چپتر 495: فصل نهایی (۲)
0«همش من بودم.»
اشک‌ها بی‌اختیار جاری شدند.
— آه... تو... تو...
— هووووم! هووووف!
افکار بی‌شمار و ناآرام از طریق‌اون کف دست موک گیونگ‌ون که گونه‌شدم چونگ‌ریونگ را لمس می‌کرد، سرازیر شدند.
چشمان سرخ و اشک‌بارش لرزیدند.
خاطرات در‌حرف‌ها برابر دیدگانش‌صدها نقش می‌بستند.
— چرا همه چیز‌تمومش رو به من سپردی؟بیدار من فقط یه ظرف انسانی‌ام.
— ...
— تو فقط یه‌لحظه انسان معمولی نیستی. مگه‌بگی الان درخشان‌تر از همیشه نیستی؟
— تو...
[یکی می‌گفت: «چون کوتاهه،تمومش بیشتر میدرخشه.» ما هم‌بیدار باید همین‌طوری زندگی کنیم.]
چهره خندان و روشن او.
اون همه چیز من بود.
به عنوان پادشاه شیاطین متولد شدم، به نوعی‌برات جاودانه بودم، اما آرزوی یک زندگی انسانی را‌نیاوردش داشتم... گذرا، ولی درخشان‌تر از هر کس دیگه.
— فسسسس!
شعله‌های سیاه کم‌کم‌چهره کوچک می‌شدند و‌اون رو به خاموشی می‌رفتند.
— واقعاً...نمی‌خواستی طولانی بود،لحظه خیلی طولانی.
«بس کن. لازم نیست اراده‌ت رو‌تکرار این‌طوری کامل تو من حل کنی.بودی نه، اصلاً چرا می‌خوای ناپدید بشی؟»
— من ناپدید نمیشم.
«تو!»
— لازم‌نمی‌خواستی نیست... اون‌طوری‌لحظه فکر کنی...
من... توام.
تو... منی.
در آخر... ما یکی هستیم.
همزمان با کوچک شدن‌لحظه شعله سیاه به اندازه یک‌شده انگشت، صدا نیز ضعیف شد.
«بسه! تمومش کن. مگه نمی‌خواستی‌هزاران ببینیش؟ مگه نمی‌خواستی هر لحظه‌تنها که بیدار می‌شدی بهش بگی؟»
چون همه‌ضعیف خاطرات یکی‌تمومش شده بود، می‌دونستم.
هر بار که واسه یه لحظه‌اون بیدار می‌شد، آروم همون حرف‌ها رو‌شدم ده‌ها، صدها، هزاران بار تکرار می‌کرد.
[خیلی دلم‌نمی‌خواستی برات تنگ‌لحظه شده بود.
تو تنها عروس من بودی.]
ولی هیچ‌وقت‌ضعیف بلند به‌تمومش زبون نیاوردش.
خوب می‌فهمیدم‌کنیم چرا این‌خندان کار رو کرد.
واسه اینکه‌نمی‌خواستی هیچ حسرتی‌لحظه باقی نذاره.
اگه حتی یه ذره حسرت‌هزاران باقی می‌موند، ممکن بود قبول‌تنها نکنه با ظرف انسانیش یکی بشه.
— سوول... و... داستان...تمومش زیبا و... درخشان من...بیدار همون موقع تموم شد...
الان... نوبت‌کنیم داستان چونگ‌ریونگ...خندان و توئه.
اخگر رو به مرگ.
درون آن،حرف‌ها او لحظه‌ای دیدارشان‌هزاران را تصور کرد.
و برای آخرین بار‌تمومش به عروسش اندیشید، زیبا،بیدار بسان یک گل صدتومانی سرخ.
— هووووف!
آن اخگر خاموش‌ببینیش شد و مانند حرارت‌بهش مه آلود پراکنده گشت.
خاطراتی که در خود داشت،هزاران پیش چشمان چونگ‌ریونگ متبلور شد و‌عروس اشک را از قلبش جاری ساخت.
