چپتر 285: درهم‌تنیده (۵)
0وقتی دام بائک‌ها از شش ستاره خونِ‌کوتاه فرقه خون جسد، ناگهان با احترام کامل تعظیم‌هرچند کرد، موک گیونگ‌ون که گیج شده بود، پرسید:
«چرا یهو انقدر رسمی شدی؟»
در پاسخ به این پرسش،طعنه‌آمیز دام بائک‌ها سرش را بلند‌فارغ کرد و به موک گیونگ‌ون گفت:
«لطفاً جسارت قبلی من رو ببخشید. من، دام‌دستانش بائک‌ها از شش ستاره خونِ فرقه خون جسد، به‌اصلاً عنوان شاگرد اون استاد بزرگ، رسماً بهت سلام می‌کنم.»
اگرچه کمی معذب به‌خود نظر می‌رسید، اما تعظیمی‌فارغ شایسته به جا آورد.
ولی او تنها نبود.
پس از تردیدی کوتاه، سو یه‌رین از گروه یوک‌چئون‌هو‌می‌دادند نیز دستانش را با احترام مشت کرد و به موک‌همان گیونگ‌ون تعظیم نمود؛ هرچند نه به غلظتِ تعظیم دام بائک‌ها.
- هوووش!
موک گیونگ‌ون‌شکلی که همچنان‌خود سردرگم بود، گفت:
«هوم... اصلاً نمی‌فهمم قضیه چیه.»
دام بائک‌ها پاسخ داد:
«اگرچه فرقه ما قدرت رو‌سیاست بالاتر از هر چیزی میدونه،سینه ولی نمی‌تونیم سلسله‌مراتب رو نادیده بگیریم.»
«سلسله‌مراتب؟»
«آره. اگه اون استاد بزرگ شخصاً هنرهای‌نبودند رزمی رو بهت یاد داده، پس برای‌سینه فرقه ما، تو حکم ارشدترین مقام رو داری.»
«ارشدترین مقام؟»
با شنیدن این‌نبودند کلمات، موک گیونگ‌ون‌گروه‌های سرش را کج کرد.
او با آداب و معاشرت بیگانه‌یوک‌چئون‌هو نبود، اما بر قوانین یا رسوم‌غلظتِ رایج دنیای رزمیکاران تسلط چندانی نداشت.
به همین دلیل، وضعیت‌خود برخلافِ نیات موک گیونگ‌ون، شکلی‌سیاست طعنه‌آمیز به خود گرفته بود.
رزمیکاران از آداب بی‌خبر نبودند.
فارغ از سیاست، رزمیکاران گروه‌های خاص خود را تشکیل‌می‌دادند می‌دادند و هنرهای رزمی را سینه به سینه منتقل‌یکی می‌کردند و اغلب اهمیت زیادی برای آداب قائل بودند.
این یکی‌تردیدی از همان‌یه‌رین مواقع بود.
«هوم.»
موک گیونگ‌ون پیرمردی را به‌نبود یاد آورد که زیر باران سیل‌آسا،نیز چوب ماهیگیری بامبو در دست داشت.
با وجود ظاهر ژولیده‌اش،فارغ هنرهای رزمی و هر چیز‌می‌دادند دیگری در وجودش، خارق‌العاده بود.
با این حال، اینکه کسی از فرقه خون جسد‌مشت با چنین احترامی از آن پیرمرد یاد می‌کرد... او‌نمی‌فهمم چقدر عمر کرده بود و هویت واقعی‌اش چه بود؟
پس موک گیونگ‌ون پرسید:
«حالا این پیری که ازش‌نبود حرف می‌زنی کیه که میگی واسه‌نیز من حکم ارشدترین مقام رو داره؟»
با شنیدن حرف‌های‌یه‌رین او، دام بائک‌ها‌نیز با تعجب نگاهش کرد.
«نمی‌دونی اون استاد کیه؟»
«نه که ندونم. فقط‌یه‌رین اینکه اون به جز آموزش‌مشت و روشنگری، هیچ‌چیزی بهم نگفت.»
«آه...»
با شنیدن سخنان موک‌تنها گیونگ‌ون، دام بائک‌ها نگاهی‌یه‌رین به سو یه‌رین انداخت.
