چپتر 521: داستان فرعی: فراموشی (۱)
0«آااااااااااااه!»
فریادی از دهان روح بزرگ، «جاودان بادبزن آهنین»امعاء بیرون جهید؛ چشمانش چنان از حدقه بیرون زده‌حالی بود که گویی در حال پاره شدن بود.
اگرچه تا حدودی خود را آماده کرده بود،تاب اما دیدن قطع شدن دست و پاهای پسرش،فریادهای «هونگ هه‌آ»، درست در مقابل چشمانش، غیرقابل تحمل بود.
«چیییییی!»
خون از سطوح بریده شده فوران‌جلوگیری می‌کرد و به دلیل حرارت غار‌کوآااااااا گدازه، بخاری غلیظ از آن نواحی برمی‌خاست.
حتی برای تجسم آتش نیز،تیز جلوگیری از تبخیر خون در داخل‌درد بدن به دلیل گرما ناممکن بود.
«کوآااااااا!»
با وجود وضعیت دردناک‌شباهت و زجرآور هونگ هه‌آ، شیطان‌تزریق آسمانی حتی پلک هم نزد.
در عوض، با صدایی سرد،نیز گویی که این مقدار شکنجه هنوز‌ناممکن کافی نبود، لب به سخن گشود:
«این تازه اولشه.انرژی اگه همین الانم کم‌اندام‌ها آوردی که خیلی دردسره.»
پوک!
«کوئوک!»
دست شیطان‌برای آسمانی شکم هونگ‌نیز هه‌آ را شکافت.
اگرچه هونگ هه‌آ یک روح بزرگ بود، اما با دیگر ارواح تفاوت داشت.کوآاااااااک او فرزندی بود که در هیبت انسانی از «پادشاه قدرت عظیم» و «جاودان‌جیغ بادبزن آهنین» متولد شده بود، بنابراین این را می‌شد فرم حقیقی او دانست.
از همین رو،احشای اندام‌های داخلی‌اش شباهت‌توصیف بسیاری به انسان‌ها داشت.
چواچواچواچواچوا!
هم‌زمان با تزریق انرژی شمشیر تیز‌جلوگیری به درون این اندام‌ها، امعاء و‌کوآااااااا احشای او از هم دریده شد.
درد، غیرقابل توصیف بود.
«کوآاااااااک!»
هونگ هه‌آ که تاب تحمل درد‌انسان‌ها را نداشت، در حالی که رگ‌های گردن‌درون و صورتش بیرون زده بود، فریاد می‌کشید.
این فریادهای پی‌درپی هونگ هه‌آ، جاودان بادبزن آهنین‌داخل را که از شوک دیدن قطع شدن دست‌زجرآور و پاهای فرزندش جیغ می‌کشید، به خود آورد.
پاک!
جاودان بادبزن آهنین دستش را روی گردن‌کوآاااااااک «هیولای شیطانی آلیو» که قلاده‌اش را در دست‌می‌کشید داشت، فشار داد و با خشم فریاد زد:
«اگه همین الان دستت‌شباهت رو از اون بچه‌هم‌زمان نکشی، این یکی رو می‌کشم!»
او دیگر هیچ‌تجسم قصدی برای التماس‌جلوگیری به شیطان آسمانی نداشت.
با خود اندیشید اگر قرار‌تیز است در هر صورت بازنده باشد،درد بهتر است مقابله به مثل کند.
با فریاد او،احشای شیطان آسمانی نگاهش‌توصیف را برگرداند و گفت:
«انجامش بده.»
«البته اگه‌برای می‌تونی عواقبش‌آتش رو گردن بگیری.»
کوادوک!
«کوئیک!»
هم‌زمان با فشردن و ترکاندن یکی از‌چواچواچواچواچوا اندام‌های هونگ هه‌آ توسط شیطان آسمانی، او‌اندام‌ها خون تیره و سرخی را بالا آورد.
اگر انسان‌برای بود، تا همان‌نیز لحظه مرده بود.
