چپتر 112: دروازه نهایی (۳)
0هنگامی که یان سونگ از دره اعدام‌این‌طور شماره پنج را بیرون کشید، موک گیونگ‌ون‌علاقه به طور طبیعی صاحب شماره دو شد.
موجانگ‌یاک با اینکه با دردسرسازترین حریف روبرو شده بود، همچنان با اطمینان از‌بزن پیروزی، دستش را به سوی موک گیونگ‌ون دراز کرد و گفت: «پس بالاخره‌داره کار به این مبارزه کشید. هر کی برد برد، بیا با تمام وجود بجنگیم.»
با شنیدن این کلمات، موک گیونگ‌ون با چهره‌ای‌لبریز که اکراه در آن موج می‌زد، دست او‌گشت را گرفت و گفت: «آه... کار سختیه که.»
«هان؟»
«آخه اگه با تمام زورم بجنگم، مبارزه‌این‌طور خیلی لوس و بی‌مزه میشه؛ واسه همین من‌مقام آسون می‌گیرم. تو ولی تمام زورت رو بزن.»
«!؟»
موجانگ‌یاک که همواره لبریز از‌زورت خونسردی بود، در این لحظه ابرویش‌ابرویش پرید و احساسات درونی‌اش آشکار گشت.
این یارو‌لبخندی الان داره من‌داری رو دست میندازه؟
موجانگ‌یاک مستقیم‌همین‌جوریش به چشمان موک‌بودم گیونگ‌ون خیره شد.
برخلاف درون متلاطم خودش،لوس نگاه موک گیونگ‌ون هیچ‌همین احساس خاصی را آشکار نمی‌ساخت.
با دیدن آن نگاه، موجانگ‌یاک‌زورت احساسات جوشانش را آرام کرد‌لحظه و دوباره خونسردی‌اش را بازیافت.
«...از همین الان شروع کرد؟»
شکی نبود‌همین‌جوریش که این یک‌بودم تحریک روانی است.
این مردک همان‌قدر‌خیلی که در استراتژی مهارت‌واسه داشت، زیرک هم بود.
شاید می‌خواد قبل از‌ولی مبارزه تعادلم رو بهم‌لبریز بزنه تا جلو بیفته.
سپس موجانگ‌یاک لبخندی زد و گفت: «ممنون که هوامو داری. همین‌جوریش همدیگه من تو موقعیت برتر بودم، ولی حالا که این‌طور شد، دیگه بردم قطعیه‌برابر و با اختلاف می‌برم. انگار علاقه خاصی به مقام ارشد دروازه نهایی نداری؟»
چشم در برابر چشم.
موجانگ‌یاک عمداً‌بجنگم موک گیونگ‌ون را‌بی‌مزه تحریک کرده بود.
با این حال، موک‌ولی گیونگ‌ون در پاسخ به چنین‌خونسردی کنایه‌ای، واکنش خاصی نشان نداد.
در عوض، خنده نرمی کرد‌داری و طوری رفتار کرد که‌حالا انگار می‌خواهد رویش را برگرداند.
«..........»
با دیدن این‌خیلی صحنه، موجانگ‌یاک در دلش‌واسه زبان به تحسین گشود.
از کودکی به او گفته بودند که علاوه بر‌خونسردی استعداد رزمی، بسیار حیله‌گر است و او همیشه اطمینان‌الان داشت که در بحث و جدل هرگز شکست نخواهد خورد.
اما عجیب بود؛ هر بار که‌همین‌جوریش با این یارو هم‌کلام می‌شد، احساس‌دیگه می‌کرد که بازیچه دست او شده است.
«نیازی نیست‌همین‌جوریش گول تحریکاتش‌برتر رو بخورم.»
هر چه باشد،خیلی نتیجه واقعی در‌میشه میدان مبارزه مشخص می‌شد.
با این‌آسون فکر سعی کرد‌زورت از مسئله بگذرد.
اما ناگهان...
«...هوی، موک گیونگ‌ون.»
موجانگ‌یاک در حالی که‌لوس هنوز به روبرو نگاه‌همین می‌کرد، او را صدا زد.
تنها پس از صدا زدن نامش بود که موجانگ‌یاک در دل‌ابرویش پشیمان شد و از خود پرسید چرا چنین کاری کرده است؛چشمان اما چون حرف از دهانش خارج شده بود، راه برگشتی وجود نداشت.
موک گیونگ‌ون‌لبخندی پرسید: «چرا‌هوامو این‌طوری صدام می‌کنی؟»
موجانگ‌یاک پاسخ داد: «حالا‌برتر که داریم مبارزه می‌کنیم،دیگه نظرت چیه یه شرط‌بندی کنیم؟»
«شرط‌بندی؟»
«آره.»
موک گیونگ‌ون که انگار‌هوامو متوجه نمی‌شد، گفت: «واسه‌برتر چی باید همچین کاری کنم؟»
موجانگ‌یاک خندید و جواب‌برتر داد: «اگه اعتمادبه‌نفس نداری،دیگه لازم نیست نگران باشی.»
