چپتر 471: نبرد بزرگ (۴)
0در زمانی که چنان به کندی می‌گرایید که گویی‌حتمی از حرکت بازایستاده بود، اضطراب فزاینده‌ای که این سکون‌رسیده به همراه داشت، بی‌قراری عمیق‌تری را در وجودش بیدار می‌کرد.
آن بی‌قراری، خیلی زود چیزی‌گیج را که در اعماق وجودش‌لرزید پنهان شده بود، بیدار ساخت.
افکار درهم‌پیچیده ناپدید‌چیه شدند و همین‌که ذهنش‌موجود رو به سادگی نهاد...
فرووووم!
شعله‌ای سیاه در‌لرزید برابر دیدگان موک‌نیازی گیونگ‌ون پدیدار شد.
هرچند به ظاهر شعله‌موجود بود، اما تاریکی‌ای به‌ماند ژرفای مغاک در خود داشت.
از دل آن گودال‌ناآشنا بی‌پایان، خشونتی آمیخته با طبیعتی‌مات خالص و اهریمنی ساطع می‌شد.
با اینکه این نخستین باری‌موجود بود که با آن روبرو می‌شد،لرزید آشنایی غریبی در آن احساس می‌کرد.
این چیزی که‌لرزید مقابل چشمانش بود،نیازی دقیقاً چه ماهیتی داشت؟
در همان حال که در‌گیج حیرت فرو رفته بود، شعله‌لرزید سیاه سوسویی زد و صدایی برخاست:
«میتونی من رو ببینی؟»
«!؟»
«من که میبینمت.لرزید بالاخره درست و حسابی‌نیست همدیگه رو دیدیم، نه؟»
«تو...»
«فکر می‌کردم خیلی بیشتر طول بکشه‌انتظار تا به خودت بیای و فکر‌دوباره کنی، ولی این واقعاً غافلگیرکننده است.»
آن صدا... بی‌تردید صدای‌انتظار همان وجودی بود که‌مبهوت در درونش نهفته بود.
یعنی شکل‌دوباره واقعی‌اش اینه؟ این‌طنین‌انداز دیگه دقیقاً چیه؟
موک گیونگ‌ون که از ظاهر ناآشنا و دور از‌دوباره انتظار آن موجود گیج شده بود، مات و مبهوت ماند.ببری شعله سیاه دوباره لرزید و صدا در گوشش طنین‌انداز شد:
«نیازی نیست چیزهای حتمی رو‌دور زیر سوال ببری. من رو دیدی‌ماند چون اراده‌ت به سطح خاصی رسیده.»
«یه سطح؟»
«با اینکه هسته‌ت رو از دست دادی، ولی سطح تو‌زیر به عنوان موجودی که با اراده انسانی متولد شده، هیچ‌وقت نمیتونه‌دادی با سطح من که اعصار بی‌شماری رو زندگی کرده، یکی باشه.»
اعصار بی‌شمار؟
این شخص چه بود؟
در سفر انتقامی که‌انتظار برای خونخواهی پدربزرگش آغاز کرده‌ماند بود، چیزهای زیادی آموخته بود.
اما هرچه بیشتر درباره‌گوشش خودش کشف می‌کرد، عمیق‌تر‌چیزهای در هزارتویی بی‌پایان فرو می‌رفت.
به‌ویژه به‌دور خاطر آن‌موجود شمشیر شبح.
«... تو دقیقاً کی‌ناآشنا هستی؟ همه چیز رو‌گیج در مورد من میدونی؟»
«یه سوال رک و راست.»
«جواب کسی‌دوباره که سوال‌گوشش می‌پرسه رو بده.»
«از خودم در مورد‌موجود خودم سوال پرسیدن... زیادی‌ماند منحصر به فرد نیست؟»
«چی؟»
چه می‌گفت؟ از‌دور خودش درباره خودش‌گیج سوال می‌پرسید؟ انگار که...
