چپتر 476: فاجعه بزرگ (۲)
0در آن سوی افق، لشکری‌سرکوب بی‌کران از شیاطین طیفی پهنه‌ی‌مطلق آسمان را سیاه کرده بود.
اگرچه انتظار می‌رفت که او بخواهد فاجعه‌ای عظیم‌قدرت همانند گذشته رقم بزند، اما دیدن چنین ارتش‌می‌زنن عظیمی از شیاطین طیفی، زبان چونگ‌ریونگ را بند آورد.
حتی اگر ارتش عظیمی از انسان‌ها بدین‌گونه پیشروی می‌کردند،سوول موجب ناامیدی می‌شد؛ اما حتی او که موجودی روحانی‌پوچ بود، نفس کشیدن را در برابر این منظره دشوار می‌یافت.
جونگ هیون‌مون، رهبر اتحاد عدالت، در حالی که‌اونا او را این‌گونه نظاره می‌کرد، پشت به شیاطین طیفی‌سوول کرد و با نگاهی دیوانه‌وار به پیشانی‌اش ضربه‌ای زد.
«نمیشه که فقط نوک دماغت‌سرکوب رو ببینی و حرکت کنی.مطلق یه نگاه به اون پایین بنداز.»
در حاشیه‌ی کوه‌های صد هزار‌کردن بزرگ، میدان نبرد به راستی‌ندارن تصویری از جهنم مجسم بود.
ایدئولوژی‌های خیر و‌می‌کنن شر در کشتاری‌داره بی‌پایان یکدیگر را می‌دريدند.
جونگ هیون‌مون در‌صدمه حالی که به‌فرق آن‌ها می‌نگریست، پوزخندی زد.
«هرچی تجربه بیشتر، بهتر. بعد از این همه‌نیازی اشتباه، یه چیز رو خوب یاد گرفتم: آدما‌صدمه واسه سرکوب کردن همدیگه نیازی به قدرت مطلق ندارن.»
— تو...
«حیوونا فقط واسه زنده موندن به بقیه صدمه‌ریو می‌زنن، ولی آدما فرق دارن. اونا همدیگه رو تیکه‌عقیدتی پاره می‌کنن فقط چون فکرشون با هم فرق داره.»
— ...
«آره. ریو سوول، نمی‌تونی این رو انکار کنی.نیازی ذات آدمیزاد همینه. اونا به هم آسیب می‌زنن‌صدمه و حتی سر درگیری‌های عقیدتی پوچ، دنبال نابودیِ همدیگه‌ن.»
— ...
خفه شو.
مگه همه‌ش نقشه‌ی خودت نیست؟
«نقشه؟ هه هه هه. خنده‌دارتر نیست که همه اینا فقط با یه نقشه‌ی کوچیک شروع شد؟صدمه ذات آدمیزاد اینه که به هم‌نوعش ضربه بزنه. حتی اگه یه تیکه هیزم کوچیک بندازی وسطشون،انکار کورکورانه آتیش رو باد می‌زنن بدون اینکه گرمای واقعی رو بفهمن و سر تیکه‌پاره‌ها با هم می‌جنگن.»
چونگ‌ریونگ نگاهی به سه نیروی عظیمی‌همدیگه انداخت که در حال جنگ با‌زنده شیاطین طیفیِ پیش‌رونده از افق بودند.
اگر نبرد بدین‌سان‌می‌کنن ادامه می‌یافت، قطعاً‌داره به نابودی دوطرفه می‌انجامید.
فعلاً این تنها نخستین برخورد بود‌فرق و هر دو طرف هنوز بیش از‌فکرشون هفتاد درصد توانشان را حفظ کرده بودند.
اما زمانی که نیروهای‌واسه کمکی می‌رسیدند، تعدادشان به شدت‌قدرت کاهش می‌یافت و فرسوده می‌شدند.
اگر چنین می‌شد، فاجعه‌ی بزرگ‌کردن بدون آنکه فرصت واکنشی داشته‌ندارن باشند، آن‌ها را در می‌نوردید.
