چپتر 353: عمارت کوهستانی شمشیر روح (۴)
0جونگ میونگ ساتائه از‌غرق فرقه هانگ‌سان با چهره‌ای‌سوی وحشت‌زده به اطراف نگریست.
«اینجا دیگه کجاست؟»
سیاهی مطلق محیط پیرامونش را‌پوستی در خود بلعیده بود و چشمانش‌آرام قادر به دیدن هیچ چیز نبود.
او اطمینان داشت که تا همین‌نهایی چند لحظه پیش مشغول تماشای چیزی‌کارگاه بود، پس چه اتفاقی رخ داده بود؟
در حالی‌مقابل که این وضعیت‌ابهام برایش غریب می‌نمود،
—سلونگ!
صدای خروج شمشیر‌چرخاند از غلاف از‌تیره جایی به گوش رسید.
او سرش‌رزمی را به سمت‌آسمان منبع صدا چرخاند.
پیرمردی با پوستی تیره و آثار سوختگی‌ناگهان پراکنده بر چهره، آرام و متین شمشیرش‌لحظه‌ای را در دست گرفته و آنجا ایستاده بود.
با دیدن آن صحنه،است چشمان جونگ میونگ ساتائه‌همان از فرط حیرت گرد شد.
«آمیتابا... نکنه... ارباب گو باشن...»
صدایش یاری نکرد‌کنونی تا جمله را‌نهایی به پایان برساند.
گویی این فکر‌همان تنها در ذهنش—پات پژواک یافته بود.
اما خیلی زود، به‌است جای پرس‌وجو، نتوانست نگاهش‌همان را از پیرمرد مقابلش برگیرد.
او کسی نبود جز خودش.
ارباب عمارت کوهستانی شمشیر روح، چهره‌ی‌نهایی برتر دنیای رزمی کنونی، یکی از شش‌ترک آسمان، ارباب نهایی شمشیر روح، گو چون‌مو.
«چطور ممکنه؟»
او یقین داشت‌نکرده که ارباب هنوز کارگاه‌مقابل را ترک نکرده است.
پس چرا‌صدا درست در مقابل‌پوستی او ایستاده بود؟
درست در همان‌کنونی لحظه که غرق‌نهایی در ابهام بود،
—پات!
ناگهان، گو چون‌مو‌نکرده شمشیرش را به‌درست سوی او تاب داد.
ضربه‌ای سبک و ساده می‌نمود.
اما لحظه‌ای که چشمش‌یکی به آن شمشیر شکافنده‌چطور افتاد، ذهنش آشفته شد.
«آخه چطور؟»
چرا که در دل‌است همان حرکت ساده، بی‌شمار تکنیک‌غرق شمشیر نهفته و آشکار بود.
برای استاد شمشیری همچون او، این‌تیره ضربه‌ای بود که از شدت شوک،متین نفس را در سینه حبس می‌کرد.
اما حیرتش کوتاه بود و با عزمی‌چون‌مو راسخ برای دفع شمشیری که او را‌نکرده نشانه رفته بود، شمشیر کمرش را بیرون کشید.
—سلونگ!
برای سد کردن این شمشیر ظریف و پیچیده،همان او فرم چهارم از شمشیر هفت سبک بیوک‌ونِ‌ضربه‌ای فرقه هانگ‌سان، یعنی «یوون جیسون» را اجرا کرد.
—چوا چوا چوا چوا چاک!
شمشیرش مسیری موزون را‌یکی ترسیم کرد و کوشید تا‌ممکنه ضربه‌ی وارده را دفع کند.
ولی—
—چنگ!
فرم شمشیر پنج‌حرکتی او در برابر تک‌ضربه‌ی گو چون‌مو هیچ‌چهره شانسی نداشت؛ شمشیرش به کناری رانده شد و پیش از آنکه‌حیرت به خود بیاید، شمشیر حریف مستقیم در مرکز سینه‌اش فرو رفت.
—پوک!
«آخ!»
تلوتلو خورد‌ترک و دستش را‌چرا روی سینه‌اش فشرد.
«جونگ میونگ ساتائه!»