«نکنه فکر کردی ما دوتا موجود متفاوتیم؟ امکان‌چیزهای نداره. تو قطعاً حسش کردی. با اینکه شخصیت و‌خاصی اراده‌مون ممکنه فرق داشته باشه، ولی ما یکی هستیم.»
«...»
موک گیونگ‌ون لحظه‌ای زبانش‌ناآشنا بند آمد، اما سپس‌گیج آن را رد کرد:
«مزخرف نگو.»
«چرا انکارش می‌کنی؟ فکر‌گوشش می‌کنی این‌طوری زندگی خودت‌چیزهای هم بی‌استفاده و پوچ میشه؟»
«...»
نفی زندگی... تردید در‌ناآشنا هویتش او را به سوی‌مات بدترین فرض ممکن سوق می‌داد.
اینکه وجودِ درونش ذات حقیقی‌موجود بود و او تنها مشتقی‌دوباره از آن ذات به شمار می‌رفت.
زمانی که شعله سیاه کنترل‌طنین‌انداز بدنش را به دست گرفت،زیر این حقیقت را دریافته بود.
گرچه اراده خودش‌انتظار وجود داشت، اما بدنش‌مبهوت دیگر مال او نبود.
به معنای واقعی‌چیه کلمه، کنترل را کاملاً‌موجود از دست داده بود.
به همین دلیل‌دور تنها می‌توانست در‌گیج سکوت نظاره‌گر باشد.
«جالبه. این آرزو و انتخاب‌طنین‌انداز من بود، ولی هیچ‌وقت فکر‌زیر نمی‌کردم همچین اراده قوی‌ای شکل بدی.»
«داری چی میگی؟»
«نکنه به زندگی‌ت وابسته شدی؟»
شعله سیاه سوسو زد.
می‌گفتند اراده‌اش ارتقا‌لرزید یافته، اما انسان‌ها‌نیازی موجوداتی ناپایدار بودند.
هرچند با اراده انسانی و عمری‌مات کوتاه متولد شده بود، اما احساسات‌طنین‌انداز بسیاری در او شکل گرفته بود.
شاید هنوز‌دیگه برای پذیرش کامل‌دور آن زود بود؟
پس موک‌ناآشنا گیونگ‌ون اراده‌اش را‌موجود به جنبش درآورد:
«وابستگی به زندگی...لرزید من رو اون‌جوری که‌نیست دلت میخواد تعریف نکن.»
«تعریفت نکنم؟»
«حتی اگه حقیقتی که در مورد منه‌موجود چیزی نباشه که دلم می‌خواست، زندگی‌ای که کردم‌طنین‌انداز و احساساتی که الان دارم، همه‌ش مال خودمه.»
«...»
با دیدن اراده‌لرزید محکم موک گیونگ‌ون،نیازی شعله لحظه‌ای خاموش ماند.
سپس دوباره‌دور لرزید و‌موجود صدایش بلند شد:
«به پتانسیل انسان‌ها امید‌ناآشنا زیادی داشتم، ولی تو‌گیج واقعاً از انتظاراتم فراتر رفتی.»
«منظورت چیه؟»
«همونی که گفتم. یه تعریف. از‌نیازی اونجایی که من تو هستم، این‌ببری فقط تعریف از خود حساب میشه؟»
«... از قبل هی داری میگی‌مات ما یکی هستیم... این حرفا واسه‌طنین‌انداز اینه که کنترل این بدن رو بگیری؟»
«من فقط یه ناخالصی‌ام.»
«چی؟»
موک گیونگ‌ون که از‌گوشش این حرف ناگهانی جا خورده‌حتمی بود، با گیجی اخم کرد.
درباره چه حرف می‌زد؟
«از وقتی همه چیزهای‌ناآشنا باارزشم رو از دست دادم،مات دیگه هیچی درونم باقی نموند.»
«...»
«اگه بخوام انسانی‌لرزید بگم، وابستگی زیادی‌نیازی به زندگی ندارم.»