«اعتمادبه‌نفس؟»
«آره. فکر کردم جای یه مبارزه خشک‌همواره و خالی، یه شرط‌بندی کار رو باحال‌تر می‌کنه؛آشکار ولی اگه به خودت مطمئن نیستی، اصراری ندارم.»
این یک تحریک آشکار بود.
او می‌توانست از این مسئله بگذرد، اما موجانگ‌یاک که فکر‌قطعیه می‌کرد باید در این مبارزه تکلیف رابطه‌شان را یک‌بار برای همیشه‌برابر روشن کند، سعی داشت موک گیونگ‌ون را به دام شرط‌بندی بکشاند.
«هوم.»
موک گیونگ‌ون در حالی که‌زورت چانه‌اش را نوازش می‌کرد، خندید و‌ابرویش گفت: «چه جور شرطی می‌خوای ببندی؟»
اگرچه موجانگ‌یاک هیچ حالتی در چهره‌اش نشان‌موقعیت نداد، اما در دلش جشن گرفت و‌قطعیه فکر کرد موک گیونگ‌ون طعمه را بلعیده است.
حالا که تحریک او پذیرفته‌بودم شده بود، تنها چیزی که‌قطعیه باقی می‌ماند تعیین شرط بود.
موجانگ‌یاک در‌بجنگم یک لحظه به‌بی‌مزه سرعت فکر کرد.
اگرچه او پیشنهاد شرط‌بندی را برای تحریک‌همواره داده بود، اما نمی‌خواست حتی در صورت‌درونی‌اش باخت حریف، کینه یا خشمی ایجاد کند.
بنابراین این نقشه را کشید:
«نظرت چیه؟ کسی که تو‌بودم مبارزه می‌بازه، باید برنده رو‌قطعیه به عنوان "برادر بزرگ" خودش بدونه.»
«برادر بزرگ؟»
«آره. این‌طوری قشنگ‌می‌گیرم معلوم میشه کی‌بزن بالاتره و کی پایین‌تر.»
«بالاتر، هان...»
«شرط بدی نیست، نه؟ هر چقدر هم رقابتمون شدید‌بردم باشه، ما دشمن خونی نیستیم که بخوایم همدیگه رو‌نهایی بکشیم، پس نیازی نیست شرط رو خیلی سنگین کنیم.»
یک شرط‌بندی که‌خیلی تنها عطش پیروزی را‌واسه ایجاد کند، کافی بود.
با شنیدن این حرف‌ها، موک‌زورت گیونگ‌ون ناله‌ای نرم سر داد و‌ابرویش گفت: «هوم. همچین شرط جالبی نیستا.»
«جالب نیست؟»
«آره دیگه. واقعاً‌موقعیت نیازی هست سر‌حالا همچین چیزایی شرط ببندیم؟»
او گمان می‌کرد تیرش‌لوس به هدف نشسته است،همین اما ظاهراً اشتباه می‌کرد.
موجانگ‌یاک با کنجکاوی‌می‌گیرم پرسید: «...پس چه جور‌همواره شرطی از نظرت جالبه؟»
«خب... نظرت چیه جای‌هوامو اون، بازنده تو مبارزه‌برتر بشه سگ وفادار برنده؟»
«چی؟»
با شنیدن‌بجنگم این حرف، چهره‌بی‌مزه موجانگ‌یاک سنگی شد.
آن‌ها قرار بود شرطی بگذارند که هیچ‌یک‌همواره از طرفین را بیش از حد تلخ‌کام نکند،آشکار اما این مردک یک قدم فراتر گذاشته بود.
اینکه کسی بگوید "سگ وفادار"داری می‌شوم، در واقع دستوری برای‌حالا به خاک افتادن و بردگی بود.
تحریک کردنش فقط‌موقعیت ماهرانه نیست... زیادی‌حالا داره تند میره.
موجانگ‌یاک که معمولاً می‌توانست‌لوس به چنین حرف‌هایی بخندد، این‌آسون بار خندیدن برایش دشوار بود.
هر چه باشد، او‌ولی کسی بود که اول‌لبریز پیشنهاد شرط‌بندی را داده بود.
اما اگر حالا سعی می‌کرد‌داری عقب‌نشینی کند چون شرط سنگین‌حالا شده، احمقانه به نظر می‌رسید.
موجانگ‌یاک سرش را‌موقعیت کمی چرخاند تا به‌این‌طور موک گیونگ‌ون نگاه کند.
این یارو این‌قدر به خودش‌بی‌مزه مطمئنه؟ یا تصمیم گرفته تا‌می‌گیرم ته خط من رو تحریک کنه؟
در هر‌آسون صورت، دومی قطعاً‌زورت موفق شده بود.
از لحظه‌ای که پیشنهاد شرط‌بندی برای‌همین‌جوریش تعیین بزرگ‌تر و کوچک‌تر را داد،دیگه عملاً خودش در دام افتاده بود.
