چپتر 225: بانو سو، صیغه سلطنتی (۲)
0جانگ سوگام، خواجه‌اما اعظم دونگ‌چانگ، صدایش را‌تحریک به تندی بالا برد:
«اوهو! هنوز‌دهند که زانو‌این‌ها نزدید. عجب جسارتی!»
با شنیدن این تشر‌نگاه سختگیرانه، گانیانگ، رهبر پیشگامان، با‌قدم خونسردی تنفسش را آرام کرد.
این حرکت آشکارا‌کنند برای به دست‌بیفتند گرفتن ابتکار عمل بود.
اگر اینجا از‌اما کوره در می‌رفتند، کل‌تحریک نقشه از هم می‌پاشید.
با خود اندیشید: «چاره‌ای نیست.»
در حال حاضر، این جناح‌کند بانو سو نبود که در موضع‌چیست ضعف قرار داشت، بلکه آن‌ها بودند.
بنابراین گانیانگ بر یک زانو‌خاک نشست، سرش را عمیقاً خم‌بیشتر کرد و سلامی محترمانه‌تر عرضه داشت:
«ما به بانو‌اما سو، صیغه سلطنتی،بی‌دلیل ادای احترام می‌کنیم.»
دیگران زیرچشمی نگاهی‌اما انداختند تا واکنش‌بی‌دلیل موک گیونگ‌ون را بسنجند.
لب‌های موک گیونگ‌ون به لبخندی محو کشیده شد، سپس‌قدم او نیز مانند گانیانگ بر یک زانو نشست و‌سجده دستانش را به نشانه احترام در هم قفل کرد.
با دیدن این صحنه، بقیه‌خاک گروه نیز پیروی کردند و‌بیشتر احترام لازم را به جا آوردند.
«ما به بانو‌اما سو، صیغه سلطنتی،بی‌دلیل ادای احترام می‌کنیم.»
با این سلام محترمانه، جانگ سوگام سرش‌تحریک را چرخاند تا به آن سوی ایوان،کنترل جایی که بانو سو نشسته بود، نگاه کند.
او منتظر نظر‌نشسته بانو بود تا‌منتظر بداند قدم بعدی چیست.
می‌توانستند آن‌ها را مجبور کنند که کاملاً‌سجده به خاک بیفتند و سجده کنند تا احترامی‌رزمیکار حتی بیشتر نشان دهند، اما این‌ها رزمیکار بودند.
اگر بی‌دلیل به تحریک آن‌ها ادامه‌بی‌دلیل می‌دادند، ممکن بود دردسر درست شود،درست پس کنترل تنش اهمیت زیادی داشت.
بانو سو‌دهند دستش را‌این‌ها اندکی بالا آورد.
سپس جانگ سوگام‌نشسته رو به کسانی که‌نظر زانو زده بودند گفت:
«از آنجا که‌کنند علیاحضرت سلام شما‌بیفتند را پذیرفتند، برخیزید.»
گانیانگ در دلش با‌این‌ها ناخشنودی نچ‌نچ کرد: «...این چیزی‌می‌دادند نبود که انتظارش رو داشتم.»
او از یو بونگ، خواجه‌ای که به دونگ‌چانگ نفوذ کرده بود، شنیده بود‌شود که اگرچه بانو سو به عنوان صیغه سلطنتی قدرت عظیمی به دست آورده،شما اما هنوز تا حدودی برای حمایت انجمن آسمان و زمین احترام قائل است.
ولی جو‌جایی حاکم اکنون‌نگاه کاملاً متفاوت بود.
به نظر می‌رسید او می‌خواهد با‌بیفتند قاطعیت مشخص کند که چه کسی‌دهند بالادست است و چه کسی زیردست.
از آنجا که آن‌ها در موضع ضعف‌تحریک بودند و نیاز به لطف او داشتند، چاره‌ای‌تنش جز اطاعت نداشتند، اما نگرانی گانیانگ بیشتر شد.
جانگ سوگام به میزهای غذایی‌رزمیکار که با نظم چیده شده‌ممکن بودند اشاره کرد و گفت:
«مهمانان، لطفاً پشت‌نشسته میزهایی که در دو‌نظر طرف قرار دارد بنشینید.»
