چپتر 83: سوگند خون (۳)
0«پدربزرگ...
آیا خاندان ما،عادتی خاندان لی، واقعاً‌تکرار یه مشت خائنن؟»
«جی-یوم، این سوالت‌شرافت ربطی به اون‌عضو زخم‌های روی صورتت داره؟»
«........»
لی جی-یومِ یازده‌جمله ساله، پاسخی به‌همیشگی پرسش پدربزرگش نداد.
شنیدن چنین سخنانی حین‌همیشگی پرسه زدن در گردهمایی‌های جناح‌ها،قابل امری متداول و روزمره بود.
خائنین... خاندانی سراسر خیانت.
او انواع توهین‌ها‌باری و قلدری‌ها را‌مردی تحمل کرده بود.
سعی کرده بود‌سختی‌ها نادیده‌شان بگیرد و در‌جویدن برابر آزارشان ایستادگی کند.
ولی تمام تلاش‌هایش بیهوده بود.
این باری بود که از پدربزرگش به ارث رسیده‌امید بود؛ مردی که سوگند وفاداری به «نبض ماه»ِ ناپدید شده‌موضوع خورده بود و این بهایی بود که آن‌ها باید می‌پرداختند.
«.......
یعنی خاندان لیِ ما‌زمانی هیچ‌وقت نمی‌تونه از زیر‌جناح بار این ننگ خلاص بشه؟»
«جی-یوم.......»
پدربزرگش با ترحم به‌همچون جی-یوم که صورتش پر‌تکرار از زخم بود، نگریست.
سپس او را گرم در آغوش‌خار گرفت و با صدایی نرم اما‌جمله استوار سخن گفت: «یادته چی بهت گفتم؟»
«شستن چوب و چشیدن زهره.»
شستن چوب و چشیدن زهره.
معنایش تحمل سختی‌ها بود؛ خوابیدن‌بستری بر بستری از خار و‌آینده جویدن زهره تلخ به امید آینده.
پدربزرگش اغلب این‌جمله جمله را همچون عادتی‌برایش همیشگی برایش تکرار می‌کرد.
این موضوع قابل درک بود، چرا که شرافت پدربزرگش،امید که زمانی یکی از ده عضو ارشد جناح بود،می‌کرد از آن روز شوم به خاک سیاه نشسته بود.
«........»
«چرا جواب نمی‌دی؟»
«دیگه نمی‌دونم.»
او سعی کرده‌سختی‌ها بود همان‌طور که پدربزرگش‌جویدن گفته بود، تحمل کند.
ولی تلاش برای وصله‌همیشگی پینه کردن قلبی که هر‌قابل روز بیشتر می‌شکست، بی‌فایده بود.
چرا پدربزرگش، پدرش و خود او باید این‌گونه رنج می‌کشیدند؟ آیا فقط به‌نشسته این خاطر بود که سوگند وفاداری خورده بودند؟ چرا در جناح با آن‌ها‌بیشتر این‌قدر بی‌رحمانه رفتار می‌شد، آن هم برای کاری که حتی انجامش نداده بودند؟
«پدربزرگ، چرا قسم‌سختی‌ها وفاداری ابدی به‌خار رهبر فرقه نمی‌خوریم تا...»
«آه!»
برای اولین بار،عادتی حالتی وحشتناک را‌تکرار در چهره پدربزرگش دید.
پدربزرگش که هرگز هیچ احساسی بروز نمی‌داد،همیشگی از پیشنهاد سوگند وفاداری به رهبر فرقه برای‌شرافت فرار از این بارِ ننگ، خشمگین شده بود.
چرا از دست او عصبانی بود؟ مگر حرف‌وفاداری اشتباهی زده بود؟ در فوران احساسات، برای اولین‌باید بار حس طغیان و سرکشی به او دست داد.
«مگه... حرف اشتباهی زدم؟ چرا‌عادتی با خاندان ما که یه‌موضوع جناح وفاداره، باید این‌طوری رفتار بشه...؟»
«برو بیرون!»
دردِ سیلی که در‌جمله گوشش پیچید، جی-یوم را‌برایش از ادامه صحبت بازداشت.