کسی زیر‌رزمی بازویش را گرفت‌آسمان و حمایتش کرد.
او کسی نبود‌همان جز مو هارانگ،—پات پسر ارشد خاندان مویونگ.
«مو... مو هارانگ؟»
«ساتائه، حالت خوبه؟»
«اینجا چه خبره...»
چشمانش از تعجب گشاد شد.
محیط اطراف روشن شده بود و‌درست گو چون‌مو که او را با‌ناگهان شمشیر زده بود، ناپدید گشته بود.
در حالی که‌چرخاند با خود فکر‌تیره می‌کرد چه اتفاقی افتاده،
—اوکشین!
دردی تیز در قفسه‌ی سینه‌اش پیچید،—پات دردی که با نیت شمشیری عمیق‌سبک همراه بود و بر ذهنش چیره گشت.
در آن لحظه‌نکرده دریافت که آنچه‌درست دیده بود، واقعیت نداشت.
نگاه جونگ میونگ ساتائه‌پیرمردی به سنگ‌نوشته‌ای عظیم افتاد که‌پراکنده در لبه‌ی صخره قرار داشت.
«ساتائه؟»
«آه... حقیقتاً... حقیقتاً که...»
او مدام‌ترک از سر‌است شگفتی آه می‌کشید.
مو هارانگ با‌چرخاند دیدن واکنش او،تیره با چهره‌ای گیج پرسید:
«ساتائه، چرا اینطوری شدی؟»
اما پاسخ‌دهنده او نبود.
پسر دوم گو‌نکرده چون‌مو، گو وونگ‌سونگ، با‌مقابل چهره‌ای مغرور پاسخ داد:
«ایشون آزمون ارباب رو پشت‌پوستی سر گذاشتن. کسایی که تجربه‌ش کنن،آرام آموزه‌هاش رو توی ذهنشون دریافت می‌کنن.»
«توی ذهنشون؟»
«بله.»
منظورش همان دنیای ذهنی‌است بود که در لحظه‌ی تعالی‌غرق وارد آن می‌شوند، درست است؟
پس جونگ میونگ ساتائه پس‌پوستی از خواندن کلمات روی سنگ‌نوشته‌چهره وارد این حالت شده بود؟
مو هارانگ با دقت به کلمات‌نهایی «راه شمشیر، نهایت شمشیر» که روی‌کارگاه سنگ حک شده بود، خیره شد.
روح باشکوهی که از‌غرق رد قلم‌مو حس می‌شد،سوی قلبش را جلا می‌داد.
ولی همین و بس.
«چرا اینطوریه؟»
جونگ میونگ ساتائه با دیدنش‌آسمان وارد دنیای ذهنی شده بود، ولی‌هنوز چرا برای من هیچ اتفاقی نیفتاد؟
گو وونگ‌سونگ که‌همان گیجی او را دید،ناگهان لبخندی زد و گفت:
«هو هو‌ترک هو. فقط زل‌چرا زدن فایده نداره.»
«منظورت چیه؟»
«ارباب فرمودن برای دریافت نیت‌آسمان شمشیر حک شده روی سنگ، طرف‌هنوز باید حداقل صلاحیت‌ها رو داشته باشه.»
«حداقل صلاحیت‌ها؟»
«بله. اگرچه درک من محدوده و توضیحش سخته،همان ولی به نظر میاد برای خوندن نیت شمشیر، یه‌سبک استاد شمشیر باید درک عمیقی از شمشیر داشته باشه.»
«...»
—اودوک!
با شنیدن این‌همان حرف، مو هارانگ دندان‌هایش‌ناگهان را به هم سایید.
او یکی از شش‌است اژدها بود، برترین اساتید‌همان مرحله آخر در اتحاد عدالت.
او به خود می‌بالید که در میان هم‌نسلانش رقیبی‌پراکنده ندارد، ولی شنیدن اینکه حتی نمی‌تواند نیت شمشیر روی‌صحنه سنگ را بخواند، غرورش را به شدت جریحه‌دار کرد.