نشیمنگاه ایوان جایگاه‌کنند افتخار بود و صندلی‌های‌سجده روبرو جایگاه پایین‌تری داشتند.
چونگ‌ریونگ با‌دهند آزردگی زیر‌این‌ها لب غرولند کرد:
«واسه همینه که آدم نباید‌رزمیکار با درباری‌ها یا زنای قصر‌ممکن قاطی بشه. فکر می‌کنن مرکز دنیان.»
او دوران عدم مداخله سختگیرانه میان‌منتظر مقامات و رزمیکاران را تجربه کرده بود،مجبور بنابراین از این نوع صحنه‌ها بیزار بود.
اما موک گیونگ‌ون کاملاً بی‌تفاوت‌خاک به نظر می‌رسید و آرام‌بیشتر روی یک صندلی خالی نشست.
زمانی که همه‌اما نشستند، صدایی از داخل‌تحریک ایوان به گوش رسید:
«حصیرها رو بالا بزنید.»
«علیاحضرت، چرا...»
«گفتم بالا بزنیدشون.»
«بله، اطاعت میشه.»
ندیمه‌های قصر حصیرهایی‌اما را که ایوان را‌تحریک پوشانده بود، بالا بردند.
آنگاه ضیافتی نمایان شد،نگاه میزهایی که پایه‌هایشان زیر سنگینی‌قدم غذاهای مجلل خم شده بود.
زنی زیبا با لباسی به رنگ‌بیفتند سرخ روشن، که هم وقار و هم‌اما فریبندگی از وجودش ساطع می‌شد، ظاهر گشت.
سئوپ چون نزدیک‌اما بود بی‌اختیار نفسش‌بی‌دلیل را حبس کند.
با اینکه او بیش از سی سال داشت،ادامه زیبایی‌اش چنان خیره‌کننده بود که به راحتی می‌شد فهمید‌زیادی چرا امپراتور تا این حد به او علاقه دارد.
علاوه بر این، به عنوان یکی از چهار چهره‌قدم قدرتمندی که کنترل کشور را در دست داشتند، حضوری‌سجده مقتدرانه داشت که افراد را به خود جذب می‌کرد.
او لب به سخن گشود:
«راه دوری‌دهند رو اومدید.این‌ها بابت زحماتتون ممنونم.»
گانیانگ سرش‌دهند را خم کرد‌رزمیکار و پاسخ داد:
«اصلاً این‌طور نیست، علیاحضرت. این‌کند ماییم که افتخار حضور در‌بعدی چنین مکان والایی رو داریم.»
او تمام‌مجبور تلاشش را کرد‌خاک تا تملق بگوید.
اما بانو سو پوزخندی زد:
«کافیه. اینجا قصر‌اما نیست، پس نیازی‌بی‌دلیل به این‌جور چاپلوسی‌ها ندارم.»
«...پوزش می‌طلبم.»
گانیانگ مستأصل شده بود.
نمی‌دانست باید‌دهند با چه‌این‌ها لحنی بازی کند.
اگر تملق‌دهند نمی‌گفت، گستاخ‌این‌ها محسوب می‌شد.
اگر می‌گفت، ساختگی بود.
هنوز به اصل مطلب نرسیده‌خاک بودند و او از همان ابتدا‌نشان شمشیر را از رو بسته بود.
با خود فکر کرد:این‌ها «یه حرکت آخر دارم که‌می‌دادند می‌تونم انجام بدم، محض اطمینان.»
امیدوار بود‌دهند کار به‌این‌ها آنجا نرسد.
زیرا استفاده از آن به‌کند معنای از دست دادن کارت بانو‌چیست سو همراه با این مأموریت بود.
انجمن دستور داده‌کنند بود مأموریت را به‌سجده هر قیمتی تکمیل کنند.
این یعنی آن‌ها آماده‌این‌ها بودند در صورت لزوم‌ادامه این مهره را بسوزانند.
«ولی نمی‌ذارم‌دهند کار به‌این‌ها اونجا بکشه.»
