چپتر 192: آزمون (۳)
0«نظرت چیه؟ناامیدی نمی‌خوای چهارمین شاگرد‌واکنش این ارباب بشی؟»
«!!!!!!»
با شنیدن سخنان ارباب انجمن، بهت‌بنابراین و حیرت بر چهره‌ی تمامی افراد‌حسادت حاضر در میدان تمرین نقش بست.
همین چند لحظه پیش بود که نگران بودند‌بین مبادا اوضاع به خاطر اعمال زور بیش از حد،می‌بالید وخیم شود. هیچ‌کس انتظار چنین چرخش وقایعی را نداشت.
«شاگرد؟ این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
در میان آنان، کسی‌گارد که بیش از همه‌متفاوت متزلزل گشت، مونگ مویاک بود.
به عنوان فرزند نایب ارباب انجمن، چشمانش از‌ناگهانی فرط ناباوری گشاد شد و نگاهش مدام بین‌اعضای ارباب انجمن و موک گیونگ‌ون در گردش بود.
واکنشش قابل درک بود.
مونگ مویاک که به شمشیرزنی خویش‌دیگر می‌بالید، تمام عمر در حسرت یک چیز‌متفاوت سوخته بود: دریافت آموزه از ارباب انجمن.
فشار!
مشت‌هایش را محکم گره کرد.
گرچه نفوذ پدرش نقش مهمی داشت، اما از زمانی‌موک که به سطح تسلط بر انرژی درونی رسیده بود، خستگی‌ناپذیر‌عمر تلاش کرده بود تا نظر ارباب انجمن را جلب کند.
حتی پس از اینکه یکی از «پنج ببر» شد —سوم عنوانی که به آینده‌دارترین استعدادهای انجمن آسمان و زمین تعلق‌شگفتی داشت — ارباب انجمن حتی نیم‌نگاهی هم به او نینداخته بود.
بنابراین، این پیشنهاد ناگهانی‌گارد وجودش را لبریز از‌متفاوت ناامیدی و حسادت کرد.
«هه!»
در مقابل، واکنش یکی دیگر‌گشاد از اعضای پنج ببر، کاپیتان‌گیونگ‌ون گارد سوم، سئوپ چون، متفاوت بود.
نگاهش به‌ناامیدی موک گیونگ‌ون رنگی‌واکنش از تحسین داشت.
هرچند او نیز حسادت می‌کرد، اما نمی‌توانست‌چون شگفتی خود را از اینکه موک گیونگ‌ون چگونه‌شگفتی آزمون ارباب انجمن را تاب آورده، پنهان کند.
«کارش درسته.»
به‌ویژه آنجا که موک گیونگ‌ون با وجود اینکه رگ‌هایش زیر‌گیونگ‌ون فشار آزمون انرژی درونی در آستانه‌ی انفجار بود، حتی یک‌حسرت ناله یا چهره‌ای درهم‌کشیده از خود نشان نداد، بسیار تحسین‌برانگیز بود.
سئوپ چون با خود‌مقابل اندیشید که آیا خودش می‌توانست‌گارد چنین فشاری را تحمل کند.
«یعنی عیار‌اعضای کسی که قراره‌سوم بالا بره این‌طوریه؟»
در این لحظه،تعلق کاملاً مشخص بود چرا‌پیشنهاد ارباب انجمن خواهان اوست.
اما با اینکه این اتفاق برای‌نگاهش موک گیونگ‌ون جای جشن گرفتن داشت، سئوپ‌قابل چون مطمئن نبود که ایده‌ی خوبی باشد.
تا جایی که او می‌دانست، مگر موک گیونگ‌ون همین‌گارد نیم ماه پیش و در جریان مراسم آغازین «دره خون‌نمی‌توانست و اجساد»، شاگرد رهبر فرقه تاریک، هوان یاسئون، نشده بود؟
سئوپ چون با‌کاپیتان نگرانی به رهبر‌سئوپ فرقه تاریک نگاه کرد.