به نظر می‌رسید او نیز احساس‌گروه‌های مشابهی داشت؛ چهره‌ای عجیب به خود‌می‌کردند گرفت و سپس سری تکان داد.
سپس دام بائک‌ها‌کوتاه دوباره رو به‌یوک‌چئون‌هو او کرد و گفت:
«یعنی اون‌بی‌خبر بزرگوار هیچی‌فارغ بهت نگفت؟»
«نه، هیچ‌وقت.»
«فهمیدم. اگه خواست اون‌گروه بزرگوار این بوده، پس‌مشت منم نمی‌تونم بهت بگم.»
«چی؟»
«همون‌طور که گفتم. اون‌فارغ استاد حتماً دلیل بزرگی داشته‌می‌دادند که هویتش رو بهت نگفته.»
«واقعاً دلیلی‌آورد داره که‌تنها مخفیش کنین؟»
موک گیونگ‌ون این را‌گروه گفت، در حالی که‌مشت مشخص بود چیزی نمی‌فهمد.
دام بائک‌ها با احتیاط گفت:
«حتماً دلیلی داشته‌کوتاه که خودش هویتش‌یوک‌چئون‌هو رو بهت نگفته.»
«دلیل؟ حدسی داری؟»
«اون استاد خیلی‌ولی وقت پیش دنیای‌تردیدی رزمیکاران رو ترک کرد.»
«ترک کرد؟ منظورت بازنشستگيه؟»
«آره، میشه اینجوری گفت. اون واقعاً خیلی وقت پیش پشتش رو به دنیای‌هوووش رزمیکاران کرد. حتی وقتی من جوون و خام بودم، اون دیگه رفته بود.نمی‌تونیم اگه به خاطر اون اتفاق نبود، شاید هیچ‌وقت دوباره خودش رو نشون نمی‌داد.»
«کدوم اتفاق؟»
«...روز مصیبت بزرگ.»
با شنیدن این‌نبودند کلمات، موک گیونگ‌ون که‌خاص کنجکاو شده بود، پرسید:
«قبلاً گفتی که مرزهای دنیای‌طعنه‌آمیز رزمیکاران به خاطر روز مصیبت بزرگ‌سیاست جدا شد. اون دقیقاً چی بود؟»
«منظورت... روز مصیبت بزرگه؟»
«آره.»
در پاسخ به سوال‌گروه موک گیونگ‌ون، دام بائک‌ها‌مشت آه عمیقی کشید و گفت:
«خب، واسه نسل شما و‌سیاست رزمیکارای الان، اون یه گذشته‌سینه خیلی دوره. روز مصیبت بزرگ...»
«وقتی اسمش رو‌کوتاه گذاشتن مصیبت، حتماً‌یوک‌چئون‌هو اتفاق گنده‌ای بوده، نه؟»
«حتی این کلمه هم حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.سیاست تو اون روز، بی‌شمار آدم تو دشت مرکزی جونشون رو‌زیادی از دست دادن و بیشتر از هشتاد درصد رزمیکارا مردن.»
«بیشتر از هشتاد درصد؟»
بیش از هشتاد درصد.
این بدان معنا بود‌یه‌رین که اکثریت قریب به‌دستانش اتفاق رزمیکاران نابود شده بودند.
چه اتفاقی می‌توانست رخ‌خود داده باشد که باعث‌فارغ مرگ این تعداد رزمیکار شود؟
آیا به خاطر همان شیاطین‌نبود طیفی یا هیولاهای روحانی بود‌یوک‌چئون‌هو که پیش‌تر ذکر شده بود؟
«کار اون هیولاهای‌نبودند روحانی بود که‌گروه‌های بهشون میگن ارواح اژدها؟»
«فقط ارواح اژدها نبودن.»
«فقط اونا‌شکلی نبودن؟ انگار چیزای‌گرفته دیگه‌ای هم بوده.»
«آره. هیولاهای عجیب و همه جور روحی یهو‌یه‌رین تو یه روز تو کل دشت مرکزی ظاهر‌غلظتِ شدن و همه جا رو زیر و رو کردن.»
