چپتر 285: درهم‌تنیده (۵)
0وقتی دام بائک‌ها از شش ستاره خونِ‌بی‌خبر فرقه خون جسد، ناگهان با احترام کامل تعظیم‌سینه کرد، موک گیونگ‌ون که گیج شده بود، پرسید:
«چرا یهو انقدر رسمی شدی؟»
در پاسخ به این پرسش،دلیل دام بائک‌ها سرش را بلند‌طعنه‌آمیز کرد و به موک گیونگ‌ون گفت:
«لطفاً جسارت قبلی من رو ببخشید. من، دام‌برخلافِ بائک‌ها از شش ستاره خونِ فرقه خون جسد، به‌سیاست عنوان شاگرد اون استاد بزرگ، رسماً بهت سلام می‌کنم.»
اگرچه کمی معذب به‌کوتاه نظر می‌رسید، اما تعظیمی‌نیز شایسته به جا آورد.
ولی او تنها نبود.
پس از تردیدی کوتاه، سو یه‌رین از گروه یوک‌چئون‌هو‌نداشت نیز دستانش را با احترام مشت کرد و به موک‌بی‌خبر گیونگ‌ون تعظیم نمود؛ هرچند نه به غلظتِ تعظیم دام بائک‌ها.
- هوووش!
موک گیونگ‌ون‌نبود که همچنان‌کوتاه سردرگم بود، گفت:
«هوم... اصلاً نمی‌فهمم قضیه چیه.»
دام بائک‌ها پاسخ داد:
«اگرچه فرقه ما قدرت رو‌دنیای بالاتر از هر چیزی میدونه،همین ولی نمی‌تونیم سلسله‌مراتب رو نادیده بگیریم.»
«سلسله‌مراتب؟»
«آره. اگه اون استاد بزرگ شخصاً هنرهای‌یوک‌چئون‌هو رزمی رو بهت یاد داده، پس برای‌هوووش فرقه ما، تو حکم ارشدترین مقام رو داری.»
«ارشدترین مقام؟»
با شنیدن این‌رسوم کلمات، موک گیونگ‌ون‌رزمیکاران سرش را کج کرد.
او با آداب و معاشرت بیگانه‌دلیل نبود، اما بر قوانین یا رسوم‌خود رایج دنیای رزمیکاران تسلط چندانی نداشت.
به همین دلیل، وضعیت‌کوتاه برخلافِ نیات موک گیونگ‌ون، شکلی‌دستانش طعنه‌آمیز به خود گرفته بود.
رزمیکاران از آداب بی‌خبر نبودند.
فارغ از سیاست، رزمیکاران گروه‌های خاص خود را تشکیل‌نداشت می‌دادند و هنرهای رزمی را سینه به سینه منتقل‌گرفته می‌کردند و اغلب اهمیت زیادی برای آداب قائل بودند.
این یکی‌تسلط از همان‌نداشت مواقع بود.
«هوم.»
موک گیونگ‌ون پیرمردی را به‌خود یاد آورد که زیر باران سیل‌آسا،گروه‌های چوب ماهیگیری بامبو در دست داشت.
با وجود ظاهر ژولیده‌اش،رایج هنرهای رزمی و هر چیز‌نداشت دیگری در وجودش، خارق‌العاده بود.
با این حال، اینکه کسی از فرقه خون جسد‌نیات با چنین احترامی از آن پیرمرد یاد می‌کرد... او‌گروه‌های چقدر عمر کرده بود و هویت واقعی‌اش چه بود؟
پس موک گیونگ‌ون پرسید:
«حالا این پیری که ازش‌فارغ حرف می‌زنی کیه که میگی واسه‌سینه من حکم ارشدترین مقام رو داره؟»
با شنیدن حرف‌های‌فارغ او، دام بائک‌ها‌خاص با تعجب نگاهش کرد.
«نمی‌دونی اون استاد کیه؟»
«نه که ندونم. فقط‌نداشت اینکه اون به جز آموزش‌نیات و روشنگری، هیچ‌چیزی بهم نگفت.»
«آه...»
