چپتر 46: Episode 13: Ambush (2)
0وووش!
انرژی برخاسته از مرگ یک‌مرد نفر، با حجم عظیمی که در‌حالتی اینجا جریان داشت، قابل قیاس نبود.
انرژی مرگ حاصل از جان دادن‌حالتی ده‌ها نفر، نه تنها از نظر‌حمام کمیت وسیع بود، بلکه خلوصی عمیق داشت.
چرا که تمام احساسات‌پیروزی تاریک لحظه مرگ را‌هیولایی در خود جای داده بود.
«خوبه.»
با استفاده از «تکنیک جذب معکوس»، انرژی بلعیده‌گرفت شده به مراتب فراتر از زمانی بود که‌وسط انرژی اهریمن طیفی، گو یو، جذب شده بود.
این غیرمنتظره بود.
ریسکی که‌شانسی کرده بود‌پیروزی ارزشش را داشت.
با این روند، ممکن بود‌پیش‌بینی هدف مورد نظر سریع‌تر از‌شاید آنچه پیش‌بینی می‌شد، محقق شود.
«دو برابر...کجا نه، شاید‌همان حتی سه برابر.»
قطر دانتیان‌نگاهش در حال‌دوخت گسترش بود.
با متمرکز کردن انرژی با خلوص بالا‌چنین از طریق «گردش چی»، دستیابی به سه‌نگاهش برابر هدف اولیه ممکن به نظر می‌رسید.
البته مشخص نبود این‌آنچه مقدار نمایانگر چه سطحی‌شود از انرژی درونی است.
در حالی که موک گیونگ‌ون بر «گردش‌نگاهش چی» متمرکز بود، گو چان که وظیفه محافظت‌کرد از او را داشت، به شدت مضطرب بود.
«... غیرممکنه.»
اگر ها چائه‌رین که به سطح اوج‌چنین رسیده بود، این‌چنین در حالت آماده‌باش کامل‌نگاهش قرار داشت، هیچ شانسی برای پیروزی وجود نداشت.
چنین هیولایی‌مورد از کجا‌آنچه پیدایش شده بود؟
در همان لحظه، مرد زخم‌صورت نگاهش را‌نگاهش از گو چان گرفت و به موک‌باز گیونگ‌ون دوخت که در میانه «گردش چی» بود.
با حالتی‌نگاهش آمیخته به علاقه‌میانه لب باز کرد:
«وسط این حمام خون که یه‌نداشت دشمن ناشناس راه انداخته، رفتی تو‌مرد عمیق‌ترین حالت مدیتیشن؟ چه بچه سرگرم‌کننده‌ای.»
او شروع‌مورد به نزدیک‌آنچه شدن کرد.
اگرچه به نظر می‌رسید فقط در حال‌نگاهش قدم زدن است، اما فاصله تا کلاه‌فرنگی‌باز را تنها در چند گام طی کرد.
«هوه!»
گو چان با وحشت متوجه شد‌نداشت که نمی‌تواند دست روی دست بگذارد‌مرد و موک گیونگ‌ون را صدا زد.
«ارباب جوان؟»
می‌خواست تکانش دهد تا بیدار شود،زخم‌صورت اما ایجاد وقفه در حین «گردش‌آمیخته چی» می‌توانست منجر به انحراف چی شود.
«ارباب جوان؟» گو چان‌دوخت یک بار دیگر موک‌علاقه گیونگ‌ون را صدا زد.
اما هیچ پاسخی نیامد.
در عوض، موک گیونگ‌ون چنان غرق‌می‌شد در «گردش چی» شده بود که‌قطر گویی در خلسه فرو رفته است.
وووش!
تمام انرژی مرگ در محیط با سرعتی‌آمیخته باورنکردنی در حال جذب شدن بود، طوری‌دشمن که مداخله در آن دشوار به نظر می‌رسید.
در نهایت، گو چان‌پیروزی به این نتیجه رسید که‌کجا خریدن زمان تنها گزینه است.
با فکر کردن‌سریع‌تر به گذشته، او همین‌محقق حالا هم مرده بود.
نمی‌توانست اجازه دهد موک گیونگ‌ون آسیب‌زخم‌صورت ببیند فقط به این دلیل که‌آمیخته بدن تسخیرشده ممکن است زخمی شود.
پاپ!
گو چان انرژی را‌پیروزی به نقطه «یونگ‌چون» فرستاد‌هیولایی و به زمین لگد زد.
