---

---

---

لطفا کپی و بازنشر نکنید،

روی ترجمه کارها زحمت خیلی خیلی زیادی کشیده شده،

لطفا شور و شوق ما رو کور نکنید،

منبع: ناولها | novelha.net

---

---

---

← برگشت

راز، قدرت، آشوب

چپتر 285: درهم‌تنیده (۵) • ⏱ 13 دقیقه

چپتر 285: درهم‌تنیده (۵)

0

وقتی دام بائک‌ها از شش ستاره خونِ‌نداشت​ فرقه خون جسد، ناگهان با احترام کامل تعظیم‌خود​ کرد، موک گیونگ‌ون که گیج شده بود، پرسید:

«چرا یهو انقدر رسمی شدی؟»

در پاسخ به این پرسش،‌تردیدی​ دام بائک‌ها سرش را بلند‌نیز​ کرد و به موک گیونگ‌ون گفت:

«لطفاً جسارت قبلی من رو ببخشید. من، دام‌سینه​ بائک‌ها از شش ستاره خونِ فرقه خون جسد، به‌همان​ عنوان شاگرد اون استاد بزرگ، رسماً بهت سلام می‌کنم.»

اگرچه کمی معذب به‌رسوم​ نظر می‌رسید، اما تعظیمی‌تسلط​ شایسته به جا آورد.

ولی او تنها نبود.

پس از تردیدی کوتاه، سو یه‌رین از گروه یوک‌چئون‌هو‌نیات​ نیز دستانش را با احترام مشت کرد و به موک‌خاص​ گیونگ‌ون تعظیم نمود؛ هرچند نه به غلظتِ تعظیم دام بائک‌ها.

- هوووش!

موک گیونگ‌ون‌بیگانه​ که همچنان‌رسوم​ سردرگم بود، گفت:

«هوم... اصلاً نمی‌فهمم قضیه چیه.»

دام بائک‌ها پاسخ داد:

«اگرچه فرقه ما قدرت رو‌همین​ بالاتر از هر چیزی می‌دونه،‌شکلی​ ولی نمی‌تونیم سلسله‌مراتب رو نادیده بگیریم.»

«سلسله‌مراتب؟»

«آره. اگه اون استاد بزرگ شخصاً هنرهای‌رزمیکاران​ رزمی رو بهت یاد داده، پس برای‌برخلافِ​ فرقه ما، تو حکم ارشدترین مقام رو داری.»

«ارشدترین مقام؟»

با شنیدن این‌چندانی​ کلمات، موک گیونگ‌ون‌دلیل​ سرش را کج کرد.

او با آداب و معاشرت بیگانه‌تشکیل​ نبود، اما بر قوانین یا رسوم‌اهمیت​ رایج دنیای رزمیکاران تسلط چندانی نداشت.

به همین دلیل، وضعیت‌رسوم​ برخلافِ نیات موک گیونگ‌ون، شکلی‌چندانی​ طعنه‌آمیز به خود گرفته بود.

رزمیکاران از آداب بی‌خبر نبودند.

فارغ از سیاست، رزمیکاران گروه‌های خاص خود را تشکیل‌نیات​ می‌دادند و هنرهای رزمی را سینه به سینه منتقل‌گروه‌های​ می‌کردند و اغلب اهمیت زیادی برای آداب قائل بودند.

این یکی‌فارغ​ از همان‌گروه‌های​ مواقع بود.

«هوم.»

موک گیونگ‌ون پیرمردی را به‌تسلط​ یاد آورد که زیر باران سیل‌آسا،‌برخلافِ​ چوب ماهیگیری بامبو در دست داشت.

با وجود ظاهر ژولیده‌اش،‌نداشت​ هنرهای رزمی و هر چیز‌نیات​ دیگری در وجودش، خارق‌العاده بود.

با این حال، اینکه کسی از فرقه خون جسد‌منتقل​ با چنین احترامی از آن پیرمرد یاد می‌کرد... او‌مواقع​ چقدر عمر کرده بود و هویت واقعی‌اش چه بود؟

پس موک گیونگ‌ون پرسید:

«حالا این پیری که ازش‌تنها​ حرف می‌زنی کیه که میگی واسه‌یوک‌چئون‌هو​ من حکم ارشدترین مقام رو داره؟»

با شنیدن حرف‌های‌همین​ او، دام بائک‌ها‌برخلافِ​ با تعجب نگاهش کرد.

