چپتر 335: مغز متفکر (2)
0[چی شد؟ پدربزرگ‌یعنی مون‌نو و اون‌پیر شخص چی شدن؟]
در پاسخ به سوال «یه‌تکان سونگ‌آ»، رئیس «خاندان تانگ»، تانگ‌گفت این‌هه، با لحنی بی‌خیال جواب داد:
[همون‌طور که گفتی خبرشون کردم.
خوشبختانه انگار قبل‌می‌تونیم از اینکه اون‌جای آدما پیداشون کنن، رسیدن.]
[آخیش، واقعاً خیالم راحت شد.]
[نگفتم الکی نگران نباش؟ صدقه‌تکان سر هشدار به‌موقع تو، از‌گفت یه فاجعه قسر در رفتیم.]
[آره... درسته.]
[ولی چرا به بقیه‌ببینیمشون مومنان خبر ندادی؟ مثلاً‌منتقل مادربزرگت یا مقام‌های بالای فرقه؟]
با شنیدن این‌یعنی سوال، یه سونگ‌آ‌پیر سرش را تکان داد.
سپس با صدایی‌این که با آه‌سپس آمیخته بود، گفت:
[...
قدرتی که مادربزرگم بهم‌ببینیمشون داد... چون اون به‌منتقل اراده‌ی «سونگ‌هوا» خیانت کرد.]
[اراده‌ی سونگ‌هوا؟]
[آره.
اگه یه مومن، فارغ از‌سرش رتبه‌ش، به اراده سونگ‌هوا خیانت‌بود کنه، باید تاوانش رو پس بده.]
[تاوان...
پس واسه‌بودند همین گفتی به‌اکنون مادربزرگت چیزی نگم؟]
[آره.
نمی‌دونم چرا مادربزرگ به انتظارات سونگ‌هوا خیانت کرد،صدایی ولی قطعاً پاش رو از گلیمی که نباید،اراده‌ی درازتر کرده و باعث همه این اتفاقا شده.]
«خطی که‌پرسید نباید از‌ببینیمشون آن عبور کرد...»
منظور چه بود؟
او چنان شیفته‌ی مرتدانی‌سرش شده بود که از‌آمیخته «پادشاهی پاسا» آمده بودند.
یعنی ممکن بود‌شنیدن اکنون که پیر شده،سپس نظرش تغییر کرده باشد؟
در حالی که گیج‌ببینیمشون شده بود، یه سونگ‌آ‌منتقل با احتیاط از او پرسید:
[ولی رئیس خاندان، کی‌ممکن می‌تونیم ببینیمشون؟ پدربزرگ مون‌نو‌تغییر و اون شخص رو؟]
[ها؟ کی؟ خب،این فعلاً که به یه‌صدایی جای امن منتقل شدن.
فکر کنم وقتی آب‌ها‌این از آسیاب افتاد و‌صدایی اوضاع آروم شد بتونیم برگردونیمشون.]
[میشه بدونم کجا منتقل شدن؟]
در برابر اصرار او، تانگ این‌هه‌پیر بی‌آنکه متوجه شود آهی کشید و‌احتیاط با رگه‌هایی از کلافگی پاسخ داد:
[فرستادیمشون منطقه «سئو»، واسه‌سرش همین حتی خود منم‌آمیخته جای دقیقشون رو نمی‌دونم.]
با شنیدن این جواب،این یه سونگ‌آ لحظه‌ای با‌صدایی بدگمانی به او نگریست.
تانک این‌هه که متوجه این‌فعلاً نگاه شد، حالت چهره‌اش را‌کنم تغییر داد و با ملایمت گفت:
[ممکنه جای دقیقشون لو بره،اکنون واسه همین حتی اونایی که‌حالی بردنشون هم به من چیزی نگفتن.
ولی وقتی جاشون‌این امن شد، زود‌سپس می‌فهمیم، نگران نباش.]
به نظر‌فرقه می‌رسید غائله‌این ختم شده باشد.
اما شک که در‌ببینیمشون دل جوانه بزند، به‌منتقل این سادگی‌ها خشک نمی‌شود.