با شنیدن سخنان موک‌طعنه‌آمیز گیونگ‌ون، دام بائک‌ها نگاهی‌نبودند به سو یه‌رین انداخت.
به نظر می‌رسید او نیز احساس‌رزمیکاران مشابهی داشت؛ چهره‌ای عجیب به خود‌وضعیت گرفت و سپس سری تکان داد.
سپس دام بائک‌ها‌چندانی دوباره رو به‌دلیل او کرد و گفت:
«یعنی اون‌نبودند بزرگوار هیچی‌سیاست بهت نگفت؟»
«نه، هیچ‌وقت.»
«فهمیدم. اگه خواست اون‌سیاست بزرگوار این بوده، پس‌می‌دادند منم نمی‌تونم بهت بگم.»
«چی؟»
«همون‌طور که گفتم. اون‌سیاست استاد حتماً دلیل بزرگی داشته‌سینه که هویتش رو بهت نگفته.»
«واقعاً دلیلی‌گرفته داره که‌نبودند مخفیش کنین؟»
موک گیونگ‌ون این را‌سیاست گفت، در حالی که‌می‌دادند مشخص بود چیزی نمی‌فهمد.
دام بائک‌ها با احتیاط گفت:
«حتماً دلیلی داشته‌چندانی که خودش هویتش‌دلیل رو بهت نگفته.»
«دلیل؟ حدسی داری؟»
«اون استاد خیلی‌شکلی وقت پیش دنیای‌گرفته رزمیکاران رو ترک کرد.»
«ترک کرد؟ منظورت بازنشستگيه؟»
«آره، میشه اینجوری گفت. اون واقعاً خیلی وقت پیش پشتش رو به دنیای‌گرفته رزمیکاران کرد. حتی وقتی من جوون و خام بودم، اون دیگه رفته بود.اهمیت اگه به خاطر اون اتفاق نبود، شاید هیچ‌وقت دوباره خودش رو نشون نمی‌داد.»
«کدوم اتفاق؟»
«...روز مصیبت بزرگ.»
با شنیدن این‌رسوم کلمات، موک گیونگ‌ون که‌تسلط کنجکاو شده بود، پرسید:
«قبلاً گفتی که مرزهای دنیای‌دلیل رزمیکاران به خاطر روز مصیبت بزرگ‌خود جدا شد. اون دقیقاً چی بود؟»
«منظورت... روز مصیبت بزرگه؟»
«آره.»
در پاسخ به سوال‌سیاست موک گیونگ‌ون، دام بائک‌ها‌می‌دادند آه عمیقی کشید و گفت:
«خب، واسه نسل شما و‌دنیای رزمیکارای الان، اون یه گذشته‌همین خیلی دوره. روز مصیبت بزرگ...»
«وقتی اسمش رو‌چندانی گذاشتن مصیبت، حتماً‌دلیل اتفاق گنده‌ای بوده، نه؟»
«حتی این کلمه هم حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.دستانش تو اون روز، بی‌شمار آدم تو دشت مرکزی جونشون رو‌نمی‌فهمم از دست دادن و بیشتر از هشتاد درصد رزمیکارا مردن.»
«بیشتر از هشتاد درصد؟»
بیش از هشتاد درصد.
این بدان معنا بود‌نداشت که اکثریت قریب به‌برخلافِ اتفاق رزمیکاران نابود شده بودند.
چه اتفاقی می‌توانست رخ‌کوتاه داده باشد که باعث‌نیز مرگ این تعداد رزمیکار شود؟
آیا به خاطر همان شیاطین‌خود طیفی یا هیولاهای روحانی بود‌سیاست که پیش‌تر ذکر شده بود؟
«کار اون هیولاهای‌رسوم روحانی بود که‌رزمیکاران بهشون میگن ارواح اژدها؟»
«فقط ارواح اژدها نبودن.»
«فقط اونا‌نبود نبودن؟ انگار چیزای‌یه‌رین دیگه‌ای هم بوده.»
«آره. هیولاهای عجیب و همه جور روحی یهو‌نبودند تو یه روز تو کل دشت مرکزی ظاهر‌منتقل شدن و همه جا رو زیر و رو کردن.»