گانیانگ سعی کرد‌نشسته با لبخندی جو‌منتظر را تلطیف کند:
«علیاحضرت، اردک کباب‌شده‌کنند اینجا تو عمارت‌بیفتند هوایانگ واقعاً عالیه...»
«گفتم که،دهند نیازی به‌این‌ها چاپلوسی نیست.»
«....»
با این حرف او، نه‌کند تنها گانیانگ، بلکه همه اعضای‌بعدی انجمن آسمان و زمین خشکشان زد.
هرکسی می‌توانست بفهمد‌کنند لحن بانو سو‌بیفتند تند و تیز است.
او هنوز‌دهند از هدف واقعی‌رزمیکار آن‌ها خبر نداشت.
فقط فکر می‌کرد آن‌ها می‌خواهند‌رزمیکار اجازه‌ی شرکت در امور نظامی‌ممکن سی‌وی‌بو را تحت اقتدار او بگیرند.
او که زیرک بود،نگاه با درخواست فرستادن شاگردان‌بداند سطح اوج مقابله کرده بود.
زیرا حتی دنیای رزمی درستکار هم تنها شاگردان سطح‌حتی اوج با شهرت بالا را به امور نظامی سی‌وی‌بو‌ادامه یا گوم‌اوی‌وی می‌فرستاد، بنابراین معرفی هرکس دیگری ناشایست بود.
گانیانگ درک نمی‌کرد: «اونا این‌رزمیکار شرط رو قبول کردن، پس‌ممکن چرا الان انقدر تند برخورد می‌کنن؟»
اما از آنجا که تصمیم گرفته‌بی‌دلیل بود هر تحقیری را تحمل کند، حالت‌شود چهره‌اش را خنثی نگه داشت و گفت:
«فقط می‌خواستم با صحبت معمولی جو رو‌نظر آروم کنم. به نظر میاد باعث رنجش‌کنند خاطر علیاحضرت شدم. لطفاً من رو ببخشید...»
«کافیه. بریم سر اصل مطلب.»
«چی؟»
«مگه نشنیدی؟دهند گفتم بریم‌این‌ها سر بحث اصلی.»
با شنیدن‌جایی حرف‌های بانو سو،کند گانیانگ اخم کرد.
او هدایایی آماده کرده بود و‌بیفتند قصد داشت بعد از شام، وقتی فضا‌اما مناسب شد، موضوع اصلی را پیش بکشد.
اما مواجهه‌دهند مستقیم به این‌رزمیکار شکل نگران‌کننده بود.
«علیاحضرت.»
«چرا انقدر تعجب کردی؟ ما که‌منتظر قبلاً حرفامون رو زدیم. فقط دارم پیشنهاد‌مجبور می‌کنم همین الان در موردش بحث کنیم.»
«درسته، ولی‌مجبور مطرح کردنش‌کاملاً به این سرعت...»
«غافلگیر شدی؟»
«....»
«می‌خواستم صبر کنم تا جو مناسب بشه و‌بداند بعد مسئله واقعی رو پیش بکشم، ولی تو‌خاک قبل از اینکه حتی شروع بشه خرابش کردی.»
حرف‌های او‌مجبور باعث شد چشمان‌خاک گانیانگ باریک شود.
تا الان فکر می‌کرد‌این‌ها همه چیز فقط مربوط به‌می‌دادند حال و حوصله بانو است.
اما حالا به‌اما نظر می‌رسید قضیه‌بی‌دلیل چیز دیگری است.
«نکنه...»
ناگهان نگاه گانیانگ به سمت‌خاک یو بونگ که کنار جانگ‌بیشتر سوگام، خواجه دونگ‌چانگ ایستاده بود، چرخید.
چشمانشان تصادفی به هم گره خورد‌بی‌دلیل و یو بونگ با آستینش جلوی دهانش‌شود را گرفت و به او لبخند زد.
یک لبخند تمسخرآمیز بود.
«!؟»
مردمک‌های گانیانگ لرزید.
از این می‌ترسید و‌این‌ها حالا به نظر می‌رسید بدترین‌می‌دادند شک‌هایش به واقعیت پیوسته است.