پس از آن، یه سونگ‌آ‌اکنون بارها به دیدن تانگ این‌هه‌حالی می‌آمد و مدام پیگیر اخبار بود.
تانگ این‌هه‌شنیدن منتظر لحظه‌ی‌سرش مناسب بود.
در اصل قصد داشت به شکلی طبیعی‌سپس به او خبر دهد که آن‌ها نتوانسته‌اند‌بهم از تعقیب «محفل مخفی» بگریزند و جان باخته‌اند.
اما چون یه سونگ‌آ با یک‌جای اشتباه به او مشکوک شده بود،آب‌ها مدام این کار را به تعویق می‌انداخت.
چهره‌ی تانگ این‌هه‌این درهم رفت و نتوانست‌صدایی شرمساری‌اش را پنهان کند.
زنی که از موهبت‌این پیشگویی برخوردار بود، آن فرد‌آمیخته ناشناس را «آن شخص» می‌نامید.
چطور چنین چیزی ممکن بود؟
چرا «آن شخص» باید اینجا‌اکنون ظاهر می‌شد و با «خاندان‌حالی یو»، محافظان خاندان تانگ، می‌جنگید؟
چشمان تانگ این‌هه لرزید.
«نکنه چیزی می‌دونن؟»
نه، غیرممکن است.
آنچه یه سونگ‌آ از آن می‌هراسید،پیر این بود که فردِ موسوم به «آن‌پرسید شخص» در پیشگویی، ضعیف توصیف شده بود.
اما آیا این ضعف بود؟
نه، حتی جای‌شنیدن سوال بود که آن‌ها‌سپس اصلاً چطور زنده مانده‌اند.
تنها محافظش، پدربزرگ‌می‌تونیم مون‌نو، با «سم نامرئی»امن از پا درآمده بود.
او حتی عمداً از خود‌اکنون ردی به جا گذاشت تا‌حالی محفل مخفی را گمراه کند.
آن شخص باید قطعاً‌سرش می‌مرد، پس چطور سر‌آمیخته از اینجا درآورده بود؟
تانگ این‌هه تنها‌شنیدن کسی بود که‌تکان حقیقت را می‌دانست.
او به تنهایی اقدام کرده‌فعلاً بود تا راز سر به مهر‌وقتی بماند، بنابراین هیچ‌کسِ دیگر خبر نداشت.
تنها یک نفر درگیر ماجرا شد، اما‌نظرش او هم با سم نامرئی مسموم شد و‌ببینیمشون از صخره سقوط کرد، پس عملاً مرده بود.
پس چرا آن شخص اینجاست؟
در میان این‌شنیدن حیرت، صدای یه‌تکان سونگ‌آ به گوش رسید.
«رئیس خاندان؟»
«...»
با صدای‌شنیدن او، ذهن تانگ‌تکان این‌هه آشفته‌تر شد.
در این‌فرقه وضعیت چه‌این باید می‌کرد؟
با دیدن اینکه «آن شخص»، یا بهتر‌امن بگوییم آن هیولا، چنان وحشیانه با محافظ‌افتاد می‌جنگید، مشخص بود که هدفش خاندان تانگ است.
اما خاندان تانگ‌یعنی کینه‌ی خاصی با‌پیر آن شخص نداشت.
این بدان معنا بود که...
«یه چیزی می‌دونن.»
وگرنه دلیلی‌پرسید نداشت این‌طور‌ببینیمشون به اینجا بیایند.
دستان تانگ این‌هه کمی لرزید.
او به شدت مضطرب بود.
اگرچه تکنیک سم نامرئی پس از سه نسل تقریباً‌آمیخته کامل شده بود، اما حریفش هیولایی بود که به‌خیانت سطح «استاد بزرگ»، فراتر از دیوار محدودیت رسیده بود.
حتی با وجود برتری‌ببینیمشون سم، هیچ اطمینانی به‌منتقل شکست دادن چنان هیولایی نداشت.
اگر آن‌بودند هیولا تصمیم به‌اکنون کشتن او می‌گرفت...