(!؟)
هیولاهای عجیب و ارواح، همزمان‌گروه در سراسر دشت مرکزی ظاهر‌نمود شدند و آشوب به پا کردند؟
موک گیونگ‌ون اخم کرد.
آیا چنین‌آورد چیزی اصلاً‌تنها ممکن بود؟
در آن‌بی‌خبر لحظه، سو‌فارغ یه‌رین افزود:
«تو شهر امپراتوری کایفنگ، یه روح عجیب به‌بی‌خبر اسم کیلین آتشین بود که مثل گدازه مذاب‌سینه آتیش پرت می‌کرد و خیلی‌ها رو سلاخی کرد.»
«کیلین آتشین؟ گرفتنش؟»
«نمی‌دونم. سوابق امپراتوری رو گشتم، ولی هیچ ردی از گرفته شدن یا‌دستانش کشته شدنش نبود. به هر حال، خیلی‌ها تو روز مصیبت بزرگ مردن. حالا‌داد می‌فهمی چرا مرز بین دنیای قدیم و دنیای جدید رزمیکاران به وجود اومد؟»
موک گیونگ‌ون حدس زد:
«به خاطر‌بی‌خبر قطع شدن‌فارغ انتقال دانش؟»
«آره، دقیقاً. همه رهبران فرقه‌ها و اساتید مردن، واسه همین سنت‌های هنرهای‌غلظتِ رزمی کاملاً از هم پاشید. حتی کسی نمونده بود که بتونه تکنیک‌های‌چیزی مخفی رو با انتقال صدا یاد بده. سیستم پایه دانش رزمی فرو ریخت.»
«همون‌طور که گفتی، بعد از روز مصیبت بزرگ، سطح دنیای رزمیکاران انقدر‌تشکیل سقوط کرد که با قبل قابل مقایسه نیست. به نظر میاد وقتی‌مواقع من تو این زندان زیرزمینی گیر افتاده بودم، یه کم اوضاع بهتر شده.»
دام بائک‌ها‌آورد با حسرت‌تنها نوچ‌ای کرد.
او تنها کسی بود که هم‌گروه‌های در دنیای قدیم رزمیکاران و هم در‌اغلب دوران پس از مصیبت زندگی کرده بود.
یادآوری آن‌تردیدی روز، لرزه‌یه‌رین بر اندامش می‌انداخت.
موک گیونگ‌ون‌شکلی چانه‌اش را لمس‌گرفته کرد و گفت:
«عجیبه. هیولاهای عجیب و ارواحی که شاید هر صد سال یه بار‌دستانش دیده بشن، یهو همشون تو یه روز تو کل دشت مرکزی ظاهر‌چیه بشن و کشتار راه بندازن... درسته اسمش رو گذاشتن مصیبت، ولی بازم...»
سو یه‌رین‌کوتاه حرفش را‌گروه قطع کرد:
«عجیبه، مگه نه؟»
موک گیونگ‌ون سری تکان داد.
او که «کتاب کوه‌ها و دریاها» و‌نبودند کتب مختلف هنرهای شیطانی را مطالعه کرده‌سینه بود، اطلاعات زیادی درباره هیولاهای عجیب داشت.
در میان آن‌هایی که می‌شناخت، به‌تردیدی جز تعداد انگشت‌شماری، اکثرشان مانند انسان‌ها‌دستانش یا جانوران وحشی، گروهی عمل نمی‌کردند.
بنابراین درک اینکه چگونه آن هیولاها و‌خاص ارواح، گویی به صورت واحد عمل کرده‌اهمیت و چنین مصیبتی را رقم زده‌اند، دشوار بود.
«تقریباً انگار که...»
«انگار عمدی بوده؟»
«آره. اونایی که بهشون میگن شیاطین طیفی، معروفن‌یه‌رین به اینکه گروهی کار نمی‌کنن. تازه خیلی کم‌غلظتِ پیش میاد که قلمرو خودشون رو ول کنن.»
«اهریمن‌های طیفی؟ تو‌نبودند در مورد اونا‌گروه‌های هم میدونی... آه!»