«تو...»
گانیانگ چشم‌غره رفت و‌نگاه لب‌های یو بونگ طوری‌بداند تکان خورد که انگار می‌گفت:
«شرمنده‌م؟»
فقط چند لحظه قبل.
جانگ سوگام هنگام خروج‌نگاه از کاخ سوهه، ضربه‌ای به‌قدم شانه یو بونگ زده بود.
«کارت خوب‌مجبور بود. گزارش‌کاملاً رو تموم کردی؟»
«بله.»
«هوهوهو. حالا علیاحضرت‌اما حتی بیشتر به تو‌تحریک اعتماد می‌کنن، یو گام‌سونگ.»
«یو گام‌سونگ؟ اون دیگه چیه...»
در میان رتبه‌های‌کنند خواجه‌ها، بالاترین مقام ته‌گام‌سجده یا خواجه اعظم است.
پایین‌تر از آن سوگام،این‌ها گام‌سونگ، بونگو و سپس خواجه‌های‌می‌دادند معمولی بدون رتبه قرار دارند.
در اصل، یو‌اما بونگ فقط یک‌بی‌دلیل خواجه معمولی بود.
جانگ سوگام‌جایی با رضایت لبخند‌کند زد و گفت:
«علیاحضرت دستور ترفیع مقام‌کاملاً و افزایش حقوق تو رو‌حتی برای این مأموریت صادر کردن.»
یو بونگ تعظیم‌اما عمیقی کرد، چهره‌اش‌بی‌دلیل از شادی می‌درخشید.
«ترفیع به‌دهند رتبه پنجم‌این‌ها گام‌سونگ... واقعاً سپاسگزارم.»
او فکر می‌کرد که به عنوان یک‌نظر خواجه، نه مرد و نه زن، زندگی و‌کاملاً مرگش در خدمت ابدی به انجمن خواهد گذشت.
اما جانگ سوگام‌کنند او را از آن‌سجده چاه بیرون کشیده بود.
خواجه بودن به‌اما این معنا نبود‌بی‌دلیل که نمی‌تواند پیشرفت کند.
«من دیگه‌دهند اون آدم‌این‌ها سابق نیستم.»
جانگ سوگام تفکر‌نشسته اشتباه او را‌منتظر اصلاح کرده بود.
او قرار نبود زندگی‌اش‌کاملاً را به عنوان یک خواجه‌حتی رده پایین به پایان برساند.
یو بونگ با احتیاط پرسید:
«ارباب جانگ... آیا تکنیک‌های‌این‌ها جدید رو همون‌طور که قول‌می‌دادند دادید به من یاد میدید؟»
«تکنیک‌های جدید؟ البته. مگه برای‌کند کسی که قراره دست راست من‌چیست باشه چقدر می‌تونه سخت باشه؟ هوهوهو.»
یو بونگ‌مجبور در دلش‌کاملاً غرق شادی بود.
او تنها چهار تکنیک از مهارت قلبی را یاد گرفته‌ممکن بود، اما تنها در عرض یک سال، با آموزه‌های مخفی‌آورد کاخ عالی امپراتوری، از گانیانگ یا اوک-گی قوی‌تر شده بود.
اگر همه‌دهند آن‌ها را استاد‌رزمیکار می‌کرد چه می‌شد؟
جانگ سوگام شانه یو بونگ‌کند را که از هیجان می‌لرزید محکم‌چیست گرفت و با لبخندی موذیانه گفت:
«کارهای زیادی هست که‌کاملاً باید برای علیاحضرت و ولیعهد‌حتی انجام بدیم. همین‌طور ادامه بده.»
«یادم می‌مونه، حتماً یادم می‌مونه.»
گانیانگ با نظاره حرکات‌این‌ها لب‌های یو بونگ، چیزی را‌می‌دادند در اعماق وجودش حس کرد.
او به‌جایی انجمن پشت‌نگاه کرده بود.
بیشتر خواجه‌هایی که به‌کاملاً مأموریت‌های میدانی اعزام می‌شوند، از‌حتی آزمون‌های وفاداری سخت‌گیرانه‌ای عبور می‌کنند.