«باید جلوش رو‌می‌کنن بگیرم.» نباید اجازه می‌داد‌آره او به خواسته‌اش برسد.
حتی اکنون نیز، اگر می‌خواستند در برابر‌دارن آن شیاطین طیفی ایستادگی کنند، باید جنگ‌داره را متوقف کرده و نیروهایشان را متحد می‌کردند.
«باید قلمرو بازگشت رو باز کنم تا حواسشون رو پرت‌مطلق کنم.» از آنجا که او موجودی روحانی فراتر از سطح‌دارن روح بنفش بود، می‌توانست «قلمرو بازگشت» را در منطقه‌ای وسیع بگستراند.
خورشید هنوز در آسمان‌سرکوب بود، اما تنها برای‌قدرت لحظه‌ای کوتاه، پس امکان‌پذیر بود.
در حال‌پاره حاضر، این حریفِ‌فکرشون مقابلش اهمیتی نداشت.
هر چه‌بقیه باشد، او‌می‌زنن بدن اصلی نبود.
چونگ‌ریونگ انگشتانش‌گرفتم را اندکی‌واسه حرکت داد.
آنگاه—
هووووم!
خون همچون آبشاری خروشان از آسمان‌فرق فرو ریخت و رهبر اتحاد عدالت،چون جونگ هیون‌مون را در بر گرفت.
چونگ‌ریونگ که می‌دانست این به تنهایی کافی‌همدیگه نخواهد بود، وانمود کرد که دستش را‌موندن به سمت خونِ در حال ریزش مشت می‌کند.
قژژژ!
خون جمع و متراکم شد و گویی کره‌ای‌ریو را تشکیل داد، در حالی که او انگشت‌درگیری‌های اشاره‌اش را به سمت آن دراز کرده بود.
فواااااه!
در آن لحظه، فضای اطراف گویی فشرده‌همدیگه شد و به یک نقطه همگرا گشت‌موندن و کره خون به مرکز آن مکیده شد.
این یکی از تکنیک‌های «هشت فکرشکن» به‌نیازی نام «زندان تهی» بود. این برای زمین‌گیر‌بقیه کردن او کافی بود—حداقل برای مدتی کوتاه.
فلینچ!
در همان آن،صدمه چونگ‌ریونگ با شتاب‌فرق بدنش را پیچاند.
در همان لحظه که می‌چرخید، شمشیر‌کردن درخشان «ایلهوی»، که با انرژی شمشیر‌حیوونا آبی‌رنگ سوسو می‌زد، مویی‌رگ‌وار از کنارش گذشت.
او چرخید و با‌سرکوب شمشیر درخشان «سونیون»، تکنیک‌قدرت ماه کامل را اجرا کرد.
انرژی شمشیر به صورت دایره‌ای وسیع‌داره پخش شد، اما کسی آن را با‌آدمیزاد انرژی شمشیرِ یک آرایش جنگی درهم شکست.
کلنگ!
کسی که انرژی شمشیر‌واسه او را شکافت، رهبر‌نیازی اتحاد عدالت، جونگ هیون‌مون بود.
او با‌آدما چشمانی سرد‌سرکوب به چونگ‌ریونگ گفت:
«واقعاً که غیرمنتظره‌ست. ترجیح‌چون دادی اون حشره‌ها رو نجات‌سوول بدی تا اینکه انتقام بگیری؟»
— گفتم‌بقیه که نمی‌ذارم‌می‌زنن به خواسته‌ت برسی.
«حتی اگه وسواس انتقام هم‌سرکوب باشه، ذهنت باید فقط و‌مطلق فقط پر از من باشه.»
— ها!
سخنان جونگ‌پاره هیون‌مون نگاه چونگ‌ریونگ‌فکرشون را سرد کرد.
تا پیش‌بقیه از این، او‌ولی متوجه نشده بود.
فکر می‌کرد او دیوانه‌واسه شده چون چونگ‌ریونگ متعلق‌نیازی به او نبوده است.