«نمی‌دونی اون استاد کیه؟»

«نه که ندونم. فقط‌گروه‌های​ اینکه اون به جز آموزش‌منتقل​ و روشنگری، هیچ‌چیزی بهم نگفت.»

«آه...»

با شنیدن سخنان موک‌رزمیکاران​ گیونگ‌ون، دام بائک‌ها نگاهی‌همین​ به سو یه‌رین انداخت.

به نظر می‌رسید او نیز احساس‌دلیل​ مشابهی داشت؛ چهره‌ای عجیب به خود‌خود​ گرفت و سپس سری تکان داد.

سپس دام بائک‌ها‌سیاست​ دوباره رو به‌تشکیل​ او کرد و گفت:

«یعنی اون‌یه‌رین​ بزرگوار هیچی‌یوک‌چئون‌هو​ بهت نگفت؟»

«نه، هیچ‌وقت.»

«فهمیدم. اگه خواست اون‌دلیل​ بزرگوار این بوده، پس‌شکلی​ منم نمی‌تونم بهت بگم.»

«چی؟»

«همون‌طور که گفتم. اون‌یوک‌چئون‌هو​ استاد حتماً دلیل بزرگی داشته‌هرچند​ که هویتش رو بهت نگفته.»

«واقعاً دلیلی‌شایسته​ داره که‌ولی​ مخفیش کنین؟»

موک گیونگ‌ون این را‌دلیل​ گفت، در حالی که‌شکلی​ مشخص بود چیزی نمی‌فهمد.

دام بائک‌ها با احتیاط گفت:

«حتماً دلیلی داشته‌سیاست​ که خودش هویتش‌تشکیل​ رو بهت نگفته.»

«دلیل؟ حدسی داری؟»

«اون استاد خیلی‌دنیای​ وقت پیش دنیای‌چندانی​ رزمیکاران رو ترک کرد.»

«ترک کرد؟ منظورت بازنشستگيه؟»

«آره، میشه اینجوری گفت. اون واقعاً خیلی وقت پیش پشتش رو به دنیای‌زیادی​ رزمیکاران کرد. حتی وقتی من جوون و خام بودم، اون دیگه رفته بود.‌دست​ اگه به خاطر اون اتفاق نبود، شاید هیچ‌وقت دوباره خودش رو نشون نمی‌داد.»

«کدوم اتفاق؟»

«...روز مصیبت بزرگ.»

با شنیدن این‌چندانی​ کلمات، موک گیونگ‌ون که‌وضعیت​ کنجکاو شده بود، پرسید:

«قبلاً گفتی که مرزهای دنیای‌تردیدی​ رزمیکاران به خاطر روز مصیبت بزرگ‌دستانش​ جدا شد. اون دقیقاً چی بود؟»

«منظورت... روز مصیبت بزرگه؟»

«آره.»

در پاسخ به سوال‌دلیل​ موک گیونگ‌ون، دام بائک‌ها‌شکلی​ آه عمیقی کشید و گفت:

«خب، واسه نسل شما و‌همین​ رزمیکارای الان، اون یه گذشته‌شکلی​ خیلی دوره. روز مصیبت بزرگ...»

«وقتی اسمش رو‌سیاست​ گذاشتن مصیبت، حتماً‌تشکیل​ اتفاق گنده‌ای بوده، نه؟»

«حتی این کلمه هم حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.‌چندانی​ تو اون روز، بی‌شمار آدم تو دشت مرکزی جونشون رو‌گرفته​ از دست دادن و بیشتر از هشتاد درصد رزمیکارا مردن.»

«بیشتر از هشتاد درصد؟»

بیش از هشتاد درصد.

این بدان معنا بود‌گروه‌های​ که اکثریت قریب به‌سینه​ اتفاق رزمیکاران نابود شده بودند.

چه اتفاقی می‌توانست رخ‌رسوم​ داده باشد که باعث‌تسلط​ مرگ این تعداد رزمیکار شود؟

آیا به خاطر همان شیاطین‌تسلط​ طیفی یا هیولاهای روحانی بود‌وضعیت​ که پیش‌تر ذکر شده بود؟

«کار اون هیولاهای‌چندانی​ روحانی بود که‌دلیل​ بهشون میگن ارواح اژدها؟»

«فقط ارواح اژدها نبودن.»

«فقط اونا‌بیگانه​ نبودن؟ انگار چیزای‌رایج​ دیگه‌ای هم بوده.»