«می‌دونستم. تو می‌دونستی.»
بیش از صد سال پیش، بعد از‌بود مرگ، اون تبدیل به یه روح کینه‌توز‌جاودانه شده بود که فقط عطش انتقام داشت.
اولش، منم تو بدبختیش شریک‌بیدار بودم، به عنوان یه همدرد‌می‌دونستم که تو تاریکی گیر افتاده بود.
ولی کم‌کم، اون‌ده‌ها شد نور قلبم و‌دلم شدیداً بهش دلبسته شدم.
فکر می‌کردم دیگه‌بسه هیچ‌وقت کسی رو‌ببینیش دوست نخواهم داشت.
ولی نتونستم‌کنیم اون احساسات‌خندان رو پنهان کنم.
واسه همین‌نمی‌خواستی انسان شدم، نه‌بیدار اون خودِ قدیمیت.
[...
آره.
باهات می‌مونم.
حتی اگه‌نمی‌خواستی فقط واسه‌لحظه یه لحظه باشه.]
حالا می‌فهمم‌حرف‌ها چرا اون‌صدها حرف رو زد.
اون واقعاً‌ضعیف واسه تمام اون‌نمی‌خواستی لحظات غمگین بود.
[داستان درخشان‌کنیم من با‌خندان سوول تموم شده.]
با این حال، بدون اینکه هیچ حسرتی بذاری،بگی اون لحظات کوتاه ولی زیبایی که با هم‌حرف‌ها داشتیم رو تو قلبت نگه داشتی و رفتی.
نه، تو‌حرف‌ها با اون‌صدها یکی شدی.
صداش هنوز‌ضعیف ضعیف تو‌تمومش گوشم می‌پیچه.
[خیلی دلم‌کنیم برات تنگ‌خندان شده بود.
تو تنها عروس من بودی.]
— آاااااااه!
چونگ‌ریونگ با اندوه فریاد‌تمومش کشید و موک گیونگ‌ون‌بیدار را محکم در آغوش گرفت.
خیلی دلم‌کنیم برات تنگ‌خندان شده بود.
کاش فقط یه بار... حتی واسه یه‌بهش لحظه، اگه می‌تونستم یه بار ببینمت، برام‌آروم مهم نبود که تا ابد محو بشم.
— فشار!
چنان چسبیده بود‌بسه که انگار هر لحظه‌لحظه ممکن است ناپدید شود.
اما ناگهان—
— فسسسس!
بدن روحانی‌اش داشت‌ده‌ها از بدن موک‌تکرار گیونگ‌ون عبور می‌کرد.
«!؟»
چشمان موک گیونگ‌ون لرزید.
با اینکه انرژی درونی‌اش ضعیف‌بیدار و کم‌سو بود، باور داشت هنوز‌بار کمی قدرت برایش باقی مانده است.
اما انرژی روحی‌ده‌ها زن به سرعت‌تکرار در حال تخلیه بود.
«چونگ‌ریونگ؟»
— آه... چرا...
— قرررچ!
قدرت نفرینی احساس شد.
سپس موک گیونگ‌ون، موک‌گان—یا بهتر‌نمی‌خواستی بگوییم، بی یونگ‌هون—را دید که‌بهش در حال اجرای مهرهای دستی بود.
محیط اطراف‌کنیم مملو از قدرت‌روشن نفرین‌شده او شد.
— اوه...
ار... ارباب...!
گام هو-وی، محافظی که تلاش می‌کرد کالبد روح را‌می‌شدی حرکت دهد، و وی سو-یون، به شدت عذاب می‌کشیدند؛همون چرا که بدن روحانی او در حال محو شدن بود.
به خاطر حصاری که با‌روشن قدرت نفرین ایجاد شده بود،شیاطین انرژی ارواح به سرعت تخلیه می‌شد.
— جرقه!
نوری خشمگین‌حرف‌ها در چشمان‌صدها موک گیونگ‌ون درخشید.