در میان آن عذاب، پدربزرگش با چشمانی که خون در آن‌ها دویده بود،نشسته فریاد زد: «مهم نیست تهش چی میشه، وظیفه یه رعیت اینه که تا‌بیشتر آخرش به اربابی که براش قسم خورده وفادار بمونه! مگه اینو بهت یاد ندادم؟»
«اون ارباب از راه‌خوابیدن درست منحرف شده و‌تلخ خاندان ما مُهر خیانت خورده.
اصلاً این یعنی چی؟ و از اونجایی که‌تکرار شما اون اشتباه رو پذیرفتین، مگه قبول نکردین‌یکی که تا چهار نسل محکوم به سوگند خون باشیم؟»
هر چه بیشتر‌سختی‌ها به آن فکر‌خار می‌کرد، خشمگین‌تر می‌شد.
چرا پدربزرگش هرگونه ارتباط با آن شخص را به شدت انکار نمی‌کرد؟ چرا او‌یکی باید به گناهان آن شخص گره می‌خورد؟ فقط به این دلیل که یک رعیت‌گفته بود؟ «نمی‌تونم قبولش کنم!» پس از آن روز، جی-یوم دیگر با پدربزرگش صحبت نکرد.
او دندان‌هایش را به‌زمانی هم فشرد و خود‌جناح را وقف تمرینات رزمی کرد.
اگر خودش را در‌ارث چیزی غرق نمی‌کرد، تحمل‌وفاداری این وضعیت برایش غیرممکن بود.
همان‌طور که بر تمریناتش تمرکز کرده بود، تبدیل به اولین‌موضوع نفر در خاندانش شد که پیش از رسیدن به سن بلوغ،شوم موفق به دستیابی به سطح پنجم «تکنیک شمشیر شعله سرخ» می‌شود.
این دستاورد، انگیزه‌اش را بیش از پیش‌جویدن شعله‌ور کرد. «من می‌تونم.» هیچ‌یک از اجدادش‌عادتی تکنیک شمشیر شعله سرخ را تکمیل نکرده بودند.
حتی پدربزرگش هم‌عادتی تنها به سطح‌تکرار هشتم رسیده بود.
هنگامی که «تکنیک شعله عظیم» را تمرین می‌کرد،جناح انرژی حرارتی قوی‌تر می‌شد و تنها به همان‌جا‌دیگه ختم نمی‌شد؛ بلکه بدن تمرین‌کننده را نیز می‌سوزاند.
ولی او اطمینان داشت که می‌تواند‌خار از سطح هشتم فراتر رود و‌جمله به سطوح نهم و حتی دهم برسد.
شاید این‌اغلب طمع تبدیل‌همچون به زهر می‌شد؟
- تا زمانی که سطح‌عادتی پنجم کاملاً در بدنت جا نیفتاده،قابل سطح ششم رو به چالش نکش.
«آاااااه!»
جی-یوم با نادیده گرفتن هشدار پدرش،عضو بی‌محابا سطح ششم را به چالش کشید‌نشسته و بدنش در میان شعله‌ها گرفتار شد.
با رسیدن به سطح ششم تکنیک شعله عظیم، او‌نبض می‌توانست انرژی حرارتی را به تکنیک شمشیر شعله سرخ‌یعنی تزریق کند، اما شکست منجر به پس‌زنی انرژی شد.
در یک لحظه، شعله‌ها نیمی‌عادتی از صورتش را بلعیدند و‌موضوع او نتوانست حواسش را بازیابد.
انرژی حرارتیِ سرکش، از‌همچون نقطه‌ای که او قادر به‌می‌کرد کنترلش باشد فراتر رفته بود.
«آاااااه!»
آیا قرار بود به خاطر طمعش بمیرد؟ارشد در آن لحظه، درست زمانی که داشت کنترلش‌نمی‌دی را از دست می‌داد، کسی او را گرفت.
آن شخص انرژی حرارتی خروشان را جذب و تثبیت‌نبض کرد. «!؟» کسی که انرژی حرارتی را از بدن‌یعنی سوزان او جذب می‌کرد، کسی نبود جز پدربزرگش، لی هوا-مون.
