چپتر 14: معامله (۱)
0«!؟»
کلام موک گیونگ‌ون باعث شد چهره محافظش، گو چان، درهم و خشک‌حال شود. از آنجا که ارباب جانگ‌جو در امان بود، نیازی به فاش کردن‌به‌سرعت این داستان نبود، اما موک گیونگ‌ون به‌شکل غیرمنتظره‌ای مستقیم به آن اشاره کرد.
«امکان نداره...»
یعنی واقعاً این‌قدر عجله داشت که بانو سوک را تحریک کند؟بیرون این موضوع عملاً راز مگوی او بود. اشاره به اینکه او چنین‌همین چیزی را می‌داند، می‌توانست به راحتی باعث شود همین‌جا به قتل برسد.
«لعنت بهش!»
گو چان با تنش به بانو سوک نگاه کرد.قدم همان‌طور که انتظار می‌رفت، چهره‌اش حتی از معمول هم‌یکسره شرورانه‌تر شده بود. ولی بلافاصله خشمی از دهانش بیرون نریخت.
«توی توله...»
از همان ابتدا شک داشت که موک گیونگ‌ون ممکن است چیزی دیده یا کشف کرده‌همان باشد، به همین دلیل به اینجا آمده بود. ولی برخورد موک گیونگ‌ون کاملاً دور از‌اعتراف انتظار بود. اعتراف به اینکه راز او را می‌داند، هیچ فرقی با درخواست مرگ نداشت.
«قصدش چیه؟»
آیا این بچه فکر می‌کرد چون نقطه ضعف او را در دست دارد،یونگ می‌تواند گستاخانه رفتار کند؟ اگر این‌طور بود، قدم اشتباهی برداشته بود. به هر حال،گردن اگر موک یونگ-هو تبدیل به ارباب جانگ‌جو می‌شد، کار این بچه باید یکسره می‌شد.
پاپاک!
دست بانو سوک همچون ماری که طعمه‌اش را هدف گرفته باشد، به‌سرعت به سمت‌توله گردن موک گیونگ‌ون خیز برداشت و آن را فشرد. با دیدن حرکت او، گو چان‌دور مطمئن شد. او بی‌تردید یک استاد درجه یک از خاندان مشهور سوک در گوم‌هوا بود.
«فقط برادر‌دست ارشد گام‌می‌تواند می‌تونه حریفش بشه.»
این یعنی موک گیونگ‌ون‌می‌تواند با حریفی روبرو بود‌این‌طور که از پسش برنمی‌آمد.
«آه؟»
در حالی که گردنش در چنگال زن بود، نوری‌خشمی عجیب در چشمان موک گیونگ‌ون درخشید. او در درونش‌است از قدرت و حرکت منحصر‌به‌فرد دست زن متعجب شده بود.
«این زنه قویه؟»
اطلاعات می‌گفت که او از خاندان سوک گوم‌هواست،این‌طور بنابراین انتظار می‌رفت هنرهای رزمی‌اش در حد قابل قبولی‌باید باشد. اما او بسیار قوی‌تر از گو چان بود.
«جالبه.»
مچ دست بانو سوک فوق‌العاده ظریف بود. هیچ تفاوتی‌خشمی با زنان دیگر نداشت، ولی با این حال بسیار‌است نیرومند بود. حقیقتاً که قدرت هنرهای رزمی اسرارآمیز بود.
با دیدن واکنش‌دارد موک گیونگ‌ون، چشمان‌رفتار بانو سوک باریک شد.
«این بچه...»
او گردنش را گرفته بود تا مرعوبش کند، تا نشان دهد هر لحظه می‌تواند جانش را بگیرد، اما‌برادر پسرک حتی ذره‌ای ترس از خود نشان نمی‌داد. با اینکه چون فرزند خودش نبود او را زیاد ندیده‌قدرت بود، ولی آیا این بچه چنین دل و جرأتی داشت؟ فکر می‌کرد او بزدل‌ترین فرد میان برادران ناتنی‌اش باشد.
«تو...»
همین یک کلمه از دهان بانو سوک باعث شد گو چان آب دهانش را به‌می‌شد سختی قورت دهد. نکند فهمیده بود؟ اگر فکرش را می‌کرد، یک استاد درجه یک احتمالاً‌فشرد می‌توانست تنها با گرفتن گردن کسی بفهمد که او هنرهای رزمی کار کرده است یا نه.
ولی،
«...نکنه داشتی‌به‌سرعت خودِ واقعی‌ت‌گردن رو پنهان می‌کردی؟»
«!؟»
کلمات بانو سوک، گو چان را مات و مبهوت کرد. آیا باید این را‌تبدیل خوش‌شانسی می‌دانست؟ یا باید آن را به چشمِ برانگیخته شدنِ بیشترِ شکِ او می‌دید؟ او‌برداشت شک نکرده بود [که گیونگ‌ون رزمی‌کار است]، اما به نظر می‌رسید برداشت منفی‌تری کرده است.