موجانگ‌یاک مشتش را با‌برتر عزم راسخ گره کرد‌دیگه و گفت: «مطمئنی پشیمون نمیشی؟»
«این سوالیه که‌خیلی من دلم می‌خواد‌میشه از تو بپرسم.»
«...واقعاً که رو داری. تا حالا ندیده بودم‌لبریز کسی با حرف خالی بخواد زیر همچین شرطی بزنه.یارو خیلی خب. باشه. اگه باختی، میشی سگ وفادار من.»
در نهایت، تنها‌ممنون چیزی که اهمیت‌همین‌جوریش داشت پیروزی بود.
موک گیونگ‌ون با تکیه بر قدرتی عجیب، باور‌دیگه داشت که در یک نبرد رزمی، اگر ملاک‌ارشد تنها مهارت باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند در برابرش بایستد.
او مطمئن‌بجنگم بود، زیرا‌لوس «آن» را داشت.
بدین ترتیب، در مبارزه دروازه نهایی، دو شاگردی که قرعه‌حالا اولین نبرد به نامشان افتاده بود، پا به میدان مرکزی‌ارشد گذاشتند، روبروی هم ایستادند و شروع به گرم کردن کردند.
آن‌ها موک‌همین‌جوریش گیونگ‌ون و‌برتر موجانگ‌یاک بودند.
بر روی سکوی کنار‌لوس میدان، تعدادی از تماشاگران‌همین با چهره‌های گوناگون نشسته بودند.
در میان آن‌ها، سون یون – پادشاه تاریکی‌لبریز بلندمرتبه که برای سنجش قدرت رزمی موک گیونگ‌ون آمده‌یارو بود – با شگفتی غیرمنتظره‌ای به صحنه نگاه می‌کرد.
سون یون با اشاره دست، یکی‌همین‌جوریش از جنگجویان پرچم سرخ را فراخواند‌دیگه و پرسید: «اسم اون پسره چی بود؟»
«موجانگ‌یاک.»
«موجانگ‌یاک؟ می‌دونی مال کدوم فرقه‌ست؟»
«به نظر میاد از یکی از‌بزن فرقه‌های رزمی کوچیک و تابع انجمن ما‌احساسات باشه؛ غیر از این چیز زیادی نمی‌دونم.»
با شنیدن حرف‌های‌ممنون جنگجو، چشمان سون‌همین‌جوریش یون باریک شد.
همچین پسری از‌موقعیت یه فرقه گمنام‌حالا و کوچیک اومده؟
سپس وون بیونگ‌هاک، پادشاه تندر که‌میشه درست کنار سون یون نشسته بود، با‌بزن تعجب گفت: «حیرت‌آوره. همچین پسری وجود داشته؟»
«قربان، شما هم متوجه شدین؟»
هاله‌ای که هنگام گرم‌هوامو کردن از موجانگ‌یاک ساطع‌برتر می‌شد، غیرقابل انکار بود.
اون پسر... همین‌موقعیت الانش به اوج‌حالا توانایی خودش رسیده.
برای شاگردی که به سختی هفده یا‌واسه هجده بهار از عمرش گذشته بود، رسیدن‌همواره به چنین اوجی چیزی جز شگفتی نبود.
اگر حس آن‌ها اشتباه نمی‌کرد، اغراق‌بزن نبود اگر می‌گفتند او برجسته‌ترین فرد‌پرید در میان این شش نفر است.
واقعاً غیرمنتظره بود که‌هوامو چنین جوان بااستعدادی از‌برتر یک فرقه جزئی ظهور کند.
«حریفت اصلا خوب نیست.»
سون یون در حالی که موجانگ‌یاک‌میشه را تماشا می‌کرد، نگاهش را به موک‌بزن گیونگ‌ون دوخت و در دل افسوس خورد.
می‌خواستم ببینم موک گیونگ‌ون چقدر قویه... هر چی‌لبریز باشه، اون شاگرد خود من، یوب‌وی‌سون از فرقه شمشیر‌یارو یون‌موک رو شکست داده بود... ولی حریفش خیلی ضعیفه.
از بین همه،ممنون باید به تور‌همین‌جوریش چنین هیولایی می‌خورد...
«اگه چیزی آماده‌موقعیت نکرده باشه، ممکنه مبارزه‌این‌طور خیلی بی‌مزه تموم بشه.»
اگرچه نمی‌شد همه چیز را تنها‌میشه با هاله قضاوت کرد، اما تفاوت‌زورت در انرژی‌های آن‌ها بسیار زیاد بود.
مهم نبود موک گیونگ‌ون چقدر چی‌بزن جمع کرده باشد، تقریباً غیرممکن به نظر‌احساسات می‌رسید که بتواند با حریفش رقابت کند.
از سوی دیگر، وون بیونگ‌هاک که در‌موقعیت ابتدا علاقه خاصی به موک گیونگ‌ون نداشت،قطعیه وقتی به موجانگ‌یاک نگاه کرد، لب‌هایش را لیسید.