اما حرف‌هایش عمیقاً شوکه‌اش کرد.
چرا کسی که میل به داشتن او‌آره دارد، سعی می‌کند همه چیزش را بگیرد؟همینه حتی نفرت هم باید فقط متوجه او باشد؟
— تو...بقیه تو واقعاً‌می‌زنن پست‌ترین موجودی.
آیا وسواس وقتی به‌واسه جنون بدل شود، می‌تواند‌نیازی تا این حد کریه باشد؟
با وجود‌آدما ناامیدی او، جونگ‌کردن هیون‌مون اهمیتی نمی‌داد.
در عوض،پاره به او‌چون لبخند زد.
«آره. ذهنت‌بقیه باید فقط از‌ولی من پر بشه.»
— ...
گم شو.
پات!
چونگ‌ریونگ به عقب پرید و‌ولی از انرژی شمشیر تهاجمی که‌پاره به سمتش می‌آمد، جا خالی داد.
شووک!
«جا خالی داد؟»واسه جونگ هیون‌مون نشانه‌هایی‌همدیگه از تعجب بروز داد.
او گمان می‌کرد خشم‌چون چونگ‌ریونگ تمرکزش را به هم‌سوول می‌ریزد و نمی‌تواند فرار کند.
اما برخلاف‌بقیه انتظارش، تمرکز او‌ولی در اوج بود.
چونگ‌ریونگ در حالی که از انرژی شمشیر جا خالی‌قدرت می‌داد، دستش را تکان داد و صدها تیرِ خونی‌ولی شکل داد و به سمت جونگ هیون‌مون شلیک کرد.
پانگ!
هم‌زمان، او یک آرایش‌چون روحی را به سمت کوه‌های‌سوول صد هزار بزرگ پرتاب کرد.
دیگر وقتی‌بقیه برای تلف کردن‌ولی با او نداشت.
ولی—
وووووونگ!
ناگهان، ستون‌های متعددی در اطرافش ظاهر شدند. «این دیگه چیه؟» آن‌ها‌انکار شباهت زیادی به ستون‌های مورد استفاده در «تکنیک زنجیر چهار قله»خفه موک گیونگ‌ون داشتند، اما تعدادشان متفاوت بود—در مجموع سی و شش ستون.
لایه‌هایی از انرژی نفرین‌شده از آن ستون‌ها‌دارن چهره‌هایی را شکل دادند و در یک چشم‌آره بر هم زدن او را در میان گرفتند.
چونگ‌ریونگ شمشیر سونیون را که با قدرت‌همدیگه روحانی پوشیده شده بود تاب داد و‌موندن سعی کرد راه را باز کند، ولی—
چااانگ!
نه تنها نشکست،می‌کنن بلکه دیوار انرژی نفرین‌شده‌آره حتی خراش هم برنداشت.
این تکنیک مهری‌صدمه پیچیده‌تر از زنجیر‌فرق چهار قله بود.
چونگ‌ریونگ برگشت‌گرفتم تا به جونگ‌سرکوب هیون‌مون خیره شود.
او با پوزخندی شانه‌ای بالا‌کردن انداخت، در حالی که دست‌ندارن چپش مهری را شکل می‌داد.
«حتی بدون هنرهای رزمی، هنرهای شیطانی به‌آره تنهایی من رو به اوج این دنیا‌همینه رسوندن. هیچ راه فراری از اینجا نداری، سوول.»
بوم! بوم!
چونگ‌ریونگ بی‌توجه به حرف‌های او،سرکوب سعی کرد مهر تشکیل‌شده از‌مطلق انرژی نفرین را نابود کند.
دیگر نمی‌خواست‌آدما کلمه‌ای از حرف‌های‌کردن او را بشنود.
جونگ هیون‌مون خندید.
«همین‌جا صبر کن. به‌زودی‌می‌زنن ظرفی که روحت رو‌اونا نگه می‌داره برات میارم.»
