چپتر 23: تکنیک اتصال (۳)
0«لعنتی. با‌چرا این وضع،اوضاع زنده نمی‌مونم.»
گو چان، محافظی که به‌پیدا سمت تالار هه‌هوا، اقامتگاه بانوی‌مخفی بزرگ می‌رفت، خواب به چشمانش نمی‌آمد.
حتی فکر کردن به‌مکان خوابیدن پس از شنیدن آن‌پنهان حرف‌ها، عجیب به نظر می‌رسید.
اگرچه نمی‌توانست در این مورد با‌چطور موک گیونگ‌ون روبرو شود، اما در‌ممنوعه مانده بود که چه باید بکند.
«روانی احمق.چرا بهش گفتم‌اوضاع فقط بیخیال شو.»
او هرگز تصور نمی‌کرد‌ممنوعه که جو ایل‌سانگ، محافظ‌این‌طور ارباب جوان دوم، کشته شود.
فکر می‌کرد حداقل‌آیا ذره‌ای عقل و‌کتاب درایت در کار باشد.
پیش خودش‌ترتیبش چه فکری‌نگران کرده بود؟
«اگه موک اون‌پیو‌نگ بفهمه‌اوضاع که محافظش کشته شده،ترتیبش قطعاً آشوب به پا می‌شه.»
فقط آشوب هم نبود.
با شناختی که از شخصیت‌مخفی‌ای او داشت، ممکن بود بلافاصله به‌این‌طور دنبال انتقام از موک گیونگ‌ون برود.
اگرچه تا زمانی که ارباب جانگ‌جو زنده بود نمی‌توانست‌مکان او را بکشد، اما ممکن بود دست و پایش‌مخفی را بشکند یا در تلافی، یکی از محافظان را بکشد.
«این قضیه داره دیوونم می‌کنه.»
گو چان تنشی‌کتاب سرد را در‌پنهان پشت گردنش احساس کرد.
چرا او را‌آیا کشت و اوضاع‌کتاب را این‌قدر پیچیده کرد؟
«جسد چی؟»
«من ترتیبش‌چرا رو دادم،اوضاع نگران نباش.»
چطور ترتیبش را داده بود؟ آیا آن را در مکان مخفی‌ای که‌شخص کتاب ممنوعه را پیدا کرده بود، پنهان کرده بود؟ حتی اگر این‌طور باشد،حالا تا کی می‌توانست مخفی بماند؟ آن شخص با هدف خاصی فرستاده شده بود.
اگر ناپدید می‌شد،آیا طبیعتاً شک و‌کتاب تردید ایجاد می‌شد.
«چه غلطی بکنم؟»
اگر او را نکشته بود، قضیه فرق می‌کرد،ترتیبش اما حالا احساس بدی داشت که این کتاب‌مخفی‌ای ممنوعه خالی را نزد ارباب جوان دوم ببرد.
باز هم پشیمان شد.
باید همه‌چیز‌داده را به برادر‌مخفی‌ای ارشد گام می‌گفت.
ولی دیگر‌ترتیبش فرصتش از‌نگران دست رفته بود.
او از ترس موک گیونگ‌ون، بیش از حد به‌دادم برادر ارشد گام دروغ گفته بود و اگر حالا‌ممنوعه حقیقت را فاش می‌کرد، دیگر مورد اعتماد او قرار نمی‌گرفت.
برادر ارشد حساس‌کتاب بود و به راحتی‌اگر به دیگران اعتماد نمی‌کرد.
«اون دورانی که‌آیا فعال بود، حتی‌کتاب بدتر از این بود.»
با به یاد آوردن آن‌نباش روزها، فاصله بین آن زمان‌مخفی‌ای و اکنون بسیار زیاد بود.
او نسبت به دشمنان‌اوضاع بی‌رحم بود و نسبت‌ترتیبش به خائنان، حتی بی‌رحم‌تر.
«ولی عجیبه.»
حتی با به یاد آوردن گذشته‌کتاب گام هو-وی، چرا او بیشتر از آن‌مخفی پسر می‌ترسید؟ کار چطور به اینجا کشید؟
«هووف.»
اما حالا که فکرش را می‌کرد، برادر ارشد کجا‌دادم رفته بود؟ او هرگز از کنار موک گیونگ‌ون جم‌ممنوعه نمی‌خورد، مگر اینکه زمان استراحت یا وضعیت اضطراری بود.