با دیدن هونگ هه‌آ در این وضعیت،اندام‌ها که فراتر از رنج بود و به سختی‌نداشت تاب می‌آورد، جاودان بادبزن آهنین اشک خون ریخت.
در تمام سال‌های طولانی‌دریده عمرش، هرگز کسی را تا‌نداشت این حد بی‌رحم ندیده بود.
حتی «پادشاه قدرت عظیم» که‌بسیاری رهبر «ایمه‌مانگیانگ‌ها» (ارواح خبیث) خوانده می‌شد‌شمشیر نیز تا این حد پیش نمی‌رفت.
سرانجام، جاودان بادبزن‌تجسم آهنین دستش را از‌تبخیر روی گردن آلیو برداشت.
البته به همین بسنده نکرد، بلکه قلاده و‌امعاء تسمه‌های چرمی منقش به طلسم‌هایی را که بدن‌حالی آلیو را مهار کرده بود نیز باز کرد.
کونگ!
«کوکوکوکو.»
تسمه‌های چرمی مهارکننده باید بسیار سنگین بوده‌تبخیر باشند، چرا که هیولای شیطانی آلیو با‌وضعیت صورت روی زمین افتاد و به خود پیچید.
با این حال، آلیو طوری‌تیز به شیطان آسمانی نگاه کرد‌دریده که گویی شگفت‌زده شده است.
«با اینکه پیوندمون‌احشای قطع شده بود،توصیف اومدی نجاتم بدی؟»
نمی‌توانست جلوی‌اندام‌های احساساتی شدنش‌شباهت را بگیرد.
آلیو تصور می‌کرد چون‌آتش پیوند شکسته شده، رها‌داخل کردنش امری طبیعی است.
درست در‌تزریق لحظه‌ای که‌شمشیر احساس قدردانی می‌کرد،
سویک!
شیطان آسمانی دستش را به سمت‌انسان‌ها هیولای شیطانی آلیو دراز کرد و‌تیز حرکتی شبیه به کشیدن انجام داد.
سپس بدن آلیو بلند شد و‌جلوگیری به سمت شیطان آسمانی پرواز کرد،کوآااااااا نه به سمت جاودان بادبزن آهنین.
جاودان بادبزن آهنین که مات و‌درون مبهوت به این صحنه می‌نگریست، بغض‌توصیف و خشمش را فرو خورد و گفت:
«تا همین‌جا هم فهمیدم که نمی‌خوای جون من و پسرم رو ببخشی. دیگه‌صورتش هم بدبختانه واسه زندگیمون التماس نمی‌کنم، پس خواهش می‌کنم یه مرگ راحت به‌شیطانی اون بچه بده. اگه می‌خوای عقده‌ت رو خالی کنی، سر من خالی کن.»
او دیگر‌اندام‌های قید همه چیز‌بسیاری را زده بود.
اگر قرار بود زنده نمانند،نیز تنها آرزویش این بود که‌گرما فرزندش بیش از این زجر نکشد.
آیا التماس ناامیدانه‌انرژی او حتی اندکی بر‌اندام‌ها وی اثر گذاشته بود؟
شیطان آسمانی دستش‌احشای را از درون شکم‌کوآاااااااک هونگ هه‌آ بیرون کشید.
پاک!
پس از بیرون کشیدن دستش، شیطان آسمانی دست دیگرش‌بدن را روی سینه هونگ هه‌آ گذاشت و یکی از‌آسمانی «تکنیک‌های هشت فکرشکن»، یعنی «آیین اتصال» را اجرا کرد.
سسسسسسس!
«هوک! چـ...امعاء چیکار داری...دریده تـ... تو حرومزاده...»
هونگ هه‌آ در حالی که حس می‌کرد‌چواچواچواچواچوا نیروی اهریمنی و نیروی جاودانگی‌اش به سرعت از‌امعاء بدنش تخلیه می‌شود، نتوانست حیرتش را پنهان کند.
بی‌توجه به او،تجسم شیطان آسمانی به‌جلوگیری جذب انرژی‌اش ادامه داد.