ویژژژ!
پیش از آنکه سخنش به‌کردن پایان رسد، پیکرش تار شد‌ندارن و در دم ناپدید گشت.
چونگ‌ریونگ با دیدن این صحنه، دندان‌هایش را به هم‌سوول سایید و شمشیرش را که آغشته به انرژی روحانی‌پوچ خونین بود، به سمت دیوار مهر و موم تاب داد.
چاچاچاچا—کلنگ!
با این‌گرفتم حال، خیلی زود‌سرکوب تغییر عقیده داد.
این دیوار قرار‌واسه نبود به این سادگی‌ها‌نیازی در هم شکسته شود.
ذهنش شمشیری واحد را احضار کرد؛ شمشیری که‌ریو قدرتی مشابه آنچه موک گیونگ‌ون برای متمرکز کردن‌درگیری‌های نیرویش به کار می‌برد، در خود جمع کرده بود.
او بارها این‌صدمه صحنه را از‌فرق نزدیک دیده بود.
«قدرت... کاری که یک فانی‌سرکوب انجام میده، حتی من هم‌مطلق می‌تونم اون رو "قدرت خودم" بنامم.»
او شروع به متمرکز‌سرکوب کردن تمام انرژی روحانی‌اش‌قدرت در نوک شمشیر «سونیون» کرد.
لی جی-یوم، ارباب‌صدمه دره خون، با‌فرق ناامیدی به اطراف نگریست.
او می‌خواست از دستورات چونگ‌ریونگ اطاعت کند و جنگ را‌مطلق متوقف سازد، تا به همه بگوید که این توطئه‌ای از‌دارن جانب انجمن مخفی است، اما دیگر خیلی دیر شده بود.
رزمیکارانِ تمامِ انجمن آسمان و زمین، اتحاد‌نیازی عدالت و اتحاد چهار نیلوفر در نبردی‌بقیه خونین درهم تنیده بودند و یکدیگر را می‌کشتند.
آیا اکنون‌پاره دیگر توقفی‌چون در کار بود؟
حتی فرماندهان ارشد نیز با‌ولی رهبران دشمن می‌جنگیدند، بنابراین کاری‌پاره از دست کسی بر نمی‌آمد.
حتی اگر طرف او دست از‌کردن جنگ می‌کشید، آیا اتحاد عدالت یا اتحاد‌زنده چهار نیلوفر به این درخواست اعتنا می‌کردند؟
«حالا باید چه غلطی بکنم؟»
همان‌طور که لی جی-یوم‌چون نگران بود، ناگهان شخصی‌ریو در برابر چشمانش ظاهر شد.
«صبر کنید! من‌صدمه از جناح عدالتم!فرق من دشمن شما نیستم!»
او موک یو-چون بود.
او که همراه با موک گیونگ‌ون به عنوان‌قدرت گروگان جناح عدالت دستگیر شده بود، به شاگردی استاد‌ولی سون یون، ملقب به پادشاه مسیر روشن، درآمده بود.
با پیوستن به جناح عدالت و دیدن برادر بزرگش، موک‌نمی‌تونی گیونگ‌ون، که به ریاست این گروه عظیم رسیده بود، گمان می‌رفت‌همدیگه‌ن که او دیگر به عدالت پایبند نباشد، اما اکنون اینجا بود.
«لعنتی!»
موک یو-چون به رزمیکاران‌واسه عدالت التماس کرد و مدعی‌قدرت شد که یکی از آن‌هاست.
اما به عنوان سربازان‌سرکوب پیاده در میان آشوب جنگ،مطلق هیچ‌کس به حرفش گوش نمی‌داد.
آن‌ها او‌پاره را نادیده گرفتند‌فکرشون و حمله کردند.
«مزخرف نگو!»
«بمیر!»
چاچاچا-چانگ!
«آخ!»
اگرچه موک یو-چون سعی داشت از کشتن‌دارن آن‌ها پرهیز کند، اما متخصصان بیشتری از اتحاد‌آره عدالت سر رسیدند و او را محاصره کردند.