«هیچ وابستگی‌ای نداری؟»
«مگه نگفتم؟ حتی بین موجوداتی که انسان نیستن، اگه‌مات چیزی که براشون عزیزه رو از دست بدن، معنای‌چیزهای زندگی براشون کمرنگ میشه. البته اگه قدرت تفکر داشته باشن.»
با شنیدن این‌دور حرف، نگاه موک‌گیج گیونگ‌ون تغییر عجیبی کرد.
زمانی که سردتر و‌گوشش گوشه‌گیرتر بود، پذیرش این‌چیزهای حرف‌ها برایش دشوار بود.
پس از از دست دادن پدربزرگش، خشم و قصد‌دوباره کشتنی که به دنبالش آمد او را به جلو‌سوال رانده بود، اما در پسِ آن، پوچی عمیقی نهفته بود.
گرفتار شدن در «تکنیک ته‌گونگ بونگ‌چون»، ترس از دست‌مات دادن چونگ‌ریونگ، و تصور از دست دادن او، احساساتی‌چیزهای متفاوت از خشم یا غم را در او بیدار می‌کرد.
آری.
لحظه‌ای بود‌دوباره برای بازنگری عمیق‌طنین‌انداز در معنای زندگی.
«اینکه به خودت‌انتظار میگی ناخالصی، یعنی خودت‌مبهوت رو مرده حساب می‌کنی؟»
«این می‌تونه جواب‌چیه من باشه. شاید درکش‌موجود برات سخت باشه ولی...»
«نه. فکر‌ناآشنا کنم می‌فهمم‌انتظار منظورت چیه.»
در صدای‌دوباره موک گیونگ‌ون احساسی‌طنین‌انداز عمیق موج می‌زد.
شعله سیاه‌دور حسی ظریف‌موجود را دریافت کرد.
«چقدر عجیب. با اینکه فقط‌دور یه لحظه زندگی کردم، ولی حس‌ماند کردن چنین احساس پیچیده‌ای مثل تو...»
«مهم نیست چقدر‌دور عمر می‌کنی، مهم اینه‌مات که چطور زندگی می‌کنی.»
«هاه!»
شعله سیاه با قدرت‌موجود زبانه کشید و چشمان سوزانش‌دوباره گویی در تلاطمی عظیم بود.
سپس، خنده‌ای از‌چیه ته دل فضا‌انتظار را پر کرد:
«هاهاهاها! آره، راست میگی.انتظار چه طولانی چه کوتاه، مهم‌ماند اینه که چطور زندگی می‌کنی.»
«...»
«چقدر کنایه‌آمیز. یعنی‌انتظار دیدن خودم از طریق‌مبهوت خودم همچین حسی داره؟»
«از اولش فقط هرچی دلت خواسته گفتی. تو دقیقاً‌مات کی هستی؟ یه جوری حرف می‌زنی انگار آدم نیستی...چیزهای نکنه واقعاً تجسم فرقه شعله یا یه موجود الهی هستی؟»
«الهی... بعضی از اونایی‌انتظار که آتش رو می‌پرستن،مبهوت من رو این‌طوری صدا می‌زنن.»
«!!!!!!»
یک خدا؟
یعنی آگاهی درون من،ناآشنا که با من متفاوته...گیج واقعاً یه موجود الهیه؟
در حالی که‌دور حیرت‌زده بود، شعله سیاه‌مات لرزید و پاسخ داد:
«یه چیز به تنهایی نمیتونه من رو تعریف کنه. اونایی‌زیر که ازم می‌ترسن بهم میگن وحشت. حریص‌ها بهم میگن شیطان.دست پاک‌ها بهم میگن جاویدان. همه‌شون فقط دو روی یه سکه‌ن.»
«پس بستگی به دیدگاه داره؟»
«آره. هر کسی خودش من رو‌انتظار تعریف می‌کنه، ولی هیچ تعریفی مطلق‌دوباره نیست. بستگی داره کی داره نگاه می‌کنه.»
«پس تعریفی‌ناآشنا که خودت از‌موجود وجودت داری چیه؟»
«حرف زدن در مورد خودم... خیلی وقته این‌چیزهای کار رو نکردم. یا بهتره بگم، این اولین‌سطح باره که دارم به خودم در مورد خودم میگم.»