در آن لحظه، بدن‌آنچه تسخیرشده‌ی ها چائه‌رین با‌شود سرعتی باورنکردنی به جلو جهید.
این سرعت با‌پیدایش بدن اصلی خودش‌زخم‌صورت قابل مقایسه نبود.
تپ تپ تپ تپ!
در یک چشم‌برهم‌زدن،برای او دو بار‌نداشت دور مرد زخم‌صورت چرخید.
مرد زخم‌صورت‌مورد زمزمه کرد:آنچه «هوه، خیلی سریعی.»
اما لحنش شبیه‌پیدایش تعریف نبود و حتی‌نگاهش گارد دفاعی هم نگرفت.
گو چان‌نگاهش لب پایینش‌دوخت را گزید.
«فکر کرده من‌برای مسخره‌ام؟ حرکت سوم فرقه‌چنین کشتار خون، اعدام خاموش!»
تکنیک به‌مورد طور طبیعی به‌پیش‌بینی ذهنش خطور کرد.
هنر رزمی مخفی و مایه فخر فرقه‌نگاهش کشتار خون، حرکت سوم از تکنیک کشتار‌باز خون، «اعدام خاموش»، به صورت غریزی اجرا شد.
پاپ‌پاپ‌پاپ‌پاپ‌پاپ!
گو چان معلق زد‌پیروزی و تکنیک پایی را‌هیولایی روانه مرد زخم‌صورت کرد.
شش لگد که مثل فرفره‌پیش‌بینی می‌چرخیدند، دقیقاً نقاط حیاتی خط‌شاید مرکزی بدن را هدف گرفتند.
انتظار داشت مرد‌پیدایش جاخالی بدهد یا به‌نگاهش نحوی دفاع کند، اما...
چیلل!
گو چان که از‌پیروزی هاله تیز غافلگیر شده بود،کجا بدنش را به پهلو پیچاند.
اسلش!
موهای بریده‌شده‌کجا در تمام‌همان جهات پخش شدند.
«کی؟»
اگر فقط یک لحظه کندتر‌وجود بود، بدنش توسط آن شمشیر‌پیدایش بزرگ به دو نیم تقسیم می‌شد.
همان‌طور که بدنش را می‌پیچاند، گو چان‌محقق سه سوزن مخفی را از آستینش بیرون‌حال کشید و به سمت صورت مرد پرتاب کرد.
وووش وووش وووش!
کلنگ کلنگ کلنگ!
با این حال، مرد‌پیروزی به سادگی آن‌ها را‌هیولایی با شمشیرش دفع کرد.
و انگار این کافی نبود...
تالاپ!
«اوخ!»
مشتی نامرئی دقیقاً به شکمش برخورد کرد‌چنین و گو چان را به عقب پرتاب‌نگاهش کرد تا چندین بار روی زمین غلت بخورد.
دام دام دام!
«کحح!»
با سرفه‌ای‌نگاهش خون از‌دوخت دهانش بیرون ریخت.
تنها پس از یک‌پیروزی تبادل ضربه، تفاوت سطح‌هیولایی مهارت کاملاً آشکار بود.
با این حال،سریع‌تر چشمان گو چان‌می‌شد برقی عجیب زد.
نه به خاطر اینکه مرد‌مرد زخم‌صورت خیلی قوی بود، بلکه‌میانه چون ضربه اخیر دردناک نبود.
«این چه وضعیه؟»
عجیب بود، حالت تهوع داشت‌وجود و می‌خواست بالا بیاورد، اما‌پیدایش خودِ حس درد وجود نداشت.
به همین خاطر، گو چان‌پیش‌بینی دوباره به یاد آورد که در‌حتی حال تسخیر بدن کس دیگری است.
«حس عجیبیه.»
اما الان وقت‌گرفت فکر کردن به‌حالتی این حس عجیب نبود.
گو چان در‌برای حالی که می‌لرزید،نداشت از جا برخاست.
حتی بدون حس درد،آنچه این واقعیت که بدنش دچار‌برابر شوک شده بود تغییر نمی‌کرد.
بنابراین، پاهایش توان ایستادن نداشتند.
مرد زخم‌صورت با صدایی‌دوخت بم هشدار داد: «دخترجون، اگه‌باز دوباره سد راهم بشی، می‌میری.»
گو چان از‌برای این حرف حس‌نداشت ناخوشایندی پیدا کرد.
«به کی میگی دختر...»
«بس کنید!»
پاپ‌پاپ‌پاپ!
در آن لحظه،برای کسی فریاد زد‌نداشت و جلو پرید.