قطعاً دزدیده شدن‌تعلق شاگردش برای او‌بنابراین خوشایند نخواهد بود و...
«ها؟»
«یعنی... مشکلی‌ناامیدی با این‌مقابل قضیه نداره؟»
برخلاف نگرانی‌های او،کاپیتان چهره‌ی رهبر فرقه‌سئوپ تاریک آرام بود.
در واقع، برخلاف قبل که نگران شاگردش بود‌ناگهانی و بی‌قرار به نظر می‌رسید، اکنون لب‌هایش لرزشی‌اعضای خفیف داشت، گویی به سختی هیجانش را سرکوب می‌کرد.
حدس سئوپ چون درست بود.
«آههه. فکرش رو‌حسادت هم نمی‌کردم همچین‌دیگر فرصتی پیش بیاد.»
اگر هر ارشد‌کاپیتان دیگری بود، به‌سئوپ این وضعیت اعتراض می‌کرد.
و حق هم داشتند.
چه کسی حاضر بود با‌گشاد میل و رغبت شاگردی با‌گیونگ‌ون چنین استعدادی را از دست بدهد؟
گرچه او نیز اندکی افسوس می‌خورد، اما برای‌کاپیتان رهبر فرقه تاریک، موک گیونگ‌ون تنها یک شاگرد‌هرچند نبود، بلکه یک هم‌رزم از «فرقه بایهوا» محسوب می‌شد.
اینکه یکی از اعضای هم‌فرقه، شاگرد رهبر انجمن‌متفاوت آسمان و زمین شود، فرصتی طلایی برای فرقه‌خود بایهوا بود تا در رتبه‌بندی انجمن بالا بیاید.
ضرب‌المثلی بود که‌تعلق می‌گفت: پای چراغ‌بنابراین همیشه تاریک است.
شاگردیِ موک گیونگ‌ون نزد‌ناباوری ارباب انجمن، پایه‌ای محکم‌بین برای احیای فرقه بایهوا می‌ساخت.
بنابراین، رهبر فرقه تاریک،مقابل هوان یاسئون، سرش را اندکی‌گارد برای موک گیونگ‌ون تکان داد.
این علامتی‌اعضای بود که می‌گفت‌سوم نگران او نباشد.
«ارباب!»
درست در همان‌فرط لحظه، نایب ارباب انجمن،مدام مونگ سئو-چون، مداخله کرد.
«چیه؟»
«لطفاً یه‌اعضای لحظه دست‌گارد نگه دارین.»
«دست نگه دارم؟تعلق داری اقتدار این ارباب‌پیشنهاد رو زیر سوال می‌بری؟»
با لحن ناراضی ارباب انجمن،گشاد نایب ارباب انجمن با شتاب دستانش‌گردش را مشت کرد و تعظیم نمود.
«اصلاً و ابداً. اگه‌مقابل ارباب انجمن اراده کنن،کاپیتان کی جرأت داره مخالفت کنه؟»
«پس چرا صدات دراومد؟»
«فقط از روی نگرانی بود.»
«نگرانی؟»
«بله.»
سرفه، سرفه.اعضای «دقیقاً چی‌گارد نگرانت کرده؟»
تحت این بازخواست،تعلق نایب ارباب با‌بنابراین احتیاط پاسخ داد.
«اون بچه، موک گیونگ‌ون، توی‌گشاد مراسم آغازین دره خون و‌گیونگ‌ون اجساد، شاگرد رهبر فرقه تاریک شد.»
«خب که چی؟»
«داشتن چند استاد مشکلی نیست، ولی‌سئوپ اگه ارباب انجمن قبولش کنن، یعنی‌نیز به زور شاگرد یکی دیگه رو گرفتین.»
«......»
با شنیدن این حرف،ناباوری چشمِ قابل‌مشاهده‌ی ارباب انجمن‌بین در پشت باندها باریک شد.