با شنیدن سخنان موک گیونگ‌ون، سو یه‌رین‌نیز ناگهان دروازه دود عجیبی را که او‌همچنان پیش‌تر ایجاد کرده بود، به خاطر آورد.
به نظر می‌رسید این مرد نه‌بی‌خبر تنها در هنرهای رزمی، بلکه در هنرهای‌می‌دادند شیطانی عجیب و مرموز نیز مهارت دارد.
پس با خوشحالی گفت: «شاید‌نبود ارباب موک توی این زمینه‌یوک‌چئون‌هو بیشتر از ما سررشته داشته باشه.»
«فقط یه ناخنکی زدم.»
«قطعاً بیشتر از یه تازه‌کاری. به‌یوک‌چئون‌هو هر حال، می‌خواستم از کسی که‌غلظتِ در مورد هیولاهای عجیب میدونه سوال کنم.»
موک گیونگ‌ون در‌طعنه‌آمیز پاسخ به سخنان‌بی‌خبر او شانه‌ای بالا انداخت.
«مطمئن نیستم بتونم‌ولی جواب به درد‌تردیدی بخوری بهت بدم.»
«فقط می‌پرسم.»
«چیه؟»
سو یه‌رین با نگاهی معنادار به او نگریست و گفت:گروه‌های «ارباب، ممکنه اون هیولاهای عجیب یا ارواحی که بهشون میگن اهریمن‌بودند طیفی، به طور مصنوعی کنترل بشن تا دست به کشتار بزنن؟»
«کنترل مصنوعی؟»
«آره.»
با این‌تردیدی پرسش، چشمان موک‌گروه گیونگ‌ون باریک شد.
کنترل مصنوعی آن موجودات‌خود که اهریمن طیفی نامیده‌فارغ می‌شدند، تنها یک معنا داشت.
«عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی.»
عروسک‌ها واسطه‌هایی بودند که‌فارغ امکان فرمان دادن به‌تشکیل چنین موجوداتی را فراهم می‌کردند.
هرچه خودآگاهی‌تردیدی موجود قوی‌تر بود،گروه کنترلش دشوارتر می‌شد.
اما برخی از عروسک‌گردان‌های ماهر یا‌بی‌خبر اساتید هنر شیطانی می‌توانستند هیولاها را‌تشکیل به عنوان عروسک تحت فرمان درآورند.
البته، هرچه رتبه بالاتر‌تنها می‌رفت، خودآگاهی موجود قوی‌تر‌یه‌رین و کنترلش سخت‌تر می‌شد.
«فقط ایده‌بی‌خبر کنترل کردنشون‌فارغ غیرممکن نیست.»
«غیرممکن نیست؟»
«آره، فقط روی کاغذ.»
«منظورت چیه؟»
«میشه کنترلشون کرد، ولی اینکه‌سیاست بشه اون همه هیولا رو همزمان‌منتقل اون‌طوری کنترل کرد یا نه، نمی‌دونم.»
«؟»
«واسه اینکه یه هیولا رو مثل عروسک کنترل کنی، قدرت روحانی عروسک‌گردان باید در سطح‌منتقل خاصی باشه. هرچی قدرت روحانی و اراده قوی‌تر باشه، هیولاهای رده‌بالاتری رو می‌تونن رام کنن. معمولاً‌بامبو حتی کنترل یه دونه هیولا به عنوان عروسک هم سخته. این ارتباط مثل پیوند بین روح‌هاست.»
«خب؟»
«با در نظر گرفتن این، تقریباً غیرممکنه که‌تشکیل بشه همه اون هیولاهایی رو که توی دشت‌قائل مرکزی ظاهر شدن، به طور مصنوعی کنترل کرد.»
«آه...»
با شنیدن نتیجه‌گیری‌طعنه‌آمیز موک گیونگ‌ون، سو‌بی‌خبر یه‌رین آهی کشید.
به نظر می‌رسید پاسخ با آنچه‌تردیدی امیدش را داشت متفاوت است و این‌مشت موضوع او را کمی ناامید کرده بود.
موک گیونگ‌ون انگشت اشاره‌اش را بالا برد‌خاص و گفت: «با این حال، همون‌طور که‌اهمیت دوشیزه یوک‌چئون‌هو گفت، قضیه ساختگی به نظر میاد.»