«...نکنه زیادی عجله کردم؟»
او با هدف صریح‌لوس به دست آوردن تنها کودک‌آسون دروازه مخفی (بیگیونگ‌مون) آمده بود.
بنابراین، پیش از‌می‌گیرم این با چندین تماشاگر‌همواره به توافق رسیده بود.
اما دیدن چنین‌ممنون استعدادی در اینجا...همین‌جوریش پشیمانی اجتناب‌ناپذیر بود.
«این واقعاً دردسرسازه.»
وون بیونگ‌هاک‌بجنگم دزدکی به دیگر‌بی‌مزه مقامات نگاه کرد.
پایین‌تر در سمت چپ آن‌ها، آمجونگ‌جو‌بزن (رهبر فرقه تاریک) و هانگ یو-ریانگ‌پرید نشسته بودند و گرم صحبت بودند.
آن‌ها نیز به نظر‌هوامو می‌رسید در حالی که موجانگ‌یاک‌بودم را تماشا می‌کنند، گفتگو می‌کنند.
هانگ یو-ریانگ با علاقه به آمجونگ‌جو گفت: «من اومده‌بردم بودم تا اون دختره رو ببرم، ولی بین این‌نهایی مردا هم یه پسری هست که اصلا بدک نیست.»
«دختر؟ نکنه‌بجنگم چشمتون دنبال کسی‌بی‌مزه از موهوابانگ بوده؟»
«هه هه‌آسون هه. شنیدم‌ولی جنسش خوبه.»
«هوم. این یکم ناجوره. خودم هم دلم‌موقعیت یه دختر از موهوابانگ می‌خواست، واسه همین‌قطعیه بعد از این همه مدت اومدم دره خون.»
«اوه خدای‌همین‌جوریش من. واقعاً؟ پس‌بودم خواسته‌هامون یکی شده.»
«ناخواسته این‌طوری‌بجنگم شد دیگه.لوس اوه هو هو.»
آمجونگ‌جو با عشوه‌ای‌می‌گیرم زنانه لبخند زد‌بزن و لب‌هایش را پوشاند.
به پیروی از‌ممنون او، هانگ یو-ریانگ‌همین‌جوریش نیز زیر خنده زد.
حتی در خنده‌هایشان نیز چیزی‌بودم در شوخی‌هایشان بود که به‌قطعیه نبرد قدرت ظریفی اشاره داشت.
سپس هانگ یو-ریانگ به موجانگ‌یاک اشاره کرد و‌همین گفت: «پس، ارباب، چرا این پسره رو برنمی‌داری؟ به‌لحظه نظر میاد بین این شاگردا، اون از همه بااستعدادتره.»
«خب...»
آمجونگ‌جو چانه‌اش را‌ممنون نوازش کرد و‌همین‌جوریش در فکر فرو رفت.
سپس هانگ یو-ریانگ با لحنی ناباورانه افزود:این‌طور «دیگه تردید واسه چیه؟ نکنه می‌ترسی وون‌علاقه بیونگ‌هاک و پادشاه تاریکی سون یون اونو بقاپن؟»
«اوه هو هو. اونم ممکنه‌بی‌مزه بخشی از دلیلش باشه، ولی‌می‌گیرم چشم من اون یکی رو گرفته.»
«اون یکی؟»
با شنیدن حرف‌های آمجونگ‌جو، هانگ یو-ریانگ نگاهی‌موقعیت گذرا به موک گیونگ‌ون انداخت که در‌قطعیه سمت مخالف موجانگ‌یاک مشغول گرم کردن بود.
اگرچه از فاصله دور،برتر چهره زیبای او واقعاً‌دیگه باعث تعجبش شده بود.
اما همین و بس.
از روی حس هاله،ولی او چیزی بیش از یک‌خونسردی استعداد متوسط به نظر نمی‌رسید.
نه اینکه جوانی‌اش او را ضعیف نشان‌موقعیت دهد، اما قطعاً در سطحی نبود که به‌اختلاف عنوان یک شاگرد ممتاز مورد طمع قرار گیرد.
سپس گفت: «قیافه‌ش که خیلی دلنشینه،حالا ولی همین. مطمئناً فقط به خاطر‌می‌برم قیافه‌ش نیست که بهش علاقه داری، نه؟»
«اوه هو هو هو. عالی‌بی‌مزه می‌شد اگه علاوه بر همه‌می‌گیرم چیز، قیافه‌ش هم خارق‌العاده بود.»
«اگه فقط‌آسون همین بود‌ولی که ارزشی نداشت.»
«اگه تا اینجا بالا‌هوامو اومده، شاید یه حرکت‌برتر مخفی تو آستینش داشته باشه.»
«خب، ممکنه این‌طور باشه.»
در دنیای رزمی،خیلی تکنیک‌های خارق‌العاده یا‌میشه مخفی وجود دارند.
با این حال،می‌گیرم حریف او بیش‌بزن از حد قوی بود.
حتی از روی هاله خالی هم می‌شد فهمید که موجانگ‌یاک جوان، اگر به زودی به روشنگری می‌رسید، می‌توانست هر لحظه به سطح فرا-اوج (Ultra-Peak) دست یابد.