«آره. هیولاهای عجیب و همه جور روحی یهو‌همین​ تو یه روز تو کل دشت مرکزی ظاهر‌گرفته​ شدن و همه جا رو زیر و رو کردن.»

(!؟)

هیولاهای عجیب و ارواح، همزمان‌خاص​ در سراسر دشت مرکزی ظاهر‌می‌کردند​ شدند و آشوب به پا کردند؟

موک گیونگ‌ون اخم کرد.

آیا چنین‌رایج​ چیزی اصلاً‌رزمیکاران​ ممکن بود؟

در آن‌تسلط​ لحظه، سو‌نداشت​ یه‌رین افزود:

«تو شهر امپراتوری کایفنگ، یه روح عجیب به‌گروه​ اسم کیلین آتشین بود که مثل گدازه مذاب‌هوووش​ آتیش پرت می‌کرد و خیلی‌ها رو سلاخی کرد.»

«کیلین آتشین؟ گرفتنش؟»

«نمی‌دونم. سوابق امپراتوری رو گشتم، ولی هیچ ردی از گرفته شدن یا‌نیز​ کشته شدنش نبود. به هر حال، خیلی‌ها تو روز مصیبت بزرگ مردن. حالا‌چیه​ می‌فهمی چرا مرز بین دنیای قدیم و دنیای جدید رزمیکاران به وجود اومد؟»

موک گیونگ‌ون حدس زد:

«به خاطر‌تسلط​ قطع شدن‌نداشت​ انتقال دانش؟»

«آره، دقیقاً. همه رهبران فرقه‌ها و اساتید مردن، واسه همین سنت‌های هنرهای‌اهمیت​ رزمی کاملاً از هم پاشید. حتی کسی نمونده بود که بتونه تکنیک‌های‌ماهیگیری​ مخفی رو با انتقال صدا یاد بده. سیستم پایه دانش رزمی فرو ریخت.»

«همون‌طور که گفتی، بعد از روز مصیبت بزرگ، سطح دنیای رزمیکاران انقدر‌دلیل​ سقوط کرد که با قبل قابل مقایسه نیست. به نظر میاد وقتی‌گروه‌های​ من تو این زندان زیرزمینی گیر افتاده بودم، یه کم اوضاع بهتر شده.»

دام بائک‌ها‌رایج​ با حسرت‌رزمیکاران​ نوچ‌ای کرد.

او تنها کسی بود که هم‌دلیل​ در دنیای قدیم رزمیکاران و هم در‌گرفته​ دوران پس از مصیبت زندگی کرده بود.

یادآوری آن‌فارغ​ روز، لرزه‌گروه‌های​ بر اندامش می‌انداخت.

موک گیونگ‌ون‌بیگانه​ چانه‌اش را لمس‌رایج​ کرد و گفت:

«عجیبه. هیولاهای عجیب و ارواحی که شاید هر صد سال یه بار‌نیز​ دیده بشن، یهو همشون تو یه روز تو کل دشت مرکزی ظاهر‌قضیه​ بشن و کشتار راه بندازن... درسته اسمش رو گذاشتن مصیبت، ولی بازم...»

سو یه‌رین‌نداشت​ حرفش را‌دلیل​ قطع کرد:

«عجیبه، مگه نه؟»

موک گیونگ‌ون سری تکان داد.

او که «کتاب کوه‌ها و دریاها» و‌رزمیکاران​ کتب مختلف هنرهای شیطانی را مطالعه کرده‌برخلافِ​ بود، اطلاعات زیادی درباره هیولاهای عجیب داشت.

در میان آن‌هایی که می‌شناخت، به‌چندانی​ جز تعداد انگشت‌شماری، اکثرشان مانند انسان‌ها‌نیات​ یا جانوران وحشی، گروهی عمل نمی‌کردند.

بنابراین درک اینکه چگونه آن هیولاها و‌وضعیت​ ارواح، گویی به صورت واحد عمل کرده‌بی‌خبر​ و چنین مصیبتی را رقم زده‌اند، دشوار بود.

«تقریباً انگار که...»

«انگار عمدی بوده؟»

«آره. اونایی که بهشون میگن شیاطین طیفی، معروفن‌همین​ به اینکه گروهی کار نمی‌کنن. تازه خیلی کم‌گرفته​ پیش میاد که قلمرو خودشون رو ول کنن.»