زیرا اگر یکی از آن‌ها خیانت‌بی‌دلیل کند یا تبدیل به جاسوس دوجانبه‌درست شود، مشکلات عظیمی به بار می‌آید.
بنابراین اکثر خواجه‌های‌اما اعزامی به روش‌های‌بی‌دلیل گوناگون محدود می‌شوند.
اما به نظر‌نشسته می‌رسید یو بونگ‌منتظر از این قیود رهاست.
«این بدترین حالت ممکنه.»
او انتظار ظهور‌اما یک خائن را‌بی‌دلیل در این لحظه نداشت.
نمی‌دانست یو بونگ چه چیزی به بانو‌تحریک سو گفته است، اما واضح بود که‌کنترل مسیر لطف و همکاری مسدود شده است.
حالا چاره‌ای جز‌نشسته رو کردن آخرین‌منتظر کارت خود نداشتند.
در همان لحظه،کنند بانو سو لب‌بیفتند به سخن گشود.
«گستاخ. هرچقدر هم که مورد لطف‌بی‌دلیل من باشی، تلاش برای آزاد کردن‌درست یه زندانی از سیاهچال امپراتوری، خیانته.»
«بانوی من، این...»
«این خیانت بزرگه.»
«...»
کلمات تیز و‌اما برنده‌ی او باعث شد‌تحریک سر گانیانگ گیج برود.
کلمات را‌دهند به‌سادگی می‌توان‌این‌ها تحریف کرد.
یو بونگ حتماً هدف‌نگاه واقعی آن‌ها را به خوبی‌قدم برای او فاش کرده بود.
گانیانگ با‌مجبور آرامش دوباره‌کاملاً صحبت کرد.
«بانوی من، ما چطور می‌تونیم...»
«دهنت رو ببند.»
«...»
«چطور جرأت می‌کنی پای من رو‌بیفتند به همچین خیانتی باز کنی و‌دهند بعدش هم انقدر راحت حرف بزنی؟»
«...»
«باید آماده باشی که‌این‌ها بدون هیچ اعتراضی با‌ادامه حکم اعدام روبرو بشی.»
—ویششش!
او دستش را بالا برد‌خاک و اساتید مخفی که در‌بیشتر سایه‌ها بودند، خود را نمایان کردند.
آن‌ها از قبل از حضور این‌بی‌دلیل افراد آگاه بودند، بنابراین نه پیشقراولان‌درست و نه گارد پشتیبان غافلگیر نشدند.
فقط وضعیت پیچیده‌تر شده بود.
با دیدن سردرگمی‌نشسته آن‌ها، گوشه لب‌های‌منتظر بانو سو لرزید.
او مکالمه‌ای را که چند لحظه پیش با‌احترامی جانگ سوگام و مرد میانسالی در ردای رسمی‌بی‌دلیل خاکستری در سمت چپش داشت، به خاطر آورد.
«بانوی من، نظرتون چیه‌این‌ها که این تهدید رو‌ادامه به فرصت تبدیل کنیم؟»
«جانگ سوگام، منظورت چیه؟»
«اگه درخواست‌شون رو قبول کنید،خاک ممکنه آسیب بزرگی هم به شما‌نشان و هم به ولیعهد وارد بشه.»
«کیه که این رو ندونه؟ ولی اونا از وقتی‌می‌دادند که من یه نجیب‌زاده معمولی بودم ازم حمایت کردن.دستش ممکنه اهرم فشاری داشته باشن، حتی کوچک‌ترین نقطه ضعف.»
«پس باید‌دهند از همین‌این‌ها وضعیت استفاده کنید.»
بانو سو با کنجکاوی پرسید:
«چطور؟»
«باید برای آینده ولیعهد، رابطه‌تون‌رزمیکار رو با این اراذل قطع‌ممکن کنید. این دلیل کافی خواهد بود.»
«یه دلیل؟»
«بله. اول باید ابتکار عمل‌کند رو به دست بگیرید و‌بعدی روحیه‌شون رو در هم بشکنید.»