با این حال‌کتاب دیروز، تقریباً نیمی از‌اگر روز غیبش زده بود.
«قضیه چیه؟»
آیا ممکن بود بدون‌نگران اطلاع او کاری انجام دهد؟مکان چشمان گو چان باریک شد.
در همان زمان،کتاب در اقامتگاه ارباب‌پنهان جوان دوم، موک اون‌پیو‌نگ.
موک اون‌پیو‌نگ روی میز نشسته بود، دستانش‌ممنوعه را روی سینه صلیب کرده بود و با‌شخص نگاهی سرد به گام هو-وی خیره شده بود.
گام هو-وی که ناگهان و‌نباش بدون دانستن دلیل احضار شده‌مخفی‌ای بود، درک وضعیت برایش دشوار بود.
یک چیز قطعی‌کشت بود: موک اون‌پیو‌نگ‌پیچیده حسابی عصبانی بود.
گام هو-وی‌مخفی‌ای با احتیاط لب‌پیدا به سخن گشود.
«ارباب جوان، موضوع چیه؟»
«این سوالیه‌ترتیبش که من‌نگران می‌خوام بپرسم.»
«بله؟»
«خیلی اتفاقیه. همین‌طوری امتحانی انجامش دادم،پنهان ولی هر بار که اون حس‌شخص شوم بهم دست میده، خیلی ناخوشاینده.»
درباره چه صحبت‌آیا می‌کرد؟ گام هو-وی‌کتاب کمی اخم کرد.
«نکنه فهمیده جعلیه؟»
اما لحن صحبتش‌کشت با این فرض‌پیچیده جور در نمی‌آمد.
لحن موک اون‌پیو‌نگ‌کتاب به وضوح نشان‌دهنده خصومت‌اگر نسبت به او بود.
بام!
گام هو-وی روی یک زانو‌نباش نشست، دستانش را مشت کرد‌مخفی‌ای و با تعظیمی محترمانه گفت.
«ارباب جوان، من واقعاً‌اوضاع نمی‌فهمم چی می‌گید. اگه‌ترتیبش ممکنه بگید قضیه چیه...»
«چطور؟ ها!»
با گفتن این حرف،مکان موک اون‌پیو‌نگ سنگ جوهر را‌پنهان از روی میز پرت کرد.
گام هو-وی می‌توانست جاخالی دهد، اما‌چطور باید خشم موک اون‌پیو‌نگ را تحمل‌ممنوعه می‌کرد، پس ضربه را به جان خرید.
بام! چکه!
خون از‌مخفی‌ای پیشانی گام‌ممنوعه هو-وی جاری شد.
دردناک بود چون بدنش را با انرژی درونی محافظت نکرده‌اگر بود، اما یاد گرفته بود که درد را از طریق‌می‌شد تنفس تحمل کند، پس سعی کرد آن را بروز ندهد.
موک اون‌پیو‌نگ در حالی‌نگران که به گام هو-وی‌آیا خیره شده بود، گفت:
«من یکی از محافظ‌هام رو‌این‌قدر فرستادم تا مطمئن بشه موک گیونگ‌ون‌نباش هنرهای رزمی رو از دست داده.»
«.......»
پس دلیلی وجود داشت.
اما چیزی جور در نمی‌آمد.
«اگه همش همین‌کشت باشه، دلیلی برای‌پیچیده این‌همه عصبانیت نیست.»
موک گیونگ‌ونِ‌مخفی‌ای جعلی هنرهای رزمی‌پیدا یاد نگرفته بود.
اگر او این را تایید می‌کرد، باید شک و‌پنهان تردیدش برطرف می‌شد، پس چرا چنین خصومتی نشان می‌داد؟فرستاده در حالی که در فکر بود، موک اون‌پیو‌نگ ادامه داد.
«ولی اون محافظ برنگشته.»
«چی؟»
گام هو-وی‌مخفی‌ای با تعجب سرش‌پیدا را بالا آورد.
منظورش چه بود؟
«نمی‌فهمی؟ محافظ من، که رفته بود چک‌داده کنه ببینه اون هنرهای رزمیش رو از دست‌اگر داده یا نه، بدون هیچ ردی ناپدید شده.»
«!؟»
امکان نداشت.
گام هو-وی چشمانش را‌مکان چرخاند تا به محافظان‌پیدا داخل اتاق نگاه کند.