(!؟)
هیولاهای عجیب و ارواح، همزمان‌همین در سراسر دشت مرکزی ظاهر‌شکلی شدند و آشوب به پا کردند؟
موک گیونگ‌ون اخم کرد.
آیا چنین‌نیات چیزی اصلاً‌طعنه‌آمیز ممکن بود؟
در آن‌قوانین لحظه، سو‌رایج یه‌رین افزود:
«تو شهر امپراتوری کایفنگ، یه روح عجیب به‌نیات اسم کیلین آتشین بود که مثل گدازه مذاب‌سیاست آتیش پرت می‌کرد و خیلی‌ها رو سلاخی کرد.»
«کیلین آتشین؟ گرفتنش؟»
«نمی‌دونم. سوابق امپراتوری رو گشتم، ولی هیچ ردی از گرفته شدن یا‌منتقل کشته شدنش نبود. به هر حال، خیلی‌ها تو روز مصیبت بزرگ مردن. حالا‌سیل‌آسا می‌فهمی چرا مرز بین دنیای قدیم و دنیای جدید رزمیکاران به وجود اومد؟»
موک گیونگ‌ون حدس زد:
«به خاطر‌قوانین قطع شدن‌رایج انتقال دانش؟»
«آره، دقیقاً. همه رهبران فرقه‌ها و اساتید مردن، واسه همین سنت‌های هنرهای‌خود رزمی کاملاً از هم پاشید. حتی کسی نمونده بود که بتونه تکنیک‌های‌می‌کردند مخفی رو با انتقال صدا یاد بده. سیستم پایه دانش رزمی فرو ریخت.»
«همون‌طور که گفتی، بعد از روز مصیبت بزرگ، سطح دنیای رزمیکاران انقدر‌هرچند سقوط کرد که با قبل قابل مقایسه نیست. به نظر میاد وقتی‌بالاتر من تو این زندان زیرزمینی گیر افتاده بودم، یه کم اوضاع بهتر شده.»
دام بائک‌ها‌نیات با حسرت‌طعنه‌آمیز نوچ‌ای کرد.
او تنها کسی بود که هم‌رزمیکاران در دنیای قدیم رزمیکاران و هم در‌برخلافِ دوران پس از مصیبت زندگی کرده بود.
یادآوری آن‌تسلط روز، لرزه‌نداشت بر اندامش می‌انداخت.
موک گیونگ‌ون‌نبود چانه‌اش را لمس‌یه‌رین کرد و گفت:
«عجیبه. هیولاهای عجیب و ارواحی که شاید هر صد سال یه بار‌منتقل دیده بشن، یهو همشون تو یه روز تو کل دشت مرکزی ظاهر‌باران بشن و کشتار راه بندازن... درسته اسمش رو گذاشتن مصیبت، ولی بازم...»
سو یه‌رین‌نبودند حرفش را‌سیاست قطع کرد:
«عجیبه، مگه نه؟»
موک گیونگ‌ون سری تکان داد.
او که «کتاب کوه‌ها و دریاها» و‌یوک‌چئون‌هو کتب مختلف هنرهای شیطانی را مطالعه کرده‌هوووش بود، اطلاعات زیادی درباره هیولاهای عجیب داشت.
در میان آن‌هایی که می‌شناخت، به‌گرفته جز تعداد انگشت‌شماری، اکثرشان مانند انسان‌ها‌خاص یا جانوران وحشی، گروهی عمل نمی‌کردند.
بنابراین درک اینکه چگونه آن هیولاها و‌تسلط ارواح، گویی به صورت واحد عمل کرده‌نیات و چنین مصیبتی را رقم زده‌اند، دشوار بود.
«تقریباً انگار که...»
«انگار عمدی بوده؟»
«آره. اونایی که بهشون میگن شیاطین طیفی، معروفن‌نبودند به اینکه گروهی کار نمی‌کنن. تازه خیلی کم‌منتقل پیش میاد که قلمرو خودشون رو ول کنن.»
«اهریمن‌های طیفی؟ تو‌رسوم در مورد اونا‌رزمیکاران هم میدونی... آه!»