«ابتکار عمل؟»
«اونا با احتیاط جلو میان، چون می‌دونن این لطف‌می‌دادند چقدر می‌تونه به ضرر شما تموم بشه. ولی اگه‌دستش شما اول ضربه بزنید، اونا توی موقعیت سختی قرار می‌گیرن.»
«با این حال،اما فکر می‌کنی به‌بی‌دلیل همین راحتی بیخیال می‌شن؟»
«البته که نه.»
«پس بعدش چی؟»
«بعد از به دست گرفتن ابتکار‌بی‌دلیل عمل، اگه درخواست‌شون زیادی بزرگ بود،درست شما هم باید یه درخواست متقابل بکنید.»
«درخواست متقابل؟»
«بله. طبق گفته یو گام‌سونگ، اونا می‌خوان‌نظر مأموریت‌شون رو به هر قیمتی تکمیل کنن،کنند پس مجبورن هر درخواستی رو قبول کنن.»
«هووم. ادامه بده.»
«اون‌وقت شما درخواست می‌کنید‌این‌ها که اونا جون شاهزاده جونگ‌می‌دادند یا بانو هو رو بگیرن.»
شاهزاده جونگ، شاهزاده دوم‌این‌ها و در اصل قوی‌ترین‌ادامه نامزد برای مقام ولیعهدی بود.
اگرچه فرزند بانو سو به عنوان ولیعهد منصوب‌بداند شده بود، اما بسیاری هنوز از شاهزاده جونگ پیروی‌بیفتند می‌کردند و او خاری در چشم بانو سو بود.
بانو هو نیز‌کنند چندی پیش وارد‌بیفتند قصر شده بود.
دختر جوانی از میان ندیمه‌های قصر که بدون هیچ پشتیبانی‌ممکن و تنها با زیبایی‌اش، امپراتور را شیفته خود کرده و‌آورد تنها در عرض سه سال به مقام همسر سلطنتی رسیده بود.
اگرچه لطف و توجه امپراتور هنوز عمدتاً معطوف به‌می‌دادند او بود، اما او تنها بیست و دو سال داشت،اندکی در حالی که بانو سو به اواسط سی‌سالگی نزدیک می‌شد.
این تعادل ممکن بود هر لحظه‌منتظر به هم بریزد و همین بانو هو‌مجبور را به منفورترین رقیب او تبدیل می‌کرد.
آن‌ها چندین بار تلاش کرده‌خاک بودند تا کار این دو نفر‌نشان را بسازند، اما شکست خورده بودند.
«مجبورشون کنم جون‌اما شاهزاده جونگ یا‌بی‌دلیل بانو هو رو بگیرن؟»
«بله.»
«و اگه رد کنن؟»
آیا انجمن چنین ریسکی می‌کرد؟
این کار‌دهند برای آن‌ها هم‌رزمیکار بسیار خطرناک بود.
«شما برای قطع رابطه با اونا‌بی‌دلیل به یه دلیل نیاز دارید، پس‌درست از این به عنوان بهانه استفاده کنید.»
«هووم. اگه‌جایی قبول کنن، به‌کند نفع شما میشه.»
«بله.»
«ولی اگه این اتفاق بیفته،رزمیکار مجبورید کمک‌شون کنید. اگه این کار‌دردسر خودتون رو توی تله بندازه چی؟»
«نگران نباشید.»
«نگران نباشم؟»
«اگه اونا موفق بشن بانو هو یا شاهزاده جونگ‌حتی رو بکشن، می‌تونید به جرم تلاش برای فراری دادن‌ادامه زندانی، به شدت باهاشون برخورد کنید و کارشون رو بسازید.»
با حرف‌های جانگ سوگام،این‌ها مرد میانسال در ردای‌ادامه خاکستری به سخن آمد.
«اگه این اتفاق بیفته، ما‌رزمیکار شما و ولیعهد رو از‌ممکن شر انجمن پلید حفظ می‌کنیم.»
لب‌های بانو سو‌کنند کمی کج شد‌بیفتند و لبخندی زد.
همه چیز عالی بود.