اولش چشمم دنبال اون دختره‌بودم مو هارانگ بود، ولی حالا‌قطعیه می‌بینم دلم این پسره رو می‌خواد.
اندکی بعد، هانگ یو-ریانگ که انگار‌میشه حسابی سر کیف بود، گفت: «پس، رهبر‌بزن فرقه تاریک، پایه‌ای یه شرط‌بندی کوچیک بکنیم؟»
«شرط‌بندی؟»
«آره. نظرم اینه که شرط ببندیم نتیجه‌موقعیت مبارزه توی سه ضربه مشخص میشه. البته‌قطعیه که برنده اون پسره، مو جانگ‌یاک خواهد بود.»
«هوم. اونوقت شرط سر چیه؟»
«نظرت چیه‌بجنگم سر مالکیت اون‌بی‌مزه دختر شرط ببندیم؟»
«پس از‌آسون اولش هم‌ولی نیتت همین بود.»
«هه هه‌لبخندی هه. دستم‌هوامو رو خوندی.»
هانگ یو-ریانگ که دخترها را به مردها‌این‌طور ترجیح می‌داد، این شرط را پیشنهاد کرد‌علاقه تا شاید هر دو طرف به خواسته‌هایشان برسند.
رهبر فرقه تاریک لبخند گرمی زد و گفت:همین «بد نیست. با برد یا باخت، اختلاف سطح بین‌لحظه اون دو تا کاملاً مشخص میشه؛ بذار همین‌طور باشه.»
«پس قبوله؟»
«من شرط می‌بندم‌ممنون که این بیمو توی‌موقعیت سه ضربه تموم نمیشه.»
با شنیدن حرف رهبر فرقه‌بودم تاریک، لب‌های هانگ یو-ریانگ لرزید‌قطعیه و بعد سر تکان داد.
«که حرفتو پس نمی‌گیری، نه؟»
«اوه هو هو.می‌گیرم حرف مرد سند‌بزن هزار سکه طلاست.»
«.........»
اگرچه این حرف‌موقعیت چندان به ظاهر او‌این‌طور نمی‌آمد، اما اهمیتی نداشت.
هانگ یو-ریانگ اطمینان داشت که اگر دوئل به‌همین سه ضربه هم نکشد، در صورت اجرای عالی فنون،لحظه حتی ممکن است در یک ضربه کار تمام شود.
شکاف میان یک استاد در اوج‌بزن قلمرو تعالی و یک استاد درجه‌پرید یک، بیش از حد عمیق بود.
با یک ضربه حساب‌شده،هوامو مبارزه می‌توانست در همان‌برتر حرکت اول به پایان برسد.
سپس، روی سکوی تماشا، ارباب دره خون،واسه لی جی-یوم دستش را بالا برد و با‌لبریز صدایی رسا اعلام کرد: «حالا، ادای احترام کنید.»
با این فرمان، موک گیونگ‌ون و مو جانگ‌یاک که‌خونسردی مشغول گرم کردن بدن‌هایشان بودند، رو به یکدیگر ایستادند و‌داره دست‌هایشان را به رسم سلام رزمیکاران در هم گره زدند.
این حرکتی بود برای‌هوامو نشان دادن احترام متقابل‌برتر در رقابتی میان هم‌رده‌ها.
در حالی که مو جانگ‌یاک‌بودم تعظیم می‌کرد، زیرچشمی نگاهی به‌قطعیه شخصی در کنار سکو انداخت.
«وون بیونگ‌هالک.»
در میان حضار، او‌ولی کسی بود که مو‌لبریز جانگ‌یاک آرزو داشت استادش باشد.
در قلمرو مدعیان، درون انجمن‌داری آسمان و زمین، وون بیونگ‌هالک جزو‌این‌طور سه استاد برتر به شمار می‌رفت.
خاندان او در تکنیک‌های شمشیرزنی و مهارت‌های مشت‌زنی‌دیگه سرآمد بودند و مو جانگ‌یاک آرزو داشت شاگرد‌ارشد او شود تا بتواند به ارتفاعات بالاتری دست یابد.
برای رسیدن به این‌لوس هدف، او باید جایگاه ریاست‌آسون دروازه نهایی را تصاحب می‌کرد.
ساک!
مو جانگ‌یاک نگاهش‌ممنون را به سمت‌همین‌جوریش موک گیونگ‌ون برگرداند.
اگرچه او صرفاً یک نخبه به نظر می‌رسید،دیگه اما با بارها مشاهده دقیق، تخمین زده می‌شد‌ارشد که موک گیونگ‌ون در سطح اوج قلمرو تعالی باشد.
اینکه چگونه توانایی رزمی واقعی‌اش را پنهان‌واسه می‌کرد نامعلوم بود، اما او به هیچ‌همواره وجه یک استاد معمولی درجه یک نبود.
مو جانگ‌یاک با‌می‌گیرم عزمی راسخ به‌بزن موک گیونگ‌ون خیره شد.