قورت!
تانگ این‌هه آب دهانش را به سختی قورت داد،آمیخته سپس به آرامی سر چرخاند و به افسران و‌خیانت رزمیکاران خاندان تانگ که کنار دیوار ایستاده بودند، نگاه کرد.
به نظر می‌رسید‌می‌تونیم آن‌ها از خطری‌جای که تهدیدشان می‌کرد، بی‌خبرند.
طبیعی بود، چرا‌یعنی که از اصل‌پیر ماجرا خبر نداشتند.
«...
شاید جای شکرش باقی‌این بود که اون هیولا‌صدایی رو فرستادم اتحاد عدالت.»
تمام نیروهای‌پرسید خاندان تانگ‌ببینیمشون اینجا حضور نداشتند.
طبق توافق‌نامه‌ی اتحاد، هر فرقه و خاندان رزمی‌تغییر موظف بود حدود ۳۰ درصد از نیروهایش را‌فعلاً به دفاتر اصلی و شعبه‌های «اتحاد عدالت» بفرستد.
به همین دلیل، پسرش «تانگ این‌وک» که‌صدایی از نسل جوان خاندان تانگ بود و برادر‌اراده‌ی کوچکترش «تانگ یو-این»، همگی در اتحاد عدالت بودند.
غریچ!
تانگ این‌هه در حالی‌ببینیمشون که به رزمیکاران خاندان تانگ‌فکر نگاه می‌کرد، لبش را گزید.
«متاسفم.»
هر چقدر فکر‌این می‌کرد، تنها دو‌سپس راه پیش رو داشت.
اگر دست سرنوشت یاری می‌کرد‌سرش و رزمیکار محافظ خاندان یو پیروز‌گفت می‌شد، همه چیز بدون دردسر می‌گذشت.
اما اگر عکس آن‌ببینیمشون رخ می‌داد، خاندان تانگ با‌فکر بدترین دشمن خود روبرو می‌شد.
در آن صورت،یعنی ممکن بود با‌پیر نابودی کامل مواجه شوند.
باید انتخاب می‌کرد: یا جانش را به خطر بیندازد و همراه‌قدرتی این افراد با آن هیولا بجنگد، یا آرام منتظر بماند و‌رتبه‌ش زمانی که هیولا هنوز درگیر مبارزه با محافظ است، به تنهایی بگریزد.
اگر آن هیولا برای انتقام‌سرش خون پدربزرگ مون‌نو آمده باشد،بود شاید هیچ‌کس در اینجا زنده نماند.
چرخش نگاه
تانگ این‌هه‌بودند به سمت‌ممکن یه سونگ‌آ برگشت.
او انتخابش را کرده بود.
«رئیس بیرونی. سونگ‌آ‌شنیدن رو ببر ویلا و‌سپس حواست به اوضاع باشه.»
«اطاعت میشه!»
«چه دردسری.»
تانگ این‌هه در حالی که یه‌تکان سونگ‌آی بیهوش را که رگ‌هایش مسدود‌قدرتی شده بود داخل کالسکه می‌گذاشت، نوچ زد.
او بوی توطئه‌می‌تونیم به مشامش خورده‌جای و قصد فرار داشت.
پس چاره‌ای‌بودند جز بیهوش‌ممکن کردنش نمانده بود.
«بگیر بخواب. بیدار‌این باشی فقط کار رو‌صدایی خراب‌تر می‌کنی. بزن بریم!»
تانگ این‌هه سوار جایگاه‌این کالسکه‌ران شد و خودش‌صدایی افسار را به دست گرفت.
خوشبختانه راهزنان جنگل سبز همگی عقب‌نشینی‌جای کرده بودند، بنابراین بیشتر نیروهای خاندان‌آب‌ها تانگ در دروازه اصلی جمع شده بودند.
از آنجا که تمام محافظان‌اکنون باقی‌مانده به پیش‌قراولی فرستاده شده بودند،گیج دیگر بیمی از دیده شدن نمی‌رفت.