اصلاً راضی به نظر نمی‌رسید.
با این حال،کاپیتان نایب ارباب با‌سئوپ احتیاط ادامه داد.
«حتی اگه ارباب انجمن رضایت رهبر فرقه‌پیشنهاد تاریک رو هم بگیرن، شورای بزرگان و‌واکنش بقیه مقامات ممکنه با این کار مخالفت کنن.»
«شورای بزرگان‌چشمانش و مقامات؟ناباوری این مزخرفات چیه؟»
«تمام شاگردای فعلی شما از خاندان‌های‌دیگر رزمی اصیل داخل انجمن هستن. اجدادشون‌چون از زمان تأسیس انجمن خدمات بزرگی کردن.»
ارباب انجمن پوزخندی زد.
او منظور‌زمین نایب ارباب‌نیم‌نگاهی را فهمید.
«می‌خوای بگی مشکل پیشینه‌شه؟»
«بله. تصمیم ارباب انجمن هرچی‌واکنش که باشه، این کار باعث‌سوم مخالفت شورای بزرگان و افسران میشه.»
«پس میگی مخالفت...»
«با اینکه سوگند وفاداری خورده، ولی موک گیونگ‌ون قبلاً یه گروگان از‌حسادت جناح عدالت بوده. هیچ لیاقتی ازش ثابت نشده و هنوز تایید نشده‌ست.تحسین پذیرفتن همچین کسی به عنوان شاگرد اونم به این راحتی، شاید عاقلانه نباشه.»
با شنیدن این حرف،ناباوری پسرش مونگ مویاک به‌بین نشانه تایید سر تکان داد.
نکته‌ی پدرش منطقی بود.
پذیرفتن یک گروگان سابق از جناح عدالت‌چون به عنوان شاگرد، نارضایتی گسترده‌ای ایجاد می‌کرد و‌شگفتی خیلی‌ها نیت ارباب انجمن را زیر سوال می‌بردند.
با توجه به اینکه ارباب انجمن به‌پیشنهاد دلیل بیماری مدت‌ها از رویدادهای رسمی غایب‌واکنش بود، انتظار نداشتنِ هیچ واکنشی ساده‌لوحانه بود.
— این‌طوری نمیشه.
در حالی که نایب‌مقابل ارباب انجمن مخالفت می‌کرد،کاپیتان صدای مخالف دیگری نیز برخاست.
آن صدا‌اعضای متعلق به‌گارد چونگ‌ریونگ بود.
لحظه‌ای که ارباب انجمن پیشنهادش را داد،پیشنهاد او از خشم منفجر شد و موک‌واکنش گیونگ‌ون را وادار به رد کردن آن کرد.
— پیشنهادش رو رد کن!گشاد جنس اینا خرابه، با زبون‌بازی گولِت‌گردش می‌زنن. این کار می‌تونه خطرناک باشه.
موک گیونگ‌ون‌ناامیدی از طغیان او‌واکنش گیج شده بود.
این یک فرصت طلایی بود.
به او اجازه می‌داد بدون‌نینداخته نیاز به واسطه، دسترسی مستقیم‌لبریز به ارباب انجمن داشته باشد.
علاوه بر این، از آنجا که او قبلاً با ارباب جوان‌گردش بزرگ، نا یول‌ریانگ، دشمنی کرده بود، شاگرد ارباب انجمن شدن باعث می‌شد‌دریافت نا یول‌ریانگ دیگر بهانه‌ای برای هدف قرار دادن آشکار او نداشته باشد.
زیر سایه‌ی حمایت‌حسادت ارباب انجمن، او می‌توانست‌اعضای نفوذش را گسترش دهد.
محال بود‌اعضای چونگ‌ریونگ از این‌سوم موضوع بی‌خبر باشد.
با این حال،تعلق مخالفت شدید او‌بنابراین نشان می‌داد که...
