چپتر 95: مزایا (۱)
0موک گیونگ‌ون همواره سیمایی بشاش‌بزنیمش و درخشان داشت که به شکلی‌بودند طبیعی روحیه اطرافیانش را بالا می‌برد.
حتی اکنون، با لبخندی‌می‌شدند که بر لب داشت، روحیه‌چیزی تیمش تزلزل‌ناپذیر باقی مانده بود.
با این حال، هرچند سعی می‌کرد‌ذهنش بروز ندهد، چشمانش مدام و دور از‌داده دید دیگران به سوی موک گیونگ‌ون می‌چرخید.
در نهایت، او موفق‌می‌کنیم شده بود اعضای تیمش‌اعتماد را به سلامت حفظ کند.
به عنوان یک رهبر گروه، او‌خودش نقشش را از همان روز اول‌دیگر به عالی‌ترین شکل ایفا کرده بود.
ولی...
«... موک گیونگ‌ون.»
وقایع شب گذشته، تصویر‌می‌کنیم موک گیونگ‌ون را کاملاً‌اعتماد در ذهنش حک کرده بود.
نه، فراتر از آن‌می‌کنیم بود؛ او عمیقاً توسط‌اعتماد آن مرد آشفته شده بود.
موک گیونگ‌ون آنچه را‌می‌شدند که شب گذشته رخ‌گفته داده بود، به یاد آورد.
«نه. فقط داشتم فکر‌تصویر می‌کردم که الان بکشمت‌عمیقاً بهتره یا بذارم زنده بمونی.»
«دیوونه شدی!»
«اصلاً می‌فهمی‌وامیستیم توی چه‌می‌کنیم وضعیتی هستی؟»
کلمات پوچ و بی‌معنی موک‌آن‌چنان گیونگ‌ون، اعضای تیم مقابل را‌بلوف کاملاً مات و مبهوت کرده بود.
در شرایط‌وقایع فعلی، موک‌تصویر گیونگ‌ون چاره‌ای نداشت.
اگر حتی یک نفر‌می‌کنیم را تحریک می‌کرد، کل‌اعتماد تیم از آزمون حذف می‌شدند.
با این حال، او آن‌چنان‌بزنیمش گستاخانه سخن گفته بود که چیزی‌بودند جز یک بلوف به نظر نمی‌رسید.
«هر کاری دلت می‌خواد بکن!»
«اگه قراره باعث حذف شدن‌کاملاً همه‌مون بشی، فکر کردی ما‌مرد همین‌طوری وامیستیم و تماشا می‌کنیم؟»
«بزنیمش!»
حتی اعضای تیم خودش که به استراتژی‌استراتژی او اعتماد کرده و صبورانه منتظر مانده‌جلوی بودند، دیگر نتوانستند جلوی خودشان را بگیرند.
آن‌ها گارد‌آزمون گرفتند و‌می‌شدند آماده نبرد شدند.
موک یو-چون‌وقایع هم تفاوتی‌تصویر با بقیه نداشت.
از سوی دیگر، موک گیونگ‌ون که این‌استراتژی نقشه را طراحی کرده بود، برخلاف دیگران‌جلوی در سکوت به موک گیونگ‌ون خیره شده بود.
«این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
او به چه چیزی تکیه کرده بود که این‌طور گستاخانه رفتار می‌کرد؟ موک‌کاری گیونگ‌ون ماجرای آزمون دوم را از زبان موک یو-چون، که برایش حکم برادر‌تماشا ناتنی را داشت، شنیده بود و دریافته بود که موک گیونگ‌ون شخصی عادی نیست.
به همین دلیل‌گذشته بود که چنین‌ذهنش نقشه بی‌نقصی کشیده بود.
«هر جور فکر می‌کنم، این‌بزنیمش نقشه مو لای درزش نمیره.منتظر ولی این طرز برخورد دیگه چیه؟»
موک گیونگ‌ون‌وامیستیم از کودکی‌می‌کنیم باهوش بود.
او در خواندن روان افراد تبحر داشت‌سخن و می‌توانست احساسات و افکارشان را از‌دلت طریق چشمان، اعمال و عوامل مختلف حدس بزند.
ولی نگاه و لحن موک‌کاملاً گیونگ‌ون... او اصلاً نمی‌توانست هیچ‌مرد حسی را از آن‌ها بخواند.