باید هرچه‌شنیدن زودتر از‌سرش این مهلکه می‌گریخت.
تاپ‌تاپ! تاپ‌تاپ!
دانگ این-هه کالسکه‌می‌تونیم را از دروازه پشتی‌امن به بیرون هدایت کرد.
هنوز کالسکه مسافتی بیش‌ممکن از ده ژانگ را‌تغییر طی نکرده بود که...
تاپ‌تاپ! تاپ‌تاپ!
ناگهان صدای کوبیده شدن سم‌های‌سرش سنگین و چرخش چرخ‌های کالسکه‌ای‌بود دیگر از سویی به گوش رسید.
«چه خبره؟»
در همان حین که دانگ این-هه غرق در حیرت بود، بوته‌زار به‌احتیاط لرزه درآمد و اسبی تنومندتر از اسب‌های معمولی نمایان شد. سپس مردی‌آسیاب که سیمایش به راهبان سرگردان می‌مانست، افسار کالسکه را در دست داشت.
دانگ این-هه ابتدا مبهوت ماند،تکان اما بی‌درنگ کوشید با کشیدن‌گفت افسار تغییر مسیر دهد. ولی...
«هوی!»
کالسکه‌ای که از دل بوته‌ها‌فعلاً بیرون جسته بود نیز چرخید‌کنم و راه را سد کرد.
دانگ این-هه که خشمگین شده بود،پیر خواست بر سر کالسکه‌ران فریاد بکشد،احتیاط اما ناگهان چهره در هم کشید.
«اون یارو... نکنه‌این همون راهب دیوانه،سپس جا گوم‌جونگ باشه؟»
او را از ظاهرش بازشناخت. «سه دیوانه» چنان‌صدایی بدنام بودند که اکثر رزمیکاران چهره‌شان را می‌شناختند‌اراده‌ی و دانگ این-هه نیز از این قاعده مستثنی نبود.
«جا گوم‌جونگ‌پرسید اینجا چه‌ببینیمشون غلطی می‌کنه؟»
در میان سه دیوانه، یکی نسبتاً معتدل بود، اما دوتای‌حالی دیگر به رفتارهای شنیع شهره بودند؛ از این رو اکثر رزمیکاران‌کنم آنان را همچون مرتدین می‌پنداشتند. دانگ این-هه نیز چنین عقیده‌ای داشت.
پس از راهزنان جنگل سبز، حال‌سپس نوبت این راهب دیوانه بود که‌مادربزرگم سبز شود. به راستی چه خبر بود؟
در آن لحظه،شنیدن چند نفر از‌تکان کالسکه پایین پریدند.
تاپ‌تاپ‌تاپ!
سه تن بودند: مارا-هیون با نقابی‌پیر بر چهره، سئوپ چون و مونگ‌احتیاط مو-یاک؛ همگی تحت فرمان موک گیونگ‌ون.
جا گوم‌جونگ نیز از‌سرش جایگاه کالسکه‌ران برخاست و‌آمیخته لب به سخن گشود:
«این واقعاً همون‌شنیدن رئیس خاندان تانگه‌تکان که ارباب می‌خواد بگیرتش؟»
«رئیس خاندان تانگ، همین؟»
دانگ این-هه‌بودند از این کلام‌اکنون گستاخانه مبهوت ماند.
هرچند آن راهب به عنوان یکی از سه دیوانه بدنام‌گفت بود، اما او خود رهبر خاندان بزرگ تانگ سیچوان و‌مومن یکی از «هشت ستاره» برتر دنیای رزمیکاران به شمار می‌رفت.
فارغ از مسائل سیاسی،این جایگاه و مرتبه‌اش در‌صدایی سطحی کاملاً متفاوت قرار داشت.
اما...
«... چی؟»
دانگ این-هه با‌این نگاه به مارا-هیونِ نقاب‌دار،صدایی چهره در هم کشید.
مشکل اصلی‌فرقه آن راهب‌این دیوانه نبود.
او تا حد ممکن انرژی‌اش را پنهان‌امن کرده بود، اما هرطور که می‌نگریست، به نظر‌اوضاع می‌رسید آن مرد از «دیوار» عبور کرده است.