«کینه؟»
صدای لرزانش به‌حسادت تنهایی شدت خشمش‌دیگر را لو می‌داد.
این ظن‌اعضای موک گیونگ‌ون‌گارد را تایید کرد.
او خواهان نابودی انجمن آسمان و زمین‌پیشنهاد به خاطر انتقامی ریشه‌دار بود، و در‌واکنش قلب آن نفرت، ارباب انجمن قرار داشت.
یا بهتر‌چشمانش بگوییم، ارباب‌ناباوری انجمنِ قبلی.
با توجه به اینکه یک قرن‌دیگر گذشته بود، ارباب انجمن قبلی مدت‌ها‌چون پیش از کهولت سن مرده بود.
بنابراین، برای چونگ‌ریونگ،کاپیتان کانون نفرت، خط‌سئوپ خونی او بود.
«...یعنی نمی‌تونه تحمل کنه‌نیم‌نگاهی که من به صف‌ناگهانی نوادگان دشمن خونیش بپیوندم؟»
به نظر‌چشمانش می‌رسید قضیه‌ناباوری همین باشد.
موک گیونگ‌ون به احساسات دیگران عادت نداشت،اعضای اما نفرت حسی بود که بعد از‌رنگی از دست دادن پدربزرگش خوب درک می‌کرد.
او کاملاً می‌توانست‌کاپیتان بفهمد چرا چونگ‌ریونگ‌سئوپ واکنشی احساسی نشان می‌دهد.
با این حال...
— آروم باش.
— آروم باشم؟ بحثِ آروم بودن نیست! حتی‌کاپیتان اگه شاگردش نشی هم هزار تا راه واسه‌هرچند صاف کردن حسابمون هست. خامِ حرفای قشنگش نشو.
— اون‌جوری خیلی طول می‌کشه.
— تو...!
«چونگ‌ریونگ.»
«بازم حرف منو‌مدام نادیده گرفتی تا هر‌گردش غلطی دلت میخواد بکنی؟»
«احساساتت جلوی عقلت رو گرفته.»
«چرت نگو! من کاملاً منطق...»
«این‌طوری مستقیم به خود ارباب انجمن دسترسی‌چون داریم. می‌تونیم درست بیخ گوشش قوی بشیم‌نمی‌توانست و غافلگیرش کنیم. مطمئناً بهش فکر کردی.»
«......»
چونگ‌ریونگ دمی از‌تعلق سر خشم بیرون‌بنابراین داد ولی پاسخی نیامد.
اگرچه نفرت، مهار خشم را برایش‌گیونگ‌ون دشوار می‌ساخت، اما منطق نهفته در‌خویش کلام موک گیونگ‌ون را درک می‌کرد.
«عاقلانه فکر‌بنابراین کن. نباید‌ناگهانی خوشحال باشی؟»
«خوشحال؟»
«آره.»
«فکر می‌کنی این خوشحالم می‌کنه؟»
«آره. خیلی هیجان‌انگیزه. وقتی به عنوان شاگردش‌پیشنهاد اعتمادش رو جلب کردم، می‌تونم خنجر خیانت رو‌دیگر تو قلبش فرو کنم. این برات عالی نیست؟»
«!!!!!!»
با لحن هیجان‌زده‌ی‌حسادت موک گیونگ‌ون، خشم‌دیگر چونگ‌ریونگ لحظه‌ای فروکش کرد.
تمام فکر و‌کاپیتان ذکرش کشتن نسل و‌چون تبار ارباب انجمن بود.
اما با شنیدن‌تعلق حرف‌های موک گیونگ‌ون، دریافت‌پیشنهاد که حق با اوست.
«به نوادگان اون‌فرط حرومزاده نشون بدم‌نگاهش خیانت چه مزه‌ای داره؟»
آری.
این بچه راست می‌گفت.
صرفاً کشتن او راضی‌کننده نبود.