«حتی صلاحیتش رو ندارم؟»
به عنوان یکی از نوادگان خونی خاندان مو، یکی‌تاب از هفت خاندان بزرگ که با خاندان نامگونگ به‌آشفته عنوان خاندان اصلی شمشیر رقابت می‌کرد، احساس شرمساری می‌کرد.
با دیدن این‌نکرده صحنه، گو وونگ‌سونگ‌درست در دل پوزخندی زد.
اگرچه از صلاحیت حرف‌پیرمردی زده بود، ولی مو‌سوختگی هارانگ دلیلی برای خجالت نداشت.
برای رسیدن به سطحی که بتوان تنها با دیدن‌ممکنه خطاطی به جا مانده از ارباب وارد دنیای ذهنی شد،همان فرد باید به قلمروی قابل توجهی در شمشیرزنی رسیده باشد.
هرچند مو هارانگ به خاطر مهارت‌های رزمی برجسته‌اش یکی‌تاب از شش اژدها نامیده می‌شد، اما بعید بود به‌آشفته سطح جونگ میونگ ساتائه، بزرگِ یک فرقه، رسیده باشد.
«زیادی به دل نگیر. حتی‌چرا بین کسایی که اینجا نشستن هم—پات خیلیا نتونستن وارد دنیای ذهنی بشن.»
احتمالاً کمتر از نصف جمعیت.
آن‌ها هم مثل مو هارانگ با غروری‌چون‌مو خرد شده اینجا نشسته بودند و تلاش‌نکرده می‌کردند حتی ذره‌ای از روشنگری را درک کنند.
البته، تنها عده‌ای بسیار‌غرق اندک موفق به دریافت‌سوی حتی اشاره‌ای از آن می‌شدند.
سپس جونگ‌ترک میونگ ساتائه لب‌چرا به سخن گشود.
«آمیتابا. حقیقتاً این گفته که‌پوستی درک ارباب گو از شمشیر‌چهره تو دنیا نظیر نداره، کاملاً درسته.»
«از لطف کلامتون سپاسگزارم.»
«نیت شمشیر‌مقابل ایشون به‌غرق قلمرویی دست‌نیافتنی رسیده.»
جونگ میونگ‌ترک ساتائه صادقانه‌است سخن می‌گفت.
اگرچه او اشتیاق به هنرهای رزمی داشت، اما به عنوان یک‌آرام بودایی، هیچ طمع و تمایلی برای به چالش کشیدن نیت شمشیر‌گرد نداشت، ولی از طریق همین تجربه، بینش‌های بسیاری کسب کرده بود.
به همین دلیل درک‌یکی می‌کرد چرا این همه‌چطور آدم به سنگ‌نوشته چسبیده‌اند.
حتی درک اندکی از این نیت شمشیر تا این حد‌داد عمیق بود، و کسانی که آن را کاملاً درک می‌کردند،حرکت گویی از یکی از شش آسمان روشنگری دریافت کرده بودند.
«چه میراثی... واقعاً چه میراثی.»
به جا گذاشتن چنین روشنگری‌ای، حتی اگر کسی‌سوختگی تمام عمرش را وقف شمشیرزنی و بازی با‌آنجا شمشیر کرده باشد، نشان از روحی شگفت‌انگیز داشت.
او ناخواسته سرنخی برای‌یکی روشنگری به دست آورده‌چطور بود و راضی بود.
«آه!»
چنان تحت تأثیر نیت شمشیر قرار گرفته‌مقابل بود که هدفش را فراموش کرد، اما‌تاب ناگهان به یاد آورد چرا به اینجا آمده‌اند.
برای طلب‌صدا مشاوره از‌پیرمردی جی-اوه و گوک-او.
از آنجا که هرگز‌یکی آن‌ها را ملاقات نکرده‌چطور بود، از گو وونگ‌سونگ پرسید:
«ارباب گو، ارشد‌همان جی-اوه و ارشد—پات گوک-او کجا هستن؟»
آن‌ها باید میان کسانی باشند که مقابل سنگ‌نوشته حضور دارند،ابهام اما همه به نظر در حال مدیتیشن بودند و تشخیص‌چشمش اینکه چه کسی کیست، تنها با حس کردن هاله‌شان دشوار بود.