او از انجمن آسمان و‌رزمیکار زمین برای حمایت‌شان در رساندن‌ممکن او به این جایگاه سپاسگزار بود.
اما فقط تا اینجای کار.
او می‌دانست که آن‌ها از او‌بیفتند حمایت می‌کنند تا در پشت پرده‌دهند از او و ولیعهد سوءاستفاده کنند.
پس او هم یک‌این‌ها بار کاملاً از آن‌ها استفاده‌می‌دادند می‌کرد و سپس دورشان می‌انداخت.
به همین دلیل دستور داده بود که‌تحریک شاگردان ارشد و قدرتمند را بفرستند تا‌کنترل نتوانند پس از شروع نقشه پا پس بکشند.
«هر اتفاقی بیفته،نشسته همه‌تون توی مشت‌منتظر من بازی می‌کنید.»
بانو سو نگاهی‌کنند به جانگ سوگام‌بیفتند در سمت راستش انداخت.
این سیگنالی‌دهند واضح برای سرکوب‌رزمیکار شدید آن‌ها بود.
جانگ سوگام کمی سر تکان داد و‌تحریک سپس نگاه مشابهی به مرد میانسال در‌کنترل ردای خاکستری در سمت چپ بانو انداخت.
آن مرد موک گیونگ‌ون بود. (یادداشت مترجم: در اینجا منظور راوی این است‌مجبور که مرد خاکستری‌پوش نگاهش را به موک گیونگ‌ون دوخت، نه اینکه خودش موک‌رزمیکار گیونگ‌ون باشد. متن اصلی کمی ابهام دارد اما در پاراگراف بعد مشخص می‌شود.)
او سر تکان داد و‌خاک شمشیر تاشوی خود را تا‌بیشتر نیمه از کمرش بیرون کشید.
—ویششش!
مرد میانسال آنچه را که‌رزمیکار یو بونگ، یا همان گام‌سونگ‌ممکن گفته بود، به یاد آورد.
«پیشقراولان مشکل خاصی نیستن.نگاه ولی توی گارد پشتیبان، دو‌قدم نفر بزرگ‌ترین مشکل محسوب می‌شن.»
«اونا کی هستن؟»
«مردی به نام‌اما موک گیونگ‌ون و اون‌تحریک راهب دیوانه، جا گوم‌جونگ.»
«راهب دیوانه؟»
مرد میانسال متعجب شد.
جا گوم‌جونگ یکی از‌کاملاً سه دیوانه بود که‌احترامی به خاطر درنده‌خویی‌اش شهرت داشت.
حتی او هم ممکن بود‌رزمیکار برای شکست دادن جا گوم‌جونگ‌ممکن به صدها حرکت نیاز داشته باشد.
«هوهوهو. نگران نباشید. ما جلوی اومدن‌بی‌دلیل جا گوم‌جونگ رو می‌گیریم. ولی موک‌درست گیونگ‌ون باید توسط ارباب پنگ مهار بشه.»
«مگه اون‌قدر قویه؟»
«از اونجایی که جا‌کاملاً گوم‌جونگ ازش پیروی می‌کنه، باید‌حتی حداقل یه پله بالاتر باشه.»
«هوم. این‌دهند عجیبه. قوی‌تر از‌رزمیکار اون راهب دیوانه...»
اما قدرتی که او‌این‌ها حس می‌کرد، تنها در‌ادامه سطح اوج پخته بود.
شنیده بود که موک گیونگ‌ون می‌تواند قدرتش را‌بداند پنهان کند، اما او هنوز جوان بود و‌خاک حتی به سن قانونی نرسیده بود، پس شک داشت.
باور اینکه چنین جوان‌کاملاً کم‌سنی قوی‌تر از جا‌احترامی گوم‌جونگ باشد، دشوار بود.
«بهتره محتاط باشم.»
در دنیای رزمی نوابغی به‌رزمیکار نام شاگردان ارشد وجود داشتند‌ممکن که از قدرت عظیمی برخوردار بودند.
می‌توانست فرض‌جایی کند که با‌کند چنین افرادی می‌جنگد.
هرچقدر هم قوی‌کنند بودند، او تجربه‌بیفتند و مهارت داشت.