در این سطح،یعنی او با بزرگان ارشد‌نظرش فرقه‌های بزرگ برابری می‌کرد.
افزون بر آن...
«اون دو‌فرقه نفر دیگه هم‌سرش آدمای معمولی نیستن.»
هر دو استادانی بودند‌ببینیمشون که به «اوج قلمرو‌منتقل نهایی» دست یافته بودند.
نگاه دانگ‌بودند این-هه رنگ احتیاط‌اکنون به خود گرفت.
اگر تنها با جا گوم‌جونگ‌تکان طرف بود، می‌توانست با قدرت رزمی‌قدرتی برتر خود او را سرکوب کند.
اما حضور کسی که پا‌سرش به قلمرو فراانسانیِ آن سوی دیوار‌گفت گذاشته بود، شرایط را دگرگون می‌ساخت.
«شما دیگه چه جونورایی هستید؟»
هووووم!
دانگ این-هه عامدانه انرژی درونی‌اش را آزاد‌صدایی کرد و لب به سخن گشود. قصد داشت‌اراده‌ی با ارعاب، آنان را وادار به عقب‌نشینی کند.
رویارویی با یک استاد در قلمرو دگرگونی و سه‌آمیخته استاد در اوج، دردسرساز بود؛ اما او که به قله‌کرد هنرهای سمی رسیده بود، اطمینان داشت که از پسشان برمی‌آید.
«... واقعاً که‌می‌تونیم برازنده لقب یکی‌جای از هشت ستاره‌ست.»
سئوپ چون در‌یعنی برابر حضور سنگین‌پیر دانگ این-هه، نچ‌نچی کرد.
رتبه حریف در‌این سطحی متفاوت از‌سپس او قرار داشت.
اما ترسی‌فرقه به دل‌این راه نداد.
چرا که آنان‌می‌تونیم در خدمت یک‌جای هیولای حقیقی بودند.
هاله‌ای که موک گیونگ‌ون‌ممکن پیش‌تر به نمایش گذاشته‌تغییر بود، هرگز از یاد نمی‌رفت.
آن هاله،شنیدن خودِ مرگ‌سرش و وحشت بود.
در قیاس با آن، هاله دانگ‌تکان این-هه، ملقب به «دست هزار سم»، گرچه‌مادربزرگم پوست را می‌گزید، اما قابل تحمل بود.
سپس دانگ‌پرسید این-هه دوباره‌ببینیمشون لب گشود:
«حرفم رو دوبار تکرار نمی‌کنم.اکنون اگه جونتون رو دوست دارید،حالی همین الان گورتون رو گم کنید.»
جیززز! جیززز!
این هشداری مرگبار بود.
در برابر هاله خردکننده دانگ این-هه که‌امن همچون موجی سهمگین پیش می‌آمد، آنان نیز انرژی‌اوضاع خود را بالا بردند و گارد مبارزه گرفتند.
دانگ این-هه‌بودند در دل‌ممکن کلافه شده بود.
با وجود چنین هشدار‌سرش صریحی، آنان هیچ نشانه‌ای‌آمیخته از عقب‌نشینی بروز نمی‌دادند.
«اینا دیگه چه کوفتی‌ان؟»
فششش!
دانگ این-هه که مبهوت مانده بود، انرژی‌نظرش سمی بنفش‌رنگی را از هر دو دست‌می‌تونیم جاری ساخت و با لحنی تهدیدآمیز گفت:
«واقعاً که از‌این جونتون سیر شدید.سپس به دست من...»
«ارباب این راهب دیوانه اونقدر‌سرش ترسناکه که حتی نوچه‌هاش هم فرار‌گفت می‌کنن، اونوقت تو اینقدر زبونت درازه؟»
«...»
پوزخند تمسخرآمیز جا گوم‌جونگ کلامش را‌پیر برید و دانگ این-هه را لحظه‌ای‌احتیاط مات و مبهوت بر جای گذاشت.
