چپتر 473: یک (۱)
0هوم! شعله‌های سیاه‌سنگین و گسترده به‌هوشیاری هر سو زبانه کشیدند.
لحظه‌ای که شعله‌ها از پیشانی‌اش خزیدند، پایین آمدند و‌دیوانه‌اش تمام پیکرش را در بر گرفتند، مردمک‌های چشمان موک گیونگ‌ون‌می‌کردند با سرعتی باورنکردنی، فراتر از حد ادراک، به لرزه افتاد.
از همان لحظه‌ای که آتش لمسش کرد، سیل‌درک عظیمی از خاطرات به ذهنش هجوم آورد؛ چنان‌ممکن سوزان که گویی می‌خواست مغزش را از هم بدرد.
حتی جریان کوتاهی از این خاطرات‌مطلق به تنهایی، به راحتی از تمام سال‌هایی‌طاقت‌فرسای که موک گیونگ‌ون زیسته بود، فراتر می‌رفت.
این فرآیند تولد بود.
او حتی شکل‌گیری هستی‌نکرده از دل آشوب و تاریکی‌دیوانه‌اش مطلق را به یاد می‌آورد.
موک گیونگ‌ون تقلا‌اگرچه کرد تا اراده‌اش‌ترکیدن را منتقل کند: «ب...س...ه.»
هجوم طاقت‌فرسای‌شکل‌گیری خاطرات تنها‌آشوب یادآوری‌های ساده نبودند.
حتی احساسات عجیب و‌بی‌پایان غریب ناشی از هرج‌ومرج اولیه‌کسی نیز به وضوح منتقل می‌شدند.
به همین دلیل، موک گیونگ‌ون تنها از‌تفکر شدت فشار خاطرات، دردی را حس می‌کرد‌سنگین که انگار مغزش در آستانه انفجار است.
«بس کن... تمومش کن.»
- درد رو تحمل کن.
واسه همین‌واقعی منتظر موندم‌بی‌پایان تا آماده‌ت کنم.
صدای پادشاه‌درستی شیاطین در‌نکرده گوشش طنین‌انداز شد.
اگرچه سرش از هجوم خاطرات‌حال در حال ترکیدن بود، موک‌بیداری گیونگ‌ون آن کلمات را درک می‌کرد.
اگر بیداری او از طریق روشنگری، ذهنش را به‌تقلا درستی باز نکرده بود، این خاطرات ممکن بود قدرت‌احساسات تفکر را از او بگیرند و در دم دیوانه‌اش کنند.
با این‌واقعی حال، خطر‌بی‌پایان همچنان واقعی بود.
خاطرات سنگین و بی‌پایان، به تدریج هوشیاری‌تفکر موک گیونگ‌ون را تار می‌کردند؛ کسی که‌سنگین تا کنون تنها هجده سال زیسته بود.
اگر این‌طنین‌انداز وضعیت ادامه می‌یافت،حال او بلعیده می‌شد.
آیا واقعاً قصد داشت‌آشوب با غرق کردنش در‌می‌آورد خاطرات، او را تسخیر کند؟
«آخخخخ.»
صدا دوباره‌درستی در گوش‌های‌نکرده زجرکشیده‌اش پیچید.
- حتی به عنوان‌سرش یه انسان که دوباره‌درک متولد شده، پتانسیل تو بی‌پایانه.
سال‌هایی که زندگی‌هستی کردی هیچ معنایی ندارن،یاد مگه نه؟ این منم.
«...»
با وجود این‌باز کلمات، چشمان موک‌قدرت گیونگ‌ون تارتر شد.
او داشت‌طنین‌انداز توسط خاطرات‌سرش بلعیده می‌شد.
سپس، شعله‌های‌شکل‌گیری سیاه با صدایی‌تاریکی پرمعنا نجوا کردند.
- می‌خوای همین‌جا تسلیم‌بی‌پایان بشی و هرچی برات‌می‌کردند عزیزه رو از دست بدی؟
«...!!!»
در آن لحظه، مردمک‌های لرزان‌حال موک گیونگ‌ون آرام گرفت و‌بیداری نوری تیز از نگاهش ساطع شد.
شعله‌های سیاه شعله‌ورتر‌هستی شدند و با‌مطلق ریتم درونش سوسو زدند.
هم‌زمان با آن، خاطراتی که تنها‌هوشیاری جاری بودند، شروع به شکل‌گیری واضح‌سال و شفاف در ذهن موک گیونگ‌ون کردند.
آسمانی سرخ‌فام‌درستی و سه‌نکرده ماه در آن.
دنیایی عجیب که زیر‌سرش آسمانی بدون ابر، به‌درک رنگ قهوه ای درآمده بود.
اینجا دنیای کنونی نبود.
در سراسر سرزمین پهناور‌بی‌پایان این دنیای عجیب، موجودات بی‌شماری‌کسی با احترام به او می‌نگریستند.