باید همه چیز را از او‌نگاهش می‌گرفت و همان یأسی را که‌واکنشش خود تحمل کرده بود، به او می‌چشاند.
تنها در‌ناامیدی آن صورت کینه‌ی‌واکنش صدساله‌اش آرام می‌گرفت.
«واقعاً می‌تونی‌اعضای این کار‌گارد رو باهاش بکنی؟»
«اگه تو بخوای.»
«... پس‌زمین هر کاری‌نیم‌نگاهی می‌خوای بکن.»
چونگ‌ریونگ کوتاه آمد.
با این حرف، گوشه‌ی لب‌واکنش موک گیونگ‌ون کمی لرزید و‌سوم سپس بر یک زانو نشست.
مشت‌هایش را به نشانه‌ی احترام در‌سئوپ برابر ارباب انجمن در هم گره‌نیز زد و با صدایی رسا اعلام کرد:
«چطور می‌تونم چنین افتخاری رو رد کنم‌پیشنهاد وقتی ارباب انجمن مایل به پذیرش منه؟واکنش لطفاً، من رو به شاگردی قبول کنید!»
در این هنگام، نایب‌ناباوری ارباب انجمن، مونگ سوچون،بین سرش را تکان داد.
«ازتون خواهش‌ناامیدی می‌کنم تجدید‌مقابل نظر کنید.»
اگرچه محکم سخن می‌گفت،گارد اما نیمی از وجود‌متفاوت مونگ سوچون تسلیم شده بود.
ارباب انجمن‌زمین هرگز حرفش‌نیم‌نگاهی را پس نمی‌گرفت.
در تمام طول بحث،ناباوری ارباب انجمن با نارضایتی آشکار‌موک به او خیره شده بود.
نتیجه از پیش مشخص بود.
او کار خودش را می‌کرد.
سپس، ارباب‌زمین انجمن لب‌نیم‌نگاهی به سخن گشود.
«فکر کردی این‌فرط ارباب به چنین‌نگاهش چیزهای پیش‌پاافتاده‌ای اهمیت میده؟»
«آه.»
درست همان‌طور که انتظار می‌رفت.
ولی...
درست زمانی که ارباب انجمن‌گشاد می‌خواست ادامه دهد، ناگهان اخم‌گیونگ‌ون در هم کشید و ساکت شد.
سکوت طولانی شد.
هیچ‌کس دلیلش را نمی‌دانست.
سپس، ارباب انجمن ادامه داد:
«... با این‌فرط حال، نگرانی‌های نایب‌نگاهش ارباب انجمن بی‌دلیل نیست.»
«بله؟»
«اگرچه سوگند وفاداری خورده، اما پیشینه‌اش‌سئوپ مبهمه و شایستگی‌هاش هنوز ثابت نشده.نیز مخالفت شورای بزرگان و افسران قابل درکه.»
«قضیه چیه؟»
ناگهان ارباب انجمن‌فرط داشت از موضع‌نگاهش او دفاع می‌کرد.
با اینکه به دمدمی‌مزاجی شهرت‌واکنش داشت، اما به ندرت در‌سوم چنین موقعیت‌هایی تصمیمش را تغییر می‌داد.
دلیل این تغییر چه بود؟
در حالی که مونگ‌نیم‌نگاهی سوچون در حیرت بود،ناگهانی ارباب انجمن ادامه داد:
«اما این‌چشمانش بچه تنها وارث‌گشاد هنر شمشیر ماهه.»
«......»
«همین به تنهایی باید برای‌سوم بستن دهن اونایی که نگران‌تحسین پیشینه‌اش هستن کافی باشه. موافق نیستی؟»
«... درسته.»
هنر شمشیر ماه.
آه، فراموش کرده بود.
بیشتر اعضای شورای‌کاپیتان بزرگان و افسران از‌چون این حقیقت بی‌خبر بودند.
اگر می‌فهمیدند که موک گیونگ‌ون پس‌بنابراین از یک قرن بر هنر شمشیر ماهِ‌مقابل گمشده مسلط شده، غوغایی به پا می‌شد.