آنگاه—
پات!
«بس کنید!»
وووووش!
لی جی-یوم انرژی هوا‌واسه را به تلاطم درآورد و‌قدرت به یاری موک یو-چون شتافت.
اگرچه ده‌ها متخصص برتر و درجه یک به کمینگاه‌مطلق موک یو-چون پیوسته بودند، اما مداخله لی جی-یوم، استادی که‌دارن بر انرژی آتش تسلط داشت، جریان نبرد را تغییر داد.
«لعنت!»
«عقب‌نشینی کنید! عقب‌نشینی!»
کسانی که حریف‌آدما لی جی-یوم نمی‌شدند،کردن با عجله گریختند.
«چرا؟!»
موک یو-چون با اینکه برای بقا‌داره می‌جنگید، هرگز ریشه‌های خود را به‌ذات عنوان یک رزمیکار عدالت‌خواه رها نکرده بود.
با این حال، حتی رزمیکارانی که گمان‌دارن می‌کرد در جبهه او هستند، با وجود‌داره فریادهای ناامیدانه‌اش حاضر به اعتماد به او نشدند.
در عوض، این یکی از‌سرکوب مقامات انجمن آسمان و زمین‌مطلق بود که جانش را نجات داد.
بنگ! بنگ! بنگ!
موک یو-چون که درمانده‌چون شده بود، مشت‌هایش را‌ریو پیاپی بر زمین کوبید.
او دیگر نمی‌دانست‌صدمه چه چیزی درست است‌دارن و چه چیزی غلط.
او نمی‌فهمید چرا آن‌ها برای نابودی‌کردن انجمن آسمان و زمین، با دشمنان خونی‌زنده خود از اتحاد چهار نیلوفر متحد شده‌اند.
«مگه این‌آدما هیچ فرقی با‌کردن فرقه‌های غیرصالح داره؟»
در نهایت، این تفاوت‌چون چندانی با حرکت بر اساس‌سوول منفعت به جای عدالت نداشت.
موک یو-چون‌بقیه کاملاً ناامید‌می‌زنن شده بود.
«چرا... چرا‌گرفتم کار به‌واسه اینجا کشید...»
«واسه چی انقدر حرص می‌خوری؟کردن شاگرد پادشاه مسیر روشن. هنوزم‌ندارن فکر می‌کنی یکی از اونایی؟»
«خفه شو! من... من...»
موک یو-چون‌بقیه نتوانست حرفش‌می‌زنن را تمام کند.
باور استوار او‌آدما به عدالت، مدت‌ها پیش‌همدیگه در هم شکسته بود.
لی جی-یوم‌آدما با دیدن‌سرکوب این وضعیت گفت:
«درست و غلط رو خودت باید تشخیص‌آره بدی. توی سیاست چیزی به اسم حق‌همینه و باطل وجود نداره؛ فقط هدف‌های متفاوت هستن.»
«......»
«ولی اول، باید کمکم کنی.»
«چی؟»
«این جنگ نقشه‌ایه که پشت پرده توسط‌آره انجمن مخفی کشیده شده. الان، اتحاد عدالت‌همینه و اتحاد چهار نیلوفر فقط مهره‌های پیاده‌ن.»
«انجمن مخفی؟بقیه منظورت همون درگیری‌ولی داخلی توی شوراست...»
«آره. چون اونا وارد عمل شدن، اتحاد عدالت و اتحاد چهار نیلوفر دست‌زنده به یکی کردن و به ما حمله کردن. وقت نیست بیشتر توضیح بدم.فکرشون باید فوراً استادت، پادشاه مسیر روشن رو پیدا کنی و این رو بهش بگی...»
پیش از آنکه حرفش تمام شود،همدیگه موک یو-چون سرش را تکان داد‌زنده و دستش را به درون لباسش برد.
«نه. اگه این حقیقت داشته باشه،داره من نه پادشاه مسیر روشن، بلکه‌ذات رئیس خاندان هوانگ‌بو رو پیدا می‌کنم.»