سپس، با سد کردن راه‌پیش‌بینی گو چان، شمشیرش را به‌شاید سمت مرد زخم‌صورت نشانه رفت.
کسی نبود جز موک یو-چون.
«موک گونگ‌جا؟»
«حالتون خوبه بانو؟»
«هوم؟»
گو چان‌کجا با شنیدن این‌مرد حرف خشکش زد.
موهای تنش سیخ شد.
موک یو-چون با‌برای نگاهی به گو چان،چنین با صدایی محکم گفت:
«اهم. بانو، اینجا خطرناکه،آنچه لطفاً عقب بایستید. من‌شود حساب این مرد رو می‌رسم.»
«.........»
چون خودش مرد بود، می‌فهمید.
موک یو-چون داشت‌برای حسابی خودشیرینی می‌کرد‌نداشت و نمایش بازی می‌کرد.
به همین خاطر،سریع‌تر گو چان نتوانست‌می‌شد جلوی چندشش را بگیرد.
به هر حال، موک یو-چون که‌زخم‌صورت شاید سعی داشت تأثیرگذار به نظر برسد،علاقه مودبانه مرد زخم‌صورت را خطاب قرار داد.
«من موک یو-چون، نفر چهارم از فرقه شمشیر‌علاقه یون‌موک هستم. چه چیزی باعث شده به فرقه‌راه ما بیاید و چنین آشوبی به پا کنید؟»
با حرف‌های‌شانسی موک یو-چون، مرد‌وجود زخم‌صورت پوزخندی زد.
او موک یو-چون‌سریع‌تر را برانداز کرد‌می‌شد و سپس گفت:
«جالبه. فکر نمی‌کردم‌پیدایش تو همچین جایی دو‌نگاهش تا جوون آینده‌دار ببینم.»
«منظورت چیه؟»
«پسرجون، تو‌شانسی حقی نداری‌پیروزی سوال بپرسی.»
با گفتن این کلمات،آنچه مرد زخم‌صورت حس ارعاب‌شود سنگینی از خود ساطع کرد.
فقط با آشکار کردن‌همان قصد کشتنش، قلب موک یو-چون‌دوخت به شدت به تپش افتاد.
«قویه.»
موک یو-چون به عنوان استادی در‌نداشت آستانه ورود به قلمرو اوج، می‌توانست‌مرد حس کند مرد مقابلش چقدر قدرتمند است.
شاید به اندازه پدرش،آنچه قبل از اینکه دستش را‌برابر از دست بدهد، قوی بود.
خیلی وقت‌کجا بود چنین هیجانی‌مرد حس نکرده بود.
مرد زخم‌صورت از‌گرفت او پرسید: «پدرت‌حالتی کجاست، خاندان موک؟»
موک یو-چون صدایش را بالا برد‌نداشت و ظاهراً از حرف مرد خشمگین شده‌زخم‌صورت بود: «در مورد پدرم درست صحبت کن!»
مرد زخم‌صورت‌مورد به واکنش‌آنچه او پوزخند زد.
«داد نزن. تلاش برای‌همان پنهان کردن ترست فقط باعث‌دوخت میشه ضعیف‌تر به نظر بیای.»
«چی؟»
موک یو-چون که نتوانست جلوی‌وجود خودش را بگیرد، جلو رفت و‌همان سعی کرد تکنیک شمشیری اجرا کند.
«چقدر خام.»
اینکه فریب‌کجا چنین تحریک‌همان ساده‌ای را بخوری.
وووش!
در یک چشم‌برهم‌زدن، انگار زمین‌وجود جمع شده باشد، هیکل مرد‌پیدایش زخم‌صورت به موک یو-چون رسید.
«چه سرعتی...»
حتی نتوانست آن را ببیند.
موک یو-چون با وحشت بدنش را‌حالتی به چپ پیچاند و سعی کرد‌حمام مسیر تکنیک شمشیرش را تغییر دهد.
در آن لحظه، دست مرد‌وجود مثل ماری حرکت کرد و‌پیدایش به سمت صورت او رفت.
«هاه؟»
موک یو-چون با‌پیدایش عجله بازوی چپش‌زخم‌صورت را بالا آورد.
کف دست مرد‌گرفت به آرامی مچ‌حالتی او را لمس کرد.
در همان لحظه، نیروی عظیمی هجوم‌نداشت آورد و پیکر موک یو-چون مثل‌مرد پر کاهی به عقب پرتاب شد.