جی-یوم که از میان‌همچون درد به خود آمده‌تکرار بود، در شوک فرو رفت.
نه پدربزرگش و نه پدرش نمی‌توانستند انرژی حرارتی‌تکرار درونشان را کاملاً کنترل کنند و اگر به‌یکی زور آن را می‌پذیرفتند... شعله‌ها به سمت خودشان برمی‌گشت.
به لطف جذب انرژی حرارتی،برایش بدن جی-یوم تثبیت شد، اما‌درک پدربزرگش، لی هوا-مون، چندان خوش‌شانس نبود.
در یک چشم‌برهم‌زدن،اغلب تمام بدنش در‌عادتی شعله‌ها غرق شد.
این سطحی از آتش‌زمانی بود که با وضعیت‌جناح جی-یوم قابل مقایسه نبود.
«نه، نه! پدربزرگ! پدربزرگ!»
جی-یوم شتافت تا‌جمله انرژی حرارتی پدربزرگش‌همیشگی را آرام کند.
با این حال، انرژی‌خوابیدن عمیق لی هوا-مون مانع‌تلخ از نزدیک شدن او شد.
«پدربزرگ! نه، بابابزرگ!»
پس از نزدیک به‌ارث چهار سال، تجدید دیدارشان به‌نبض چنین شکلی رقم خورده بود.
به لطف انرژی درونی عمیقش، او توانسته بود سرعت‌امید سوختن را کند کند، اما پوست پدربزرگش از هم‌اکنون‌می‌کرد به سرخی گراییده و خون از آن جاری شده بود.
«بابابزرگ! خواهش می‌کنم! تورو خدا!»
جی-یوم مذبوحانه تلاش‌عادتی کرد تا سد‌تکرار انرژی پدربزرگش را بشکند.
در پاسخ، لی هوا-مون‌جمله با چهره‌ای تلخ، سرش‌برایش را به آرامی تکان داد.
می‌توانست از روی حرکت لب‌هایش‌رسیده بفهمد: «جلو نیا، نوه‌ی من.» آن‌ناپدید منظره قلب جی-یوم را پاره‌پاره کرد.
تماشای سوختن پدربزرگش‌سختی‌ها در برابر چشمانش،خار عذابی خالص بود.
او منتظر ماند تا انرژی پدربزرگش ضعیف شود و‌می‌کرد سعی کرد هر طور شده انرژی حرارتی را آرام‌ارشد کند، اما دردناک‌تر از آن بود که بتوان کاری کرد.
«خواهش می‌کنم! خواهش می‌کنم!»
او به پدربزرگش‌شرافت التماس کرد که‌عضو انرژی‌اش را کنار بکشد.
با این حال، پدربزرگش تا زمانی‌مردی که گوشت بدنش کاملاً سوخت و‌شده خاکستر شد، انرژی محافظ را کنار نکشید.
تنها زمانی که‌جمله نفسش قطع شد،همیشگی انرژیِ شکل‌گرفته ناپدید گشت.
«واااااااای!»
جی-یوم فریاد کشید.
تراژدیِ تماشای مرگ‌شرافت پدربزرگش به خاطر‌عضو او، غیرقابل‌تحمل بود.
اگر می‌توانست، حاضر‌باری بود جانش را‌مردی با او عوض کند.
ولی این غیرممکن بود.
«هق.»
پس از بیش از نیم‌همچون روز گریه و فریاد، جی-یوم سرانجام‌موضوع از فرط خستگی از هوش رفت.
وقتی بیدار شد،شرافت همه‌چیز آشفته بود و‌ارشد به سرعت پیش می‌رفت.
او باید برای‌سختی‌ها پدربزرگ مرحومش مراسم‌خار تدفین برگزار می‌کرد.
او به پدرش و تمام‌عادتی اعضای خانواده اعتراف کرد که‌موضوع پدربزرگش به خاطر او مرده است.
با این‌معنایش حال، هیچ‌کس او‌بستری را سرزنش نکرد.
«حتی اگه‌آینده عجولانه بوده،جمله تقصیر تو نیست.
همش تقصیر ماست که‌زمانی درست بهت آموزش ندادیم‌جناح و هشدارهای ضعیفی بهت دادیم.»