در همان لحظه، چهره بی یونگ‌هون که با‌بیدار مهرهای دستی مشغول خواندن نفرین بود، از درد‌می‌شد در هم پیچید و خون از دهانش فوران کرد.
— پوففف!
این به خاطر آن بود‌بیدار که قلبش هدف «شمشیر قلب»،می‌دونستم شمشیر روح، قرار گرفته بود.
شمشیر قلب موک گیونگ‌ون، که حالا به‌دلم لطف خاطرات بازیابی‌شده و مهارت پزشکی بی‌همتا‌بلند بسیار قوی‌تر از قبل بود، قدرتی مقاومت‌ناپذیر داشت.
با این حال،
«قلپ، قلپ! یومانگ‌جه‌سون، مویونارا...»
با وجود اینکه قلبش پاره‌پاره‌بیدار شده بود، بی یونگ‌هون دیوانه‌می‌دونستم همچنان به خواندن نفرین ادامه می‌داد.
چشمانش لبریز‌حرف‌ها از خشم‌صدها و جنون بود.
— شششش!
«چونگ‌ریونگ!»
تلاش‌های نفرین‌شده‌نمی‌خواستی برای نگه‌داشتن‌لحظه او بی‌فایده بود.
روح در حال محو شدن او‌تکرار از میان بازوان موک گیونگ‌ون عبور‌بودی کرد و به سمت پایین سقوط کرد.
— چا‌ضعیف چا چا‌تمومش چا چا!
«سرباز! جنگ! شکاف! آرایش!»
موک گیونگ‌ون مهرهای دستی «تکنیک‌بیدار زندگی نه کاراکتر» را شکل‌می‌دونستم داد و سپس وردی خواند.
چهار ستون در اطراف چونگ‌ریونگِ در‌تکرار حال سقوط برپا شد و دیوارهایی‌بودی برای به دام انداختن او تشکیل داد.
این «تکنیک‌ضعیف زنجیر چهار‌تمومش قله» بود.
—گریت!
—اسنپ!
پیکر جدید موک گیونگ‌ون‌صدها در یک چشم بر هم‌تنگ زدن به بی یونگ‌هون رسید.
با این حال، بی یونگ‌هون هیچ نشانه‌ای‌لحظه از توقف یا جاخالی دادن بروز نداد‌بار و همچنان به خواندن اوراد ادامه می‌داد.
چشمان دیوانه‌وارش‌کنیم همه چیز‌خندان را می‌گفت.
«من نمی‌تونم اونو‌ببینیش داشته باشم، پس نمی‌ذارم‌بهش تو هم داشته باشیش.»
حتی اگر این‌ده‌ها به معنای نابودی‌تکرار ابدی سوول بود...
—ویشششش! مورمورکننده!
در برابر آن جنون بی‌پایان، شمشیر‌اون موک گیونگ‌ون، لبریز از قصد کشتن،شدم پیکر بی یونگ‌هون را دو شقه کرد.
—چاک! چئوجئوجوک!
تنها پس از دو‌صدها نیم شدن بود که صدای‌تنگ نفرین‌های بی یونگ‌هون خاموش شد.
—چاچاچاچاچاچاچا!
موک گیونگ‌ون که راضی نشده بود، بی‌درنگ‌بود صدها پس‌تصویر ایجاد کرد و جسد بی‌جاودانه یونگ‌هون را به ذراتی ناچیز تبدیل نمود.
در حالی که هنوز آرام نگرفته بود، موک‌بگی گیونگ‌ون آماده شد تا فرم جدیدی را به سمت‌ده‌ها چونگ‌ریونگ که در حال سقوط بود بفرستد، که ناگهان—
—سسسسس!
از میان غبارِ‌بسه خونِ پراکنده شده،ببینیش چیزی مبهم پدیدار گشت.
یک روح کینه‌توز بود.
وقتی بی یونگ‌هون در هیبت این روح‌بهش زخم‌خورده بازگشت، موک گیونگ‌ون گویی که از‌آروم این اتفاق خشنود است، گلویش را چنگ زد.
—کرک!