«رئیس خاندان‌بقیه هوانگ‌بو؟ منظورت‌می‌زنن هوانگ‌بو سونگه؟»
«آره. رئیس‌گرفتم خاندان هوانگ‌بو،واسه رهبر انجمن مخفیه.»
«انجمن مخفی؟ اون مغز متفکری بود که جاسوس‌ها‌قدرت رو کنترل می‌کرد؟ ولی این چه ربطی داره؟می‌زنن هیچ‌کدوم از رزمیکاران عدالت حرفت رو باور نمی‌کنن...»
«نه. رئیس‌پاره خاندان هوانگ‌بو حرفم‌فکرشون رو باور می‌کنه.»
ویششش!
موک یو-چون با گفتن‌واسه این حرف، نشانی را‌نیازی از لباسش بیرون کشید.
این نشانی بود که راهب شیطانی ماسانگ، مأمور‌قدرت انجمن مخفی، پیش از گرفتار شدن در شکار جاسوسان‌ولی در دره خون، مخفیانه به موک یو-چون داده بود.
رزمیکاران معمولی اتحاد عدالت این نشان‌داره را نمی‌شناختند، اما رئیس انجمن مخفی،ذات هوانگ‌بو سونگ، قطعاً آن را می‌شناخت.
«وایسید! باید جلوش رو بگیریم!» رزمیکاران دره‌همدیگه خون ناامیدانه نیروهایشان را ترکیب کردند تا‌موندن سد راه جونگ هیون‌مون، رهبر اتحاد عدالت شوند.
اما لقب قله دنیای‌سرکوب رزمی کنونی، بیهوده به‌قدرت او داده نشده بود.
«احمق‌ها. هه هه هه.»
ویششش!
با هر حرکتی که‌واسه جونگ هیون‌مون با آرایش‌نیازی شمشیرش انجام می‌داد، انرژی برنده—
چاک! چاچاچاچاچاک!
«گاک!»
«آخ!»
انرژی تیز شمشیر،آدما گوشت‌ها را درید و‌همدیگه به زندگی‌ها پایان داد.
تمام دفاع‌ها و آرایش‌ها‌سرکوب فرو ریخت و تنها‌قدرت هشت نفر زنده ماندند.
آن‌ها ناامیدانه سعی کردند با استفاده از‌آره راه مخفی پشت یک صخره، موقعیت خود‌همینه را حفظ کنند که جونگ هیون‌مون پوزخند زد.
«آره. با تمام‌صدمه توانتون بجنگید، مثل‌فرق کرم‌هایی که هستید.»
جونگ هیون‌مون حرکت کرد‌واسه تا کار چند نفر‌نیازی باقی‌مانده را یکسره کند.
اما درست در همان لحظه،کردن گویی چیزی جلوی نور خورشید‌ندارن را گرفته باشد، سایه‌ای پدیدار شد.
«ا-این چیه؟»
«چی؟»
رزمیکارانی که از صخره‌واسه محافظت می‌کردند، با گیجی‌نیازی به بالا نگاه کردند.
لرزش!
«این دیگه چیه؟»می‌کنن این انرژی‌های پیچیده...داره قطعاً انرژی‌های ارواح بودند.
جونگ هیون‌مون‌بقیه یک ابرویش‌می‌زنن را بالا انداخت.
محال بود ریو سو-ول، که «تکنیک مهر‌همدیگه و موم سی و شش ایستگاه» را‌موندن مخصوص او ساخته بود، فرار کرده باشد.
و حجم انرژی‌واسه ارواح بیش از‌همدیگه حد زیاد بود.
وووووووش!
همان‌طور که جونگ هیون‌مون با کنجکاوی به بالا می‌نگریست،تیکه کشتی بزرگی را دید که پوشیده از ارواح بی‌شمار‌نمی‌تونی بود و با سرعت به سمت قله کوه سقوط می‌کرد.
«!!!!!!!»