«خواهش می‌کنم...معنایش لطفاً منو‌خوابیدن مجازات کنید.»
پدرش که اکنون رئیس خاندان‌عادتی شده بود، سرش را تکان‌موضوع داد و قاطعانه رد کرد.
به این دلیل بود‌همیشگی که باور داشت پدربزرگش‌موضوع چنین چیزی را نمی‌خواست.
[ولی...]
[اگه پدربزرگت حتی‌سختی‌ها یه ذره تا آخرین‌جویدن نفس سرزنشت می‌کرد، شاید.]
[.......]
نکرد.
حتی زمانی که درد عظیم سوختن‌عضو گوشت و پوستش را تحمل می‌کرد،سیاه پدربزرگش هرگز نشانه‌ای از کینه بروز نداد.
گویی نگران بود که دیدن دردش‌خار جی‌یوم را آزار دهد، با چهره‌ای‌جمله سنگی لب‌هایش را بسته نگه داشت.
همه این‌ها‌اغلب به خاطر‌همچون جی‌یوم بود.
در طول مراسم‌عادتی تدفین، جی‌یوم در‌تکرار سکوت اشک ریخت.
در میان سوگواری، به‌زمانی آخرین خطوط شعری برخورد که‌روز پدربزرگش به جا گذاشته بود.
گویی وصیت‌نامه نهایی آن مرحوم بود.خار - آه، روزی که پشت بادبان‌های سیاه‌همچون قدم برمی‌داشتم هنوز در ذهنم باقی است.
هر چقدر هم زمان‌همچون بگذرد، نمی‌توانم آن روزها را‌می‌کرد فراموش کنم، حتی در رویا.]
به نظر‌همچون می‌رسید اشکی برای‌برایش ریختن نمانده است.
اما با دیدن‌شرافت این، سیل اشک دوباره‌ارشد از چشمانش جاری شد.
با وجود اینکه یکی از ده عضو ارشد‌تلخ فرقه بود، اکثر رهبران، از جمله رهبر فرقه،برایش به خاطر ننگِ نشان‌دار بودن در مراسم شرکت نکردند.
با این حال،جمله او تا آخر بر‌برایش سر وفاداری‌اش استوار ماند.
یعنی به‌همچون آن شخص‌همیشگی ایمان داشت؟
«.......»
دلش آشوب بود.
جی‌یوم از‌اغلب آن شخص‌همچون متنفر بود.
ولی بعد از خواندن آخرین کلمات‌تکرار پدربزرگش که پر از دلتنگی برای‌شرافت ارباب قدیمی‌اش بود، دچار تضاد شد.
شخصی که پدربزرگش هرگز‌زمانی ایمانش را به او‌جناح از دست نداده بود.
نوه خاندان لی‌سختی‌ها به وفاداری و اراده‌جویدن پدربزرگش توهین کرده بود.
[پدربزرگ.]
در آن‌همچون لحظه، جی‌یوم‌همیشگی عهدی بست.
او اراده پدربزرگش را ادامه می‌داد، مردی‌ارشد که با روحیه‌ای پولادین همه چیز را تحمل‌نمی‌دی کرده بود، حتی زیر پا گذاشتن غرورش را.
«این نوه‌معنایش احمق... اون وفاداری‌بستری رو ادامه میده.»
حتی اگر‌اغلب یک ننگ‌همچون وحشتناک باشد.
حتی اگر‌همچون دوران تحمل‌همیشگی رنج باشد.
او مصمم شد آن‌زمانی اراده را پیش ببرد تا‌روز شرافت پدربزرگ مرحومش را بازگرداند.
«این... غیرممکنه.»
جی‌یومِ سوگند خونین نتوانست شوک‌برایش خود را از صحنه‌ای که‌درک در مقابلش رقم می‌خورد پنهان کند.
اول فکر کرد‌شرافت موک گیونگ‌ون از‌عضو جادوی عجیبی استفاده می‌کند.
اما وقتی شکل‌گیری پیکری‌خوابیدن را در میان خون‌تلخ دید، زبانش بند آمد.
زیبایی خیره‌کننده‌ای با چشمان‌همچون سرخ خونین، تاجی بر‌تکرار سر و پیپی در دست.