نادیده گرفتن‌چشمانش این موضوع‌ناباوری اشتباه محاسباتی بود.
با این‌ناامیدی حال، ارباب‌مقابل انجمن اصرار ورزید.
«اما، این بار‌کاپیتان به نظر نایب‌سئوپ ارباب احترام می‌ذارم.»
«بله؟»
«اگه تو این مأموریت‌ناباوری موفق بشه، شایستگی و‌بین وفاداریش ثابت میشه. موافق نیستی؟»
«این که...»
«نیستی؟»
«... ارباب‌زمین انجمن حکیمانه‌نیم‌نگاهی سخن میگن.»
این مأموریت‌چشمانش از اهمیت‌ناباوری بالایی برخوردار بود.
موفقیت یا شکست در آن می‌توانست‌دیگر تعیین کند که آیا ارباب انجمن‌چون به خط مقدم بازمی‌گردد یا خیر.
بنابراین، موفقیت در آن‌گارد قطعاً موک گیونگ‌ون را به‌رنگی جایگاهی که نیاز داشت می‌رساند.
علاوه بر آن...
«کاخ امپراتوری پر از سگ‌های اتحاد عدالته.مدام اگه این پسره دنبال کمک اونا نره‌درک یا سعی نکنه فرار کنه، وفاداریش ثابت میشه.»
رشد سریع و‌حسادت رفتارش همین حالا‌دیگر هم آزاردهنده بود.
برخی حتی نگران بودند‌گارد که او تبدیل به‌متفاوت زهری برای ارباب انجمن شود.
اما اگر تمام شرایط محقق می‌شد،بنابراین مشکلی در پذیرش او به عنوان‌حسادت شاگرد توسط ارباب انجمن وجود نداشت.
در واقع، داشتن‌فرط چنین شاگرد بااستعدادی‌نگاهش نعمتی برای انجمن بود.
با این حال...
«باید محض‌اعضای اطمینان به‌گارد مویاک هشدار بدم.»
باید به پسرش، مونگ‌نیم‌نگاهی مویاک، دستور می‌داد که‌ناگهانی چشم از موک گیونگ‌ون برندارد.
اگر حتی ذره‌ای بی‌وفایی‌ناباوری از او سر می‌زد،بین باید فوراً کارش را می‌ساختند.
درست در همان‌حسادت لحظه، ارباب انجمن رو‌اعضای به موک گیونگ‌ون کرد.
«شنیدی چی گفتم؟»
«بله.»
«این مأموریت رو با موفقیت تموم‌نگاهش کن. اگه این کار رو بکنی،واکنشش تو رو به عنوان شاگرد چهارمم می‌پذیرم.»
«چه مأموریتی؟»
موک گیونگ‌ون با گیجی پرسید.
او بدون هیچ‌تعلق توضیح قبلی به‌بنابراین اینجا احضار شده بود.
ارباب انجمن خنده‌ی‌فرط کوتاهی کرد و به‌مدام نایب ارباب اشاره نمود.
«نایب ارباب‌ناامیدی مأموریت رو‌مقابل برات توضیح میده.»
با گفتن این حرف، ارباب‌سوم انجمن جلوتر رفت و در‌تحسین گوش موک گیونگ‌ون زمزمه کرد:
«انتظارات این‌زمین ارباب رو‌نیم‌نگاهی برآورده کن.»
سپس، با دستانی که در‌گشاد پشت کمرش قلاب کرده بود، چرخید‌گردش و زمین تمرین را ترک کرد.
موک گیونگ‌ون همان‌طور که دور شدن‌دیگر قامت ارباب انجمن را تماشا می‌کرد،چون زبانش را به نشانه نارضایتی چرخاند.
«چه دردسری.»
فکر کرده بود این‌نیم‌نگاهی شانس را دارد که‌ناگهانی فوراً شاگرد ارباب انجمن شود.