«...»
«من در تاریکی‌ای عمیق‌تر از هر مغاک متولد شدم. من شعله‌ی سیاهی هستم که‌گوشش ترس، وحشت و آشوب را به ارمغان می‌آورد. خودِ شیطان در آغازین لحظه‌ی هستی.رسیده سرنوشت من تنها سلطه است و پرستش شدن توسط کسانی که از پی‌ام می‌آیند.»
فراااش!
در میان شعله‌های سیاه و سوزان،نیازی پیکری پدیدار شد که با هر‌ببری آنچه «موک گیونگ‌ون» انتظار داشت، تفاوت داشت.
ابهت و حضوری خردکننده‌موجود که گویی همه چیز‌ماند را در بر می‌گرفت.
آن منظره، خودِ اعجاز بود.
در آن لحظه، حتی‌انتظار موک گیونگ‌ون نیز مبهوت‌مبهوت آن عظمت شده بود.
آن موجود گامی به‌گوشش سوی او برداشت و‌چیزهای لب به سخن گشود:
«من پادشاهم... پادشاه‌انتظار شیاطین که بر‌مات بی‌شمار شیطان حکم می‌راند.»
در همان زمان، در رشته‌کوه ده هزار، جنگجویان «انجمن‌ماند آسمان و زمین» تحت فرمان موک گیونگ‌ون، قله‌های استراتژیک را‌سوال همچون دژی طبیعی به تسخیر درآورده و موضع گرفته بودند.
با دیدن سیل بی‌شمار‌گوشش سوارکارانی که یورش می‌آوردند،چیزهای چهره‌هایشان در هم رفت.
تاپ‌تاپ‌تاپ‌تاپ!
در یک نگاه،چیه شمارشان به ده‌انتظار هزار تن نزدیک می‌شد.
پیشاپیش این یورش، پرچم‌هایی‌انتظار در اهتزاز بود که‌مبهوت هویت مهاجمان را فریاد می‌زد.
اتحاد شر.
رهبر اول‌دور اتحاد، «آنگ‌شیم»،موجود ارباب استبداد دیوانه.
رهبر سوم،دیگه «ایم موگون»،ناآشنا شیطان سرخ.
رهبر هفتم،ناآشنا «هو ایل‌سا»،انتظار پادشاه کشتار نور.
رهبر نهم، «گال‌لرزید یون»، فرمانده بزرگ سی‌نیست و شش دژ رودخانه.
ارباب «باک‌ساها»، پادشاه سلطه جزیره.
با دیدن پرچم‌هایی که نماد‌دور اتحاد شر و رهبرانش بود،مبهوت صدایش جدی و سنگین شد:
«آه... اون‌ناآشنا وضعیتی که ازش‌موجود می‌ترسیدیم، شروع شد.»
«... همین‌طوره.»
تا همین لحظه، با وجود کمتر بودن تعدادشان، ارباب‌دوباره «هوایان» از فرقه تاریک خونسردی خود را حفظ کرده‌سوال بود، اما اکنون آن لبخند از چهره‌اش رخت بربسته بود.
چرا که‌دیگه بدترین سناریوی ممکن‌دور رقم خورده بود.
اتحاد میان «اتحاد عدالت» و‌موجود «اتحاد شر» تا حدی از طریق‌لرزید گزارش‌های رسیده از شعبه‌ها پیش‌بینی می‌شد.
اما از آنجا که نقاط آغاز حرکتشان متفاوت بود، استراتژی‌زیر انجمن آسمان و زمین این بود که پیش از رسیدن‌دست اتحاد شر، با تمام قوا اتحاد عدالت را به چالش بکشند.
به همین دلیل بود که از‌مات همان ابتدا در استفاده از تکنیک‌های‌طنین‌انداز ترور و آدمکشی تردید نکرده بودند.
اما وضعیت‌دیگه رو به‌ناآشنا وخامت گذاشته بود.