چهره‌ای که همزمان‌عادتی غرور و شکوه‌تکرار از آن ساطع می‌شد.
در آن لحظه، تصویر پدربزرگ مرحومش،عضو لی هوا-مون، که اغلب از آن‌سیاه شخص حرف می‌زد، در ذهنش تداعی شد.
[از اون‌معنایش شخص زیاد‌خوابیدن متنفر نباش.
اربابی که نیمی از عمرم‌عادتی خدمتش رو کردم، اون خائن‌موضوع پستی که فکر می‌کنی نیست.
اون قوی‌تر و‌عادتی زیباتر از هر‌تکرار کسی توی فرقه بود.]
او حرف‌های‌چرا پدربزرگش را‌زمانی دست‌کم گرفته بود.
فکر می‌کرد به‌سختی‌ها سنگینی زخم‌هایی که در‌جویدن دوران رشد خورده نیستند.
اما لحظه‌ای که‌جمله او را دید، حرف‌های‌برایش پدربزرگش را درک کرد.
ضرب‌المثلی هست که‌عادتی می‌گوید حاکمان برای‌تکرار حکومت زاده می‌شوند.
«آه!»
موجود مقابلش‌معنایش گویی برای فرمانروایی‌بستری خلق شده بود.
تنها نگاه تحقیرآمیزش از بالا،عادتی لرزی بر ستون فقراتش انداخت و‌قابل وجودش را پر از هیبت کرد.
انگار که افکارش را‌همیشگی خوانده باشد، صدای موک‌موضوع گیونگ‌ون به گوشش رسید.
«نظرت راجع به‌شرافت ملاقات حضوری با‌عضو اون شخص چیه؟»
«اون شخص...»
قلب جی‌یوم به تپش افتاد.
یعنی این موجود واقعاً همانی بود که پدربزرگش تا لحظه‌درک آخر در حسرتش بود؟ در آن لحظه، جی‌یوم احساس کرد‌خاک پاهایش سست شده و روی یک زانو به زمین افتاد.
- تالاپ!
مهم نبود موجود‌سختی‌ها مقابلش روح است‌خار یا چیزی دیگر.
او پیش‌اغلب روح پدربزرگش‌همچون سوگند یاد کرد.
او وفاداری‌ای را که‌همیشگی پدربزرگش تا مرگ حفظ‌موضوع کرده بود، ادامه می‌داد.
جی‌یوم سرش را خم کرد‌یکی و دستانش را به نشانه‌شوم احترام در هم قفل کرد.
«من، لی جی‌یوم، رئیس‌خوابیدن خاندان لی، به ارباب، سرور‌امید نبض ماه ادای احترام می‌کنم!»
در پاسخ به سلام‌همچون عمیق جی‌یوم، برقِ علاقه‌ای در‌می‌کرد چشمان موک گیونگ‌ون پدیدار شد.
در همین حال،عادتی چونگ‌ریونگ با نگاهی تند‌می‌کرد به موک گیونگ‌ون نگریست.
«دیدی فانی؟»
او برای‌معنایش موک گیونگ‌ون‌خوابیدن رجز خوانده بود.
معتقد بود حتی اگر چیزهای دیگر فاسد‌برایش شده باشند، خاندان لی، خون لی هوا-مون،شرافت همچنان آن وفاداری را حفظ خواهند کرد.
موک گیونگ‌ون در‌عادتی دلش به حرف‌های‌تکرار او پوزخند زد.
یک قرن کامل گذشته بود.
فکر اینکه اراده‌سختی‌ها وفاداری هنوز باقی‌خار مانده باشد، خنده‌دار بود.
«حتی بعد از‌جمله روح شدن هم‌همیشگی به انسان‌ها باور داری؟»
فکر می‌کرد واقعاً احمقانه است.
همه چیز فقط‌شرافت در عرض چند‌عضو سال محو می‌شود.
فکر اینکه وفاداری بعد‌خوابیدن از مرگ شخص ادامه یابد،امید چیزی جز امید واهی نبود.
ولی بعد، اتفاق غیرمنتظره‌ای افتاد.