با شنیدن سخنان موک گیونگ‌ون، سو یه‌رین‌وضعیت ناگهان دروازه دود عجیبی را که او‌بی‌خبر پیش‌تر ایجاد کرده بود، به خاطر آورد.
به نظر می‌رسید این مرد نه‌گروه تنها در هنرهای رزمی، بلکه در هنرهای‌غلظتِ شیطانی عجیب و مرموز نیز مهارت دارد.
پس با خوشحالی گفت: «شاید‌خود ارباب موک توی این زمینه‌سیاست بیشتر از ما سررشته داشته باشه.»
«فقط یه ناخنکی زدم.»
«قطعاً بیشتر از یه تازه‌کاری. به‌دلیل هر حال، می‌خواستم از کسی که‌خود در مورد هیولاهای عجیب میدونه سوال کنم.»
موک گیونگ‌ون در‌تردیدی پاسخ به سخنان‌گروه او شانه‌ای بالا انداخت.
«مطمئن نیستم بتونم‌شکلی جواب به درد‌گرفته بخوری بهت بدم.»
«فقط می‌پرسم.»
«چیه؟»
سو یه‌رین با نگاهی معنادار به او نگریست و گفت:مشت «ارباب، ممکنه اون هیولاهای عجیب یا ارواحی که بهشون میگن اهریمن‌چیه طیفی، به طور مصنوعی کنترل بشن تا دست به کشتار بزنن؟»
«کنترل مصنوعی؟»
«آره.»
با این‌تسلط پرسش، چشمان موک‌همین گیونگ‌ون باریک شد.
کنترل مصنوعی آن موجودات‌کوتاه که اهریمن طیفی نامیده‌نیز می‌شدند، تنها یک معنا داشت.
«عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی.»
عروسک‌ها واسطه‌هایی بودند که‌رایج امکان فرمان دادن به‌چندانی چنین موجوداتی را فراهم می‌کردند.
هرچه خودآگاهی‌تسلط موجود قوی‌تر بود،همین کنترلش دشوارتر می‌شد.
اما برخی از عروسک‌گردان‌های ماهر یا‌گروه اساتید هنر شیطانی می‌توانستند هیولاها را‌هرچند به عنوان عروسک تحت فرمان درآورند.
البته، هرچه رتبه بالاتر‌طعنه‌آمیز می‌رفت، خودآگاهی موجود قوی‌تر‌نبودند و کنترلش سخت‌تر می‌شد.
«فقط ایده‌قوانین کنترل کردنشون‌رایج غیرممکن نیست.»
«غیرممکن نیست؟»
«آره، فقط روی کاغذ.»
«منظورت چیه؟»
«میشه کنترلشون کرد، ولی اینکه‌دنیای بشه اون همه هیولا رو همزمان‌دلیل اون‌طوری کنترل کرد یا نه، نمی‌دونم.»
«؟»
«واسه اینکه یه هیولا رو مثل عروسک کنترل کنی، قدرت روحانی عروسک‌گردان باید در سطح‌همچنان خاصی باشه. هرچی قدرت روحانی و اراده قوی‌تر باشه، هیولاهای رده‌بالاتری رو می‌تونن رام کنن. معمولاً‌آره حتی کنترل یه دونه هیولا به عنوان عروسک هم سخته. این ارتباط مثل پیوند بین روح‌هاست.»
«خب؟»
«با در نظر گرفتن این، تقریباً غیرممکنه که‌چندانی بشه همه اون هیولاهایی رو که توی دشت‌طعنه‌آمیز مرکزی ظاهر شدن، به طور مصنوعی کنترل کرد.»
«آه...»
با شنیدن نتیجه‌گیری‌تردیدی موک گیونگ‌ون، سو‌گروه یه‌رین آهی کشید.
به نظر می‌رسید پاسخ با آنچه‌گرفته امیدش را داشت متفاوت است و این‌تشکیل موضوع او را کمی ناامید کرده بود.
موک گیونگ‌ون انگشت اشاره‌اش را بالا برد‌تسلط و گفت: «با این حال، همون‌طور که‌نیات دوشیزه یوک‌چئون‌هو گفت، قضیه ساختگی به نظر میاد.»