او تصمیم گرفت حتی روحش‌نمی‌خواستی را هم محو کند تا‌بهش نتواند در چرخه تناسخ سرگردان شود.
آنگاه، روح بی یونگ‌هون دستش‌روشن را به سمت صورت موک گیونگ‌ون‌متولد دراز کرد، گویی قصد مقاومت داشت.
موک گیونگ‌ون غرید:
«نابود شو.»
—پیسسسس!
تحت تأثیر جادو و‌خندان قدرت نفرین‌شده، روح بی یونگ‌هون‌پادشاه شروع به متلاشی شدن کرد.
ولی چهره‌اش که زمانی خشمگین بود،می‌شدی اکنون متفاوت به نظر می‌رسید—مانند کسی‌واسه که همه چیز را رها کرده باشد.
در آن لحظه،ده‌ها افکار ناخودآگاهش از‌تکرار درون روحش نشت کرد.
—شاک! شاک!
[بس کن.
خواهش می‌کنم... بس کن.]
بی یونگ‌هون با خنجری به‌هزاران صورت خود زخم می‌زد و‌تنها به طرز وحشتناکی رنج می‌کشید.
چرا؟ چون کنترل بدنش را از دست داده‌بیدار بود، بنابراین وقتی سعی می‌کرد چشم روی پیشانی‌اش‌می‌شد را کور کند، در عوض صورت خود را می‌برید.
[خواهش می‌کنم... تو رو خدا...]
افکار هجوم‌آورده، خاطرات تلخِ لحظاتی در صد سال گذشته بودند‌می‌دونستم که او برای مدتی کوتاه از کنترل موک‌گان رها می‌شد و‌دلم تلاش می‌کرد یا به زندگی خود پایان دهد یا فرار کند.
او دائماً میان جنون‌صدها و عقلانیتی که در‌برات درونش حبس شده بود، می‌جنگید.
ولی در‌ضعیف پایان، جنون‌تمومش همیشه پیروز می‌شد.
—سسسسس!
با خواندن این افکار،لحظه چشمان موک گیونگ‌ون به‌بگی طرزی پیچیده تیره شد.
پس تو هم نتوانسته‌صدها بودی از جنون فرار کنی‌تنگ و برده‌ی کنترل موک‌گان بودی.
با این حال، حتی به عنوان یک روح کینه‌توز،می‌شدی وقتی از آن کنترل رها شدی، طوری رفتار کردی که‌حرف‌ها انگار بدون هیچ توضیحی قصد حمله به من را داری.
[من باید نابود شم.
باید تا آخرش پلید‌لحظه بمونم تا کینه اون‌بگی زن کاملاً شسته بشه.]
افکارش خواهان نابودی خودش بودند.
تنها با محو شدن او‌نمی‌خواستی به عنوان منشأ تمام شرارت‌ها، کینه‌بگی آن زن می‌توانست کاملاً پاک شود.
—سسسسس!
همزمان با پراکنده و محو شدن روح کینه‌توز بی یونگ‌هون، به‌بار نظر می‌رسید که او سرش را به آرامی تکان می‌دهد، گویی‌برات بی‌صدا به آن زن التماس می‌کرد که به کسی چیزی نگوید.
و بدین ترتیب، روح کینه‌توز بی‌تکرار یونگ‌هون کاملاً متلاشی شد و حتی‌بودی کالبد روحی‌اش نیز از بین رفت.
با اینکه او در پایان سعی‌ببینیش کرد کاری برای آن زن انجام‌شده دهد، موک گیونگ‌ون هیچ ترحمی حس نکرد.
هرچه باشد، آن‌چهره جنون تماماً از‌اون خود او نشأت می‌گرفت.
—اسنپ!
موک گیونگ‌ون «تکنیک زنجیر چهار قله» را‌دلم به سمت زمین هدایت و آن را‌بلند باطل کرد، سپس وضعیت چونگ‌ریونگ را بررسی نمود.
او که تقریباً کاملاً از هوش‌ببینیش رفته بود و در آستانه ناپدید‌شده شدن قرار داشت، با صدایی ضعیف گفت:
«بی... بی یونگ‌هون؟»
«اون...»