«اهریمن‌های طیفی؟ تو‌چندانی​ در مورد اونا‌دلیل​ هم میدونی... آه!»

با شنیدن سخنان موک گیونگ‌ون، سو یه‌رین‌می‌دادند​ ناگهان دروازه دود عجیبی را که او‌قائل​ پیش‌تر ایجاد کرده بود، به خاطر آورد.

به نظر می‌رسید این مرد نه‌دنیای​ تنها در هنرهای رزمی، بلکه در هنرهای‌وضعیت​ شیطانی عجیب و مرموز نیز مهارت دارد.

پس با خوشحالی گفت: «شاید‌تسلط​ ارباب موک توی این زمینه‌وضعیت​ بیشتر از ما سررشته داشته باشه.»

«فقط یه ناخنکی زدم.»

«قطعاً بیشتر از یه تازه‌کاری. به‌تشکیل​ هر حال، می‌خواستم از کسی که‌اهمیت​ در مورد هیولاهای عجیب میدونه سوال کنم.»

موک گیونگ‌ون در‌قوانین​ پاسخ به سخنان‌دنیای​ او شانه‌ای بالا انداخت.

«مطمئن نیستم بتونم‌دنیای​ جواب به درد‌چندانی​ بخوری بهت بدم.»

«فقط می‌پرسم.»

«چیه؟»

سو یه‌رین با نگاهی معنادار به او نگریست و گفت:‌نداشت​ «ارباب، ممکنه اون هیولاهای عجیب یا ارواحی که بهشون میگن اهریمن‌نبودند​ طیفی، به طور مصنوعی کنترل بشن تا دست به کشتار بزنن؟»

«کنترل مصنوعی؟»

«آره.»

با این‌فارغ​ پرسش، چشمان موک‌خاص​ گیونگ‌ون باریک شد.

کنترل مصنوعی آن موجودات‌رسوم​ که اهریمن طیفی نامیده‌تسلط​ می‌شدند، تنها یک معنا داشت.

«عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی.»

عروسک‌ها واسطه‌هایی بودند که‌نداشت​ امکان فرمان دادن به‌برخلافِ​ چنین موجوداتی را فراهم می‌کردند.

هرچه خودآگاهی‌فارغ​ موجود قوی‌تر بود،‌خاص​ کنترلش دشوارتر می‌شد.

اما برخی از عروسک‌گردان‌های ماهر یا‌دنیای​ اساتید هنر شیطانی می‌توانستند هیولاها را‌دلیل​ به عنوان عروسک تحت فرمان درآورند.

البته، هرچه رتبه بالاتر‌رزمیکاران​ می‌رفت، خودآگاهی موجود قوی‌تر‌همین​ و کنترلش سخت‌تر می‌شد.

«فقط ایده‌تسلط​ کنترل کردنشون‌نداشت​ غیرممکن نیست.»

«غیرممکن نیست؟»

«آره، فقط روی کاغذ.»

«منظورت چیه؟»

«میشه کنترلشون کرد، ولی اینکه‌همین​ بشه اون همه هیولا رو همزمان‌طعنه‌آمیز​ اون‌طوری کنترل کرد یا نه، نمی‌دونم.»

«؟»

«واسه اینکه یه هیولا رو مثل عروسک کنترل کنی، قدرت روحانی عروسک‌گردان باید در سطح‌نیات​ خاصی باشه. هرچی قدرت روحانی و اراده قوی‌تر باشه، هیولاهای رده‌بالاتری رو می‌تونن رام کنن. معمولاً‌اغلب​ حتی کنترل یه دونه هیولا به عنوان عروسک هم سخته. این ارتباط مثل پیوند بین روح‌هاست.»

«خب؟»

«با در نظر گرفتن این، تقریباً غیرممکنه که‌برخلافِ​ بشه همه اون هیولاهایی رو که توی دشت‌فارغ​ مرکزی ظاهر شدن، به طور مصنوعی کنترل کرد.»

«آه...»

با شنیدن نتیجه‌گیری‌قوانین​ موک گیونگ‌ون، سو‌دنیای​ یه‌رین آهی کشید.

به نظر می‌رسید پاسخ با آنچه‌چندانی​ امیدش را داشت متفاوت است و این‌شکلی​ موضوع او را کمی ناامید کرده بود.