هونگ هه‌آ که دست و پاهایش قطع شده‌امعاء بود و تمام بدنش توسط شعله تاریک مهار شده‌رگ‌های بود، نتوانست در برابر کشیده شدن انرژی‌اش مقاومت کند.
سسسسسسس!
«نــــــــه. کوئووووو!»
هم‌زمان با تخلیه انرژی، موهای‌نیز هونگ هه‌آ به سرعت سفید‌گرما شد و صورتش تکیده گشت.
شیطان آسمانی سرانجام پس از جذب بیشتر انرژی‌امعاء او، دستش را از روی هونگ هه‌آ برداشت‌حالی و تنها رمقی برای نفس کشیدن برایش باقی گذاشت.
«برو دعاش رو به‌دریده جون ننت بکن. حداقل‌تاب می‌ذارم اینطوری زنده بمونی.»
در اصل، شیطان آسمانی قصد داشت آن‌ها‌چواچواچواچواچوا را آن‌قدر عذاب دهد تا برای مرگ‌اندام‌ها التماس کنند و سپس آن‌ها را بکشد.
ولی تحت تأثیر مهر مادری‌نیز شدید جاودان بادبزن آهنین، حالا‌گرما ذره‌ای رحم نشان داده بود.
البته، هونگ‌تزریق هه‌آ نمی‌توانست‌شمشیر این را بپذیرد.
«کووووو... شیطان‌امعاء آسمانی! شیطان آسمانی!درد فقط منو بکش!»
زندگی به این شکل، در‌بسیاری حالی که تمام قدرتش گرفته‌انرژی شده بود، چه فایده‌ای داشت؟
شیطان آسمانی با دیدن اینکه‌نیز او دیوانه‌وار فریاد می‌زند تا‌گرما کشته شود، پوزخندی زد و گفت:
«نشد دیگه.تزریق قراره دقیقاً عین‌تیز بابات بکنمت، فهمیدی؟»
«چی؟»
با گفتن این حرف،شباهت شیطان آسمانی سرش را چرخاند‌تزریق تا به دنبال کسی بگردد.
آن شخص کسی‌تجسم نبود جز «روباه‌جلوگیری نه دم طلایی».
او با زنده گذاشتن آن‌ها رحمی نشان داده بود، ولی از آنجا‌توصیف که نمی‌خواست هیچ دردسر آتی باقی بماند، قصد داشت از روباه نه‌شوک دم طلایی بخواهد تا آن‌ها را با «سنگ کشتار» مهر و موم کند.
ولی،
«!؟»
چهره شیطان‌برای آسمانی در‌آتش هم رفت.
دلیلش این بود که‌شمشیر هیچ اثری از روباه نه‌احشای دم طلایی به چشم نمی‌خورد.
او می‌توانست پیکر بی‌جانِ بی‌شمار «ژنرال‌های خدای‌کوآاااااااک شیطان» را ببیند که بر زمین گدازه‌ای‌فریاد افتاده بودند، اما خودِ او ناپدید شده بود.
او کجای‌اندام‌های این زمین‌شباهت غیبش زده بود؟
حتی با ادراک‌تجسم روحانی‌اش نیز نمی‌توانست‌جلوگیری حضورش را حس کند.
درست زمانی که‌انرژی داشت با حیرت به‌اندام‌ها این موضوع فکر می‌کرد،
«کوک، کوکوکوکو.»
هونگ هه-آ که تا‌شباهت همین لحظه فریاد می‌کشید،هم‌زمان ناگهان زیر خنده زد.
چنان می‌خندید که گویی‌آتش عقلش را باخته و‌داخل به مرز جنون رسیده است.
«کوهاهاهاهاهاها!»
با شنیدن خنده‌اش،احشای شیطان آسمانی لگدی به‌کوآاااااااک صورت هونگ هه-آ کوبید.
تک!
