چپتر 451: مقدمه‌چینی (۴)
0موک گیونگ‌ون با دیدن خنجری‌جلو که بسان موجودی زنده به دور‌برد خود می‌چرخید، گره بر ابرو انداخت.
در ظاهر، بی‌تردید خنجری معمولی می‌نمود. نه از فلز جاودان ساخته شده بود و نه از آهنی‌همان خاص؛ پس چگونه توانست با متمرکز کردن انرژی در یک نقطه، مسیر ضربه‌ی شمشیر را دگرگون سازد؟هزار آیا آن صاعقه‌ی سفیدی که برای لحظه‌ای بر تیغه درخشید، علت این پدیده بود؟ سردرگم مانده بود.
«عالیه. حتی پای‌آمد شمشیر سودام رو‌دوباره هم وسط کشیدی.»
«چی؟!»
آن صدا چه بود؟ شمشیر‌جلو به خودی خود حرکت کرد؟یورش گویی که جان در بدن دارد؟
«گوووووآه!»
درست در میانه‌ی حیرت او، انرژی‌دوباره طبیعی از هر سو به سمت‌جلو شمشیر آهنی مردِ ماسک‌شیطانی هجوم آورد.
همزمان با‌اجرا آن، لگدی‌سبک‌بال سهمگین وارد شد.
«چاااانگ!»
پیکر موک گیونگ‌ون که‌تکنیک مرد ماسک‌شیطانی را گرفته بود،سبک‌بال ناگهان به عقب پرتاب شد.
شدت ضربه چنان بود که او را‌کند نزدیک به بیست قدم به عقب راند‌گردبادی و تا لبه‌ی پرتگاهِ آن سوی قله غلتاند.
زیر پایش‌اجرا زمین سفتی‌سبک‌بال نبود، اما—
«پات!»
موک گیونگ‌ون با انرژی حقیقی‌اش‌گام‌برداری بر هوا ضربه زد و تکنیک‌آمد گام‌برداری در خلأ را اجرا نمود.
سبک‌بال بر خلأ فرود آمد و‌دوباره بی‌درنگ سعی کرد دوباره خود را‌جلو به سمت مرد ماسک‌شیطانی پرتاب کند.
«بوم!»
در همان دم، ماسک‌شیطانی پایش را‌نوک کنار او بر زمین کوبید و‌دیگه شمشیر آهنی را به جلو راند.
از نوک شمشیر، گردبادی از‌گام‌برداری انرژی شمشیر بسان طوفان برخاست و‌آمد به سوی موک گیونگ‌ون یورش برد.
«این دیگه چیه؟»
موک گیونگ‌ون در دم حرکت را شناخت؛ این‌سعی «شمشیر چوکا هو» از تکنیک شمشیر ستاره درخشان،نوک یکی از شش هزار حرکت جین یه‌رین بود.
اما این شمشیر چوکا‌کوبید هو با آنچه پیش‌تر‌طوفان دیده بود تفاوت داشت.
شمشیر چوکا هوی جین یه‌رین‌گام‌برداری با انرژی گردبادی مارپیچ می‌چرخید و‌آمد حریف را جارو می‌کرد، آری، ولی—
«چاچاچاچاچاچاچاک!»
درون این تکنیک، مارپیچ‌سبک‌بال دیگری از انرژی شمشیر‌سعی معکوس در چرخش بود.
این امر تنها نقطه ضعفِ معمول در‌گردبادی مرکز گردباد را از میان برمی‌داشت و‌شناخت آن را به آرایشی تقریباً بی‌نقص بدل می‌ساخت.
افزون بر این—
«شوش! شوش!»
از پشت سر، خنجری که آذرخش سفید از آن‌دوباره ساطع می‌شد پرواز کرد و مسیرهایی را که موک‌طوفان گیونگ‌ون قصد گریز از آن‌ها را داشت، ردگیری نمود.
آن خنجر‌همان مزاحم کارش‌کوبید شده بود.
«توی تله‌حقیقی‌اش افتادم، حالا باید‌گام‌برداری چی کار کنم؟»
مرد ماسک‌شیطانی با‌آمد دقت موک گیونگ‌ون‌دوباره را زیر نظر داشت.