«ولی گفتی نمیشه کنترلشون کرد؟»
«کنترل کردن‌نبود با ایجاد‌کوتاه موقعیت فرق داره.»
«ایجاد موقعیت؟»
«حتی اگه نشه تک‌تک‌شون رو کنترل‌رزمیکاران کرد، ایجاد شرایطی که باعث بشه‌وضعیت هیولاها وحشی بشن، یه بحث دیگه است.»
موک گیونگ‌ون پیش‌تر این موضوع‌همین را در دره خون و اجسادِ‌طعنه‌آمیز انجمن آسمان و زمین دیده بود.
گرچه آن‌ها را مانند عروسک‌یه‌رین کنترل نمی‌کردند، اما از طریق‌مشت شرایط بر هیولاها اثر می‌گذاشتند.
آن هیولا،نیات جانوری به‌طعنه‌آمیز نام ساک بود.
این موجود که در اصل نزدیک دریای شمالی و‌نداشت کوه ببر شمالی می‌زیست، وقتی در کوهستان‌های دره رها شد،بی‌خبر طغیان کرد و بسیاری از شاگردان را از پای درآورد.
«پس احتمالش هست؟»
«اگه اینجوری نگاه کنی، یه‌یه‌رین احتمال ضعیفی هست. مخصوصاً چون‌مشت تقریباً همزمان اتفاق افتاده. ولی...»
«ولی چی؟»
«واسه اینکه کاری کنی اون همه هیولا توی دشت مرکزی وحشی بشن، نیاز به‌نیات اساتید هنر شیطانی یا عروسک‌گردان‌هایی داری که دانش عمیق و نیروی عظیمی داشته باشن. از‌می‌کردند اونجایی که حتی بعد از فاجعه هم هیچ سرنخی پیدا نشده، این احتمال خیلی کمه...»
«این یه سرنخ حساب میشه؟»
در آن لحظه،تردیدی سو یه‌رین حرف موک‌یوک‌چئون‌هو گیونگ‌ون را قطع کرد.
او با کنجکاوی‌شکلی به دختر نگریست‌گرفته و پرسید: «سرنخ؟»
«آره. پدرم‌قوانین یه سرنخ‌رایج پیدا کرد.»
با گفتن این حرف، سو‌همین یه‌رین با احتیاط چیزی را‌شکلی از داخل شال طلایی‌اش بیرون کشید.
تکه کاغذی بسیار قدیمی بود‌یه‌رین که در بسیاری از نقاط‌مشت سوخته و سیاه شده بود.
آن را‌نیات به دست‌طعنه‌آمیز موک گیونگ‌ون داد.
«این چیه؟»
«خیلی آسیب‌تسلط دیده، ولی سعی‌همین کن بازش کنی.»
با شنیدن سخنان او،کوتاه موک گیونگ‌ون با احتیاط‌نیز کاغذ شکننده را باز کرد.
هنگامی که آن‌شکلی را گشود، چیزی‌گرفته توجهش را جلب کرد.
برخی از بخش‌های سوخته دارای علائم قرمزی بودند‌چندانی که شبیه نمادها به نظر می‌رسیدند و در زیر‌خود آن‌ها عبارت «فوری، فوری همچون...» (急急如) به چشم می‌خورد.
بقیه متن‌تسلط سوخته و از‌همین بین رفته بود.
«...یه ورد.»
اگرچه بیشتر متن از بین رفته بود‌بی‌خبر و نمادها تنها بخش کوچکی را می‌پوشاندند،می‌دادند اما قطعاً یک طلسم هنر شیطانی بود.
«این رو چطور پیدا کردی؟»
«پدرم پیداش کرد، واسه همین جزئیات دقیقش‌وضعیت رو نمی‌دونم. ولی گفت که این رو‌بی‌خبر همین‌جا توی کایفنگ، شهر امپراتوری پیدا کرده.»
«شهر امپراتوری؟»
«آره. پدرم دنبال سرنخ می‌گشت و‌گرفته کسی رو پیدا کرد که اطلاعاتی‌خاص مربوط به روز فاجعه بزرگ داشت.»
«این همون سرنخه؟»
«آره.»