با آن قدرت شیطانیِ ناچیزی که برایش مانده بود،بدن حتی ضربه‌ای کوچک باید دردی وحشتناک ایجاد می‌کرد، اما‌آسمانی هونگ هه-آ خنده‌های تمسخرآمیزش را قطع نکرد و گفت:
«تو... فکر‌تزریق کردی کامل‌شمشیر بردی، نه؟»
«اون میمون حرومزاده هم چون فقط به زور بازوش‌نداشت تکیه کرد به دردسر افتاد. من از اوناش نیستم که‌فرزندش فقط کتک بخورم. اگه زورم نرسه، با کله‌م تلافی می‌کنم.»
«هووف.»
با شنیدن این‌تجسم حرف‌ها، شیطان آسمانی‌جلوگیری با کلافگی آهی کشید.
او قصد داشت به‌شمشیر خاطر مهر مادری‌اش برای داشتن‌احشای فرزند، اندکی رحم نشان دهد.
اما حالا،امعاء آن احساس کاملاً‌درد رنگ باخته بود.
کوادوک!
«کوااااااا!»
شیطان آسمانی پاشنه پایش را‌تیز روی شکم هونگ هه-آ کوبید‌دریده و اندام‌های داخلی‌اش را له کرد.
هونگ هه-آ حتی در حالی که از شدت‌تاب درد داشت جان می‌داد، به طرز وحشتناکی تحمل‌فریادهای کرد و حرفی را که می‌خواست بزند ادامه داد.
«کوووع... می‌دونی... چرا جاودانه‌های‌شباهت باستانی... انقدر سگ‌دو میزنن تا...تزریق آینه کونلون رو... پس بگیرن؟»
«آینه کونلون؟»
شیطان آسمانی که هرگز‌شمشیر تماسی با جاودانه‌های باستانی نداشت،احشای درک منظورش برایش دشوار بود.
اما متوجه شد که آینه‌درد کونلون همان گنجینه ارزشمندی است‌حالی که هونگ هه-آ به کار می‌برد.
«منظورت اون چرخ‌هاست...؟!»
ناگهان شیطان آسمانی‌تجسم حرفش را قطع کرد‌تبخیر و به اطراف نگریست.
حالا که فکرش‌انرژی را می‌کرد، آینه کونلونِ‌اندام‌ها آن زن را نمی‌دید.
حتی انرژی‌اش‌امعاء را هم‌دریده حس نمی‌کرد.
«بی‌فایده‌ست.»
«کجاست؟»
«آینه... کونلون... برخلاف بقیه‌شمشیر گنجینه‌های... ارزشمند... می‌تونه انرژی‌امعاء خودش رو... کاملاً مخفی کنه.»
کواک!
«کوووپ!»
شیطان آسمانی بقیه اندام‌های‌آتش هونگ هه-آ را نیز‌داخل در هم کوبید و گفت:
«محاله که‌تزریق صاحبش جاش‌شمشیر رو ندونه. کجاست؟»
«کوهه‌هه‌هه. دیگه خیلی دیره.»
«دیره؟»
«آینه کونلون... منفجر میشه... وقتی‌نیز موج گرما... کل دشت مرکزی‌گرما رو بگیره... همه دچار نسیان میشن.»
«چه چرندیاتی‌تزریق می‌بافی؟ نسیان‌شمشیر دیگه چه کوفتیه؟»
«شعله‌های... آینه کونلون... همون‌دریده آتش حقیقی سامادیِ نسیانه...تاب خاطرات رو توی ذهن می‌سوزونه.»
سوزاندن خاطرات؟
منظورش از نسیان همین بود؟
هونگ هه-آ در حالی‌شمشیر که خون مخلوط با‌امعاء کف بالا می‌آورد، خندید.
حتی اگر با زور‌دریده کاری از پیش نمی‌برد، در‌نداشت نهایت هیچ‌کس پیروز میدان نمی‌شد.
تو هم تمام خاطراتت را به‌انسان‌ها خاطر شعله‌های نسیان از دست می‌دهی‌تیز و ذهنت به دوران نوزادی باز می‌گردد.
مهم نیست چقدر قوی باشی،نیز اگر ذهنت کاملاً پاک شود،گرما در نهایت چیزی باقی نمی‌ماند.