در آن لحظه—
«شیک!»
موک گیونگ‌ون با‌هوا هر دو دست مُهرهای‌اجرا شمشیر را بالا آورد.
هنگامی که دست‌آمد چپش را به سوی‌کند مسیرهای آذرخش‌دار دراز کرد—
«بوم!»
ضربه‌ی شمشیر خیالی از زیر قله کوه بیرون‌طوفان زد و به خنجری که سعی داشت راه‌ستاره عقب‌نشینی موک گیونگ‌ون را سد کند، برخورد کرد.
«چا چا چا چا چنگ!»
رگه‌های سیاه و سفید فضا‌سعی را پر کردند و در برخوردی‌کوبید سهمگین درهم آمیختند؛ منظره‌ای به‌راستی باشکوه.
با این حال‌نمود در مقابلش، گردباد‌آمد انرژی شمشیر همچنان می‌خروشید.
در آن لحظه که‌کوبید موک گیونگ‌ون مُهر دست‌طوفان راست را بالا برد،
«ووووونگ!»
سه شمشیر‌فرود غول‌پیکر نامرئی پیش‌سعی رویش پدیدار شدند.
با ترسیم دایره‌ای توسط مهرهای شمشیر‌آمد موک گیونگ‌ون، سه شمشیر خیالی همچون آسیاب‌کنار بادی با فواصلی یکسان به سرعت چرخیدند.
این شمشیرهای چرخان،کنار سپری تیز از‌نوک فشار تیغه ایجاد کردند.
مرد ماسک‌شیطانی پوزخند زد.
«باید می‌دونستی‌فرود که شمشیرهای‌بی‌درنگ خیالی بی‌فایده‌ن.»
سپس دست چپش را به سوی‌آمد سپر شمشیر موک گیونگ‌ون دراز کرد‌همان تا انرژی آن را پراکنده سازد.
اما درست در همان لحظه—
«پااااانگ!»
فضای مرکز گردباد ماسک‌شیطانی همچون‌سعی امواج به لرزه درآمد و‌کنار انرژی شمشیر چرخان را بلعید.
«پااااانگ!»
«تکنیک تشدید؟»
آن یکی از هشت تکنیک‌گام‌برداری سبک «پا سا پال» بود‌فرود که تکنیک تشدید نام داشت.
هنگامی که انرژی شمشیر مارپیچ معکوس‌دوباره در مرکز ناپدید شد، آرایش شمشیر‌جلو به فرم اصلی چوکا هو بازگشت.
پیکر موک گیونگ‌ون تار‌سبک‌بال شد و خطی سیاه‌سعی به سوی مرکز کشیده شد.
«چاک!»
او انرژی خود را در‌گام‌برداری یک نقطه متمرکز کرد و‌فرود به سمت هسته یورش برد.
سپس—
«شیک!»
ماسک‌شیطانی انگشت‌همان اشاره چپش‌کوبید را دراز کرد.
در یک آن، فضای‌تکنیک مقابلش همچون موج لرزید و‌سبک‌بال محیط اطراف را فشرده ساخت.
«حیف شد. استراتژی‌آمد خوبی بود، ولی جلوی‌کند استاد درس پس دادن...»
«اوه!»
در آن دم، ماسک‌شیطانی انرژی‌های‌جلو تیزی را حس کرد که از‌برد بالا و دو طرف یورش می‌آوردند.
شمشیرهای خیالی نامرئی که موک گیونگ‌ون سعی کرده بود‌سبک‌بال به عنوان سپر استفاده کند، اکنون چرخیدند و همچون‌کنار آسیاب بادی از سه جهت به سوی او پرواز کردند.
او که در میانه‌ی اجرای‌سعی حرکت شمشیر چوکا هو گیر‌کنار افتاده بود، توان حرکت نداشت.
پس تصمیم گرفت—
«کرانچ!»
انرژی‌اش را گرد آورد‌تکنیک و بار اضافی را‌نمود بر بدنش تحمل کند.