بوم! «آخ!»
شدت ضربه چنان سهمگین بود که‌زخم‌صورت او بیش از پنج متر به‌آمیخته عقب پرتاب شد و سپس متوقف گشت.
موک یو-چون که چندین‌دوخت بار روی زمین غلتیده‌علاقه بود، لخته‌ای خون بالا آورد.
«اووه.»
با اینکه سعی کرده بود انرژی‌می‌شد را با هاله محافظش منحرف کند، انرژی‌دانتیان درونی به اندام‌های داخلی‌اش نفوذ کرده بود.
این نیروی نفوذکننده‌پیدایش بود، تکنیکی سطح‌زخم‌صورت بالا برای انتشار انرژی.
این تکنیک علیه رزمیکاران ضعیف‌تر بسیار‌حالتی کارآمد بود و برای آن مرد زخم‌صورت،خون موک یو-چون چنین حریفی به شمار می‌رفت.
«حتی من‌شانسی رو حریف خودش‌وجود هم حساب نکرد...»
شمشیر بزرگ همچنان‌سریع‌تر روی شانه مرد‌می‌شد باقی مانده بود.
اختلاف قدرت خردکننده بود.
ولی او‌نگاهش نمی‌توانست اینجا‌دوخت تسلیم شود.
این یک‌شانسی تمرین یا‌پیروزی مبارزه دوستانه نبود.
«این واقعیه.»
این مرد دشمنی بود‌همان که به فرقه شمشیر‌گرفت یون‌موک حمله کرده بود.
اگر اینجا‌نگاهش تسلیم می‌شد،دوخت کار تمام بود.
موک یو-چون‌شانسی تنفسش را منظم‌وجود کرد و ایستاد.
همزمان، گو چان‌سریع‌تر نزدیک شد و‌می‌شد گارد گرفت و گفت:
«ارباب جوان،کجا باید با‌همان هم حمله کنیم.»
«بانو؟»
«این پسره...!» گو چان نزدیک بود از‌چنین کوره در برود و می‌خواست بگوید که به‌گرفت او نگوید «بانو»، اما جلوی خودش را گرفت.
بودن در بدن یک زن، این‌می‌شد خطاب را طبیعی جلوه می‌داد و‌قطر اکنون زمان بحث بر سر القاب نبود.
در حالی که آن‌همان دو آماده حمله مشترک‌گرفت می‌شدند، مرد زخم‌صورت پوزخندی زد.
«کارای احمقانه.»
با گفتن این‌برای حرف، شروع به حرکت‌چنین به سمت آن‌ها کرد.
در همان لحظه—
«هاا!»
با فریادی بلند، شخصی‌دوخت ظاهر شد و با شمشیر‌باز به مرد زخم‌صورت حمله کرد.
تا پیش از این، مرد زخم‌صورت تمام قدرتش را‌کجا در برابر آن دو نشان نداده بود، اما حالا‌حالتی شمشیرش را بالا برد و ضربه‌ای رو به بالا زد.
کلنگ!
صدای برخورد‌کجا شمشیر و تیغه‌مرد طنینی بلند انداخت.
انرژی آن دو استاد‌دوخت چنان نیرومند بود که بادهای‌باز سهمگینی به هر سو وزید.
با این حال،برای حتی میان آن‌ها نیز‌چنین برتری آشکاری وجود داشت.
بوم!
کسی که ضربه زده بود‌مرد به عقب رانده شد و‌میانه حدود پنج قدم عقب رفت.
«پدر!»
آن شخص کسی‌برای نبود جز موک ایندان،چنین ارباب فرقه شمشیر یون‌موک.
چک‌چک!
خون سیاه‌کجا از دهان موک‌مرد ایندان چکه کرد.
او که تازه از بستر‌میانه بیماری برخاسته بود، بخش زیادی‌کرد از انرژی‌اش را مصرف کرده بود.
علاوه بر این، با استفاده از‌نداشت دست چپ ناآشنایش، حتی نمی‌توانست نیمی‌مرد از قدرت سابقش را بیرون بکشد.
«پدر!»
وقتی موک یو-چون سعی کرد نزدیک‌زخم‌صورت شود، موک ایندان دستش را بالا‌آمیخته برد و سرش را تکان داد.
«عقب وایستا.نگاهش اون حریف‌دوخت تو نیست.»
«ولی...»
«کافیه!»
با گفتن این حرف، موک ایندان‌زخم‌صورت نگاهی به موک گیونگ‌ون انداخت که چهارزانو‌علاقه نشسته و غرق در گردش چی بود.