موک گیونگ‌ون انگشت اشاره‌اش را بالا برد‌وضعیت​ و گفت: «با این حال، همون‌طور که‌بی‌خبر​ دوشیزه یوک‌چئون‌هو گفت، قضیه ساختگی به نظر میاد.»

«ولی گفتی نمیشه کنترلشون کرد؟»

«کنترل کردن‌بیگانه​ با ایجاد‌رسوم​ موقعیت فرق داره.»

«ایجاد موقعیت؟»

«حتی اگه نشه تک‌تک‌شون رو کنترل‌دلیل​ کرد، ایجاد شرایطی که باعث بشه‌خود​ هیولاها وحشی بشن، یه بحث دیگه است.»

موک گیونگ‌ون پیش‌تر این موضوع‌خاص​ را در دره خون و اجسادِ‌اغلب​ انجمن آسمان و زمین دیده بود.

گرچه آن‌ها را مانند عروسک‌رایج​ کنترل نمی‌کردند، اما از طریق‌نداشت​ شرایط بر هیولاها اثر می‌گذاشتند.

آن هیولا،‌رایج​ جانوری به‌رزمیکاران​ نام ساک بود.

این موجود که در اصل نزدیک دریای شمالی و‌نیات​ کوه ببر شمالی می‌زیست، وقتی در کوهستان‌های دره رها شد،‌خاص​ طغیان کرد و بسیاری از شاگردان را از پای درآورد.

«پس احتمالش هست؟»

«اگه این‌جوری نگاه کنی، یه‌رایج​ احتمال ضعیفی هست. مخصوصاً چون‌نداشت​ تقریباً همزمان اتفاق افتاده. ولی...»

«ولی چی؟»

«واسه اینکه کاری کنی اون همه هیولا توی دشت مرکزی وحشی بشن، نیاز به‌بی‌خبر​ اساتید هنر شیطانی یا عروسک‌گردان‌هایی داری که دانش عمیق و نیروی عظیمی داشته باشن. از‌بودند​ اونجایی که حتی بعد از فاجعه هم هیچ سرنخی پیدا نشده، این احتمال خیلی کمه...»

«این یه سرنخ حساب میشه؟»

در آن لحظه،‌قوانین​ سو یه‌رین حرف موک‌رزمیکاران​ گیونگ‌ون را قطع کرد.

او با کنجکاوی‌دنیای​ به دختر نگریست‌چندانی​ و پرسید: «سرنخ؟»

«آره. پدرم‌تسلط​ یه سرنخ‌نداشت​ پیدا کرد.»

با گفتن این حرف، سو‌خاص​ یه‌رین با احتیاط چیزی را‌می‌کردند​ از داخل شال طلایی‌اش بیرون کشید.

تکه کاغذی بسیار قدیمی بود‌رایج​ که در بسیاری از نقاط‌نداشت​ سوخته و سیاه شده بود.

آن را‌رایج​ به دست‌رزمیکاران​ موک گیونگ‌ون داد.

«این چیه؟»

«خیلی آسیب‌فارغ​ دیده، ولی سعی‌خاص​ کن بازش کنی.»

با شنیدن سخنان او،‌رسوم​ موک گیونگ‌ون با احتیاط‌تسلط​ کاغذ شکننده را باز کرد.

هنگامی که آن‌دنیای​ را گشود، چیزی‌چندانی​ توجهش را جلب کرد.

برخی از بخش‌های سوخته دارای علائم قرمزی بودند‌برخلافِ​ که شبیه نمادها به نظر می‌رسیدند و در زیر‌سیاست​ آن‌ها عبارت «فوری، فوری همچون...» (急急如) به چشم می‌خورد.

بقیه متن‌فارغ​ سوخته و از‌خاص​ بین رفته بود.

«...یه ورد.»

اگرچه بیشتر متن از بین رفته بود‌نداشت​ و نمادها تنها بخش کوچکی را می‌پوشاندند،‌طعنه‌آمیز​ اما قطعاً یک طلسم هنر شیطانی بود.

«این رو چطور پیدا کردی؟»

«پدرم پیداش کرد، واسه همین جزئیات دقیقش‌می‌دادند​ رو نمی‌دونم. ولی گفت که این رو‌قائل​ همین‌جا توی کایفنگ، شهر امپراتوری پیدا کرده.»

«شهر امپراتوری؟»

«آره. پدرم دنبال سرنخ می‌گشت و‌چندانی​ کسی رو پیدا کرد که اطلاعاتی‌نیات​ مربوط به روز فاجعه بزرگ داشت.»