«بلوف می‌زنه یا جدیه؟»
قضیه چه بود؟ آیا او فقط نمی‌توانست احساساتش را کنترل‌منتظر کند و همین‌طوری حرفی پرانده بود؟ با این حال، به نظر‌نبرد می‌رسید موک گیونگ‌ون هم مانند خود او، ذاتی حیله‌گر داشته باشد.
در واقع، هرچند این را به همه بروز نداده‌چیزی بود، ولی اگر حرکت اولش موفق می‌شد، برنامه داشت به‌باعث محض طلوع خورشید پاهای اعضای تیم موک گیونگ‌ون را بشکند.
به این ترتیب، می‌توانست‌تصویر به طور طبیعی او‌عمیقاً و تیمش را حذف کند.
در نهایت، موک‌تماشا گیونگ‌ون افکار او‌خودش را خوانده بود.
به همین دلیل بود‌می‌کنیم که حرف‌های اخیر موک‌اعتماد گیونگ‌ون در ذهنش مانده بود.
در آن لحظه، موک گیونگ‌ون‌آن‌چنان مستقیم به او خیره شده،بلوف پوزخندی زده و گفته بود:
«فعلاً همین‌جا تمومش کنیم.»
«چی؟»
موک یو-چون طوری جواب‌می‌کنیم داده بود که انگار حرف‌های‌صبورانه موک گیونگ‌ون برایش مضحک است.
چطور می‌توانست طوری حرف بزند که انگار دارد رحم می‌کند، در حالی که در موضع ضعف‌بکن بود؟ هرچند آن‌ها طبق نقشه موک گیونگ‌ون پیش رفته بودند، سمت آن‌ها سه نفر حضور داشتند که‌منتظر به اوج مهارت رزمی رسیده بودند: یون مو-وونگ از فرقه هنر شیطانی، موک گیونگ‌ون و خود او.
آن‌ها از نظر تعداد برتری داشتند، پس‌فراتر اگر درگیری رخ می‌داد، دست بالا را داشتند؛آورد هیچ راهی نبود که در موضع ضعف باشند.
«دست از‌وامیستیم بلوف زدن‌می‌کنیم بردار، موک گیونگ‌ون.»
«هر فکری می‌خوای بکن، ولی دو نفر‌استراتژی از آدمات رو بفرست اینجا. تا صبح به‌خودشان عنوان گروگان نگهشون می‌داریم تا شرایط عادلانه بشه.»
«ماییم که‌آزمون شمشیر دستمونه، پس‌آن‌چنان پاتو از گلیمت...»
«باشه.»
«چی؟»
درست زمانی که می‌خواست‌می‌کنیم مخالفت کند، موک گیونگ‌ون‌اعتماد بی‌درنگ پیشنهاد را پذیرفت.
این طرز برخورد،حذف موک یو-چون و اعضای‌سخن تیمش را گیج کرد.
هیچ نیازی به اطاعت نداشتند، پس‌ذهنش چرا او این کار را می‌کرد؟آنچه موک گیونگ‌ون رو به آن‌ها گفت:
«اونا کوتاه اومدن،تماشا پس دیگه دلیلی‌خودش نداره بیشتر تحریکشون کنیم.»
«ولی...»
«بهم اعتماد کن.»
در نهایت، هر دو طرف‌کاملاً با تبادل گروگان موافقت کردند‌مرد و شب به آرامی سپری شد.
با این حال، موک‌می‌کنیم گیونگ‌ون شنید که موک گیونگ‌ون‌صبورانه آرام زیر لب زمزمه کرد:
«حیف شد.وامیستیم امیدوار بودم‌می‌کنیم انقدر عاقل نباشی.»
—لرزش!
لحظه‌ای که آن جمله‌تصویر را شنید، سرمای غیرقابل‌عمیقاً توصیفی ستون فقراتش را لرزاند.
او چه جور آدمی بود؟بزنیمش در میان هم‌نسلانش، او مطمئن بود‌بودند که هیچ‌کس ارزش توجهش را ندارد.
نه یون مو-وونگ از فرقه هنر شیطانی،استراتژی نه یوم گا از فرقه کشتار خون،جلوی و نه حتی مو هارانگ از خاندان مو.