چرا آن بچه داشت آن کار‌حالتی را می‌کرد؟ آیا زخمی شده بود؟حمام در ظاهر که سالم به نظر می‌رسید.
پس از لحظه‌ای سردرگمی، ارباب موک‌نداشت ایندان نگاهش را به مرد زخم‌صورت‌مرد که نزدیک می‌شد دوخت و گفت:
«تو کی هستی‌سریع‌تر که به فرقه‌می‌شد ما حمله کردی؟»
«حمله؟ هاهاها!»
با شنیدن این سوال، مرد‌میانه زخم‌صورت زیر خنده زد و چیزی‌وسط را از میان لباسش بیرون کشید.
با دیدن آن‌برای شیء، چهره موک ایندان‌چنین برای لحظه‌ای خشک شد.
آن چیزی‌مورد نبود جز‌آنچه یک مُهر.
«یه مُهر؟»
چشمان موک یو-چون باریک شد.
شبیه یک مُهر‌برای بود، ولی چرا پدرش‌چنین این‌قدر شوکه شده بود؟
در حالی که او در‌پیش‌بینی فکر بود، مرد زخم‌صورت مُهر را‌حتی بالا و پایین انداخت و گفت:
«خودت میدونی‌کجا این چیه، مگه‌مرد نه ارباب موک؟»
«چطور اون‌نگاهش رو به‌دوخت دست آوردی؟»
«میپرسی چطور؟ هاهاهاها. ارباب موک، عجب بازیگری هستی‌هیولایی تو. یعنی "اون" رو، گنجینه انجمن ما رو‌دوخت دزدیدی و حالا با پررویی همچین سوالایی میپرسی؟»
«دزدیدم؟»
موک یو-چون با‌پیدایش چهره‌ای گیج به‌زخم‌صورت موک ایندان نگاه کرد.
سپس، کلمات تکان‌دهنده‌ای‌گرفت از دهان موک‌حالتی ایندان جاری شد.
«...تو از‌شانسی انجمن آسمان‌پیروزی و زمین هستی؟»
با این سوال،سریع‌تر نیشخندی بر لب‌می‌شد مرد زخم‌صورت نشست.
این یک تایید بود.
«!!!!!!»
چشمان موک یو-چون‌برای و گو چان از‌چنین شدت شوک گشاد شد.
دلیل تعجب آن‌ها ساده بود.
انجمن آسمان و زمین.
این یکی از سه نیروی بزرگی بود که دنیای رزمی کنونی‌وسط را تقسیم کرده بودند. آن‌ها تنها قدرت را می‌پرستیدند و زمانی‌سرگرم‌کننده‌ای دنیای رزمی را با ادعای یکپارچه‌سازی آن به آشوب کشانده بودند.
قهرمانان رزمی بسیاری در‌پیروزی آن زمان جان خود‌هیولایی را از دست دادند.
از این رو، دنیای‌آنچه رزمی هنوز از نام انجمن‌برابر آسمان و زمین وحشت داشت.
«انجمن آسمان و زمین؟»
گو چان‌نگاهش مات و‌دوخت مبهوت مانده بود.
نیروهای زیادی وجود نداشتند که آن‌قدر دیوانه‌چنین باشند که چنین حرکتی علیه خاندان رزمی مشهور‌گرفت فرقه شمشیر یون‌موک در استان آنهویی انجام دهند.
اما اگر واقعاً پای انجمن‌پیش‌بینی آسمان و زمین در میان‌شاید بود، مشکل بزرگی پیش آمده بود.
مهم نبود فرقه شمشیر یون‌موک چقدر‌زخم‌صورت مشهور باشد، اگر آن‌ها مصمم به حمله‌علاقه بودند، باید برای نابودی کامل آماده می‌شدند.
«آه...»
آهی از‌شانسی لبان ارباب موک‌وجود ایندان خارج شد.
فکرش را بکن‌سریع‌تر که کار انجمن‌می‌شد آسمان و زمین باشد.
نگاه موک ایندان به پسر کوچکش موک یو-چون،گرفت موک گیونگ‌ون که در حال گردش چی بود، و‌حمام جنگجویان فرقه شمشیر یون‌موک که در اطرافشان می‌جنگیدند، چرخید.
«این تاوان کارای منه؟»
چرا آن زمان آن‌قدر طمع ورزیده‌نداشت بود؟ اگر آن چیز را نیاورده‌مرد بود، هیچ‌کدام از این اتفاقات نمی‌افتاد.