«قطعاً برتریم رو ثابت می‌کنم.»
حتی اگر فقط‌موقعیت یک شرط‌بندی بود، او‌این‌طور نمی‌توانست شکست را بپذیرد.
به سرعت، مو جانگ‌یاک شروع‌بی‌مزه به گردش انرژی درونی از‌می‌گیرم دانتیان خود به سراسر بدنش کرد.
هدفش این بود که به‌زورت محض علامت دادن ارباب دره‌لحظه خون، کار مبارزه را یکسره کند.
«گاردت رو پایین نیار.»
از همان آغاز، او تمام توانش را‌این‌طور به کار می‌گرفت تا روحیه جنگندگی حریف‌علاقه را در هم بشکند و پیروز شود.
درست در همان لحظه، ارباب‌بی‌مزه دره خون، لی جی-یوم دستش‌می‌گیرم را پایین آورد و فریاد زد:
«شروع کنید!»
هنوز طنین فرمان لی جی-یوم تمام نشده بود که مو جانگ‌یاک‌این‌طور با جریان چی خروشان به جلو یورش برد، پایش را بر‌نهایی زمین کوبید و حرکت جدیدی را به سمت موک گیونگ‌ون اجرا کرد.
«سریعه.»
موک یو-چون که با‌لوس دقت تماشا می‌کرد، ناخودآگاه‌همین زبان به تحسین گشود.
او انتظار داشت مو جانگ‌یاک‌زورت قوی باشد، اما این حرکت‌لحظه فراتر از تمام انتظارات بود.
در واقع، به نظر‌هوامو می‌رسید که مو جانگ‌یاک به‌بودم اوج قدرت خود رسیده است.
«یوسو یو-ران‌همین‌جوریش (آب روان،برتر آشوب توفنده)!»
پا پا پا پا پاک!
در یک چشم بر هم زدن، مو‌همواره جانگ‌یاک به سمت موک گیونگ‌ون هجوم برد‌درونی‌اش و حرکت آغازین شمشیرزنی‌اش را رها کرد.
مانند امواج ملایم بر برکه‌ای آرام، ضربه اولیه و‌بودم ظریف او با درخششی خیره‌کننده جاری شد و نقاط‌علاقه حیاتی چی در بالاتنه موک گیونگ‌ون را هدف گرفت.
«چطور می‌خوای جواب بدی؟»
مو جانگ‌یاک در حالی که‌بی‌مزه این سوال در ذهنش بود،می‌گیرم نگاهش را به موک گیونگ‌ون دوخت.
حتی اگر هر دو به قلمرو اوج‌همواره رسیده باشند، کسانی که به نهایت آن دست‌آشکار یافته‌اند، از نظر قدرت و سرعت کاملاً متفاوت‌اند.
تاک!
در آن لحظه،موقعیت موک گیونگ‌ون حدود‌حالا نیم‌قدم به عقب رفت.
سپس،
هوووم! هوووم! هوووم! هوووم!
«!؟»
چشمان مو جانگ‌یاک باریک شد.
پس از ایجاد فاصله نیم‌قدمی، موک گیونگ‌ون‌واسه بالاتنه‌اش را به نرمی حرکت داد و‌همواره موفق شد از تک‌تک حرکات اولیه جاخالی دهد.
جاخالی دادن از یوسو یو-ران، که چنان با ظرافت‌خونسردی ضربات واقعی و فریبنده را در هم آمیخته بود، آن‌داره هم با چنین آسودگی؟ واکنش او فراتر از انتظار بود.
«هوه.»
وون بیونگ‌هالک که دوئل را‌بودم از کنار سکو تماشا می‌کرد،قطعیه نتوانست حیرتش را پنهان کند.
حرکات موک گیونگ‌ون هیچ‌لوس شباهتی به حرکات یک‌همین استاد معمولی درجه یک نداشت.
جاخالی دادن از ضربات آغازین‌زورت به آن شیوه، نیازمند سطحی‌لحظه تقریباً برابر با حمله بود.
«نکنه قدرت‌لبخندی واقعیش رو‌هوامو پنهان کرده؟»
آنچه زمانی قرار بود رقابتی یک‌طرفه و‌این‌طور بی‌حادثه باشد، حالا با واکنش غیرمنتظره موک گیونگ‌ون،مقام نتیجه‌اش در هاله‌ای از ابهام فرو رفته بود.
«...همون‌طور که انتظار می‌رفت.»
حتی سون یون، پادشاه‌ولی تاریکی نیز نمی‌توانست چشم‌لبریز از حرکات موک گیونگ‌ون بردارد.
او شک داشت که باید حقه‌ای در‌موقعیت کار باشد و در حقیقت، حرکات موک‌قطعیه گیونگ‌ون فراتر از یک استاد درجه یک بود.
در آن سطح، اغراق نبود اگر‌حالا گفته می‌شد که او به یک اوج‌انگار پالایش‌یافته یا نزدیکی‌های نهایت قدرت رسیده است.
