگاه کرد، متوجه‌مقایسه چیز عجیبی شد.
«!؟»
کسی که چی‌امکان شمشیر را پرتاب کرده‌آنچه بود، کسی نبود جز...
«استاد بزرگ؟»
او استاد‌استعداد بزرگ نا‌جنگندگی یول‌ریانگ بود.
نا یول‌ریانگ لبخند ملایمی زد.
«هر چقدر هم دلتنگ‌نداره رفقای قدیمیت باشی، این‌غیرقابل روزا تنهایی چرخیدن خطرناکه.»
با وجود‌امکان لبخند، کلماتش مرگبار‌خورده و جدی بود.
چشمان وی منگ-چون‌روحیه تیز شد و به‌داشت نا یول‌ریانگ خیره شد.
«هنوزم همون‌قدر گستاخی.»
او مخفیانه نگران‌امکان تحرکات اخیر نا یول‌ریانگ‌آنچه برای تعیین جانشین بود.
انتظار نداشت‌امکان او تا این‌خورده حد بی‌پروا باشد.
وی منگ-چون دسته تبری‌جنگندگی را که بر پشت‌انتخاب داشت محکم گرفت و گفت:
«اگه من بمیرم، باید رو‌قابل در رو با اتحاد دو‌پسر ارباب طرف بشی. براش آماده‌ای؟»
«خب، اینش‌این دیگه به‌نداره تو ربطی نداره.»
قبل از اینکه حرفش‌شکست تمام شود، قامت نا‌تصور یول‌ریانگ مانند دود پراکنده شد.
«به اندازه کافی قانع‌کننده نیست؟»
«شپ!»
استاد بزرگ نا‌نداره یول‌ریانگ دستش را‌آنچه دور شانه کسی انداخت.
آن شخص با چهره‌ای‌جنگندگی نگران به جسد بی‌جان هو‌اشتباه جونگ‌هیوک (وی منگ-چون) نگاه می‌کرد.
او یوپ‌استعداد وی-سون، شاگرد دوم‌قابل سون یون بود.
«باورم نمیشه واقعاً کشتش.»
یوپ وی-سون عمیقا مضطرب بود.
همین سر‌استعداد شب، او‌جنگندگی حسابی سرحال بود.
استاد بزرگ نا یول‌ریانگ او را‌مقایسه در جناح خود پذیرفته بود و‌استعدادش حتی بساط شراب‌خوری به راه انداخته بود.
ولی حالا، یکی‌امکان از زیردستان شاهزاده دوم،آنچه جانگ نونگ‌اک، مرده بود.
همین به تنهایی یک فاجعه بزرگ بود، ولی مشکل‌می‌نمود اصلی اینجا بود که پشت سر هو جونگ‌هیوک، نه تنها‌سخن شاهزاده دوم، بلکه پدرش، ارباب هو تائه‌گانگ نیز قرار داشت.
«کشتن پسرِ ارباب‌روحیه هشت ستاره اونم‌مقایسه به این راحتی...»
ارباب هو تائه‌گانگ یکی از‌قابل برترین اساتید دنیای رزمی و‌پسر یکی از هشت ستاره بود.
او هرگز تصور‌امکان نمی‌کرد کسی پسر او‌آنچه را این‌قدر بی‌پروا بکشد.
چیزی که حتی شوکه‌کننده‌تر بود...
«نکنه ازم خواست تکنیک‌های‌جنگندگی شمشیرزنی رو بهش نشون‌انتخاب بدم فقط واسه همین کار؟»
نا یول‌ریانگ برخی از تکنیک‌های شمشیری را‌داشت که یوپ وی-سون نشان داده بود، کپی کرده‌شکوفا و با آن‌ها هو جونگ‌هیوک را کشته بود.
هر کسی فکر می‌کرد‌نداره این جنایت توسط فرقه‌غیرقابل خودِ او انجام شده است.
تازه الان یوپ‌نداره وی-سون متوجه هدف‌آنچه واقعی او شد.
«برای شکستن اتحاد بین استاد و‌مقایسه ارباب هو تائه‌گانگ، یا بهتر بگم، بین‌هنوز شاهزاده جانگ نونگ‌اک و بانو وی سو-یون.»
مشتش را محکم فشرد.
برای پشیمانی‌این خیلی دیر‌نداره شده بود.
آنچه نباید می‌شد، اتفاق افتاده بود‌آنچه و اگر الان حقیقت را فاش می‌کرد،تحسین‌برانگیزه انگار که دیگر جانی برایش باقی نمی‌ماند.
«شششت...»
در حالی که او این‌قدر پریشان‌مقایسه بود، روح سرگردانی که بدن مرده‌ی هو‌هنوز جونگ‌هیوک را تسخیر کرده بود، بیرون آمد.
آن وی منگ-چون بود.
وی منگ-چون که با مرگ‌خورده بدنش به زور بیرون رانده‌اکنون شده بود، با تاسف نچ‌نچ کرد.
او هدف‌استعداد واقعی نا‌جنگندگی یول‌ریانگ را می‌دانست.
«انداختن گردن قتل پسر ارباب هو تائه‌گانگ به‌انتخاب شاگرد سون یون، قطعاً باعث درگیری دو ارباب‌نشده میشه. این قدرت اتحاد رو از هم می‌پاشه.»
عجیب بود که او‌نداره به جای شمشیر، از‌غیرقابل تکنیک‌های شمشیرزنی استفاده کرده بود.
او فکر می‌کرد نا یول‌ریانگ‌خورده کسی نیست که فقط بیکار تماشا‌واقعیت کند، ولی او واقعاً ترسناک بود.
با این حال، یک‌جنگندگی چیز بود که حتی‌انتخاب او هم پیش‌بینی نکرده بود.
تسخیر شدنِ خودش.
اگر او به گو چان، که‌خورده بدن شاهزاده دوم جانگ نونگ‌اک را تسخیر‌پیوسته کرده بود، اطلاع می‌داد، حقیقت فاش می‌شد.
اگر این اتفاق می‌افتاد، نا‌خورده یول‌ریانگ باید با خشم دو‌اکنون تن از پنج پادشاه روبرو می‌شد.
«تموم نقشه‌های‌استعداد مخفی به‌جنگندگی باد رفت...»
در همان لحظه...
«شترک!»
«چی؟»
چیزی از میان‌روحیه بدن روحیِ وی‌مقایسه منگ-چون عبور کرد.
او با وحشت سرش را برگرداند‌مقایسه و دید که استاد بزرگ نا‌استعدادش یول‌ریانگ چشم‌بند سمت راستش را برمی‌دارد.
چشمانش طلایی‌این بود، با مردمک‌هایی‌شکست ریز مانند نقطه.
آن‌ها هاله‌ای درنده از‌شکست یک حیوان وحشی ساطع‌تصور می‌کردند تا یک انسان.
آن مردمک‌های‌استعداد ریز روی او‌قابل قفل شده بودند.
«می‌تونه منو ببینه؟»
او کاملاً‌این از حضور وی‌شکست منگ-چون آگاه بود.