یکی از‌ترتیبش سه محافظ‌نگران غایب بود.
«جو ایل‌سانگ.»
او کسی بود که‌ممنوعه در آستانه رسیدن به‌این‌طور سطح درجه یک قرار داشت.
تنها بر اساس مهارت، گو‌مخفی‌ای چان که در حال حاضر محافظ‌این‌طور بود، نمی‌توانست از پس او بربیاید.
پس چطور ناپدید شده بود؟
گام هو-وی گفت:
«امکان نداره.»
«چی؟»
«من هرگز دروغ نگفتم. اون یارو... نه، موک گیونگ‌ون نمی‌تونه از هنرهای‌ممنوعه رزمی استفاده کنه. و کسی که از موک گیونگ‌ون محافظت می‌کنه، گو‌ناپدید چان، فقط یه رزمیکار درجه دوئه، پس نمی‌تونه حریف جو ایل‌سانگ بشه.»
او می‌توانست‌چرا این را‌اوضاع با اطمینان بگوید.
اما هیچ اعتمادی‌کتاب در چشمان موک‌پنهان اون‌پیو‌نگ دیده نمی‌شد.
او هیچ اعتمادی نساخته بود‌مخفی‌ای و با بازنگشتن محافظ، شک‌اگر او تنها بیشتر شده بود.
«انتظار داری باور کنم؟»
«حقیقته. اگه حرفم‌کشت رو باور نمی‌کنید، حاضرم‌جسد روی دستم شرط ببندم.»
گام هو-وی در‌کتاب حین صحبت آستین‌پنهان راستش را بالا زد.
برای یک رزمیکار، شرط‌مکان بستن روی دستش تقریباً معادل‌پنهان ریسک کردن روی همه‌چیز بود.
موک اون‌پیو‌نگ به‌دادم موضع محکم او‌چطور پوزخند زد و گفت:
«روی دستت شرط‌کشت می‌بندی؟ باشه. پس‌پیچیده ثابت کن حرفات راسته.»
«ثابت کنم؟»
«اگه چیزی که می‌گی راست باشه، جو ایل‌سانگ‌پیدا نباید توسط همچین آدمایی شکست می‌خورد. بهت دو‌هدف ساعت وقت میدم. جو ایل‌سانگ رو پیدا کن.»
«....... اطاعت می‌شه.»
صدای گام هو-وی پایین آمد.
حس می‌کرد‌مخفی‌ای اوضاع بدجوری‌ممنوعه گره خورده است.
باید شخصاً بررسی‌آیا می‌کرد تا بفهمد‌کتاب چه خبر است.
موک اون‌پیو‌نگ با‌دادم صدایی مرگبار به‌چطور او هشدار داد:
«اگه نتونی پیداش کنی، آماده باش‌پیچیده که نه فقط دستت، بلکه اون‌چطور جون بی‌ارزشت رو هم از دست بدی.»
«به خاطر می‌سپارم.»
پس از ترک اقامتگاه ارباب جوان دوم، موک‌آیا اون‌پیو‌نگ، با چهره‌ای عبوس، گام هو-وی احساساتش را سرکوب‌می‌توانست کرد و با عجله به سمت تالار دارو رفت.
در طول‌چرا راه، به‌اوضاع کسی برخورد کرد.
«ها؟ برادر ارشد؟»
«تو!»
او محافظ، گو چان بود.
گو چان‌چرا نتوانست تعجبش‌اوضاع را پنهان کند.
هرگز انتظار نداشت در حالی‌پیدا که مخفیانه دستورات موک گیونگ‌ون را‌بماند اجرا می‌کرد، به گام هو-وی بربخورد.
گام هو-وی با‌آیا چهره‌ای عصبانی، صدایش را‌ممنوعه پایین آورد و گفت:
«اینجا چه غلطی می‌کنی؟نگران بهت گفتم حتی یه لحظه‌مکان هم از کنارش جم نخور.»
«خب...»
گو چان که نتوانست‌ممنوعه پاسخ درستی بدهد، باعث شد‌می‌توانست چشمان گام هو-وی تیز شود.
گام هو-وی انگشتش را‌مکان روی خنجر مخفی در‌پیدا مچ دستش گذاشت و گفت:
«داری با اون نقشه‌ای می‌کشی؟»
«نقشه؟ نه...»