«بلده چطور‌بجنگم چی خودش‌لوس رو مخفی کنه؟»
مو جانگ‌یاک که به قلمرو اوج‌بزن رسیده بود، خود را ناتوان از‌پرید سنجش دقیق توان رزمی موک گیونگ‌ون می‌دید.
این تنها دو معنی می‌توانست داشته باشد: یا او با‌حالا یک نابغه بی‌همتا که بسیار فراتر از خودش بود روبرو شده،دروازه یا اینکه آن یارو تکنیک خاصی برای پنهان کردن چی داشت.
از آنجا که مورد‌برتر اول منطقاً غیرممکن بود، احتمال‌بردم دوم قوی‌تر به نظر می‌رسید.
«اون یارو‌بجنگم ممکنه تو‌لوس دردسر بیفته.»
حرکات موک گیونگ‌ون‌می‌گیرم یک قدم جلوتر‌بزن از یوپ وی-سون بود.
حتی تماشای جاخالی دادن‌هوامو او از ضربه اول‌برتر این را تایید می‌کرد.
اگر این‌طور بود، پیش‌بینی‌برتر اینکه چه کسی برنده این‌بردم بیمو خواهد شد دشوار بود.
پا پا پا پاک!
«فاصله.»
موک گیونگ‌ون که از تمام حرکات مو جانگ‌یاک جاخالی‌بودم داده بود، قدمی به جلو برداشت و مشتش را‌علاقه در حمله‌ای به سمت صورت مو جانگ‌یاک پرتاب کرد.
در همان لحظه، مو جانگ‌یاک به عقب پرید، از‌بردم مشت جاخالی داد و همزمان پایش را بر زمین‌نهایی کوبید و لگدی به سمت فک موک گیونگ‌ون پرتاب کرد.
پاک!
موک گیونگ‌ون لگد را با‌زورت روی پایش دفاع کرد و‌لحظه سعی کرد او را بگیرد.
سپس،
ویششش!
مو جانگ‌یاک بدنش را در‌بی‌مزه چرخشی سریع تاب داد و پایش‌ولی به سمت شانه موک گیونگ‌ون رفت.
پوک!
چااارررر!
چی موک گیونگ‌ون‌موقعیت حدود پنج قدم‌حالا به عقب رانده شد.
مو جانگ‌یاک که روی‌لوس زمین فرود آمد، لبخند‌همین محوی بر لبانش نشست.
در آن لحظه مطمئن‌ولی شد: انرژی درونی موک گیونگ‌ون‌خونسردی بسیار ضعیف‌تر از او بود.
سپس گفت: «بذار‌ممنون تکلیف این دوئل‌همین‌جوریش رو روشن کنیم.»
پاک!
مو جانگ‌یاک بار دیگر پایش را بر زمین‌همین کوبید و با دست راستش، مشتی به سمت‌خونسردی موک گیونگ‌ون که در حال عقب‌نشینی بود رها کرد.
«آرایش رقص مشت متراکم!»
همان‌طور که ضرباتش روی هم انباشته می‌شدند، همراه‌برتر با چندین فریب مانند حرکات کاذب و واقعی،می‌برم مثل لشکری از پروانه‌ها به جلو هجوم آوردند.
با دیدن این صحنه، موک‌بودم گیونگ‌ون تکنیک خود را برای‌قطعیه افزایش فاصله به کار گرفت.
اما ضربات مو جانگ‌یاک، درست مانند مشت الهی‌همین گام سفید شائولین، از میان شکافی که او‌خونسردی ایجاد کرده بود، هوا را شکافتند و پیش رفتند.
«چاره‌ای جز دفاع نیست.»
موک گیونگ‌ون چی خود را‌داری بالا برد و کف دستش را‌این‌طور برای مهار رگبار ضربات دراز کرد.
اما در همان لحظه،
پوک!
از زاویه‌ای کاملاً غیرمنتظره، حرکت‌زورت جدید مو جانگ‌یاک به ناحیه‌لحظه دنده راست موک گیونگ‌ون اصابت کرد.
«هوم؟»
بدن موک گیونگ‌ون‌موقعیت به شدت به‌حالا سمت راست خم شد.
همزمان، ضربه آرایش رقص‌لوس مشت متراکم مو جانگ‌یاک درست‌آسون به مرکز سینه‌اش کوبیده شد.
پوه پوه پوه پوک!
سلسله‌ای از ضربات پی‌درپی وارد شد‌همین‌جوریش و چی موک گیونگ‌ون بیش از‌دیگه ده قدم به عقب رانده شد.
چاااررررر!
«ها!»
صدای تعجب‌آسون از میان‌ولی تماشاگران برخاست.
طبیعی بود، چرا که روش‌داری مو جانگ‌یاک در این لحظه چیزی‌این‌طور بود که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.
حتی سون یون، پادشاه‌برتر تاریکی با حیرت زمزمه‌دیگه کرد: «...مشت راست، کف‌دست چپ.»