به همین دلیل‌انرژی بود که آینه‌درون کونلون خطرناک محسوب می‌شد.
درست در همان لحظه بود.
لرزش.
سرووک!
شیطان آسمانی ناگهان به عقب جهید و در‌امعاء فاصله سی جانگی ظاهر شد، سپس شمشیر بی‌فرم‌حالی خود را به سمت کف گدازه‌ای تاب داد.
چوااااااک!
گدازه‌ها شکافته‌اندام‌های شدند و بستر‌بسیاری زیرین نمایان گشت.
شگفت‌آور بود؛ در آن اعماق، روباه نه دم طلاییِ‌بدن سنگ‌شده و آینه کونلون قرار داشتند. آینه به شدت می‌چرخید‌پلک و مدام برخورد می‌کرد، گویی قصد شکستن او را داشت.
چوااااا!
با دیدن این صحنه،دریده شیطان آسمانی شمشیر بی‌فرمش‌تاب را حواله آینه کونلون کرد.
در آن دم، خطی سیاه مسیری را در‌هم‌زمان فضا ترسیم کرد، فضا را در هم پیچید‌احشای و آینه ارزشمند کونلون را به دو نیم کرد.
چنگ‌گانگ!
هم‌زمان با سقوط آینه کونلون بر زمین، شیطان آسمانی دستش‌دریده را عقب کشید و با استفاده از «تکنیک گرفتن تهی»،فریاد روباه نه دم طلایی سنگ‌شده را از بستر گدازه بیرون کشید.
به محض اینکه روباه پس‌درد از خروج از گدازه، دست‌حالی شیطان آسمانی را لمس کرد،
ترک‌هایی بر بدنش ظاهر‌شباهت شد و پوسته سنگی‌هم‌زمان همچون پوست‌اندازی فرو ریخت.
در زیر آن،تجسم روباه نه دم‌جلوگیری طلایی زنده نمایان شد.
«هاا... هاا...»
«روباه نه دم طلایی.»
«شیطان آسمانی... آه. شکر خدا.»
روباه نه دم طلایی با دیدن‌جلوگیری شیطان آسمانی که او را در آغوش‌وجود گرفته بود، نفسی از سر آسودگی کشید.
هنگام مقابله با ژنرال‌های خدای شیطان که توسط برج‌احشای خلق شده بودند، به دلیل نزدیک شدن آینه کونلون،گردن ناگهان بخشی از خاطراتش را از دست داده بود.
برای مقاومت در برابر شعله‌های ساطع‌شده از‌کوآاااااااک آینه، او از مهره روباهش روی خود استفاده‌می‌کشید کرده بود تا به سنگ کشتار تبدیل شود.
«فراموش نکردم.»
او وحشت داشت که مبادا به‌جلوگیری خاطر نسیان ناشی از آینه کونلون،کوآااااااا شیطان آسمانی را از یاد ببرد.
اما تنها بخش کوچکی‌شمشیر از دست رفته بود و‌احشای او را فراموش نکرده بود.
با خیال راحت، چهره‌اش روشن‌درد شد و می‌خواست شیطان آسمانی‌حالی را محکم در آغوش بگیرد.
درست در همان لحظه،
کواااااااانگ!
غرشی مهیب تمام غار گدازه‌ای‌تیز را لرزاند، گویی زلزله‌ای رخ داده‌درد و غار در آستانه ریزش بود.
کوااااا!
نگاه شیطان آسمانی‌داخلی‌اش به بالا، به سمت‌چواچواچواچواچوا منبع غرش دوخته شد.
«چونگ‌ریونگ!»
مشخص بود که‌انرژی اتفاقی در روی‌درون زمین رخ داده است.
و چونگ‌ریونگ‌امعاء در سطح‌دریده زمین بود.
کواانگ!
شیطان آسمانی که وضعیت را بحرانی دید، بی‌آنکه فرصتی‌بدن برای اندیشیدن داشته باشد، سقف غار گدازه‌ای را شکافت‌آسمانی و با سرعتی باورنکردنی به سمت بالا شلیک شد.