«پس چرا‌مخفی‌ای از دستورت‌ممنوعه سرپیچی کردی؟»
«این‌طوری نیست...»
ذهن گو چان‌دادم خالی شد و‌چطور نمی‌دانست چه بگوید.
او محال بود بتواند درباره کتاب ممنوعه‌جسد خالی که در سینه‌اش پنهان کرده بود‌آیا تا به موک اون‌پیو‌نگ بدهد، صحبت کند.
«لعنتی.»
چاره‌ای نبود.
گو چان بالاخره دروغ گفت.
«راستش، استاد تالار درونی‌اوضاع صدام کرد تا در مورد‌دادم اتفاقات دیروز تالار اصلی بپرسه...»
«چی؟ استاد تالار درونی؟»
گام هو-وی‌داده اخم‌هایش را‌مکان در هم کشید.
در حقیقت، این‌دادم مسیر به دفتر استاد‌داده تالار درونی منتهی می‌شد.
به عنوان محافظان، آن‌ها بخشی از فرقه‌جسد شمشیر یون‌موک بودند، بنابراین اگر استاد تالار‌آیا درونی احضارشان می‌کرد، چاره‌ای جز اطاعت نداشتند.
با این حال...
«این یارو...؟»
او متوجه‌ترتیبش لرزش خفیف چشمان‌نباش گو چان شد.
تشخیص این موضوع برای افراد‌این‌قدر عادی دشوار بود، اما او‌نگران که آموزش‌دیده بود، می‌توانست بفهمد.
او آشکارا عصبی بود.
اگر استاد تالار درونی احضارش کرده‌کتاب بود، دلیلی برای عصبی بودن وجود نداشت،مخفی چرا که بابت ترک پستش سرزنش نمی‌شد.
گام هو-وی چشمانش‌دادم را گرداند و‌چطور به اطراف نگریست.
حضورهایی در کمی دورتر‌اوضاع احساس می‌شد، اما کسی در‌دادم نزدیکی یا در دیدرس نبود.
با اطمینان از این موضوع، گام هو-وی‌اگر نقطه فشاری روی گردن گو چان را‌خاصی فشرد و او را به دیوار کوبید.
تالاپ! کوبب!
«آخ!»
«عقلت رو از‌کشت دست دادی؟ خیلی‌پیچیده عجله داری بمیری؟»
«برادر ارشد؟»
«بنال ببینم.داده چی رو‌مکان داری قایم می‌کنی؟»
«قایم؟ من واقعاً چیزی...»
سوووت!
گام هو-وی خنجر را‌ممنوعه به سمت قلب گو‌این‌طور چان نشانه رفت و گفت:
«یکی از محافظای‌آیا ارباب جوان دوم،کتاب موک اون‌پیو‌نگ، ناپدید شده.»
«.........»
«کسی که رفته بود چکش‌این‌قدر کنه، اون یارو قلابیه بود.نگران می‌خوای بگی از اینم خبر نداری؟»
«لعنتی...»
هرگز فکر‌داده نمی‌کرد به این‌مخفی‌ای زودی لو برود.
وضعیتی که‌ترتیبش از آن می‌ترسید‌نباش رخ داده بود.
اما آیا واقعاً این همان وضعیتی بود که‌ترتیبش از آن وحشت داشت؟ برادر ارشد که حتی شب‌کتاب آنجا حضور نداشت، چطور از این موضوع خبر داشت؟
«یه لحظه صبر کن. تو‌پیدا از کجا میدونی برادر ارشد... نکنه‌بماند با ارباب جوان دوم تماس گرفتی؟»
او از قبل‌آیا می‌دانست که گام هو-وی‌ممنوعه قصد تغییر جبهه دارد.
اما هنوز‌ترتیبش کسی را‌نگران انتخاب نکرده بود.
دانستن وضعیت ارباب جوان دوم، موک اون‌پیو‌نگ،جسد به این معنی بود که او قبلاً‌آیا به سمت او تغییر موضع داده است.
«چرا بدون‌مخفی‌ای هیچ مشورتی این‌پیدا کار رو کردی...»
فشار!
«آخ!»
در حالی که فشار دست گام‌پیچیده هو-وی بر نقطه حساس بیشتر می‌شد،چطور گو چان نتوانست حرفش را ادامه دهد.