مرد ماسک‌شیطانی با متوقف کردن شمشیر‌دوباره چوکا هو، به هوا جهید و‌جلو دایره‌ای ملایم با شمشیرش ترسیم کرد.
در آن لحظه—
«پا چی‌همان چی چی‌کوبید چی چیک!»
صاعقه‌ای از آسمان صاف‌تکنیک فرود آمد و شمشیر‌نمود آهنی را در بر گرفت.
این انرژیِ رعد معمولی نبود.
«گریز آسمانی دیوار‌نمود رعد، شمشیر ستاره درخشان‌بی‌درنگ مسیر الهی... شمشیر بیچو‌هیونگ!»
شمشیرِ آذرخش‌پیچ قدرتی ساطع کرد‌جلو که همچون شاخه‌های نرم بید‌یورش به هر سو گسترده شد.
گویی امواجی خروشان در هم می‌کوبیدند‌خلأ و به شمشیرهای خیالی که از‌بی‌درنگ سه جهت به سویش می‌چرخیدند، ضربه می‌زدند.
«چا چا‌فرود چا چا‌بی‌درنگ چنگ! پا چاچاچاچاچانگ!»
نمایشی خیره‌کننده از جرقه‌ها به هوا برخاست؛ برخورد‌سعی گردباد انرژی‌های شمشیر و قدرت رعد، امواج شوک‌نوک سهمگینی از تندر و فشار هوا پدید آورد.
«پا چی چی‌کنار چی چی چیک! کوا‌گردبادی کوا کوا کوا کواااانگ!»
قله کوه‌حقیقی‌اش شکافت و‌تکنیک تماماً ویران شد.
قطعات کوه متلاشی‌شده به هر سو پراکنده گشتند‌بوم و در نبودِ تکیه‌گاه، شمشیرهای شبح‌گون و انرژی شمشیر‌یورش رعدآسا در برخورد با یکدیگر خنثی و محو شدند.
«تات!»
مرد نقاب‌شیطانی از میان زمین در‌نوک حال فروپاشی، سبک‌بال بیرون جهید و با‌چیه چشمانش در پی یافتن موک گیونگ‌ون برآمد.
گویا از مکش‌هوا تکنیک تشدید جان سالم‌اجرا به در برده بود.
موک گیونگ‌ون با سرعتی‌بی‌درنگ باورنکردنی در حرکت بود و‌همان او را نشانه رفته بود.
«ویژژژ! ویژژژ!»
‘پیدات کردم.’
از میان شکافِ نقاب شیطانی، دیدگانش موک گیونگ‌ون را‌سبک‌بال شکار کرد که با استفاده از قطعات کوه به‌کنار عنوان تکیه‌گاه، حرکاتی غیرقابل پیش‌بینی از خود نشان می‌داد.
شیوه‌ی جهش او‌آمد بر فراز آوار، حقیقتاً‌کند وصف‌ناپذیر و گریزان بود.
‘غرایز و‌اجرا تطبیق‌پذیری‌اش واقعاً‌سبک‌بال استثنایی است.’
مرد نقاب‌شیطانی‌همان در دل لب‌جلو به تحسین گشود.
گویی عوارض زمین بر او‌گام‌برداری بی‌اثر بود و به هر‌فرود تغییری واکنشی سیال نشان می‌داد.
«خیلی وقت بود همچین شوقی واسه مبارزه نداشتم. فکر نمی‌کردم این نبرد انقدر طول بکشه.طوفان فضای مصنوعی و محدودیت‌های ذهنی هم بی‌تاثیر نبودن، هدف اصلیم هم فقط محک زدنش و‌آنچه تصمیم‌گیری بود. ولی دیدن اینکه وسط جنگ مدام داره رشد می‌کنه، حس رقابتم رو قلقلک داد.»
«ووووونگ!»
نوای تشدید از‌کنار شمشیر آهنی در‌نوک دست مرد نقاب‌شیطانی برخاست.
پوزخندی زد‌حقیقی‌اش و زیر‌تکنیک لب زمزمه کرد:
«پس تو‌فرود هم همین حس‌سعی رو داری، نامچون؟»
مرد نقاب‌شیطانی با فشردن‌سبک‌بال قبضه‌ی شمشیر موسوم به‌سعی «نامچون»، مهیای نبردی جدی گشت.