«ولی گفتی نمیشه کنترلشون کرد؟»
«کنترل کردن‌شکلی با ایجاد‌خود موقعیت فرق داره.»
«ایجاد موقعیت؟»
«حتی اگه نشه تک‌تک‌شون رو کنترل‌گروه‌های کرد، ایجاد شرایطی که باعث بشه‌می‌کردند هیولاها وحشی بشن، یه بحث دیگه است.»
موک گیونگ‌ون پیش‌تر این موضوع‌گروه را در دره خون و اجسادِ‌هرچند انجمن آسمان و زمین دیده بود.
گرچه آن‌ها را مانند عروسک‌گرفته کنترل نمی‌کردند، اما از طریق‌گروه‌های شرایط بر هیولاها اثر می‌گذاشتند.
آن هیولا،آورد جانوری به‌تنها نام ساک بود.
این موجود که در اصل نزدیک دریای شمالی و‌می‌دادند کوه ببر شمالی می‌زیست، وقتی در کوهستان‌های دره رها شد،همان طغیان کرد و بسیاری از شاگردان را از پای درآورد.
«پس احتمالش هست؟»
«اگه اینجوری نگاه کنی، یه‌گرفته احتمال ضعیفی هست. مخصوصاً چون‌گروه‌های تقریباً همزمان اتفاق افتاده. ولی...»
«ولی چی؟»
«واسه اینکه کاری کنی اون همه هیولا توی دشت مرکزی وحشی بشن، نیاز به‌اهمیت اساتید هنر شیطانی یا عروسک‌گردان‌هایی داری که دانش عمیق و نیروی عظیمی داشته باشن. از‌داشت اونجایی که حتی بعد از فاجعه هم هیچ سرنخی پیدا نشده، این احتمال خیلی کمه...»
«این یه سرنخ حساب میشه؟»
در آن لحظه،طعنه‌آمیز سو یه‌رین حرف موک‌نبودند گیونگ‌ون را قطع کرد.
او با کنجکاوی‌ولی به دختر نگریست‌تردیدی و پرسید: «سرنخ؟»
«آره. پدرم‌بی‌خبر یه سرنخ‌فارغ پیدا کرد.»
با گفتن این حرف، سو‌گروه یه‌رین با احتیاط چیزی را‌نمود از داخل شال طلایی‌اش بیرون کشید.
تکه کاغذی بسیار قدیمی بود‌گرفته که در بسیاری از نقاط‌گروه‌های سوخته و سیاه شده بود.
آن را‌آورد به دست‌تنها موک گیونگ‌ون داد.
«این چیه؟»
«خیلی آسیب‌تردیدی دیده، ولی سعی‌گروه کن بازش کنی.»
با شنیدن سخنان او،خود موک گیونگ‌ون با احتیاط‌فارغ کاغذ شکننده را باز کرد.
هنگامی که آن‌ولی را گشود، چیزی‌تردیدی توجهش را جلب کرد.
برخی از بخش‌های سوخته دارای علائم قرمزی بودند‌تشکیل که شبیه نمادها به نظر می‌رسیدند و در زیر‌بودند آن‌ها عبارت «فوری، فوری همچون...» (急急如) به چشم می‌خورد.
بقیه متن‌تردیدی سوخته و از‌گروه بین رفته بود.
«...یه ورد.»
اگرچه بیشتر متن از بین رفته بود‌کوتاه و نمادها تنها بخش کوچکی را می‌پوشاندند،نمود اما قطعاً یک طلسم هنر شیطانی بود.
«این رو چطور پیدا کردی؟»
«پدرم پیداش کرد، واسه همین جزئیات دقیقش‌نیز رو نمی‌دونم. ولی گفت که این رو‌همچنان همین‌جا توی کایفنگ، شهر امپراتوری پیدا کرده.»
«شهر امپراتوری؟»
«آره. پدرم دنبال سرنخ می‌گشت و‌تردیدی کسی رو پیدا کرد که اطلاعاتی‌دستانش مربوط به روز فاجعه بزرگ داشت.»