گام هو-وی‌مخفی‌ای خطاب به گو‌پیدا چانِ دردمند گفت:
«مگه باید همه چیز رو باهات مشورت‌ممنوعه کنم و بهت گزارش بدم؟ اصلاً تو‌بماند در جایگاهی هستی که بخوای منو بازخواست کنی؟»
«خواهش می‌کنم، ولم کن...»
درد شدت‌چرا گرفت و گو‌این‌قدر چان التماس کرد.
گام هو-وی دستش‌کتاب را شل کرد و‌اگر در گوش او گفت:
«چی رو قایم‌آیا کردی؟ حقیقت رو‌کتاب اعتراف کن. وگرنه...»
فرو رفتن!
نوک خنجر سینه‌اش را شکافت.
وقتی خنجر فرو رفت، گام‌پیدا هو-وی از حس ناآشنایی که‌مخفی زیر دستش کرد، اخم نمود.
او قصد داشت فقط‌مکان کمی گوشت را بشکافد،پیدا اما حس متفاوتی داشت.
گام هو-وی دست‌دادم در جیب سینه‌چطور گو چان برد.
«صبر کن...»
محکم!
«آخ!»
سرانجام، در دستان گام هو-وی کتاب‌چطور ممنوعه [تکنیک تغییر قلب چوبی] ظاهر‌ممنوعه شد که تنها دو صفحه درونش بود.
با دیدن این‌کشت صحنه، چشمان گام‌پیچیده هو-وی گشاد شد.
«این دیگه چیه؟»
«کارم تمومه.»
گو چان‌ترتیبش چشمانش را‌نگران محکم بست.
بام!
در تالار دارو با شدت‌مخفی‌ای باز شد و گام هو-وی‌اگر با چهره‌ای وحشتناک وارد شد.
داخل تالار سه کارگر حضور داشتند، اما گام هو-وی اصلاً اهمیت نداد‌ممنوعه و مستقیم به سمت موک گیونگ‌ون رفت که روی تخت نشسته بود و‌می‌شد در حالی که فقط بالاتنه‌اش را بلند کرده بود، مشغول خواندن کتابی بود.
گام هو-وی که به موک‌این‌قدر گیونگ‌ون نزدیک شده بود، با صدایی‌نباش آهسته که فقط او بشنود گفت:
«چه غلطی کردی؟»
با شنیدن حرف او،مکان موک گیونگ‌ون بدون اینکه چشم‌پنهان از کتاب بردارد جواب داد:
«در مورد چی حرف می‌زنی؟»
«آه.»
گام هو-وی آه عمیقی کشید.
سپس کتابی را‌آیا از گریبانش بیرون‌کتاب آورد و نشان داد.
[تکنیک تغییر قلب چوبی]
این کتاب‌چرا ممنوعه تکنیک تغییر‌این‌قدر قلب چوبی بود.
گام هو-وی‌مخفی‌ای با صدایی آمیخته‌پیدا به خشم پرسید:
«این چطوری دستت رسیده؟»
موک گیونگ‌ون نگاهی به‌نگران کتاب ممنوعه تکنیک تغییر قلب‌مکان چوبی انداخت و تکخندی زد.
«داری می‌خندی؟»
«به نظر‌مخفی‌ای میاد گو‌ممنوعه چان بدشانسی آورده.»
«چی؟»
«حالا که تو‌دادم آوردیش، یعنی از‌چطور گو چان گرفتیش، درسته؟»
«.........»
گام هو-وی برای لحظه‌ای‌ممنوعه از رفتار بی‌پروای موک‌این‌طور گیونگ‌ون زبانش بند آمد.
با وجود اینکه نقشه‌اش‌مکان لو رفته بود، خونسردی‌اش‌پیدا را حفظ کرده بود.
آدم جسوری بود.
تعجبی نداشت که‌کشت جرأت کرده بود موک‌جسد گیونگ‌ون واقعی را بکشد.
با این حال، نمی‌توانست‌ممنوعه خیانت و خنجر از‌این‌طور پشت زدن را ببخشد.
سوووت!
گام هو-وی خنجری را از زاویه‌ای که‌داده از دید دیگران پنهان بود بیرون کشید‌پنهان و دنده‌های چپ موک گیونگ‌ون را نشانه رفت.