«می‌فهمم. این قطعاً شبیه یه طلسمه، ولی‌یوک‌چئون‌هو بیشتر متنش سوخته، پس نمی‌تونیم دقیق بفهمیم‌هوووش چی بوده. چیز مرتبطی در موردش شنیدی؟»
«نه. به نظر می‌رسید پدرم از کسی که سرنخ رو‌سیاست بهش داده بود یه چیزایی شنیده بود. واسه همین رفت‌زیادی تا با یه استاد هنر شیطانی توی کایفنگ مشورت کنه.»
«آه، شاید‌قوانین چون ردی از‌دنیای طلسم توش بوده.»
«آره، ولی...»
«ولی؟»
«پدرم همون شبی که رفت‌خود اون استاد مشهور هنر شیطانی‌سیاست رو توی کایفنگ ببینه، کشته شد.»
«!؟»
«چطور ممکنه چنین اتفاقی بیفته!»
- دندان قروچه!
با شنیدن این‌شکلی حرف، دام باک‌ساها نتوانست‌بی‌خبر جلوی خشمش را بگیرد.
او از اینکه یکی دیگر از نوادگان خونی‌چندانی ستاره بی‌همتا، بازمانده‌ای از شش ستاره خونین، جانش‌طعنه‌آمیز را این‌گونه غم‌انگیز از دست داده بود، خشمگین بود.
موک گیونگ‌ون به سو یه‌رین که با یادآوری آن‌نیات روز چشمانش سرخ شده بود، نگریست و با صدایی‌گروه‌های خشک پرسید: «اون استاد هنر شیطانی رو پیدا کردین؟»
«نه. بعد از کشته شدن پدرم‌گروه رفتم اونجا، ولی هیچ‌کس نبود. تمام اساتید‌غلظتِ هنر شیطانی توی کایفنگ یک‌شبه ناپدید شدن.»
«همه اساتید‌نیات هنر شیطانی‌طعنه‌آمیز ناپدید شدن؟»
«آره.»
«هوم.»
حقیقتاً تصادف عجیبی بود.
موک گیونگ‌ون دوباره به کاغذ سوخته‌گرفته نگاهی انداخت و پرسید: «سرنوشت اون‌خاص کسی که سرنخ رو داد چی شد؟»
«نتونستم پیداشون کنم.»
«چی؟»
«پدرم تنها کسی بود که اون شخص‌یوک‌چئون‌هو رو دید. تنها چیزی که می‌دونست این‌هوووش بود که طرف یه جایی توی شهر امپراتوریه.»
«پس واسه همینه‌شکلی که تمام این‌گرفته مدت داشتی می‌گشتی؟»
«آره.»
به همین دلیل بود که‌همین سو یه‌رین از نسل یوک‌چئون‌هو تبدیل‌طعنه‌آمیز به یک گارد طلایی شده بود.
به عنوان یک گارد طلایی، او می‌توانست به‌نیز تمام اطلاعات ساکنان شهر امپراتوری و کایفنگ دسترسی‌سردرگم داشته باشد و از اختیارات تحقیقاتی برخوردار بود.
او تمام‌نیات تلاشش را می‌کرد‌خود تا سرنخی بیابد.
«همین؟»
اما موک گیونگ‌ون به این‌همین نتیجه رسید که این به‌شکلی تنهایی سرنخ چندان مهمی نیست.
با از دست دادن علاقه، سعی‌گروه کرد کاغذی را که سو یه‌رین‌هرچند به او داده بود تا بزند.
همین‌که یک بار،شکلی و سپس دو بار‌بی‌خبر آن را تا زد...
«!؟»
ناگهان موک گیونگ‌ون متوقف شد.
وقتی پیش‌تر کاغذ را‌کوتاه باز کرده بود، برخی‌نیز قسمت‌ها پنهان مانده بودند.
در پشت‌نیات کاغذ آسیب‌دیده، علامت‌خود دیگری وجود داشت.
آن چیزی‌قوانین نبود جز‌رایج یک نماد.
یک خط عمودی که‌نداشت از میان کاراکتر «دو»برخلافِ (二) عبور کرده بود.