«این خودِ واقعی توئه...»
در آن لحظه،سمت موک گیونگ‌ون لب‌برداشت به سخن گشود.
«این... چیز... مهمی... نیست...»
«چی؟»
«اگه ارباب جانگ‌جو... بمیره...می‌تواند واسه پسر ارشد... سخت‌این‌طور میشه... که ارباب جانگ‌جو بشه.»
«توی توله!»
کرک!
فشار دست‌دست بانو سوک‌می‌تواند حتی بیشتر شد.
«توی توله‌ی گستاخ. فکر کردی نمی‌تونم‌رفتار همین‌جا و همین الان بکشمت؟ فکر‌حال کردی داری با کی معامله می‌کنی؟»
«این... یکم درد داره.»
با شنیدن حرف موک گیونگ‌ون، زن اخم کرد. با این مقدار فشار‌نریخت روی گردن، نفس کشیدن باید سخت می‌بود، ولی حالت چهره پسر تغییر زیادی‌اینجا نکرده بود. یعنی درد نمی‌کشید؟ در حالی که متعجب بود، موک گیونگ‌ون گفت:
«در واقع... معامله کردن... نیاز‌گستاخانه به... یه سطح خاصی از...اشتباهی احتیاط... در برابر طرف مقابل داره.»
«احتیاط؟ فکر کردی من‌می‌تواند در برابر کسی مثل‌این‌طور تو چنین حسی دارم؟»
در میان چهار پسر خاندان موک، موک گیونگ‌ون ضعیف‌ترین فرد در هنرهای‌استاد رزمی بود. علاوه بر این، مادرش مرده بود و خاندان مادری‌اش تقریباً‌حریفی نابود شده بود، پس چه چیزی می‌توانست او را وادار به احتیاط کند؟
همان لحظه بود.
«راهب شیطانی.»
به محض‌دست اینکه کلمات‌می‌تواند ادا شدند.
هم‌چیت!
حسی لرزه‌آور که باعث مورمور شدن ستون فقراتش شد،خشمی وجودش را فرا گرفت. سپس، بانو سوک انگار که‌است به چیزی برخورد کرده باشد، به عقب هل داده شد.
چوارورور!
در حالی که حدود‌می‌تواند چهار قدم به عقب‌این‌طور رانده می‌شد، چشمانش لرزید.
«اون چی بود همین الان؟»
نمی‌توانست چیزی ببیند، اما چیزی لمسش کرده بود. او با بالا‌بیرون بردن چی و ایجاد نیروی دافعه به عقب پرتاب شده بود،باشد اما آن حس فراتر از ناخوشایند بود؛ حسی سرد و مهیب داشت.
«هووف.»
موک گیونگ‌ون که نیم‌تنه‌اش را‌گستاخانه راست کرده بود، گردنش را‌اشتباهی چرخاند تا گرفتگی‌اش را رفع کند.
ودوک! ودوک! (صدای شکستن قلنج)
«اینکه یکی‌چهره‌اش گردنت رو بگیره‌شرورانه‌تر تجربه خوشایندی نیست.»
با لحنی آرام این را گفت،رفتار اما بانو سوک با نگاهی تیز‌حال به او خیره شد و گفت:
«تو... همین‌دست الان چه‌می‌تواند غلطی کردی؟»
«منظورت چیه؟»
«همین الان، قطعاً...»
توضیح دادنش سخت بود. موک گیونگ‌ون مستقیماً کاری با او‌اشتباهی نکرده بود. ولی آن حس عجیب چه بود؟ در حالی‌همچون که سعی می‌کرد بفهمد، موک گیونگ‌ون روی تخت نشست و گفت:
«حالا به معامله فکر می‌کنی؟»
«معامله؟ مسخره‌ست. فکر کردی‌گردن شانسی مثل چیزی که‌دیدن الان شد دوباره تکرار میشه؟»
«هنوز نه، به نظر‌معمول میاد. پس، نظرت راجع‌بلافاصله به یه ندیمه چیه؟»
«چی؟»
«سمت چپی خوبه.»
«منظورت از سمت چپ چیه...»
همین که‌چهره‌اش خواست بپرسد،معمول اتفاق افتاد.
«آخ!»
نگاه همه‌دست به سمت‌می‌تواند منبع صدا چرخید.
«!؟»
چشمان بانو سوک لرزید. نه تنها او، بلکه چشمان همه افراد داخل‌نریخت اتاق گرد شده بود. یکی از ندیمه‌هایی که بانو سوک همراهش آورده‌دلیل بود، حدود یک جانگ بالاتر از سطح زمین، در هوا معلق بود.