بدین ترتیب می‌توانست‌فرط به سرعت رازهای شمشیر‌مدام شبح را کشف کند.
اما همان‌طور که‌حسادت انتظار می‌رفت، هیچ چیز‌اعضای آسان به دست نمی‌آمد.
حالا چاره‌ای‌اعضای جز انجام این‌سوم به‌اصطلاح مأموریت نداشت.
تنها در‌زمین آن صورت می‌توانست‌نینداخته شاگرد چهارم شود.
تاپ، تاپ.
همان‌طور که ارباب انجمن در راهرو‌سئوپ قدم می‌زد، کفی دستش را به دیوار‌می‌کرد تکیه داد و به شدت سرفه کرد.
اوهو، اوهو.
حمله‌ی سرفه‌چشمانش طولانی‌تر از‌ناباوری معمول بود.
از میان‌ناامیدی سایه‌های کنارش، پیکری‌واکنش پنهان بیرون آمد.
«به خودتون فشار آوردید.»
«خیلی وقت‌زمین بود این کار‌نینداخته رو نکرده بودم.»
ارباب انجمن‌چشمانش خون را از‌گشاد لبانش پاک کرد.
آن پسر فراتر از حد انتظار بود و‌کاپیتان او را مجبور کرده بود انرژی درونی‌اش را‌هرچند بیش از آنچه قصد داشت به کار گیرد.
پیکر سایه‌وار حرکت کرد تا‌سوم زیر بغل ارباب انجمن را که‌هرچند به دیوار تکیه داده بود بگیرد.
اما ارباب‌زمین انجمن سرش‌نیم‌نگاهی را تکان داد.
«نه. حالم خوبه.»
«ولی...»
«شلوغش نکن. این‌کاپیتان ارباب بدن خودش‌سئوپ رو بهتر می‌شناسه.»
«اطاعت.»
مرد سایه‌وار تعظیم کوتاهی کرد.
سپس، ارباب انجمن‌حسادت انگار چیزی به‌دیگر یاد آورده باشد، پرسید:
«راستی، اون قضیه‌ی‌کاپیتان قبلی چی بود؟سئوپ گفتی قبلاً دیدیش؟»
مرد پیامی از طریق انتقال صدا فرستاده و از او خواسته‌ناامیدی بود دست نگه دارد، و ارباب انجمن را مجبور کرده بود‌متفاوت با اکراه پذیرش موک گیونگ‌ون به عنوان شاگرد را به تعویق بیندازد.
وگرنه اعتراضات‌چشمانش نایب ارباب‌ناباوری را نادیده می‌گرفت.
در پاسخ‌ناامیدی به این سوال،واکنش مرد سایه‌وار گفت:
«... مطمئن نیستم.»
«مطمئن نیستی؟»
«شبیه کسیه، اما‌فرط هویتش، اسمش... همه‌نگاهش چیز خیلی متفاوته.»
«شبیه کی؟ اوهو، اوهو.»
ارباب انجمن‌اعضای با حمله‌ی سرفه‌ی‌سوم دیگری تلوتلو خورد.
مرد با عجله‌تعلق جلو رفت تا‌بنابراین او را نگه دارد.
در نور، چهره‌اش نمایان شد؛ مردی میانسال با‌بین زخمی طولانی بالای ابروی چپش، که شمشیری سیاه‌خویش شده، انگار که سوخته باشد، در دست داشت.
در حالی که زیر‌مقابل بغل ارباب انجمن را‌کاپیتان گرفته بود، پاسخ داد:
«شبح کشتار.»
«شبح کشتار؟ اون کیه؟»
این لقب‌چشمانش برای ارباب‌ناباوری انجمن ناآشنا بود.
صدای مرد‌ناامیدی سنگین و‌مقابل جدی شد.
«مرد مرده‌ای‌اعضای که باید‌گارد مرده می‌موند.»