موک ایندان‌مورد با دشواری‌آنچه لب باز کرد:
«...اگه اون رو‌پیدایش بهت بدم، بیخیال فرقه‌نگاهش ما میشی و میری؟»
«پدر؟»
موک یو-چون با‌برای چشمان حیرت‌زده به ارباب‌چنین موک ایندان نگاه کرد.
حرف‌های او برای نجات همه بود، اما تقریباً شبیه‌برابر تسلیم شدن بود. دیدن جنبه ضعیف پدرش، که هرگز‌خلوص پیش از این ندیده بود، قلبش را به درد می‌آورد.
«الکی هویت انجمنمون‌پیدایش رو فاش کردم. امیدوار‌نگاهش بودم بیشتر مقاومت کنی.»
مرد زخم‌صورت‌نگاهش با افسوس زیر‌میانه لب زمزمه کرد.
موک یو-چون با دیدن این صحنه نتوانست‌چنین جلوی خشمش را بگیرد. حتماً آن‌ها را‌نگاهش دست‌کم گرفته بودند که چنین رفتاری نشان می‌دادند.
در این لحظه، ارباب موک‌پیش‌بینی ایندان با چشمانش علامتی داد‌شاید و سرش را تکان داد.
یعنی نباید عجولانه عمل کرد.
«حریف انجمن آسمان و‌دوخت زمینه. هرچقدر هم عصبانی‌علاقه هستی، تحمل کن پسرم.»
صرف‌نظر از وضعیت ضعیفش، حتی اگر‌نداشت بدنش سالم هم بود، ارباب موک ایندان‌زخم‌صورت اطمینانی به مقابله با مرد زخم‌صورت نداشت.
مرد زخم‌صورت، یا بهتر بگوییم،پیش‌بینی یکی از پنج پادشاه انجمن‌شاید آسمان و زمین، سون یون، پرسید:
«کجاست؟»
«به عنوان‌نگاهش مرد به مرد،میانه اول قول بده.»
«ارباب موک، خصوصیات یه رهبر رو داری. بسیار خب. من، سون‌همان یون، یکی از پنج پادشاه انجمن آسمان و زمین، قول میدم. اگه‌وسط تحویلش بدی، دیگه به فرقه شمشیر یون‌موک صدمه نمی‌زنم و عقب می‌کشم.»
«...پنج پادشاه.»
موک ایندان‌کجا در درونش‌همان شگفت‌زده شد.
فکرش را بکن که سون یون، یکی از هشت رهبر‌کرد انجمن آسمان و زمین، شخصاً حرکت کرده باشد. این یعنی‌مدیتیشن آن‌ها با نیت نابودی کامل فرقه در صورت لزوم آمده بودند.
عرق سرد‌شانسی از چهره موک‌وجود ایندان سرازیر شد.
سون یون، یکی از‌آنچه پنج پادشاه انجمن آسمان‌شود و زمین، از او پرسید:
«کجاست؟»
با آن سوال،گرفت موک ایندان به جایی‌آمیخته اشاره کرد و گفت:
«اونجا تالار داروی فرقه ماست. اگه کشویی‌چنین که برچسب "اویانگ" داره رو بین قفسه‌های‌نگاهش دارو باز کنی، ورودی زیرزمین باز میشه.»
«هوو.»
«یه در سنگی هست که برچسب "جونگ" داره.گرفت راهرو تله داره، پس باید یا بیست قدم‌وسط با مهارت سبک‌سازی بری یا از سقف استفاده کنی.»
«خوب قایمش کردی.»
«یه جعبه چوبی‌برای هست که یه‌نداشت طلسم بهش چسبیده.»
«شنیدی چی گفت؟»
با سوال سون‌پیدایش یون، یکی از مردان‌نگاهش نقاب‌دار کنارش پاسخ داد:
«بله.»
«بیارش.»
«اطاعت!»
مرد نقاب‌دار به‌پیدایش سرعت به سمت‌زخم‌صورت تالار دارو ناپدید شد.
«...توی یه فضای‌گرفت مخفی داخل تالار‌حالتی دارو قایم شده؟»
گو چان با حالتی گیج اخم کرد‌چنین و نگاهی به موک گیونگ‌ون انداخت که‌نگاهش هنوز داشت انرژی مرگ را جذب می‌کرد.
حس می‌کرد اوضاع‌سریع‌تر دارد حسابی پیچیده‌می‌شد و گره‌خورده می‌شود.