«این همون سرنخه؟»
«آره.»
«می‌فهمم. این قطعاً شبیه یه طلسمه، ولی‌نبودند بیشتر متنش سوخته، پس نمی‌تونیم دقیق بفهمیم‌سینه چی بوده. چیز مرتبطی در موردش شنیدی؟»
«نه. به نظر می‌رسید پدرم از کسی که سرنخ رو‌یوک‌چئون‌هو بهش داده بود یه چیزایی شنیده بود. واسه همین رفت‌هوم تا با یه استاد هنر شیطانی توی کایفنگ مشورت کنه.»
«آه، شاید‌بی‌خبر چون ردی از‌سیاست طلسم توش بوده.»
«آره، ولی...»
«ولی؟»
«پدرم همون شبی که رفت‌نبود اون استاد مشهور هنر شیطانی‌یوک‌چئون‌هو رو توی کایفنگ ببینه، کشته شد.»
«!؟»
«چطور ممکنه چنین اتفاقی بیفته!»
- دندان قروچه!
با شنیدن این‌ولی حرف، دام باک‌ساها نتوانست‌کوتاه جلوی خشمش را بگیرد.
او از اینکه یکی دیگر از نوادگان خونی‌تشکیل ستاره بی‌همتا، بازمانده‌ای از شش ستاره خونین، جانش‌قائل را این‌گونه غم‌انگیز از دست داده بود، خشمگین بود.
موک گیونگ‌ون به سو یه‌رین که با یادآوری آن‌مشت روز چشمانش سرخ شده بود، نگریست و با صدایی‌نمی‌فهمم خشک پرسید: «اون استاد هنر شیطانی رو پیدا کردین؟»
«نه. بعد از کشته شدن پدرم‌بی‌خبر رفتم اونجا، ولی هیچ‌کس نبود. تمام اساتید‌می‌دادند هنر شیطانی توی کایفنگ یک‌شبه ناپدید شدن.»
«همه اساتید‌آورد هنر شیطانی‌تنها ناپدید شدن؟»
«آره.»
«هوم.»
حقیقتاً تصادف عجیبی بود.
موک گیونگ‌ون دوباره به کاغذ سوخته‌تردیدی نگاهی انداخت و پرسید: «سرنوشت اون‌دستانش کسی که سرنخ رو داد چی شد؟»
«نتونستم پیداشون کنم.»
«چی؟»
«پدرم تنها کسی بود که اون شخص‌نبودند رو دید. تنها چیزی که می‌دونست این‌سینه بود که طرف یه جایی توی شهر امپراتوریه.»
«پس واسه همینه‌ولی که تمام این‌تردیدی مدت داشتی می‌گشتی؟»
«آره.»
به همین دلیل بود که‌گروه سو یه‌رین از نسل یوک‌چئون‌هو تبدیل‌هرچند به یک گارد طلایی شده بود.
به عنوان یک گارد طلایی، او می‌توانست به‌فارغ تمام اطلاعات ساکنان شهر امپراتوری و کایفنگ دسترسی‌می‌کردند داشته باشد و از اختیارات تحقیقاتی برخوردار بود.
او تمام‌آورد تلاشش را می‌کرد‌نبود تا سرنخی بیابد.
«همین؟»
اما موک گیونگ‌ون به این‌گروه نتیجه رسید که این به‌نمود تنهایی سرنخ چندان مهمی نیست.
با از دست دادن علاقه، سعی‌بی‌خبر کرد کاغذی را که سو یه‌رین‌تشکیل به او داده بود تا بزند.
همین‌که یک بار،ولی و سپس دو بار‌کوتاه آن را تا زد...
«!؟»
ناگهان موک گیونگ‌ون متوقف شد.
وقتی پیش‌تر کاغذ را‌خود باز کرده بود، برخی‌فارغ قسمت‌ها پنهان مانده بودند.
در پشت‌آورد کاغذ آسیب‌دیده، علامت‌نبود دیگری وجود داشت.
آن چیزی‌بی‌خبر نبود جز‌فارغ یک نماد.
یک خط عمودی که‌یه‌رین از میان کاراکتر «دو»دستانش (二) عبور کرده بود.