خاطرات بسیاری گذشتند؛باز همگی آغشته به‌قدرت خون و مرگ.
برای ده‌ها، صدها و حتی‌حال هزاران سال، رودخانه‌ای بی‌پایان از‌بیداری عذاب و مرگ جریان داشت.
موجودات بی‌شماری به خاک افتادند.
در کنار دستان خودش، موجوداتی با بال‌های‌تار سپید بارها و بارها جان می‌دادند، در‌ادامه حالی که هر لحظه وحشت‌زده نفرین می‌فرستادند.
خاطرات لبریز از سال‌های طولانی‌ممکن بود که با خونریزی و‌کنند جنگ بی‌پایان مخدوش شده بود.
به تدریج، خستگی و‌سرش احساس عمیقی از پوچی‌درک بر وجودش سایه افکند.
سپس، دری گشوده شد‌آشوب و دنیایی غرق در‌می‌آورد نور زیبای مهتاب نمایان گشت.
لحظه‌ای که آن را دید، سرزندگی‌هوشیاری در تمام موجودات حاضر در خاطرات‌سال شکوفا شد و انرژی تازه‌ای جوشید.
[دیگه لازم نیست‌باز به اون دنیای بی‌پایان‌تفکر خون و نابودی بچسبیم.]
بگذارید این‌طنین‌انداز دنیای زیبا، بنیان‌حال جدید ما باشد.
اگر کمی آن را‌آشوب تهذیب می‌کرد، دیگر نیازی به‌تقلا جنگیدن با آن دیگران نبود.
همان‌طور که با این چشم‌انداز آشنا‌هوشیاری می‌شد، دریافت که دیگران نیز درست‌سال مثل او به این مکان چشم دوخته‌اند.
بنابراین، آموخت‌درستی که نباید بی‌گدار‌ممکن به آب بزند.
خوشبختانه، این‌طنین‌انداز دنیا روز‌سرش و شب داشت.
در طول روز، مردمان او‌تاریکی برای دوام آوردن تقلا می‌کردند؛ و‌منتقل در شب، نوبت آن دیگران بود.
بدون حذف مفهوم‌سنگین روز، ساختن این‌هوشیاری خانه جدید دشوار می‌نمود.
چه باید می‌کرد؟
در حالی که بر فراز قله کوهی‌کلمات ایستاده بود و در فکر فرو رفته به‌نکرده پایین می‌نگریست، حضوری فراموش‌نشدنی در خاطراتش پدیدار شد.
[ماده‌ست؟]
[آره، انگار این‌طوره.
ر...]
[خیلی خب.
بکشش و خلاص شو.]
یک انسان‌واقعی حقیر و‌بی‌پایان بومی این دنیا.
اگرچه زن بود و‌نکرده تا حدی زیبا، اما چنین‌دیوانه‌اش چیزهایی برای او معنایی نداشت.
ولی ناگهان...
[ماده؟ چه‌شکل‌گیری طرز حرف‌آشوب زدن گندیه.
مرتیکه نرِ حرومزاده.]
«!؟»
از شنیدن ناسزایی که‌سرش برای اولین بار در‌درک عمرش می‌شنید، شوکه شد.
موجودات این‌شکل‌گیری دنیا او‌آشوب را خدا می‌پنداشتند.
تمام شیاطین‌واقعی او را‌بی‌پایان ستایش می‌کردند.
حتی دشمنانش‌درستی از او وحشت‌ممکن داشتند و می‌ترسیدند.
هیچ‌کس جرأت‌طنین‌انداز نداشت بی‌پروا‌سرش سخن بگوید.
با این حال، یک‌آشوب انسان پست و ناچیز داشت‌تقلا چنین چیزهایی به او می‌گفت؟
[گستاخ! چطور جرأت می‌کنی!]
تائورو، دستیارش، از‌باز خشم غرید و سعی‌تفکر کرد زن را بکشد.
اما کنجکاوی او به‌سرش این سادگی فروکش نمی‌کرد،درک پس مانع کشتن او شد.
[ولش کن.]
[چی؟]
[گفتم ولش کن.]
دستیار تائورو نمی‌توانست درک‌سرش کند و با نگاهی‌درک حیرت‌زده به او خیره شد.
او انسان‌ها را مانند آفت‌تاریکی می‌دید، کمتر از گله گاو یا‌منتقل حشرات، پس این واکنشی طبیعی بود.
همین لحظه سرنوشتی را که او‌هوشیاری را در بند کشیده بود در‌سال هم شکست و تقدیرش را تغییر داد.
با این حال،باز در آن زمان‌قدرت هیچ پشیمانی نداشت.
هرچه بیشتر آن زن را‌حال ملاقات می‌کرد، بیشتر پی می‌برد‌بیداری که انتخابش اشتباه نبوده است.