او یک ضربه اولیه مشت با‌میشه دست راست و یک ضربه اولیه‌زورت کف‌دست با دست چپ اجرا کرده بود.
باورنکردنی بود.
نه صرفاً اجرای یک حرکت‌داری یکسان با هر دو دست، بلکه‌این‌طور اجرای ضربات متفاوت به صورت همزمان.
«هوه...»
وون بیونگ‌هالک به سختی‌لوس می‌توانست حیرتش را از روش‌آسون خارق‌العاده مو جانگ‌یاک پنهان کند.
در نگاه اول شاید یک اصل ساده به‌لبریز نظر می‌رسید، اما کسانی که در هنرهای رزمی خبره‌یارو بودند می‌دانستند که انجام چنین شاهکاری تقریباً غیرممکن است.
اجرای تکنیک‌های اولیه متفاوت با هر دو دست، نیازمند‌بودم آن بود که فرد به دو چیز همزمان فکر‌علاقه کند، که خطر گره خوردن چی را به همراه داشت.
«اینکه بر‌همین‌جوریش چنین تکنیک عجیبی‌بودم مسلط شده باشه...»
واقعاً جوانی شگفت‌انگیز بود.
استفاده از یک بدن برای رها کردن‌همواره دو ضربه اولیه متفاوت، مانند روبرو شدن با‌آشکار دو استاد اوج قلمرو به طور همزمان بود.
«کفه ترازو داره کج میشه.»
به نوعی، وضعیت‌موقعیت کاملاً به نفع مو‌این‌طور جانگ‌یاک تغییر کرده بود.
حتی اگر از نظر قدرت خالص، او‌واسه یک پله پایین‌تر از موک گیونگ‌ون بود، با‌لبریز چه روشی می‌شد چنین هیولایی را شکست داد؟
«...کار سختیه.»
سون یون، پادشاه‌ممنون تاریکی نیز همین‌همین‌جوریش فکر را داشت.
پنهان کردن قدرتش قابل توجه‌بودم بود، اما حریفش به سادگی‌قطعیه بیش از حد نیرومند بود.
اما درست در آن لحظه،
«این دیگه چیه؟»
مو جانگ‌یاک که دو ضربه با تکنیک‌موقعیت مخفی‌اش — مشت راست، کف‌دست چپ —قطعیه وارد کرده بود، راضی به نظر نمی‌رسید.
با استفاده از برگ برنده پنهانش،حالا او با دقت ضربه زده بود؛می‌برم به دنده و مرکز سینه موک گیونگ‌ون.
این چیزی‌بجنگم کم از یک‌بی‌مزه ضربه مهلک نداشت.
با این حال، به محض اینکه ضربه‌اش‌همواره نشست، احساس عجیبی کرد — انگار چی‌درونی‌اش او ناگهان در حال پراکنده شدن بود.
«...اشتباه حس کردم؟»
سپس، پس از اینکه حدود ده قدم به‌دیگه عقب رانده شده بود، موک گیونگ‌ون بدنش را‌ارشد راست کرد، سرش را چرخاند و آهی کشید.
قرچ! قرچ!
سپس، انگار که زیر لب زمزمه کند‌همواره گفت: «آههه. می‌خواستم آسون بگیرم و تمومش‌درونی‌اش کنم، ولی این دیگه فراتر از انتظارم بود.»
«چی؟»
مو جانگ‌یاک اخم کرد.
بعد از اینکه آن‌طور غیرمنتظره و‌میشه رگباری کتک خورده بود، اینکه هنوز با‌بزن چنین لاف‌زنی رفتار می‌کرد واقعاً نوبر بود.
به نظر می‌رسید‌می‌گیرم باید کار را‌بزن قاطعانه تمام کند.
«به این لاف‌زنی‌ها خاتمه میدم.»
پاک!
مو جانگ‌یاک حرکت‌خیلی جدیدی را به سمت‌واسه موک گیونگ‌ون آغاز کرد.
حالا که برگ برنده‌اش را‌زورت رو کرده بود، قصد داشت‌لحظه آن را آشکارا اجرا کند.
«مشت راست، کف‌دست چپ.هوامو مشتی بی‌کران همچون جهان!برتر ابرهای شناور همچون آب!»
همزمان، او ضربات‌موقعیت اولیه مشت و کف‌دست‌این‌طور خود را رها کرد.
انگار دو استاد‌خیلی همزمان حملاتشان را‌میشه ترکیب کرده بودند.
«تمومه!»
او مطمئن‌لبخندی بود —هوامو تا اینکه ناگهان،
«همه‌ش همین بود؟»
پا پا پا پا پاک!
در آن لحظه،می‌گیرم وحشت وجود مو‌بزن جانگ‌یاک را فرا گرفت.
موک گیونگ‌ون در حالی که با خونسردی به او خیره شده بود،دیگه سری تکان داد و سپس، درست همان کاری را که او انجام‌چشم داده بود تکرار کرد؛ اجرای تکنیک‌های اولیه متفاوت با هر دو دست.
«!!!!!!!!!»