گو وونگ‌سونگ‌صدا قصد پاسخ‌پیرمردی دادن داشت.
«آه، دو ارشد اونجان...»
اما ناگهان، شخصی‌همان که کنار سنگ‌نوشته نشسته‌ناگهان بود، از جای برخاست.
تک!
آن فرد‌صدا با ایستادن، زیر‌پوستی خنده‌ای دیوانه‌وار زد.
«هاهاهاهاها!»
خنده چنان بلند و طنین‌انداز بود که اکثر‌سوی کسانی که در مدیتیشن فرو رفته بودند، از‌شکافنده حال خود خارج شده و سر بلند کردند.
جونگ میونگ ساتائه نیز‌است با حیرت نگاه می‌کرد‌همان که گو وونگ‌سونگ گفت:
«چه کنایه‌آمیز.»
«کنایه‌آمیز؟»
«اون ارشد جی-اوه است.»
«آه!»
مردی میانسال در اواسط دهه‌پوستی پنجاه عمر، با موهایی سیاه‌چهره اما ریش و ابروهایی جوگندمی.
«کنارش هم ارشد‌کنونی گوک-او ایستاده، همون که‌چون‌مو کلاه محقق‌ها رو سرشه.»
در کنار جی-اوه که‌غرق دیوانه‌وار می‌خندید، گوک-او ایستاده بود‌تاب و سرش را تکان می‌داد.
تنها پشتش دیده می‌شد، اما از‌درست نیم‌رخ هم‌سن‌وسال جی-اوه به نظر می‌رسید،ناگهان با فکی که اندکی جلوآمده بود.
جونگ میونگ ساتائه فکر‌پیرمردی کرد فرصت مناسبی است‌سوختگی و خواست صدایشان بزند.
«جی...»
اما پیش‌مقابل از آنکه‌غرق بتواند فریاد بزند...
«این دفعه‌ترک دیگه شمشیرت رو‌چرا می‌شکنم، لرد گو!»
پات!
جی-اوه ناگهان به هوا جهید‌آسمان و شمشیرش را به سمت صخره‌ای‌هنوز در آن سوی سنگ‌نوشته تاب داد.
چوا چوا چوا چوا چاک!
انرژی شمشیر از تیغه‌اش برخاست‌چرا و رد شمشیر را بر‌ابهام دیواره صخره به جا گذاشت.
ردها همچون حرکت قلم‌مو‌پیرمردی بودند و واژگان «راه‌سوختگی شمشیر» (کِندو) را شکل دادند.
این واژگان دقیقاً با‌یکی آنچه روی سنگ‌نوشته حک‌چطور شده بود، مطابقت داشت.
جی-اوه پس از حک کردن «راه شمشیر»، سعی‌سوی کرد واژه «شمشیر» را حکاکی کند و قصد‌شکافنده داشت آخرین واژه، یعنی «نهایت» (اوج) را بنویسد.
چاک!
اما پس از ترسیم تنها یک خط‌آثار از رادیکال چوب، فرم شمشیرش ناگهان قدرتش‌دست را از دست داد و فرو افتاد.
پاک!
چهره جی-اوه در هم رفت.
«آههه.»
جونگ میونگ‌صدا ساتائه آهی‌پیرمردی بی‌صدا کشید.
وقتی او واژگان را‌یکی با انرژی شمشیر حک‌چطور می‌کرد، شگفت‌زده شده بود.
آن ضربات حاوی نیت شمشیری عمیق—پات بود که تقریباً با آنچه لرد گو‌ساده چون‌مو به جا گذاشته بود، برابری می‌کرد.
از فکر اینکه اگر‌است آن را کامل کند چه‌غرق می‌شود، به وجد آمده بود.
اما هرگز کامل نشد.
«چه بدشانسی‌ای. اگه اون نیت شمشیر‌نهایی رو کامل می‌کرد، با مال لرد گو‌ترک برابر می‌شد یا حتی ازش جلو می‌زد.»
با این‌مقابل حال، کار‌غرق آسانی نبود.
همین که در اولین خط از‌درست آخرین واژه متوقف شده بود، نشان‌ناگهان می‌داد که هنوز فاصله‌ای وجود دارد.