او حتی موک یو-چون‌می‌شدند را هم که تازه‌گفته ملاقات کرده بود، خاص نمی‌دانست.
ولی برای اولین‌گذشته بار، نسبت به‌ذهنش کسی احساس خطر می‌کرد.
آن شخص موک گیونگ‌ون بود.
«اگه دشمنم‌وامیستیم بشه، شاید‌می‌کنیم مجبور شم بکشمش...»
حتی پیش از آغاز آزمون،کاملاً وضعیت بی‌سابقه‌ای رخ داد که‌مرد در آن یک‌چهارم شاگردان حذف شدند.
این موضوع هیاهوی زیادی به پا‌خودش کرد، ولی از آنجا که قانونی شکسته‌نتوانستند نشده بود، آزمون بدون مشکل ادامه یافت.
البته، این حادثه‌تماشا منجر به یک‌خودش محدودیت اضافی شد:
«از این پس، تا زمانی که تمام آزمون‌ها‌گفته تکمیل شود، مبارزات خصوصی یا هرگونه اقدامی که‌بکن به شاگردان هم‌رزم آسیب برساند، اکیداً ممنوع است.»
این قانون برای‌گذشته جلوگیری از متغیرهای‌ذهنش بیشتر وضع شد.
آزمون سوم، همان‌طور که قبلاً اعلام‌خودش شده بود، آزمونی برای مهار حریفان‌دیگر با استفاده از یک آرایش شمشیر بود.
این آرایش، «آرایش هشت کتیبه آسمان و زمین» نام‌صبورانه داشت؛ آرایشی که توسط رهبر پیشین انجمن آسمان و‌گارد زمین و بر اساس تغییرات هشت تریگرام خلق شده بود.
هدف این بود که آرایش‌آن‌چنان را بی‌نقص اجرا کرده و حریف‌نظر را مهار کنند تا قبول شوند.
دوره تمرینی که‌گذشته داده شده بود،ذهنش تنها سه روز بود.
سه روز در چشم‌برهم‌زدنی گذشت.
دو تیم باقی‌مانده که شامل شانزده عضو‌استراتژی بودند، از برترین رزمیکاران در میان شاگردانی‌جلوی بودند که وارد دره خون شده بودند.
طبیعتاً، هر دو تیم‌می‌شدند به راحتی آزمون سوم‌گفته را پشت سر گذاشتند.
جایزه برتر آزمون سوم‌تصویر نه به موک گیونگ‌ون،عمیقاً بلکه به موک گیونگ‌ون رسید.
در حالی که تیم موک گیونگ‌ون نیز به طور موثری از‌بودند آرایش شمشیر برای مهار حریفان استفاده کرده بود، تیم موک گیونگ‌ون‌شدند حریفان خود را کاملاً و بدون حتی یک جراحت مهار کرده بودند.
در نتیجه،وامیستیم هیچ نقصی‌می‌کنیم در کارشان نبود.
این‌طور تصور می‌شد که او به عنوان رهبر تیم و‌بلوف در توانایی‌اش برای به کارگیری آرایش شمشیر برتر است، که‌شدن همین امر جایزه برتر این آزمون را برایش به ارمغان آورد.
آزمون چهارم، آزمون عبور‌می‌کنیم از هزارتویی پر از مکانیسم‌های‌صبورانه مخفی در تاریکی مطلق بود.
معیارها ساده بود: یک عود زمان‌سنج روشن می‌شد و‌صبورانه اگر کسی پیش از سوختن یک‌سوم آن خارج می‌شد،گارد در آزمون قبول شده و واجد شرایط آزمون نهایی می‌گشت.
اگر کسی پیش از سوختن دو-سوم عود‌سخن خارج می‌شد، عنوان «شاگرد بزرگ» را کسب‌دلت می‌کرد اما از آزمون بعدی حذف می‌شد.
البته، کسانی که موفق نمی‌شدند در‌ذهنش آن زمان خارج شوند، حذف شده و‌داده تنها عنوان «شاگرد ارشد» را حفظ می‌کردند.
در اصل، قرار بود این آزمون شامل استفاده از مهره‌های آهنی‌بودند باشد که در رقابت مهره آهنی به دست آمده بود، اما با‌چون وجود تنها شانزده شرکت‌کننده، چاره‌ای جز پرش مستقیم به آزمون پنجم نبود.