با صدایی آهسته گفت:
«با گو چان چیکار کردی؟»
«منظورت چیه؟»
«چیکار کردی‌ترتیبش که دهنش رو‌نباش بسته نگه داشته؟»
گام هو-وی قبل از آمدن پیش‌پیچیده موک گیونگ‌ون، گو چان را به‌چطور اقامتگاهش برده و بازجویی کرده بود.
استخوان‌هایش را شکسته‌کتاب و دو انگشتش‌پنهان را قطع کرده بود.
با این‌داده حال او‌مکان ساکت مانده بود.
«حرف بزن.»
«........»
«گفتم بنال!»
«.......»
با دیدن این‌دادم وضعیت، گام هو-وی‌چطور واقعاً گیج شده بود.
اگرچه این پسر با افراد عادی‌پیچیده فرق داشت، اما گو چان کسی‌چطور نبود که نتواند از پسش بربیاید.
چرا این‌قدر می‌ترسید؟ دلش‌ممنوعه می‌خواست تمام روز شکنجه‌اش‌این‌طور کند تا دلیلش را بفهمد.
اما وقت نداشت.
«دو ساعت بهت وقت میدم.»
«لعنتی!»
زمانی که ارباب جوان دوم،پیدا موک اون‌پیو‌نگ به او داده‌مخفی بود فقط دو ساعت بود.
در این مدت‌آیا باید جو ایل-سانگ،کتاب محافظ را پیدا می‌کرد.
وگرنه موک اون‌پیو‌نگ‌دادم قطعاً سعی می‌کرد‌چطور او را بکشد.
بنابراین چاره‌ای جز رها کردن‌این‌قدر گو چان و هجوم آوردن‌نگران به سمت موک گیونگ‌ون نداشت.
اما...
«واقعاً نمیدونم‌داده داری در مورد‌مخفی‌ای چی حرف می‌زنی.»
موک گیونگ‌ون‌ترتیبش خود را‌نگران به ندانستن زد.
شانه‌هایش را بالا انداخت‌اوضاع که باعث شد خشم‌ترتیبش گام هو-وی شعله‌ور شود.
فشار!
دندان‌قروچه‌ای کرد‌داده و سوالش‌مکان را تغییر داد.
«خیلی خب. بعداً می‌فهمم چه بلایی سر‌داده گو چان آوردی. پس بهم بگو. جو ایل-سانگ،اگر محافظ ارباب جوان دوم، موک اون‌پیو‌نگ رو دیدی؟»
محافظ ارباب‌چرا جوان دوم،اوضاع جو ایل-سانگ.
کسی که در آستانه درجه یک بود؛ محال بود‌می‌توانست موک گیونگ‌ون که هنر رزمی بلد نبود و گو‌طبیعتاً چان که فقط درجه دو بود، حریف او شوند.
با این‌داده حال، این حس‌مخفی‌ای ناآرامی چه بود؟
در همان‌ترتیبش لحظه، موک‌نگران گیونگ‌ون گفت:
«آهان، همونی‌چرا که دیشب با‌این‌قدر ماسک اومد سراغم؟»
«... آره، همون یارو.»
«دیدمش.»
با شنیدن حرف موک‌نگران گیونگ‌ون، گام هو-وی نفس‌آیا عمیقی کشید و پرسید:
«که بلایی سرش نیاوردی، هان؟»
«بیخیال. من‌مخفی‌ای چه کاری از‌پیدا دستم برمیاد آخه؟»
موک گیونگ‌ون‌داده دستش را به‌مخفی‌ای آرامی تکان داد.
گام هو-وی فکر‌دادم کرد که پس آسیبی‌داده به او نرسانده است.
اما ناگهان...
«کسی که به خاطر دانتیان آسیب‌دیده‌پنهان هنرهای رزمیش رو از دست داده، چطور‌هدف می‌تونه با همچین آدمی کاری داشته باشه؟»
«!؟»
گام هو-وی اخم کرد.
قضیه چی بود؟ دانستن‌اوضاع اینکه او هنرهای رزمی‌اش‌ترتیبش را از دست داده...
«تو...»
موک گیونگ‌ون جلو‌آیا کشید و با‌کتاب لبخند زمزمه کرد:
«تو رفتی طرف ارباب جوان دوم... ولی‌داده این یاروی قلابی همکاری نکرد و محافظ‌پنهان ارباب جوان دوم رو کشت. حالا تکلیف چیه؟»
«!!!!!!»
چهره گام‌مخفی‌ای هو-وی در‌ممنوعه آنی خشک شد.