شررره!
خون از‌رزمی دهان جی-اوه‌یکی جاری شد.
با ناامیدی،مقابل شمشیرش را‌غرق به زمین کوبید.
پوک!
«لعنتی!»
گوک-او در حالی‌کنونی که دشنام‌های خشن‌نهایی او را می‌شنید، گفت:
«برادر جی، خیلی عجولی.»
«منظورت چیه عجولم؟»
«چطور می‌تونی با یه نیت‌پوستی شمشیر ناقص، این‌قدر بی‌پروا لرد‌چهره گو رو به چالش بکشی؟»
«هومف.»
جی-اوه که شرمنده‌همان شده بود، گلویش—پات را صاف کرد.
او بی‌قرار بود و نمی‌توانست به‌درست محض به دست آوردن ذره‌ای روشنگری،ناگهان جلوی خود را برای چالش بگیرد.
«خیلی طول نمی‌کشه. وقتی تکنیک‌پوستی ده شمشیرم رو کامل کنم،چهره از اون نیت شمشیر جلو می‌زنم.»
«پوف. تنبلی نیست که هر وقت‌نهایی یه حرکت رو کامل می‌کنی اسمش رو‌ترک بذاری شمشیر یک، شمشیر دو، شمشیر سه؟»
«کجاش تنبلیه؟ مهم نیت‌غرق شمشیره. اسم‌های گنده گذاشتن‌سوی روی فرم‌ها هیچ ارزشی نداره.»
«واسه همینه‌ترک که نیت‌است شمشیرت یکنواخته دیگه.»
«مگه نگفتم‌صدا پیچیدگی همیشه‌پیرمردی بهتر نیست؟»
طولی نکشید که آن‌یکی دو بر سر ایده‌آل‌های‌چطور شمشیرزنی خود به مشاجره پرداختند.
اساتید شمشیر اطراف که با این صحنه‌ناگهان آشنا بودند، نگاهشان را به سنگ‌نوشته بازگرداندند‌لحظه‌ای و سعی کردند وارد دنیای ذهنی شوند.
گو وونگ‌سونگ شانه‌ای بالا انداخت.
«این زیاد پیش میاد. این‌پوستی دو نفر اون‌قدر اینجا موندن‌چهره که حسابی با هم صمیمی شدن.»
«آمیتابا. به نظر که این‌طوره. به هر‌چون‌مو حال، متأسفم که مزاحم دو ارشد می‌شم،نکرده ولی اگه کمک می‌خوایم، باید وارد بحث بشیم.»
«بیاید همین کار رو بکنیم.»
«استاد مویونگ، بریم...»
هوم‌چیک!
در همان لحظه،کنونی جونگ میونگ ساتائه در‌چون‌مو میانه جمله اخم کرد.
مو هارانگ با‌همان دیدن حالت او،—پات با کنجکاوی پرسید:
«جونگ میونگ ساتائه؟»
او دستش را دراز کرد‌پوستی و اشاره داد که لحظه‌ای صبر‌آرام کنند، سپس از گو وونگ‌سونگ پرسید:
«استاد گو...رزمی معذرت می‌خوام، ولی‌آسمان اون شخص کیه؟»
«اون شخص؟»
گو وونگ‌سونگ با گیجی نگاه‌چرا کرد و چشم به جایی‌ابهام دوخت که او نگاه می‌کرد.
او به‌صدا سنگ‌نوشته خیره‌پیرمردی شده بود.
در مقابل آن، جی-اوه و گوک-او‌نهایی با صدای بلند مشاجره می‌کردند، اما‌کارگاه شخصی ناشناس داشت به آن‌ها نزدیک می‌شد.
«ها؟»
هرچند چهره‌اش از پشت‌است پنهان بود، اما تعجب‌همان گو وونگ‌سونگ دلیل ساده‌ای داشت.
غریبه یک شمشیر‌چرخاند پهن (دائو) به‌تیره کمر بسته بود.
«شمشیر پهن؟»
جای دیگر عجیب نبود،غرق اما اینجا دره شمشیر‌سوی بود، مکان مقدس نیت شمشیر.