در پاسخ به سؤال او،هزاران موک گیونگ‌ون خواست بگوید که او‌عروس نابود شده است، ولی تردید کرد.
روح او همین‌بسه حالا هم تقریباً‌ببینیش از دست رفته بود.
اگر به او می‌گفت که بی‌اون یونگ‌هون، منشأ کینه‌اش، نابود شده است و‌نوعی این باعث بدترین نتیجه ممکن می‌شد چه؟
وی سو-یون، فرم اصلی روح او،می‌شدی پیش‌تر از چرخه تناسخ گریخته بود،واسه بنابراین او می‌توانست به سادگی ناپدید شود.
«چی‌کار باید بکنم؟»
او که معمولاً‌بسه قاطع بود، اکنون‌ببینیش نمی‌توانست هیچ تصمیمی بگیرد.
چونگ‌ریونگ به دلیل‌چهره تخلیه انرژی روحی‌اون تقریباً محو شده بود.
او نمی‌توانست‌نمی‌خواستی در این‌لحظه لحظه ریسک کند.
—هاااه... هاااه...
ارباب.
در آن لحظه، اگرچه کالبد روحی خودش نیز در‌پادشاه حال محو شدن بود، گام هو-وی نزدیک شد؛ او‌داشتم تا آخرین لحظه از بدن وی سو-یون محافظت کرده بود.
با دیدن وی سو-یون‌لحظه که توسط هو-وی حمل می‌شد،شده چشمان موک گیونگ‌ون دوباره لرزید.
«...»
این صحنه او را به یاد گفتگویش‌لحظه با راهب شیطانی پس از به دست‌بار آوردن قدرت ادغام جان و روح انداخت.
[آیا میشه جان و‌خندان روح رو یکی کرد، طوری‌پادشاه که روح بدن اصلی باشه؟]
[روح بدن اصلی باشه؟ مگه‌بیدار ممکنه؟ روح مثل یه فکر‌می‌دونستم قوی و باقی‌مونده از زندگی فرده.
وقتی از‌حرف‌ها چرخه تناسخ رد‌هزاران بشه، پراکنده میشه.
این «جان»ضعیف هست که‌تمومش موضوع اصلی تناسخه.]
[...
اگه جان و روح یکی بشن‌می‌شدی چی میشه؟ آیا این همه چیز‌واسه رو در مورد روح پاک می‌کنه؟]
[آره.
راه طبیعی همینه.]
—تایت!
موک گیونگ‌ون‌نمی‌خواستی مشتش را‌لحظه محکم گره کرد.
—چکه!
ناخن‌هایش در گوشت‌بسه فرو رفت و خون‌لحظه از دستش جاری شد.
حالا که به پایان این سفر‌اون رسیده بودند و بالاخره حقیقت یکدیگر را‌نوعی می‌دانستند، چرا پایان کار باید این‌گونه می‌بود؟
کار درست این بود که‌بیدار جان و روح او را‌می‌دونستم یکی کند تا بتواند زنده بماند.
ولی اگر این اتفاق می‌افتاد، «روح»تکرار (خاطرات و هویت چونگ‌ریونگ) توسط چرخه‌بودی تناسخ شسته می‌شد و از بین می‌رفت.
او دیگر آن چونگ‌ریونگی‌تمومش که موک گیونگ‌ون می‌شناخت نبود،می‌شدی بلکه به زندگی گذشته‌اش بازمی‌گشت.
—ویش!
اگرچه روحِ رنگ‌باخته دیگر قادر به‌می‌شدی لمس کردن نبود، چونگ‌ریونگ دستش را به‌می‌شد سوی مشت گره‌خورده موک گیونگ‌ون دراز کرد.
با نگاهی که گویی می‌گفت همه چیز‌دلم را می‌داند، لب‌هایش را گشود، میان اشک‌ها‌بلند لبخندی زد و بی‌صدا گفت که اشکالی ندارد.