«برخلاف چیزی‌همچون که فکر‌همیشگی می‌کردم شد.»
موک گیونگ‌ون لب‌هایش را لیسید.
می‌خواست واکنش ناامیدی‌سختی‌ها ناشی از فرو ریختن‌جویدن انتظارات واهی را ببیند.
اما این‌اغلب اتفاق فقط او‌عادتی را سرزنده‌تر کرد.
«حیف شد.»
ولی لزوماً چیز بدی نبود.
این حقیقت که وفاداری حتی‌بستری پس از صد سال منتقل‌آینده شده، یعنی ارزش استفاده کردن دارد.
درست در‌اغلب همان لحظه، چونگ‌ریونگ‌عادتی می‌خواست صحبت کند.
- سرورم...
در آن لحظه،
- بوم! بوم! بوم! بوم!
موک گیونگ‌ون با یک دست‌عادتی مهری شکل داد و عروسک‌موضوع چوبی را به سمت چونگ‌ریونگ گرفت.
«نام روح‌همچون زرین، کالبد تهی،برایش مُهر و موم!»
به محض تکمیل طلسم،زمانی روح او فوراً به‌جناح درون عروسک چوبی مکیده شد.
قلمرو غرق در خون که توسط چونگ‌ریونگ ایجاد‌تلخ شده بود ناپدید شد و در یک چشم‌برایش بر هم زدن، دفتر کار به حالت اولیه‌اش بازگشت.
- جا خوردن!
جی‌یوم با دیدن‌عادتی تغییر، اخم کرد و‌می‌کرد سرش را بالا آورد.
آن شخص که همین الان‌یکی آنجا بود کجا رفت؟ البته‌شوم که چونگ‌ریونگ داخل عروسک چوبی بود.
- تق!
عروسک چوبی تکانی خورد‌همچون و صدای چونگ‌ریونگ در‌تکرار گوش موک گیونگ‌ون پیچید.
- فانی،همچون حرومزاده! چه‌همیشگی غلطی کردی؟
او روحش را‌شرافت آشکار کرده بود تا‌ارشد وفاداری‌اش را تایید کند.
پس چرا ناگهان‌سختی‌ها دوباره داخل عروسک چوبی‌جویدن مهر و موم شد؟
در آن لحظه،جمله موک گیونگ‌ون لب‌همیشگی به سخن گشود.
«دیدی؟ اون شخص‌عادتی الان یه روح‌تکرار کینه‌توز و اسیر منه.»
«تو حرومزاده...»
جی‌یوم برخاست‌معنایش و به موک‌بستری گیونگ‌ون خیره شد.
پیکر آن شخص‌جمله در چند لحظه‌همیشگی پیش قطعاً توهم نبود.
جی‌یوم از موک گیونگ‌ون پرسید:
«اون شخص کجاست؟»
«همین الان‌معنایش که بهت گفتم.بستری اون پیش منه.»
«... پس بذار‌جمله دوباره ببینمش. سوال‌های زیادی‌برایش دارم که باید بپرسم.»
در پاسخ به درخواست‌همیشگی جی‌یوم، موک گیونگ‌ون با انگشت‌قابل شست به خودش اشاره کرد.
«مگه من درست جلوت نیستم؟»
«چی؟»
جی‌یوم که حرف‌هایش‌جمله را باور نمی‌کرد، موک‌برایش گیونگ‌ون را بازخواست کرد.
موک گیونگ‌ون‌همچون لبخند درخشانی‌همیشگی زد و گفت:
«من ظرفِ اون هستم. شاید درکش سخت‌ارشد باشه، ولی چون اون بدن من رو تسخیر‌نمی‌دی کرده، هم اون منه و هم من اونم.»
- ها!
با حرف‌های موک گیونگ‌ون،همچون چونگ‌ریونگ داخل عروسک چوبی‌تکرار مات و مبهوت ماند.
بعد از اینکه بالاخره خودش را‌تکرار نشان داد، چرا دوباره مهر و‌شرافت موم شد؟ هدف موک گیونگ‌ون روشن بود.
«وفاداری‌ای که‌چرا از نسل‌ها‌زمانی فراتر رفته.
من باید خودم صاحبش بشم.»