اتحاد شر بسیار زودتر‌انتظار از حد انتظار به‌مبهوت میدان نبرد رسیده بود.
«مهم نیست چقدر‌لرزید سوارکار دارن، این‌نیازی سرعت دیگه خیلی غیرعادیه.»
«... اتحاد عدالت حتماً ایستگاه‌های‌گیج تعویض اسب رو در اختیار‌لرزید تک‌تک فرقه‌ها و شعبه‌ها گذاشته.»
ایستگاه‌های تعویض اسب.
مکان‌هایی که برای‌دور اقامت، غذا، اصطبل‌گیج و گاری آماده شده‌اند.
و از همه‌لرزید مهم‌تر، امکان تعویض‌نیازی اسب‌ها را فراهم می‌کردند.
اسب‌ها هرچقدر هم‌انتظار که ورزیده باشند، نمی‌توانند‌مبهوت روزها بدون استراحت بتازند.
بنابراین تعویض آن‌ها با اسب‌های تازه‌نفس‌انتظار در ایستگاه‌ها، امکان سفر سریع و‌دوباره کارآمد بدون توقف را فراهم می‌کرد.
«هو... پس اون‌دور احتمال هم دود‌گیج شد رفت هوا.»
در مرتفع‌ترین قله،لرزید چهره‌ی پادشاه مدافع، «هو‌نیست تائه‌گانگ»، در هم رفت.
اگرچه آن‌ها در نبرد اولیه با استفاده از آدمکش‌ها توانسته‌لرزید بودند نزدیک به دو هزار جنگجوی اتحاد عدالت را دفع‌دیدی کنند، اما نیروی کل دشمن هنوز چهل هزار نفر بود.
و اکنون با اضافه شدن‌دور نیروی تازه‌نفس اتحاد شر، وضعیت‌مبهوت نبرد تیره و تار شده بود.
و بدتر از همه...
«آنگ‌شیم، ارباب استبداد دیوانه.»
رهبر اتحاد شر و قهرمان‌گیج شمال، یکی از اعضای «هفت‌لرزید آسمان» و قله‌ی دنیای رزمی کنونی.
سایر رهبران اتحاد شر نیز اساتیدی قدرتمند بودند،گیج اما او یک استاد بزرگ بی‌همتا بود که‌نیازی در رتبه‌بندی هفت آسمان جایگاهی نزدیک به صدر داشت.
«درست وقتی که ارباب نیست...»
آن‌ها نفرات اول‌لرزید اتحاد عدالت و‌نیازی اتحاد شر بودند.
در میان دستیاران ارشد موک گیونگ‌ون، تنها رهبر کوه یونگ‌گوم،لرزید «گو چون‌مو» — که خود یکی از هفت آسمان بود‌دیدی — شاید می‌توانست در نبرد تن‌به‌تن با آن‌ها مقابله کند.
«دو تا از هفت آسمان.»
گو چون‌مو به‌دور تنهایی از پس‌گیج این وضعیت برنمی‌آمد.
بدترین بحران‌دوباره ممکن فرا‌گوشش رسیده بود.
«راه دیگه‌ای‌دور نیست. چاره‌ای‌موجود جز دفاع نداریم.»
رشته‌کوه ده هزار دژی‌ناآشنا طبیعی بود که برای‌گیج دفاع بسیار مناسب می‌نمود.
حفظ ارتفاعات و استفاده از‌موجود نقاط کمین در اطراف می‌توانست‌دوباره ده‌ها هزار دشمن را متوقف کند.
در حال حاضر، این‌گوشش تنها راه برای رویارویی‌چیزهای با تمام دشمنان بود.
حداقل خوش‌شانسی اینجا بود که نه‌مات چهار فرقه آسمانی و نه اتحاد‌طنین‌انداز شر، گروه‌های متخصص در سم نداشتند.
بنابراین پیشقراولان می‌توانستند از این نقطه ضعف‌موجود برای به تأخیر انداختن حمله همه‌جانبه دشمن‌گوشش و کاهش تعداد و روحیه آن‌ها استفاده کنند...