تنها اساتید‌ترک شمشیر مجاز می‌توانستند‌چرا وارد اینجا شوند.
«چطوری اومده تو؟»
جی-اوه و گوک-او که کنجکاو‌آسمان شده بودند، بحثشان را متوقف‌یقین کردند و به‌طور طبیعی سر چرخاندند.
حالت چهره‌شان‌مقابل به طرز‌غرق عجیبی تغییر کرد.
«نه؟»
«این یارو کیه؟»
دلیل این حالتشان این بود که‌نهایی هیچ‌کس متوجه نزدیک شدن غریبه نشده بود‌ترک تا زمانی که کاملاً نزدیک شده بود.
جی-اوه و گوک-او اساتید شمشیر مغروری در‌ناگهان عمارت کوهستانی شمشیر روح بودند و اطمینان‌لحظه‌ای داشتند که جز رهبر فرقه، کسی حریفشان نیست.
طبیعتاً شوکه شده بودند.
سپس غریبه‌صدا لب به‌پیرمردی سخن گشود.
«چه جرأتی دارید که‌یکی با یه مشت شمشیر‌چطور معمولی از "نهایت" حرف می‌زنید.»
لحنش به‌طرز غیرقابل‌تحملی متکبرانه‌غرق بود و جی-اوه را‌سوی مات و مبهوت کرد.
می‌توانست مخفیانه نزدیک شدن را‌چرا درک کند، اما این چه احمقی—پات بود که چنین حرف‌های گستاخانه‌ای می‌زد؟
«ها؟ شمشیر پهن؟»
متوجه شمشیر‌رزمی پهن کمر‌یکی غریبه شد.
این یارو که بود؟غرق چطور توانسته بود شمشیر‌سوی پهن به اینجا بیاورد؟
درست وقتی می‌خواست بپرسد...
«هوی...»
هوم‌چیک!
ناگهان، هاله‌ای تیز و‌غرق دلسردکننده باعث شد جی-اوه و‌تاب گوک-او همزمان به عقب بجهند.
همزمان...
چاک!
صدای برشی شنیده شد.
دو استاد شمشیر سرهایشان‌غرق را به یک سو‌سوی چرخاندند، چشمانشان دیوانه‌وار می‌لرزید.
جِئوجِئوجِئوک! تالاپ!
در برابر چشمانشان، سنگ‌نوشته‌ای که نماد‌تیره مکان مقدس نیت شمشیر بود، از‌متین وسط نصف شد و ترک برداشت.
اساتید شمشیری که‌کنونی مقابل سنگ‌نوشته نشسته بودند،چون‌مو شوکه شده و برخاستند.
ابتدا مبهوت بودند،همان اما چشمانشان به سرعت‌ناگهان پر از خشم شد.
جی-اوه و‌ترک گوک-او نیز‌است تفاوتی نداشتند.
گوک-او با صدایی خشمگین‌پیرمردی شمشیرش را کشید و‌سوختگی به سمت غریبه نشانه رفت.
سلئونگ!
«تو دقیقاً چه موجودی‌غرق هستی؟ چطور جرأت کردی بیای‌تاب اینجا و همچین غلطی بکنی؟»
«نصف کردن یه سنگ‌نوشته که‌چرا روش یه نیت شمشیر معمولی حک—پات شده رو می‌گی غلط زیادی... خنده‌داره.»
«چی؟»
چنگ!
پیش از آنکه‌همان گوک-او بتواند حرفش—پات را تمام کند،
جرقه‌ای از نور پدیدار‌است شد و شمشیر گوک-او خرد‌غرق شد و بر زمین ریخت.
چانگ‌گِرانگ!
چشمان گوک-او‌رزمی از شدت ضربه‌آسمان سهمگین، دیوانه‌وار لرزید.
«چطور ممکنه؟»
او حتی تاب‌نکرده خوردن شمشیر پهن‌درست را ندیده بود.
مردی که ابروهای پرپشت‌پیرمردی و حضوری قدرتمند داشت، پوزخندی‌پراکنده به او زد و گفت:
«فقط شمشیر پهن‌کنونی حق داره از‌نهایی "نهایت" حرف بزنه.»