درست در همان دم، خنجری‌جلو در کنارش به پرواز درآمد‌یورش و نوای تشدید دیگری سر داد.
«ووووونگ! ووووونگ!»
گویی خنجر درآمد حال پرگویی و‌دوباره تقلای سخن گفتن بود.
مرد نقاب‌شیطانی اخمی کرد، اما بلافاصله دستش‌بی‌درنگ را به نشانه سکوت تکان داد، گویی‌کوبید می‌گفت: «گرفتم چی میگی، فهمیدم. دیگه بسه.»
آنگاه دیدگان موک گیونگ‌ون‌کوبید برقی زد و با‌طوفان خشم به پیش تاخت، اما...
«کلنگ!»
مرد نقاب‌شیطانی شمشیرش را غلاف کرد و‌کند هر دو دستش را از هم گشود،گردبادی گویی می‌خواست همه چیز را کنار بگذارد.
ناگهان...
«غرررش!»
قطعات کوه متلاشی‌شده توسط‌تکنیک نیرویی نامرئی به چپ‌نمود و راست رانده شدند.
همزمان، زمین ویران‌شده‌آمد بالا آمد و‌دوباره بستری هموار پدید آورد.
با وجود این منظره‌ی غریب، موک گیونگ‌ون‌بی‌درنگ از حرکت باز نایستاد و مهیای فرود‌کوبید آوردن ضربه‌ی نهایی بر پیکر مرد نقاب‌شیطانی شد.
تیغه‌ای که با‌کنار قصد کشتن و قدرتی‌گردبادی متمرکز سیراب شده بود.
حواسش تیزتر گشت و‌تکنیک پیوسته شمشیر را به‌نمود سوی کمال نهایی‌اش صیقل می‌داد.
در آن لحظه، مرد‌بی‌درنگ نقاب‌شیطانی دستش را به‌بوم سوی موک گیونگ‌ون دراز کرد.
«فشششش!»
ناگهان سیلابی از آب،کوبید همچون آبشاری واژگون از‌طوفان دل زمین فوران کرد.
موک گیونگ‌ون که در حال‌گام‌برداری یورش بود، دلِ آبِ خروشان‌فرود را شکافت و سرتاپا خیس شد.
«پاک!»
با خروج از آن‌سبک‌بال سوی آب، صحنه‌ای عجیب‌سعی پیش چشمانش نقش بست.
«!؟»
محیط اطراف به طرزی‌تکنیک مرموز به مرغزاری سرسبز‌نمود و آبی‌گون بدل شده بود.
در مرکز آن، میزی‌بی‌درنگ گرد با فنجانی چای‌بوم بر رویش قرار داشت.
شگفت‌انگیزتر آنکه مرد نقاب‌شیطانی‌سبک‌بال آنجا نشسته بود و‌سعی چای گرم در فنجان می‌ریخت.
این امر‌همان موک گیونگ‌ون‌کوبید را محتاط‌تر کرد.
مرد مقابلش تنها قدرتمند‌تکنیک نبود؛ در این فضا،نمود گویی قدرتی مطلق داشت.
موک گیونگ‌ون‌فرود لحظه‌ای درنگ‌بی‌درنگ کرد و پرسید:
«باز داری چه غلطی می‌کنی؟»
«مگه نمی‌بینی؟ دارم‌کنار دعوتت می‌کنم یه‌نوک فنجون چای بنوشی.»
«چای؟»
«آره دیگه. حالا که‌بی‌درنگ عیارت دستم اومده، دلیلی‌بوم نداره به جنگیدن ادامه بدیم.»
«عیارم دستت اومد؟»
موک گیونگ‌ون ابرویی بالا انداخت.
یعنی این مرد تمام مدت‌گام‌برداری داشت او را محک می‌زد؟فرود خشمی عجیب در وجودش جوشید.
«از اینکه‌فرود امتحانت کردم‌بی‌درنگ به تریج‌قبات برخورد؟»
مرد نقاب‌شیطانی شانه‌ای‌نمود بالا انداخت، گویی‌آمد فکرش را خوانده بود.