بوم! بوم! بوم! بوم!
در همان لحظه،لرزید از قله‌های پیش رو‌نیست صدای انفجارهای مهیبی برخاست.
«چه خبره؟!»
انفجارهای ناگهانی در نقاطی رخ‌دور داد که کمانداران و رزمیکاران‌مبهوت ماهر در سم کمین کرده بودند.
گررررومب! کا-بوم!
حجم عظیمی از مواد منفجره قدرتمند‌نیازی سه قله را در هم کوبید‌ببری و حتی باعث رانش زمین شد.
با دیدن این‌انتظار صحنه، رهبر اتحاد عدالت،مبهوت «جونگ هیون‌مون»، لبخندی زد.
«هه هه‌دیگه هه. حرکتشون رو‌دور زدن. نیروی اصلی.»
حتی با وجود مهره‌های دفع سم عجیب، رویارویی‌مبهوت در یک نبرد تمام‌عیار بدون اینکه ابتدا کمانداران‌چیزهای و سموم دشمن را خنثی کنند، غیرممکن بود.
اما اکنون، انفجارها در‌گوشش محل کمین کمانداران، فرصتی‌چیزهای طلایی ایجاد کرده بود.
اگرچه فرماندهان اتحاد عدالت در ابتدا جا خورده بودند،دوباره اما جونگ هیون‌مون به سرعت سلاحش، شمشیر مشهور «ایلهوی»سوال را بالا برد و با صدایی رسا فریاد کشید:
«فرصت جور شد! پیشروی کنید!»
«واااااااای!»
با فرمان او، جنگجویان اتحاد عدالت در حالی‌چیزهای که مشعل‌های حاوی مهره‌های دفع سم را می‌سوزاندند،سطح یک‌صدا به سوی رشته‌کوه ده هزار یورش بردند.
نیروهای تازه‌رسیده اتحاد‌انتظار شر نیز همین‌مات کار را کردند.
«هاهاها! نمی‌تونیم بذاریم اتحاد‌ناآشنا عدالت افتخار پیروزی رو از‌مات چنگمون دربیاره! همه واحدها، پیشروی!»
«واااااااای!»
بیش از هشت هزار سوارکار‌طنین‌انداز تحت فرمان رهبر اول اتحاد شر،سوال آنگ‌شیم، غریدند و به جلو تاختند.
با فروریختن قله‌هایی که کمانداران در آن مستقر‌ماند بودند بر اثر انفجار، سیل حملات اتحاد عدالت‌حتمی و اتحاد شر به سوی کوهستان سرازیر شد.
فرماندهان ارشد‌دیگه با سراسیمگی‌ناآشنا فریاد می‌زدند:
«دشمن داره‌ناآشنا میاد! دشمنا‌انتظار دارن میان!»
«خط مقدم‌دوباره رو دوباره‌گوشش تشکیل بدید!»
اگرچه حدود هفتاد درصد از کمانداران کشته یا مجروح‌دوباره شده بودند، بازماندگان تلوتلوخوران برخاستند و با هل دادن اجساد‌ببری به عقب، سعی کردند صفوف خود را دوباره شکل دهند.
تا آن زمان، نیروهای اتحاد شر در‌موجود سمت چپ و اتحاد عدالت در سمت‌گوشش راست، به فاصله سیصد قدمی رسیده بودند.
بدین ترتیب، جنگ تمام‌عیار سه قدرت‌گیج بزرگ که دنیای رزمی را تقسیم‌گوشش کرده بودند، در شرف آغاز بود.
«تموم شد. حواسشون پرت شد.»
«حالا وقتشه چیزی‌انتظار که مال اونه‌مات رو پس بگیریم.»
سووش!
درست در لحظه‌ای که درگیری در حال آغاز بود،ماند سایه‌هایی تیره مخفیانه به سوی قله‌های عقبی که توسط «لی‌سوال جی‌یوم»، ارباب «دره خون و اجساد» محافظت می‌شد، پیشروی کردند.