تا زمانی که‌اما گاردش را پایین نمی‌آورد،تحریک می‌توانست از پس‌شان بربیاید.
علاوه بر این،
«اگه اوضاع خراب‌نشسته بشه، می‌تونم درخواست‌منتظر نیروی کمکی کنم.»
برادر کوچک‌ترش‌مجبور در همان‌کاملاً نزدیکی منتظر بود.
اگرچه جوان‌تر و کمی سبک‌سر بود،بی‌دلیل اما قدرت برادرش حتی از او که‌شود به مقام رسمی رسیده بود، بیشتر بود.
—ویششش!
«شروع کنیم‌جایی به دست‌نگاه گرفتن ابتکار عمل؟»
مرد میانسال در ردای‌کاملاً خاکستری سعی کرد شمشیر تاشوی‌حتی خود را کاملاً بیرون بکشد.
در همان لحظه، موک گیونگ‌ون خنده‌ای آرام‌تحریک کرد، تکه‌ای اردک سرخ‌شده را با چوب‌های غذاخوری‌تنش از روی میز برداشت و در دهانش گذاشت.
او به‌دهند آرامی جوید، قورت‌رزمیکار داد و گفت:
«خوشمزه‌ست.»
همه نگاه‌ها‌مجبور به سمت‌کاملاً موک گیونگ‌ون برگشت.
در این لحظه‌اما پرتنش، رفتار بی‌خیال‌بی‌دلیل او گیج‌کننده بود.
حتی بانو‌دهند سو با‌این‌ها ناباوری پوزخندی زد.
آیا این جوان زیبا همان قوی‌ترین‌منتظر شاگرد ارشدی بود که انجمن فرستاده‌می‌توانستند بود، همان‌طور که یو گام‌سونگ گفته بود؟
او جسور به نظر‌کاملاً می‌رسید اما انگار هیچ‌احترامی درکی از موقعیت نداشت.
—ویششش!
بانو سو به‌اما مرد میانسال در‌بی‌دلیل ردای خاکستری اشاره کرد.
او شمشیر تاشوی خود را کاملاً‌منتظر بیرون کشید و با هاله‌ای درنده‌می‌توانستند به سمت موک گیونگ‌ون پیش رفت.
«بانوی من داره‌کنند توبیخت می‌کنه، اونوقت‌بیفتند تو داری گستاخی می‌کنی؟»
«فکر کردم حرف‌هاتون زیادی‌این‌ها طولانی شده، اونم با‌ادامه وجود همچین غذای لذیذی جلومون.»
«بی‌ادب.»
«من که شکایتی نکردم.نگاه فقط غذا رو چشیدم.بداند مگه این بی‌احترامی بزرگیه؟»
«...اون چوب‌ها رو‌کنند بذار زمین و‌بیفتند فوراً زانو بزن.»
«فقط یه‌دهند تیکه برداشتم.این‌ها چقدر خسیسی.»
«هاه!»
به قدرتش اطمینان داشت؟
پس بذار‌مجبور ببینیم واقعاً‌کاملاً چقدر قوی هستی.
مرد میانسال نفس عمیقی کشید، انرژی درونی‌اش را‌ادامه تا لایه هشتم بالا برد و شمشیرش را با‌زیادی نیرویی خردکننده به سمت گردن موک گیونگ‌ون فرود آورد.
—هیاااه!
مرد انتظار داشت‌نشسته موک گیونگ‌ون با پریدن‌نظر به عقب جاخالی دهد.
اما—
—چااانگ!
«!؟»
مرد میانسال بهت‌زده شد.
موک گیونگ‌ون تیغه شمشیر‌کاملاً تاشو را فقط با‌احترامی چوب‌های غذاخوری گرفته بود.
«این یارو دیگه کیه؟»
در حالی که او دستپاچه شده بود،تحریک موک گیونگ‌ون به گانیانگ، رهبر پیشقراولان که روبرویش‌تنش نشسته بود نگاه کرد و لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
«به نظر‌جایی میاد نمیشه همین‌جوری‌کند ساکت نشست، نه؟»