موک گیونگ‌ون‌همان آهی کشید‌کوبید و پرسید:
«اینجا دیگه چه خراب‌شهریه؟»
«اگه بیای بشینی یه گلویی تازه کنی بهت می‌گم.همان برخلاف من که فقط یه تکه خاطره و فکرم،برد تو جسم واقعی داری و حتماً حسابی از نفس افتادی.»
«تکه‌ای از فکر؟» موک‌سبک‌بال گیونگ‌ون چشمانش را گرداند‌سعی و محیط را برانداز کرد.
قطعاً همه چیز زنده‌کوبید و شفاف بود، اما‌طوفان انگار هیچ‌چیز بوی واقعیت نمی‌داد.
دلیلش همین بود؟
«یه تصویر خیالی؟آمد نه. یه چیزی‌دوباره فراتر از اون.»
«اینجا با واقعیتی‌نمود فراتر از قلمرو ارواح‌بی‌درنگ بنا شده، ای انسان.»
با شنیدن صدای روح،کوبید موک گیونگ‌ون به نشانه‌طوفان تایید سر تکان داد.
یک تکه فکر باید تنها تصویری در ذهن‌نمود باشد، اما این مکان چنان ماهرانه از واقعیت‌بوم تقلید می‌کرد که هر پنج حس را می‌فریفت.
احتمالاً شبیه تکنیک «آرایش»بی‌درنگ بود که تلقینی عظیم‌بوم بر منطقه اعمال می‌کرد.
موک گیونگ‌ون نگاهش را‌سبک‌بال به مرد نقاب‌شیطانی که‌سعی چای می‌ریخت دوخت و پرسید:
«تو کی هستی؟»
«عجب کله‌شقی هستی تو،تکنیک نه؟ دارم با این همه‌سبک‌بال لطف بهت چای تعارف می‌کنم.»
موک گیونگ‌ون با‌آمد گام‌هایی استوار نزدیک‌دوباره شد و ادامه داد:
«سطح پیشرفته‌تر تکنیک شمشیر ستاره‌ی درخشانِ استاد جین یه‌رین... کسی‌کند که بر "تکنیک‌های هشت‌گانه پاشا" بهتر از من مسلطه، و اون‌برد نقاب شیطانی که عیناً شبیه همون فکر باقی‌مانده توی معبد شائولینه.»
«هوم.»
«تو... جدِ جین یه‌رین هستی؟»
با کنار هم چیدن تمام‌سعی سرنخ‌ها، این نتیجه‌ای بود که‌کنار موک گیونگ‌ون به آن رسید.
حتی اگر مضحک به‌سبک‌بال نظر می‌رسید، ذهنش روی‌سعی آن قفل شده بود.
مرد نقاب‌شیطانی چانه‌اش را‌کوبید روی دستان درهم‌قفل‌شده‌اش گذاشت‌طوفان و لب به سخن گشود:
«اسرار آسمانی بسان مه‌اند؛ در ظاهر ساده، اما تنها شمایلی‌فرود از آن‌ها قابل درک است. تردید داشتم که بخت و‌جلو اقبال ما را به هم برساند، اما بنگر که اکنون اینجاییم.»
«......»
سپس دستش را‌نمود بر نقاب شیطانی‌آمد گذاشت و ادامه داد:
«شاید الان به خاطر نیاری، اما روزگاری‌گردبادی مرا "شیطان خون" می‌خواندند، شروری پست و پلید...چوکا و گاهی "شمشیر جاویدان"، اسوه و الگوی فرزانگان.»
«تک!»
نقاب شیطانی‌فرود برداشته شد و‌سعی چهره‌اش نمایان گشت.
مردی بلندقامت با مردمک‌هایی عجیب‌فرود که در آن‌ها رنگ سرخِ خونین‌بوم و طلایی در هم آمیخته بود.
«من هم همان‌طور که گفتی، فقط خودمم. نامم‌طوفان "جین وون‌هوی" است. و همان‌گونه که حدس زدی،ستاره من جدِ کودکی به نام جین یه‌رین هستم.»