ماهیت این افراد‌این چه بود؟ نکند به‌صدایی آن هیولا مربوط می‌شدند؟
«مگه اون‌ها هم زیردست داشتن؟»
به راستی چه خبر بود؟
مگر نگفته بودند که‌ممکن «پدربزرگ مون‌نو» تنها با یک‌باشد نفر در انزوا زندگی می‌کند؟
پس این‌شنیدن جماعت کنار‌سرش او چه می‌کردند؟
ذهن دانگ‌فرقه این-هه بیش از‌سرش پیش آشفته شد.
ناگهان صدای مهیبی از‌ببینیمشون پشت سر برخاست و‌منتقل حواسش را جمع کرد.
بوووم!
اگر بی‌درنگ نمی‌گریخت، چه‌بسا‌سرش به چنگ آن هیولا می‌افتاد‌بود و راهی دیار باقی می‌شد.
دانگ این-هه‌فرقه دست به‌این کمر برد.
در میان تکنیک‌های مخفی خاندان‌فعلاً تانگ، فنون بسیاری برای نبرد‌کنم با چندین حریف طراحی شده بود.
یکی از‌بودند آن‌ها «باران‌ممکن گل آسمانی» بود.
اگر «باران گل آسمانی» را‌تکان با انرژی سمی خود درمی‌آمیخت،گفت می‌توانست آنان را موقتاً زمین‌گیر کند.
باید از آن فرصت‌این بهره می‌جست تا همراه‌صدایی با «یه سونگ-آه» بگریزد.
«حتی با وجود اختلاف‌ببینیمشون قدرت رزمی، باید بتونم‌منتقل از دستشون در برم.»
دانگ این-هه پس از تصمیم‌گیری،اکنون درست در لحظه‌ای که می‌خواست سوزن‌ها‌گیج را از کمر بیرون کشد، ناگهان...
ویززز!
پیکر مارا-هیون تار‌شنیدن شد و در‌تکان دم ناپدید گشت.
و در چشم‌می‌تونیم برهم‌زدنی، درست مقابل‌جای دانگ این-هه ظاهر شد.
«این دیگه چه سرعتیه؟»
دانگ این-هه چنان‌این غافلگیر شد که سرش‌صدایی را به عقب کشید.
شترق!
درست از جایی‌می‌تونیم که صورتش قرار داشت،امن لگدی سهمگین عبور کرد.
تکنیک پایی‌بودند به غایت‌ممکن سریع بود.
دانگ این-هه مشت سوزن‌هایی را که در دست‌آمیخته داشت رها کرد و بی‌درنگ ضربه‌ی کفی آغشته‌سونگ‌هوا به سم روانه کرد تا مارا-هیون را عقب براند.
هوووف!
مارا-هیون در هوا معلق زد‌فعلاً و با چرخشی به عقب،کنم از ضربه جا خالی داد.
تاپ! تاپ!
دو بار پا بر‌سرش زمین کوبید و آماده‌آمیخته اجرای تکنیکی دقیق بود که...
«دست نگه دار!»
کسی فریاد‌پرسید زد و مارا-هیون‌فعلاً را متوقف ساخت.
دانگ این-هه که می‌خواست به این‌پیر صدای آشنا واکنش نشان دهد، نگاهش‌احتیاط را به سمت منبع صدا چرخاند.
صدا از کسی نبود جز‌تکان سرنشین همان کالسکه‌ای که آن‌گفت گروه با خود آورده بودند.
در همان‌فرقه لحظه، در‌این کالسکه گشوده شد.
قیژژژ!
مردی حدوداً سی و پنج‌اکنون ساله، در حالی که عصایی‌حالی مارشکل در دست داشت، نمایان شد.
گرچه چهره‌اش ناآشنا می‌نمود، اما‌تکان چشمان دانگ این-هه به محض‌گفت دیدن عصا، از حدقه بیرون زد.
«!!!!!!»
آن «عصای مار هشت سم»فعلاً متعلق به گو یانگ-سو، رئیس خاندان‌وقتی گو یانگ و رقیب دیرینه‌اش بود.