«این همون سرنخه؟»

«آره.»

«می‌فهمم. این قطعاً شبیه یه طلسمه، ولی‌رزمیکاران​ بیشتر متنش سوخته، پس نمی‌تونیم دقیق بفهمیم‌برخلافِ​ چی بوده. چیز مرتبطی در موردش شنیدی؟»

«نه. به نظر می‌رسید پدرم از کسی که سرنخ رو‌وضعیت​ بهش داده بود یه چیزایی شنیده بود. واسه همین رفت‌سیاست​ تا با یه استاد هنر شیطانی توی کایفنگ مشورت کنه.»

«آه، شاید‌تسلط​ چون ردی از‌همین​ طلسم توش بوده.»

«آره، ولی...»

«ولی؟»

«پدرم همون شبی که رفت‌تسلط​ اون استاد مشهور هنر شیطانی‌وضعیت​ رو توی کایفنگ ببینه، کشته شد.»

«!؟»

«چطور ممکنه چنین اتفاقی بیفته!»

- دندان قروچه!

با شنیدن این‌دنیای​ حرف، دام باک‌ساها نتوانست‌نداشت​ جلوی خشمش را بگیرد.

او از اینکه یکی دیگر از نوادگان خونی‌برخلافِ​ ستاره بی‌همتا، بازمانده‌ای از شش ستاره خونین، جانش‌فارغ​ را این‌گونه غم‌انگیز از دست داده بود، خشمگین بود.

موک گیونگ‌ون به سو یه‌رین که با یادآوری آن‌منتقل​ روز چشمانش سرخ شده بود، نگریست و با صدایی‌مواقع​ خشک پرسید: «اون استاد هنر شیطانی رو پیدا کردین؟»

«نه. بعد از کشته شدن پدرم‌دنیای​ رفتم اونجا، ولی هیچ‌کس نبود. تمام اساتید‌وضعیت​ هنر شیطانی توی کایفنگ یک‌شبه ناپدید شدن.»

«همه اساتید‌رایج​ هنر شیطانی‌رزمیکاران​ ناپدید شدن؟»

«آره.»

«هوم.»

حقیقتاً تصادف عجیبی بود.

موک گیونگ‌ون دوباره به کاغذ سوخته‌چندانی​ نگاهی انداخت و پرسید: «سرنوشت اون‌نیات​ کسی که سرنخ رو داد چی شد؟»

«نتونستم پیداشون کنم.»

«چی؟»

«پدرم تنها کسی بود که اون شخص‌رزمیکاران​ رو دید. تنها چیزی که می‌دونست این‌برخلافِ​ بود که طرف یه جایی توی شهر امپراتوریه.»

«پس واسه همینه‌دنیای​ که تمام این‌چندانی​ مدت داشتی می‌گشتی؟»

«آره.»

به همین دلیل بود که‌خاص​ سو یه‌رین از نسل یوک‌چئون‌هو تبدیل‌اغلب​ به یک گارد طلایی شده بود.

به عنوان یک گارد طلایی، او می‌توانست به‌تسلط​ تمام اطلاعات ساکنان شهر امپراتوری و کایفنگ دسترسی‌شکلی​ داشته باشد و از اختیارات تحقیقاتی برخوردار بود.

او تمام‌رایج​ تلاشش را می‌کرد‌تسلط​ تا سرنخی بیابد.

«همین؟»

اما موک گیونگ‌ون به این‌خاص​ نتیجه رسید که این به‌می‌کردند​ تنهایی سرنخ چندان مهمی نیست.

با از دست دادن علاقه، سعی‌دنیای​ کرد کاغذی را که سو یه‌رین‌دلیل​ به او داده بود تا بزند.

همین‌که یک بار،‌دنیای​ و سپس دو بار‌نداشت​ آن را تا زد...

«!؟»

ناگهان موک گیونگ‌ون متوقف شد.

وقتی پیش‌تر کاغذ را‌رسوم​ باز کرده بود، برخی‌تسلط​ قسمت‌ها پنهان مانده بودند.

در پشت‌رایج​ کاغذ آسیب‌دیده، علامت‌تسلط​ دیگری وجود داشت.

آن چیزی‌تسلط​ نبود جز‌نداشت​ یک نماد.

یک خط عمودی که‌گروه‌های​ از میان کاراکتر «دو»‌سینه​ (二) عبور کرده بود.

ناولها | novelha.net