زن شبیه او بود‌آشوب و هر دو عمیق‌تر‌می‌آورد در یکدیگر غرق می‌شدند.
اگرچه جنگِ آن‌ها او را‌تدریج مجبور می‌کرد زود ترک کند،کنون اما همان دیدارهای کوتاه کافی بود.
با این‌درستی وجود، او فقط‌ممکن یک انسان بود.
زندگی کوتاهش واقعاً رقت‌انگیز بود.
اما،
[یکی بهم گفت‌سنگین چون زندگی کوتاهه،هوشیاری درخشش بیشتری داره.
ما هم‌درستی باید همین‌طوری‌نکرده زندگی کنیم.]
[زندگی کوتاهه‌طنین‌انداز و درخشش‌سرش بیشتری داره...]
حرف‌های خردمندانه‌ای بود.
اگرچه کوتاه، اما کلامش‌بی‌پایان چنان زیبا می‌درخشید که گویی‌کسی به همه چیز جلا می‌داد.
شاید سرنوشت او‌باز نابودی و ویرانی نبود،تفکر بلکه همین لحظات بود.
گاهی با خود فکر می‌کرد که ای کاش‌درک او هم مثل آن زن انسان به دنیا آمده‌قدرت بود تا می‌توانستند در زندگی کنار هم قدم بردارند.
تا اینکه یک روز،
[چی شده؟]
[متأسفم.
رهبر اونا داره یه ارتش‌حال بزرگ رو هدایت می‌کنه و‌بیداری به پایگاه اصلی ما حمله کرده.]
[...تالی‌شا.]
رهبر کسانی که‌سنگین خود را نژاد‌هوشیاری آسمانی یا خدایان می‌نامیدند.
آن‌ها سال‌های طولانی‌باز تلخ‌کامی را در‌قدرت نبرد گذرانده بودند.
جنگ آن‌قدر طولانی شده‌سرش بود که تقریباً به‌درک امری روزمره بدل گشته بود.
اما حالا،شکل‌گیری رهبر آن‌ها‌آشوب شخصاً آمده بود؟
«شاید وقتشه تمومش کنیم.»
آن‌ها نیز‌درستی به این دنیای‌ممکن زیبا طمع داشتند.
شاید به خاطر‌اگرچه آن زن، جنگ باید‌کلمات برای همیشه تمام می‌شد.
در نهایت، او‌هستی بازگشت و وارد‌مطلق یک نبرد تمام‌عیار شد.
رهبران دو خاندان اصلی به هم پیوستند‌تار و جنگ شدیدتر از همیشه بود؛ با نیروهایی‌می‌یافت برابر که درگیری را طولانی‌تر و فرسایشی‌تر می‌کردند.
- تالاپ تالاپ تالاپ!
ناگهان، یک هسته مرکزی‌سرش به طرز غیرعادی لرزید‌درک و اضطرابی عجیب پخش شد.
آیا ترسش حقیقت داشت؟
دیده‌بان‌هایش با عجله گزارش دادند.
[اعلیحضرت، به‌درستی نظر میاد‌نکرده اونا دخالت کردن.]
«چی؟»
پادشاه شیاطین، با بدگمانی‌آشوب در را گشود و‌می‌آورد به آن سمت شتافت.
محض اطمینان، او در‌بی‌پایان را به معبد در‌می‌کردند مسیر ماه متصل کرده بود.
«آه...»
نخستین چیزی که دید‌سرش او بود؛ در لباس‌درک عروسی سرخ و تاجی طلایی.
فریادی از سر‌هستی صدق و درد‌مطلق از گلویش خارج شد.
برای لحظه‌ای محو زیبایی او شد و فرصتی‌می‌کردند برای فکر کردن نداشت که ناگهان شومی تاریکی‌بلعیده بر وجودش فشار آورد و به جلو یورش برد.
در آنجا،درستی صحنه‌ای تکان‌دهنده‌نکرده را شاهد بود.
کسی داشت قلب زن‌سرش را بیرون می‌کشید و با‌اگر بی‌رحمی آن را له می‌کرد.
«!!!!!!»
برای اولین‌واقعی بار، عقلش را‌تدریج از دست داد.
ذهنش را تنها با‌نکرده قصد کشتن پر کرد‌بگیرند و فراموش کرد مقصر کیست.
- کرک‌طنین‌انداز کرک کرک!سرش (صدای شکستن استخوان)
«آخخخ! ک-کی...؟»
«می‌کشمت.»
- کوب! کوب! کوب!
بازوان کسی را که قلب معشوقش را دزدیده بود،اگر پیچاند و کند، سپس پاهایش را گرفت و دیوانه‌وار‌تفکر به اطراف کوبید تا زمانی که خشمش فروکش کرد.
- گررروم گررروم!
سقف تالار بزرگ فرو ریخت و او‌تار قلب مردی را که صورتش تا حد‌ادامه غیرقابل شناسایی له شده بود، بیرون کشید.